Volgend project?

Mijn  volgend project moet misschien maar gaan heten: Even kalm aan.
Dat bedacht ik me toen ik tijdens het avondeten even meende dat ik vandaag bijna niks gedaan had.
Vanmorgen eerst gebeld om te horen hoe laat mijn kast bezorgd zou worden. Daarna ontbeten en gedoucht. Dat telt eigenlijk niet, want dat doe ik elke dag. Omdat de kast pas tussen één en twee uur zou komen, ben ik alle spullen waar ik vanaf wilde gaan verzamelen en netjes in dozen pakken om alles keurig opgestapeld klaar te zetten voor de mannen ven de kringloop. Omdat het meeste in het schuurtje stond, heb ik dat meteen maar even schoongemaakt en wat daar mocht blijven netjes neergezet. Toen was het nog lang geen middag, dus ben ik maar begonnen met het ophangen van mijn brons/gouden organza. Die had ik alweer een paar weken in de kast liggen en sinds gisteren ook (eindelijk) een fatsoenlijke roede om het aan op te hangen, die kostte twee keer niks bij IKEA. Driekwart van mijn spullen is inmiddels IKEA, hoe zou het toch komen? Maar het viel alles mee om de nieuwe vitrage op te hangen en de oude met de rails netjes bij de stapel voor de kringloop te leggen.
Toen lekker geluncht. Ik heb altijd een heerlijke lunch tegenwoordig. Zelfs als ik onderweg ben en niks anders bij me heb dan twee boterhammen met kaas en een flesje water, is het nog steeds een feest om dat op te eten. Misschien ligt het gewoon aan mij, dat ik mezelf tegenwoordig zo lief vind, dat alles wat ik voor mezelf klaarmaak spontaan vreselijk lekker gaat smaken. Ik enk echt dat het daardoor komt.
Na nog een heerlijk kopje koffie kwamen ze met mijn kast. Kringloop medewerkers zijn niet altijd ervaren meubel vervoerders, maar ze kwamen niet klem te zitten met de kast tussen de tochtdeuren in de hal, al maakten ze wel een miniem krasje op mijn kast. Je had de gezichten moeten zien toen ik uitriep: "Doen jullie wel voorzichtig met mijn nieuwe kast!" Maar even later stond 'ie op zijn plek. Beetje stoffig nog, maar dat moest even wachten. Eerst even meehelpen mijn 'troep' inladen. Als je dat doet is de kans groter dat ze àlles meenemen, dus ook de dingetjes die misschien niet zo... meer zijn.
Toen kon ik mijn kast gaan verwelkomen. Ik heb de deurtjes netjes recht gehangen, het slot vastgezet, de kast gesopt en in de was gezet en daarna kwam het grote Passen en Meten. Ik had het goed ingeschat. Waar ik op gerekend had past er in, zonder te proppen maar er is ook geen ruimte over. Mijn tekenspulletjes en naaigerei plus verstelwerk zit nu in een mandje wat erg knus staat op de hoek van mijn kleed, het koffertje met blanco papier enzo erin, staat verstopt naast de nieuwe kast. Ik heb nog een paar dingen die over zijn, maar dat lost zich nog wel op. Na het inrichten en opruimen, was ik dringend aan koffie toe. Wist je al dat ik de lekkerste koffie ter wereld kan zetten? Dat doe ik dus ook heel vaak.
Na de koffie ben ik begonnen met koken. Ik had geen zin om iets uitgebreids te doen, dus gewoon pasta met saus. Niks moeilijks, maar gewoon lekker. De sla heb ik nog tegoed. Iets voor morgen dan maar?
Terwijl ik dus de pasta op zat te smikkelen, meende ik dat ik vandaag eigenlijk niks gedaan had: Een kastje gepoetst en ingericht. Is dat nou een dagtaak?

Hoe kon ik de rest vergeten? Ik was ook erg moe. Na het eten ging ik even zitten en ik viel prompt in slaap.
Ik werd even voor zeven weer wakker. Daarna afwas doen en mijn nieuwe servies een goed plekje bezorgen, dus nog een keer kasten aan het poetsen en spullen sorteren. Was ik toch druk mee bezig tot na negen uur.

De was is nog niet gedaan en ik had gehoopt dat ik vandaag nog tijd zou vinden om alle vloeren te dweilen, maar ik ben niet verder gekomen dan de keuken. Buiten, onder de galerij, staan nog twee boekenrekken die ik moet demonteren, want die nam de kringloop niet mee. Kortom: Ik heb vandaag ... best hard gewerkt. Morgen weer van alles te doen . Vooral de boekenrekken zijn belangrijk, er wonen namelijk mensen hier in de flat die er niet tegen kunnen als mijn tuin er niet helemaal steriel uitziet... (Gelukkig ben ik wel helemaal normaal)

Maar echt; ik kom helemaal niet aan verveling toe. Ik wil eigenlijk elke avond om tien uur al naar bed gaan, maar dan heb ik nog geen tijd gehad om iets op mijn gitaartje te proberen en mijn blogje zoekt meestal ook nog even contact.

Nog twee dagen, dan is het weekend, tijd om even de boel de boel te laten. Lekker uitwaaien op de fiets en onderhand maar eens ergens in de stad een terrasje pakken ofzo, eens zien of er nog leuke mensen bestaan en of ik mijn schroom kan overwinnen. Vrienden maken, hoe doe je dat ook weer???

Met een blogje?

Jaja. Zal wel...

Nog één nachtje slapen...

Morgen komt mijn kast.... !!!!
Vandaag al druk bezig geweest om het plekje vrij en schoon te maken. Die ene muur ziet er nu heel erg leeg en wit uit. Ik doe mijn best om er aan te wennen, zoveel knusser en warmer zal het zijn als dé kast er staat.
Het lijkt wel de nacht voor Sinterklaas, zo spannend vind ik het!

De afgelopen twee dagen zijn al een klein feestje voor me. Allemaal mensen die hele lieve en aardige dingen doen. Het is net of de halve wereld heeft gevoeld wat ik in mij vorige blog geschreven heb. Ik voel me heel rijk nu. Als jullie toch allemaal (schijnen te) voelen wat ik hier schrijf, wil ik jullie uit de grond van mijn hart bedanken voor alles, hoe klein het soms ook lijkt.

Nu moet ik nog even op mijn gitaartje gaan 'pielen', want ik heb me voorgenomen om elke dag iets te oefenen, al is het maar één toonladder of een akkoordenreeks. Gisteren is het er ook al bij ingeschoten, maar daar had ik een hele goede reden voor, ik had visite en het was erg gezellig.

Misschien kan ik ze volgende keer trakteren op live muziek.

Oefenen, dus!!

Vreselijk moe

Dit jaar, 2010, geldt voor mij als het jaar waarin ik me steeds heel erg moe heb gevoeld. Soms nog erger dan in 1983, toen ik de ziekte van pfeiffer had.
Deze moeheid is aan de hormoonkuur te danken, maar echt niet alleen daaraan. Het zit 'm ook voor een flink deel tussen de oren.

Noem het: moe van het vechten, moe van de rol die ik steeds heb gespeeld en moe van het zoeken naar plekjes en momentjes waar en wanneer ik kans zag om -heel even- mezelf te kunnen zijn.
Nu kan ik altijd en overal mezelf zijn, maar de vermoeidheid is daar niet minder door, het werd juist meer.

Een paar dagen geleden had ik de grens bereikt van wat ik nog kon verdragen. Op donderdag heb ik mijn lichaam -in tranen- gesmeekt om asjeblief op gang te komen, want ik moest een heleboel boodschappen doen, anders zou ik het weekend niets te eten in huis hebben.
Ik deed mijn boodschappen uiteindelijk alsof ik verdoofd was, alles om me heen ging aan me voorbij zonder dat ik er iets van heb gemerkt. Ik kon het niet uitstellen tot vrijdag, want die dag had ik nog een afspraak en met mijn gebrek aan energie lukt het me niet om meer dan één inspanning per dag te verrichten.

Ondanks de enorme moeheid, kon ik 's nachts niet slapen. In plaats daarvan heb ik de hele nacht met een computer zitten prutsen. Als ik iets tijdrovends met een computer ga doen, zoals nu een nieuw besturingssysteem installeren, is dat een teken dat ik me ergens heel verdrietig of ongelukkig door voel.
De basis van mijn computerkennis stamt uit de tijd dat mijn vader op sterven lag. Daarvoor ben ik altijd met een grote boog om computers heen gelopen.

Maar afgelopen donderdag voelde ik me dus blijkbaar weer ergens heel naar door. Tegen de ochtend drong tot me door waar ik mee aan het worstelen was. Ik had die dag een afspraak met iemand die ik al heel lang ken en waar ik leuke maar ook hele vervelende dingen heb beleefd.
Ik merkte dat ik bang was voor die afspraak, dat ik als de dood was om weer te moeten zijn wie of wat ik vroeger was. Ik werd me ervan bewust, dat ik niet wil dat iemand mijn oude naam gebruikt, maakt niet uit of dat per ongeluk gebeurt of expres, ik wil dat echt niet, alles in mij komt daartegen in opstand.

Ik heb de afspraak uiteindelijk afgebeld omdat ik me totaal niet in staat voelde om de deur uit te gaan.
De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik geslapen als een roos.

Een groot deel van dit weekend heb ik besteed aan opruimen. Ik heb namelijk een leuke kast op de kop getikt die woensdag bezorgd wordt en mijn nieuwe kast heeft minder bergruimte dan de (armoedige) stelling die nu de woonkamer staat te ontsieren. Dat betekende dus onder anderen grammofonplaten en musicassetes sorteren op wat ik kwijt wil en wat (nog) niet. Muziek vanaf 1972 tot 1995 ongeveer, mijn geschiedenis over die jaren weerspiegeld in liedjes en herhaald in de emoties en herinneringen die daar onherroepelijk mee verbonden zijn.

Ik kwam weer een beetjein de sfeer van het leven wat ik had. Een leven met pieken en dalen. Een heel lévendig leven, eigenlijk. Misschien wel de moeite waard om een boek over te schrijven?
Pas de afgelopen tien jaar kwam langzaam maar zeker het besef naar boven, dat ik me in dat leven bewogen heb als iemand die moet dansen op te krappe schoenen.
Ik heb de passen lang niet allemaal mooi en goed uitgevoerd, wat wil je immers als je voeten voortduren pijn doen?

Nu is het me eindelijk gelukt om die schoenen uit te doen, om te kiezen voor wat me past, wat mijn waarheid is. Met het terugkijken op vroeger, zag ik hoe anders ik in wezen ben dan degene die dat alles heeft gedaan en beleefd. Die man-van-toen was een lappenpop, iemand die met stukjes en beetjes van alle mannen om hem/haar heen over diens ware 'ik' heen geplakt een bruikbare imitatie van 'de man' heeft verbeeld.

Nu ben ik dus bang dat mensen me die quilt van stukjes niet-ik na komen dragen, dat ze mij er opnieuw toe willen overhalen, of zelfs dwingen, om vooral weer terug te gaan naar de dagen waarin ik me onwerkelijk voelde en stap voor stap de pijn verdroeg van dat wat me niet past.

Mensen doen dat op veel manieren. Soms heel onbewust, op een manier die ik zelf niet eens meteen herken als een uitnodiging om toch maar niet (helemaal) over te steken naar mijn nieuwe leven. Soms gewoon uit pure botheid, dan heeft men 'geen zin' of vinden ze het raar of overdreven om te aanvaarden en respecteren dat ik deze weg ga. Soms is het ook klinklare pesterij, omdat men vindt dat ik 'straf' verdien voor iets wat ik wel GE daan heb, maar zeker niet MISdaan heb.

Niemand hoeft me te vragen om begrip te hebben voor lieden die, om welke reden dan ook, moeite hebben om te accepteren dat ik een vrouw ben. Ik heb mezelf al minstens honderd keer verteld dat het nou eenmaal niet erg gebruikelijk is hoe ik ben en dat mensen het daar nu eenmaal niet allemaal even makkelijk mee hebben, maar ergens houdt het op. Ik ben nu met veel moeite aan het leren dat ik in de eerste plaats rekening moet houden met mezelf. Voorlopig betaal ik die les met een afgrijselijke moeheid.


Voorbeeld van hoe mensen mij ontkennen?

Wat te denken van een transgender die mij al jaren kent, alleen maar als vrouw, heeft me nooit als man ontmoet. Deze persoon leert mijn ex kennen, wordt daar verliefd op, hoort dat mijn ex mij steeds met mijn mannennaam aanspreekt. Deze persoon adresseert mij sindsdien in de derde persoon als 'hij' en heeft zelfs een poosje geprobeerd of ik reageer als ik aangesproken word bij mijn mannennaam.

Mensen die gaan vissen naar mijn jongensnaam, helemaal als dat gebeurt onder het motto van vriendschap en vertrouwen. Of die, als ik bij ze op bezoek ben in mijn zijden blouse en mijn mooiste rok, nagels netjes gelakt en mooi opgemaakt, van me verwachten dat ik wel effe wil kijken naar de electriciteit in de schuur waar een storing in zit. "Ik ben er nou immers tóch, dus dat is een kleine moeite. Niet dan?"

Of mensen die vinden dat ik ze onvoldoende aandacht geef, die mijn carine-mail adres allang hebben en ook al een poos gebruikt hebben. Nu krijg ik opeens mailtjes van ze op mijn oude 'meneer C.' mailadres en ik zie mijn jongensnaam weer bovenaan staan. Ik had ze toch redelijk duidelijk uitgelegd dat ik niet lijd aan één of andere bevlieging, dat ik inderdaad een keuze had: Geslachtsaanpassing of voor de trein springen, maar meneer C. zou absoluut uit hun leven gaan verdwijnen.....
Misschien hadden ze niet goed geluisterd, maar ik meen toch te moeten vaststellen dat niet iedereen Carine toe wil laten in zijn of haar leven.

So be it......

(maar ik heb er toch flink om moeten huilen)