alweer vrijdag

Zie zo, de week is alweer voorbij. Behoorlijk inspannende week vind ik. Ik ben moe maar voldaan, een mooie manier om de week af te sluiten.
Zal ik voorspellen wat komende week gaat gebeuren? Zou ik kunnen voorspellen wat komende week gaat gebeuren?
Ach, laat ook maar.

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om vandaag te bloggen. Wat ik deze week hebt meegemaakt is misschien wel de moeite waard om met anderen te delen. Maar aan de andere kant, wil ik de gedachten eraan nog even in stilte koesteren. Alsof het iets is wat mooi blinkt, glad en glimmend is, wat je liever niet zomaar aan iedereen laten zien omdat je bang bent dat er vette vingers opkomen.

Ik vind jullie allemaal even lief hoor, maar dit houd ik lekker helemaal voor mezelf!

Lekker pûh!!

Huisje, Boompje....

Stel je voor...

Een huis , noem het mijn huis. Ik weet niet of je het mooi kon noemen of lelijk. Het was er gewoon. Ik weet niet of het een comfortabel huis was, of een goed huis. Echt thuis heb ik me er nooit gevoeld. Ik was er aan gewend en ik had geen ander huis, dus waarom zou het ergens mee moeten vergelijken?

In de loop van de jaren voelde ik me er steeds minder prettig in, uiteindelijk werd ik ongelukkig en ziek.
Ik kon blijkbaar niet veel anders doen dan besluiten het huis af te breken en alle stukjes ervan opnieuw te gebruiken. Van die stukjes kon ik dan een heel ander huis bouwen waarin ik me wel prettig zou voelen.
Ik durfde er niet aan te beginnen, want de kansen dat het zou mislukken leken zoveel groter dan de kans dat het goed af zou lopen.

Uiteindelijk besliste het noodlot. Tijdens een vreselijke storm raakte het dak lek en alles in het huis overstroomde. Vanaf dat moment leek er voor mij niets anders meer te bestaan dan mijn toekomstige nieuwe huis.
Ik ging aan het werk. Met angst in mijn hart brak ik het oude huis af en ik begon te bouwen aan het nieuwe. Daarbij hield ik een tijdlang in gedachten dat het nog mogelijk was om de nieuwbouw weer af te breken en het oude huis te herbouwen. Ik was nog steeds niet zeker of het nieuwe huis werkelijk beter zou worden dan het oude.

Toen het huis zoveel vorm begon te krijgen dat andere mensen en ik zelf gingen geloven dat ik echt in mijn nieuwe huis zou kunnen wonen, kwam ik een nieuw probleem tegen.
Naast mijn oude huis stond een boom. Een mooie, stevige boom met een brede kruin. Ooit had aan één van de takken mijn schommel gehangen. Ik was vroeger zo vaak in en uit deze boom geklommen, dat ik op een gegeven moment  met mijn ogen dicht precies kon zeggen waar ik me in de boom bevond. De boom gaf 's zomers heel veel schaduw. Hoeveel zonne uren had ik niet onder de boom gezeten of gelegen. Ik had daar leren kruipen, voor het eerst een lief gezoend, gehuild om een dood huisdier, om een gebroken hart en om allerlei ander verdriet. Boven in de boom was een hut die ik samen met vrienden had gebouwd. Het was ons clubhuis, schuilplek, hemel op aarde en roversnest. Naar mijn gevoel de enige plek in of om mijn oude huis waar ik me echt gekend en gewaardeerd had gevoeld. De plek waar ik me altijd veilig wist als mijn huis me weer eens vervulde met onbehagen.

En nu stond deze boom in de weg.....

Het nieuwe huis kreeg een vorm die de plek waar de boom stond zou overlappen. Ik wist niet meer wat te doen, want de boom met alles wat ik daarin aantrof aan tastbare dingen maar ook aan herinneringen, was me teveel waard om zomaar te rooien en als kaphout uit mijn leven te laten verdwijnen. Zou ik hem kunnen verplanten? Kenners zeiden dat hij dan voor een deel of misschien wel helemaal zou sterven.Kon ik de vorm en daarmee de aard van mijn nieuwe huis aanpassen, zodat de boom behouden kon blijven, maar dan zou de boom een gevaar zijn voor mijn nieuwe huis. Ik bedacht met schrik wat er met het huis zou gebeuren als een tak van de boom af breekt, laat staan als de hele boom om zou waaien.

Het probleem met de boom maakte me onrustig en verdrietig. Het nieuwe huis leek opeens niet meer zo goed en vanzelfsprekend. Ik kon maar niet beslissen, overwoog zelfs een moment om dan maar in de boomhut te gaan wonen, maar toen ik die na zoveel jaren weer eens binnenging, ontdekte ik dat de hut vroeger heel mooi had geleken doordat het oude huis zo lelijk een onaangenaam was. Naast het nieuwe huis was de boomhut niet meer dan een primitief hok.

Hoe meer ik nadacht over wat de boom me waard was, zoveel meer werd ik me ervan bewust dat de boom in feite niet meer was dan een symbool van de herinneringen die eraan verbonden waren. De schaduw van de boom was geen fijne plek meer omdat allerlei kriebelend ongedierte er nu hun onderkomen had. De touwen van de schommel waren al heel lang geleden doorgesleten en de schommel zelf was spoorloos verdwenen. De schoonheid van de boomhut lag in de gebeurtenissen die ik daar had beleefd en echt niet in het bouwsel zelf.

Het was duidelijk: De boom was niet meer een boel herinneringen, niets meer waard dan een schoenendoos vol vergeelde foto's die ergens op een zolder staat te wachten tot iemand hem eens opendoet.
Het kappen van de boom heeft me onverwacht nog flink door de ziel gesneden. Toen de boom omviel drong pas tot me door dat er naast al die herinneringen nog iets anders tussen de takken verscholen had gezeten.
Ik was de hoop vergeten. Zolang de boom er nog stond, had ik geloofd dat op een dag mijn stille dromen uit zouden komen. Het waren niet de dromen, maar het fijne, warme gevoel wat 'hoop' heet waar ik zo moeilijk los van kom komen.

De boom is weg. De stukken van de boomhut komen mooi van pas om een gezellige veranda van te maken. In één van de balken daarvan, komen de haken waar mijn oude schommel aan heeft gehangen. Daar hang ik een witgeschilderde bank aan met witte kussens waar rose rozen op staan.
De boom is in mootjes gehakt als haardhout. Het lijkt me heerlijk om in de warmte daarvan nog één keer op te gaan in versleten herinneringen. De hoop heb ik laten vervliegen. Waarom zou ik immers blijven hopen op dromen die ik allang niet meer droom?

Mijn nieuwe huis heeft me geleerd dat het zoveel mooier is om te hopen op wensen van de ziel dan op dromen die misschien niet eens de mijne zijn.

En de kamer die gebouwd gaat worden op de plek waar de boom heeft gestaan..... ?

Misschien wordt dat wel een kinderkamer.

Een dag niemand laten lachen is een dag niet geleefd

Als er wetenschappers zijn, met name sociologen of psychologen, die dit volgen, zijn ze bij deze uitgenodigd om mij van tijd tot tijd fysiek te volgen, zeg maar: Te schaduwen. Gewoon een paar meter achter me blijven lopen terwijl ik door een stad wandel als, laten we zeggen: Tilburg.

Ik wil ze vragen om mijn omgeving met wetenschappelijke ogen en oren te observeren, te bekijken hoe de mensen  in de stad op mij reageren. ik ben namelijk benieuwd.
Ik zal mezelf niet wijsmaken dat ik niet opval. Er zijn in verhouding niet veel mensen langer dan 1 meter 95 en als je de mannen die langer zijn dan 1,95 m dan niet meerekent, denk ik dat ik best zeldzaam ben.

Afgezien daarvan, vind ik het gewoon leuk en prettig om in een rok te lopen en dat het er soms één is die alweer een paar seizoenen uit de mode is, deert me meestal weinig, dus ook wat kleding betreft ga ik eigenlijk niet echt op in de massa.

Er wordt dus nog wel eens met meer dan terloopse aandacht naar me gekeken en soms wil iemand ook laten merken dat hij of zij me ziet,en dat gebeurt met name door merkwaardige geluiden uit te stoten.

Al een poos geleden is me opgevallen dat die geluiden in feite onder de noemer 'lachen' vallen. De herriemaker trekt het middenrif immers ritmisch samen waardoor de lucht in de longen stotend naar buiten wordt geperst en niet zelden wordt die lucht in de keel of in één van de holten in het KNO-gebied zodanig in trilling gebracht, dat er sprake is van een ongearticuleerd geluid.
Als dat geluid klinkt als: "ha -ha - ha - ha", herkennen we dat doorgaans als een gezonde, geamuseerde lach.

Die hoor ik dus zelden om me heen. Wat de mensen doorgaans laten klinken, is een ronduit dierlijk geluid.
Nou ben ik dus met name benieuwd naar de bron(nen) van deze categorie geluiden:
Wat voor mensen klinken zo, hoe kijken ze op ondertussen, richten ze door hun houding en lichaamstaal de aandacht op mij, of juist op zichzelf?

In tweede instantie zou ik graag willen weten welke emoties of gevoelens mijn verschijning bij ze oproept, want ik meen vaak een nerveuze of zelfs hysterische ondertoon te horen. Wek ik lustgevoelens bij ze op? Herkennen ze in mij iets van de man in vrouwenkleren, die zijzelf regelmatig (willen) zijn?
Het lijkt misschien een beetje obsessief, maar de klanken die ik weleens hoor zijn echt wonderlijk.
Ik heb al eens iemand horen knorren als een big, een ander stond vrij natuurgetouw te balken als een ezel. Nog iemand stond te 'waffen' als een hond. Vorige week was er een meisje wat begon te hinniken als een shetlandmerrie die trek heeft in een hengst. Dit is nog maar een deel van mijn waarneming in de afgelopen zomer.
Vandaag heeft iemand nummer één met stip bereikt. Het geluid klonk zó on-mensachtig dat ik bijna ben omgedraaid om hem een slokje water aan te bieden en om meteen vast te stellen of het al dan niet nodig was om 112 te bellen. In tweede instantie bedacht ik me, want ik weet zeker dat ik, als zou blijken dat hij 'alleen maar' stond te lachen, de wijs- en middelvinger van mijn linkerhand in elk van zijn neusgaten gehaakt zou hebben en met één felle ruk die kerel z'n snavel van z'n smoelwerk getrokken had.

Hij stond namelijk te kwaken als een eend die met één van d'r pootjes klem zit onder de schuurdeur.Een vreselijk geluid. Ook verschrikkelijk zielig om zo'n dier in die situatie te zien, een beeld waar je liever nooit meer aan herinnerd wordt.

Wij hadden ooit een tamme eend in de tuin. Vreselijk lief, aanhankelijk, speels dier. Ze heeft een keer klem gezeten onder de deur en had echt vreselijk pijn aan haar pootje, ze heeft minstens een week mank gewaggeld.

Met zulk dierenleed spot men niet !!!!

Met mij trouwens ook niet, hoor.

Changes...

Ik zou vandaag kunnen vertellen over mijn dipje. Eigenlijk iets wat ergens, een paar dagen of weken geleden, begonnen is en wat vandaag op een punt is beland, dat ik 't gewoon niet meer wist. Ik voel me niet heel erg rot of depri, ik ben 'het' soms even kwijt, dan moet ik even gezellig een stukje huilen, of ik zit gewoon een halfuurtje in stilte voor me uit te staren. Andere momenten hobbel ik vrolijk verder, maak mijn leven hier of daar nog wat gezelliger of blijer. Als ik een natuurlijke hormoonhuishouding zou hebben, zou ik die de schuld kunnen geven van allerlei emotionele wisselvalligheden.

Of zou het psychisch zijn? Opspelende jeugdtrauma's of onverwerkte stressmomenten. Misschien is mijn leven op dit moment gewoon een mentaal draaikolkje, eigenlijk niks aan de hand. Gewoon een beetje verwarrend allemaal. 

De tijd zal het leren, is de standaard dooddoener.

Of is het gewoon dat ingesleten gewoontes tegenwoordig wringen met een nieuw zelfbewustzijn?

Het klonk vroeger zo mooi, sprookjesachtig zelfs: Een nieuw leven beginnen. Al het oude in één keer laten vallen en bij nul (her)beginnen. Mijn ervaring is: Da Kannie !

