Weer even snel een blogje dan maar?
Zei ik tegen mezelf.
Tsja, als ik beroemd en misschien ook rijk wil worden,
zit er waarschijnlijk niet veel anders op.
Want als ik het van mijn uiterlijk moet hebben....
Maar op dit moment vind ik dat ik het eigenlijk veel te druk heb met de dingen die nu eenmaal op mijn pad komen om dan ook nog eens in rust en vrede op te gaan schrijven wat ik nodig meen te hebben om het op te schrijven.
of zoiets.
Of misschien vind ik het stiekem toch wel fijner als er iemand is met een luisterend oor en een heleboel "Tjongejonge, zeg" en "NouNou!" en "Leuk zeg, wat je nu vertelt" enneh.
Nog veel meer respons.
Dat vind ik toch wel wat dankbaarder dan deze zielloze computer die alleen maar af en toe 'PIEP' doet.
Want dat is toch anders. Het flapt niet zo makkelijk uit, zal ik maar zeggen. Letters tiepen is toch heel anders dan woordjes brabbelen.
Ten eerste doe ik het één niet tijdens het afwassen, al zou ik willen, en het andere gaat vanzelf.
Op voorwaarde dan dat er iemand luistert.
Ten tweede is het tijdens het praten onder het afwassen geen punt om te zeggen wat me bezig houdt, wat ik heb beleefd en hoe ik me daarbij voel. Terwijl ik diep in de nacht achter het toetsenbord vaak blijf steken in wat oeverloos gezemel over waarom tiepen niet zo persoonlijk is als praten, maar wat me echt bezig houdt, komt er helemaal niet uit.
Dan zit ik vooral na te denken over de dingen die ik beleefd heb en die me bezighouden. Of na te denken over de dingen waar ik over zit te tobben of waar anderen bij betrokken zijn.
Hoe kan ik die dingen vertellen zonder dat degenen die weten waar ik het over heb het gevoel zouden kunnen krijgen dat er over hen gekletst wordt op het internet.
Of dat een willekeurige lezer dingen leest die heel gevoelig en persoonlijk zijn en dat die lezer dan weer vindt dat er een mening tegenover moet staan, een visie, een opvatting, een oordeel.
Terwijl ik het toch alleen maar gehad had willen hebben over mijn gevoel.
En tegenwoordig begin ik steeds meer het leuke, boeiende, ontroerende en spannende van mijn eigen kleine leventje in te zien.
Ik vermoed dat er best veel mensen zijn die zich best wel in mijn levensverhaal willen verdiepen.
En ik vind het toch ook wel leuk om erover te vertellen.
Het is tenslotte een mooi, boeiend, ontroerend en spannend verhaal.
Eerder deze week hoorde ik iemand die zei dat er heel weinig werk aan zit, aan een boek.
Als je één bladzijde per dag schrijft, heb je binnen een jaar een boek van ruim 350 pagina's.
Dat kan ik er wel bij hebben.
als ik dan tijdens de afwas ga bedenken welke bladzij ik ga schrijven, ben ik voor Sesamstraat al klaar met mijn werk.
Daarna kan ik altijd nog bloggen,
Maar hier wilde ik het vandaag helemaal niet over hebben.
Sorry.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten