Moederdag

Een paar dagen geleden heb ik uitgelegd dat ik een heel leven als man heb geleefd. Ik zeg weleens voor de grap dat ik een mooie toekomst achter de rug heb. Alles erop en eraan. Ook twee kinderen. Hele lieve, mooie, bijzondere kinderen. Soms kan ik zelf niet eens echt geloven dat deze twee prachtige jonge mensen MIJN kinderen zijn. Het lijkt wel een droom.

Hoe vreselijk lief, bijzonder en weet-ik-wat-nog-meer ze zijn, hebben ze vandaag met stip bewezen.
Even na de middag kwamen ze onverwacht op visite. hij en zij samen. Een reuze verassing voor me, want we hadden niks afgesproken en ze zijn, zeker in het weekend, altijd druk met hun bezigheden, en daar val ik gewoonlijk niet onder.

En ze kwamen niet zomaar; ze hadden een pakje bij zich. Een sierlijk doosje vol kleine verpakkinkjes met geurtjes en zeepjes en crêmes en ook nog een cadeaubon van de drogist.

Voor Moederdag.

Dus nou weet ik hoe het is om Moeder te worden.

Vals Kreng!

Vandaag begon weer heel mooi en goed, tot ergens net na de lunch. Ik meende dat ik met mijn zoon had afgesproken, maar hij was niet thuis. Hij was naar een vriend. Blijkbaar ergens een misverstand. Eigenlijk vond ik het niet eens heel erg vervelend, wel jammer, want het gaf me tijd om een paar best dringende zaken af te handelen.
En ik had opeens tijd om rustig een deel van mijn weekend inkopen te doen. Dacht ik.

Sommige kinderen vervelen zich aan het eind van een week vakantie. En er schijnt een soort regel te bestaan die zegt: "Als je jezelf verveelt, moet je ook een ander vervelen."
En die ander was ik. Twee smiespelende, monkelende, gebberende rotjochies hebben me in de supermarkt de hele tijd gestalkt. Ik weet niet waarom uitgerekend mij. Ik houd het er maar op dat ik gewoon 'aan de beurt' was.
Toen ik eenmaal zover was dat ik af ging rekenen, had ik al bedacht dat ik gewoon een pak melk over de ettertjes leeg zou gieten als ze nog een keer hinderlijk dichtbij zouden komen.
Mijn lichaamstaal heeft mijn plan verraden, want ik had helemaal geen last meer van ze.

Maar mijn telefoon ging...
Dit was meteen de laatste keer dat ik in de supermarkt de telefoon aanneem. Ik vind het namelijk zo dom, goedkoop en aso om in de winkel te lopen bellen. Bovendien vind ik het heel naar voor de cassiëre als er iemand bellend tegenover haar staat.

Daar komt nog bij dat ik heel erg bezig ben om mensen uit te leggen dat ze me over belangrijke zaken juist niet mobiel moeten bellen maar moeten mailen. Ik wil niet in het openbaar praten over mijn financiën, mijn gezondheid of andere persoonlijke, gevoelige of vertrouwelijke dingen. Mail werkt veel discreter en mijn smartfoon lust ook e-mail, hoor!

Dit keer werd ik gebeld door een mens wat begon te ratelen over een pensioenoverzicht. Ik kan me niet herinneren dat ik zoiets in de afgelopen jaren heb gezien. Ik heb geen pensioenopbouw, ik heb altijd gewerkt voor bedrijven die van hun personeel verwachten dat ze zich doodwerken, dus pensioen is volgens hen weggegooid geld; doen ze niet aan. Maar het mens bleef maar dreinen en ik moest mijn pincode invoeren. Weet je hoeveel mijn PIN, mijn foonnummer, mijn postcode en mijn sofinummer op elkaar lijken. Weet je hoeveel energie het kost om al die nummers uit elkaar te houden? Als als dan op dat moment iemand via de telefoon 'meneer' tegen me zegt, ploft er iets. Ik heb letterlijk tegen de vrouw aan de telefoon gezegd: "Ik ga U nu ophangen!"

Einde gesprek.

Ik ben al een jaar bezig met logopedie. Wanneer iemand een jaar of dertig als een man heeft gepraat, gaat dat niet meer vanzelf over. Dat moet je leren. Letterlijk met pijn en moeite. Ik geloof dat ik nu zo ver ben dat ik niet meer klink als vroeger, maar nog niet echt vrouwelijk. Ik kan het wel, maar daar moet ik heel veel moeite voor doen en vooral heel erg concentreren. Letterlijk nadenken bij elk woord wat ik zeg.
Gieberende, gebberende, monkelend rotjochies kunnen je heel goed uit je concentratie halen.
Onverwacht gezeur over geld doet me ook geen goed. Dan valt het woordje 'meneer' meer dan rauw op mijn dak.
Ik was echt van slag. Ik heb thuis mijn hele boekhouding doorgeworsteld en ik heb geen spoor van een pensioenoverzicht gevonden.

Als dat mens me weer belt, giet ik een pak melk over d'r heen!

5 mei.

Vandaag hebben we de vrijheid gevierd. Ik wel in ieder geval. maar dan op mijn manier.
Geen mooier gevoel dan een vrij gevoel.

Voor wie het nog niet doorhad: Ik ben een transvrouw. Dat gekke woord betekent dat ik een vrouw ben die geboren is in het lichaam van een man en die opgegroeid is in het leven van een jongetje, later een man.
Begrijpen doe ik het zelf amper, maar de intense (geestelijke) pijn was heel hevig en die zou dodelijk zijn geweest als ik niet had gekozen om de lichamelijke verandering te ondergaan in de hoop dat ik me daardoor beter zou voelen.

O, wonder; het is gelukt, zelfs al heb ik nog een eindje te gaan.
Vandaag heb ik me heel bewust gerealiseerd dat ik vreselijk blij ben dat het kan, want er zijn helaas nog vreselijk veel plekken op de wereld waar transmensen het vreselijk zwaar te verduren hebben. Er zijn zelfs landen waar ze letterlijk op straat dood worden geslagen. Niet zelden is de politie de dader. Alle andere gevallen van mishandeling en vernedering zijn teveel om op te noemen. Als je echt meer wil weten, kun je films gaan zien als 'boys don't cry' of  'soldier girl' of gewoon zoeken op de website van Amnesty International onder LGBT.

Maar hier in ons rare landje is het anders. Hier kan ik gewoon leven in vrijheid. In waardigheid. Hier kan ik me vrolijk maken om een paar jongvolwassen knapen die iets grappigs zeggen als: "Zo'n lange meid is weer es wat anders, jôh". Ik kan over straat wandelen met mijn rug recht, haren wapperend in de wind en blij zijn met mijn spiegelbeeld in een winkelruit: Twee meter nog wat, met mijn klakkende hakjes erbij.

Mensen kijken naar me, maar iedereen mag elkaar bekijken. Niemand wordt bang als ik naar ze lach.

Deze vrijheid wil ik elke dag vieren. Niet alleen voor mij. Voor iedereen. Ik gun het ons van harte.

En verder ben ik blij met mijn nieuwe gitaar. Fonkelnieuw! Niet zo'n dure en dat is te merken. Ik heb alle fretten bij moeten vijlen, want er zaten nare randjes aan, toch zitten de bracings en de trekstang waar zij bij hele dure gitaren ook zitten en hij klinkt zuiver en vol. Absoluut goed genoeg voor een beginner als ik.

Ik ben ook blij met mijn nieuwe therapeut. Ze lijkt me een wereldmens. Ik verwacht echt dat ze de plek van haar voorgangster gelijkwaardig in zal vullen, maar ik hoop echt dat ik deze 'nieuwe' niet zo vaak hoef te spreken. Ik denk dat ik mezelf onderhand wel kan redden. Ik ben immers een grote meid.

Vandaag had ook een brok-in-de-keel moment. In de trein naar huis las ik een paar hele lieve berichtjes van mensen die mijn blog hebben gelezen. Ik word weer helemaal stil als ik eraan terugdenk. Jullie zijn lief!

Gelukkig heb ik ook nog een koffiezetter gekocht bij de habbekratswinkel, eentje van 10 tot 12 kopjes, dus als je in de buurt bent, lief mens............

Tot dan!

4 mei

Op deze dag herdenken wij de slachtoffers, zegt men. Ik kan daar veel over zeggen. Laat ik het er op houden dat ik hoop dat er een dag komt waarop bijna iedereen beseft wanneer het woord 'hypocriet' werkelijk iets betekent.

Amen.

Verder was vandaag een wonderlijke dag en ik probeer te bedenken in hoeverre ik zelf de wonderen heb verricht. Want als toeval niet bestaat, moet er een andere oorzaak zijn voor de dingen zoals ze lopen.
Het zal te maken hebben met het -sterk gegroeide-  vertrouwen in mezelf en daarmee mijn toegenomen vertrouwen in de mensheid. Het zal ook te maken hebben met mijn bereidheid de dagen die me gegeven zijn te (be)leven met het besef dat werkelijk niemand anders mijn dagen zal leven, dus maak er wat moois van!

En het was ook mooi. De zon scheen en mijn fiets voerde me door het landschap waarin ik geboren ben en opgegroeid. Misschien is dit deel van de wereld geen onderwerp voor landschapsschilders, maar ik houd ervan. In dat decor ben ik geworden wat ik nu ben en het is me lief.

Verder vond ik bij de kringloop precies de kapstok waar ik al een jaar naar op zoek ben en het gekke was, dat ik zelf niet wist dat ik uitgerekend deze kapstok zocht. Hij is echt helemaal goed!
Tussendoor nog even een ding verkocht via marktplaats. Centjes in de knip! Wat een prachtig gevoel. Ik durfde daardoor in elk geval de kapstok te kopen, maar er is nog veel meer wat ik zoek. Afwachten en ogen open houden, dan maar.

Heerlijk, echt heerlijk gegeten, dankzij een impulsaankoop bij de groenteafdeling en een merkwaardig recept van internet. Ik ga die echt vaker maken, ermee knutselen en uitproberen of het nog lekkerder kan, zo ben ik dan weer...

En vanavond was ik op bezoek bij E. Zijn levensverhaal is zeker niet mooier dan het mijne, maar hij blijft lachen, die enorme gulle lach van hem inspireert en motiveert. Bovendien ben ik goedgekeurd door zijn trouwe hond. Onderschat dat niet. Nu schrijf ik mijn blog, want dat had ik deze en gene beloofd. Daarna ga ik douchen, want de dag zat ook vol met sterke geuren die mij niet eigen zijn. Wat zal ik heerlijk slapen. Hopelijk droom ik van de werkelijkheid, dat zou nu niet verkeerd zijn.

Slaap goed, allemaal!

XXX

Het is natuurlijk niet genoeg !

ik maak het mezelf voortdurend moeilijk met die gedachte. Nu ook weer. Ik schrijf veel te weinig. Al die verhalen die in mijn hoofd, op snippers papier en als rommelige tekstbestanden op de computer ronddwalen, moeten nu eindelijk maar eens echt structuur, gestalte, vorm gaan krijgen. Of zit er helemaal geen schrijver in me? Alleen maar een verhalenverzinner?

Of muziek leren spelen, begrijpen, doorgronden met niks dan een ongepast stemgeluid en een kromgetrokken gitaar die stoffig in de hoek staat, dat leidt alleen maar tot stilte.

Studeren dan. Mijn onopvallende interesse die ik stilletjes best graag tot beroep zou willen maken, maar daar is best veel kunde en kundigheid voor nodig en die maak ik me alleen maar eigen door lang en gedisciplineerd te gaan studeren.

De laatste twee kosten geld. Ik heb een mooie gitaar op het oog en een goede cursus. De muziek zou een goede start zijn om discipline op te doen, iets wat ik nooit erg heb beoefend. Want de studie die ik voor ogen heb is een klus die heel erg alleen gevolgd wordt, weet ik van anderen.

Wat onderhand wel genoeg is, is deze fase in mijn leven. Zo'n tien jaar geleden is er iets begonnen en ik vind dat het nu maar es klaar moet zijn. Mijn aandacht en energie zijn bijna helemaal op gegaan aan leed en een moeizame manier om dat te boven te komen.

Dit was ook een eenzame weg en pas nu ik op die jaren terug kan kijken, dringt tot me door dat het toch wel verschrikkelijk is geweest, maar het gaat sinds ruim een jaar duidelijk de goede kant op.

Ik vind het nog lang niet goed genoeg. Allerlei oude gewoontes, reflexen en onzekerheden hobbelen nog vrolijk met me mee, terwijl ik weet dat ik eigenlijk niet zo ben.

Misschien ben ik toch wel een schrijfster, muzikante en mensen-mens. Het lijkt me in elk geval vreselijk leuk om dat te zijn.
Leuker dan onzeker manwijf wat het bijna niet meer de baas kon worden.

Dat is klaar!

En nu slapen. Morgen schijnt de zon weer en daar wil ik graag bij zijn.