Misschien na een ongeluk met zwaar hersenletsel, uitzonderingen zijn er immers altijd, maar op de manier zoals iedereen in een zwak moment middenin een crisis wel een stilletjes wenst: Nee, dat bestaat niet.

Ik denk dat ik het niet eens gewild zou hebben. Mijn vermoeden is dat je jezelf verliest als alles wat je hebt en wat maakt wie je bent in één klap weg is. 

Misschien dat later opeens blijkt dat alles wat aanvankelijk niet te veranderen lijkt toch geleidelijk verdwenen is. 

Het kan goed zijn dat fases als deze, waarin ik me soms een beetje verward en verloren voel, waarin ik soms niks anders meer kan voortbrengen dan een stroom dikke tranen, een stille strijd blijken te zijn waarin de gewoontes die ik al heel lang had, zich om moeten buigen om te kunnen passen in mijn noden van nu en later.

Met andere woorden: Zou het uiteindelijk toch gebeuren, zal er toch een dag komen waarop alle dingen die ik heel lang heel vanzelfsprekend gedaan heb en waar ik me jarenlang comfortabel bij gevoeld heb, volkomen anders geworden zijn?

Waarom niet eigenlijk? Ik ben immers ook gestopt met roken na jaren de meest fervente paffer geweest te zijn uit mijn omgeving. Er was een tijd dat ik alleen het vlees van mijn bord at en de rest liet liggen, tegenwoordig loop ik het liefst met een boog om de vleesafdeling heen. Vroeger moest ik een goede zit hebben midden tussen mijn luidsprekerboxen en dan liefst in de perfecte luisterhoek. Tegenwoordig wil ik op die plek juist alle ruimte hebben, zodat ik lekker middenin mijn kamer kan dansen.

Maar al die dingen hebben moeten groeien. 

Wat fijn dat ik dit vandaag op heb geschreven. Ik voel mijn geduld alweer opbloeien. Dat is trouwens iets wat ik niet kwijt wil:

Geduld..

Maar niet meer eindeloos.

Vroeg uit de veren

Gisteren ben ik niet vroeg maar zeker niet laat in bed gekropen. Helemaal erop ingesteld om een mooie nacht te slapen; iets meer dan acht uur vergetelheid en dan vol goede moed en mooie plannen de nieuwe week in.

Misschien komt het doordat de bouwvakkers weer aan het werk zijn, dus al vroeg een heleboel bedrijvigheid in de wereld, of de haan van de buren ging wat meer te keer dan anders. Wat de reden ook was, ik was halverwege mijn nachtrust helemaal klaarwakker. Ik heb me een uur lang geprobeerd te herinneren hoe je de slaap dient te vatten, maar helaas, ik zat om vijf voor zes al aan mijn ontbijt. Om kwart voor zeven vond ik dat ik toch te moe was om de keuken te gaan poetsen, dus mijn bed maar weer opgezocht en om acht uur vond ik dat het weer mooi geweest was. Ik was nog lang niet uitgeslapen, maar blijkbaar alles opgeslapen. Ik heb me de hele dag heel brak gevoeld, alsof ik twee nachten helemaal niet heb geslapen. Zo jammer. Ik was er echt aan toe om de keuken te poetsen....

Logopedie heb ik wel overleefd: Ik doe het goed, maar het kan stukken beter...
De lunch halfslapend naar binnen gewerkt en -o, wonder- daarna nog wel een half uur in mijn bed liggen slapen.
Niet dat het dutje veel heeft uitgericht, ik was nog steeds niet in staat om de keuken aan te pakken. In plaats daarvan iets stompzinnigs gedaan, iets waar je niet echt wakker of fit voor hoeft te zijn: Mijn 'nieuwe' CD-speler gepimpt. De muziek hier klinkt nou helemaal alsof ik een klein kapitaal aan HiFi heb uitgegeven..
Maar dat terzijde...

Na een simpele doch voedzame maaltijd (Spinazie met gebakken champignons moet echt lekker te combineren zijn. Volgende keer maar eens focussen op kruiden. Of is kaas toch de oplossing?)
belde de buurman aan. -Ik begin hem zachtjesaan echt aardig te vinden, maar dat terzijde-. Zijn schoonzoon de boom te lijf. Hoef ik alleen nog, samen met de buurman, het hout op te ruimen.
Ik heb vrijdag met hem afgesproken, maar daar komt iets tussen, tenzij de buurman vast wil houden aan de vrijdag.

Ik heb namelijk vanavond de stoute schoenen aangetrokken en iets gedaan waar ik heel erg tegenop zag. Niet zomaar tegenop zag, ik zat er al ruim anderhalf jaar tegenaan te hikken.
Een hele dierbare vriend van mij wist nog niet hoe ik nu leef. Ik heb hem via internet een bericht gestuurd. Een beetje losjes met een voorzichtige hint, daar reageerde hij blij en nieuwsgierig op, dus daarna in het kort uitgelegd hoe ik nu door het leven ga....
En, o... Wat was ik zenuwachtig, want ik zou het meer dan erg vinden om deze vriend kwijt te raken.
Afgewezen worden door iemand die bijna een deel van jezelf is, doet echt heel veel pijn.
Ik zal maar niet hardop zeggen dat ik erbij heb zitten huilen, anders denken ze straks nog dat ik zo'n hysterisch geval ben...

Maar de reactie was meer dan bemoedigend. Ik geloof dat hij nu twee keer zo nerveus is als ik vanavond was. Hij komt vrijdag op bezoek.

Spannend!

Dus nou maar afwachten of ik de rest van de week wél kan slapen.

Op Fietse

De titel die hierboven staat is van een liedje van het bandje 'Skik'. Nou ben ik nooit in de omgeving van Erica wezen fietsen, dus ik ga het niet over dat liedje hebben met U.

Maar wel over fietsen. Ik heb namelijk een fiets en die doet 't ook nog. Het is een oud barrel, overal roestig, hier een daar en knik of een deuk. Het licht werkt dankzij een stuk touw wat ik ooit onderweg gevonden heb. maar het is misschien wel de meest bijzondere, dierbare fiets die ik ooit gehad heb. 'T is namelijk mijn eerste echte Damesfiets. Weet je hoe feestelijk het voelt als je eindelijk met een niet al te wijde rok gewoon, vlotjes op je zadel kunt komen?

En nu rijd ik er alle kanten mee op. deze fiets, mijn eigen dierbare fietsje, brengt me naar plekken die ik ken en die ik graag weer eens zie. Ik verwonder me nog regelmatig over afstanden. De ene plek blijkt heel dicht bij mijn huisje te zijn en de andere is weer ongenadig ver weg. Vroeger, met de auto, leek het allemaal zo anders.

Ik kom met mijn fiets ook op plekken die ik wonderlijk genoeg nog helemaal niet ken. De streek waar ik woon ken ik goed genoeg om niet te verdwalen en toch is het me deze zomer al een paar keer overkomen dat ik ergens fietste en even helemaal geen idee meer had waar ik was.

Op zich is het al een wonder om hier vandaan te fietsen, want elke windstreek heeft een ander landschap en zelfs in die landschappen vind je soms, als een soort paaseieren, opeens een stukje wereld wat je absoluut niet zou verwachten.
Vandaag overkwam me dat weer. Het was alsof ik in minder dan een paar minuten van een Zuid-Hollands poldergebied naar een beboste heuveltop in de Ardennen reed.

Prachtig is zoiets, al gaf het me wel een gemengd gevoel. Aan de ene kant was ik 'even helemaal weg' maar tegelijkertijd werd ik me er weer zwaar van bewust dat ik al heel lang geen vakantie meer gehad heb.

Maar dit 'er tussen uitje' was toch genoeg om meteen aan het eind van mijn fietstocht aan te bellen bij de buurman die gisteren zo'n nare indruk maakte.
Nu heb ik een afspraakje met hem.
Soort van, Soort van afspraakje: We gaan vrijdagmiddag samen aan de slag met de doorgeschoten wilg die ik heb mogen erven van een vorige bewoner. Die boom groeit erg scheef en hangt zodoende dreigend boven de schuur van de buurman.

Ik als houthakker.... (giechel).
Ach ja, als het goed gaat houd ik er misschien prima buren aan over. Ze zijn al wat ouder en met pensioen dus wie weet gaan we nog eens gezellig samen een eindje fietsen.