Nog meer gedachten....

Een paar daagjes geleden heb ik mezelf dat boek van Dick Swaab cadeau gegeven. Wat heerlijk om dat te hebben en ik denk dat ik het best vaak ga lezen. De materie boeit me enorm, niet het hoe en wat van de cellen enzo, maar vooral wat het 'doet'. Je kunt er ook heerlijke discussies over voeren zoals: "God bestaat, maar is in feite niet meer dan een sapje in je hoofd". Dat heeft meteen een politieke lading, want volgens de waandenkers van de SGP is die uitspraak waarschijnlijk strafbaar.

Ik ga dan ook nadenken over ongerijmde dingen die mensen doen. Zo ken ik bijvoorbeeld iemand die ooit man was, maar al jaren en jaren als vrouw leeft. Van iemand als haar zou je niet anders mogen verwachten dat ze genoeg begrip en respect voor transdingessen heeft en ze dus in het 'wensgeslacht' aan zal spreken. Hoe groot was dan ook mijn verbijstering toen zij mij in de mannelijke vorm aan ging spreken zodra ze mijn oude (ongewenste) naam eenmaal kende. Ik heb haar ook nog steeds niet in kunnen laten zien hoe vervelend en zelfs kwetsend dat voor mij is. Ze kent mij nota bene alleen maar als vrouw. Ze heeft bij mijn weten zelfs nog nooit een foto van mijn oude ik gezien.

Een ander wonderlijk voorval maakte ik mee met een vrouw die zich tegenover mij heel open en begripvol opstelde maar op zeker moment, zomaar uit het niets, aan mij vroeg of ik het ook zo raar vond dat een lesbisch koppel zich amuseert met een kunstpenis: "Als je daar behoefte aan hebt, waarom gaan ze dan niet gewoon met een kerel naar bed?"
Ik zat echt met een mond vol tanden. Ik heb totaal geen ervaring met het minnespel van vrouwen onder elkaar. Ik wil en zal daar ook nooit een punt van maken. Bovendien is bij mijn weten de erogene zone bij de meeste mensen ook wel een stukje groter dan die paar vierkante centimeter tussen de benen. En het verschil tussen man en vrouw is ook veel meer dan datgene waarmee je plast.
Maar buiten dat weet ik nog steeds niet wat ik moet met die opmerking. Als de dame kwestie benieuwd is op welke sekse ik val, mag ze me dat gerust rechtstreeks vragen. Als ze worstelt met haar eigen geaardheid, kan ze de discussie beter op een andere manier op gang brengen. en verder... vind ik zo'n opmerking vooral passen bij een minder ontwikkeld persoon voor wie de uitspraak 'Ik zou dat nooit doen' wetenschappelijke bewijskracht lijkt te hebben.

Misschien ben ik te kort door de bocht. Dit soort dingen zorgen er wel voor, dat ik regelmatig denk dat ik toch maar eens moet leren om vaker: "Dat begrijp ik niet. Waarom zeg je dat?" te zeggen.

Aan de andere kant vind ik het ook wel leuk om dingen niet te begrijpen. Ruim een jaar geleden lukte het me een poos om niets als vanzelfsprekend te zien. Bijna elk ogenblik was een openbaring. Heerlijk om gewoon alles om je heen te ervaren als een wonderlijk iets, om er met een soort naïeve nieuwsgierigheid naar te kunnen kijken en in de eerste plaats op te merken dat het gewoon heerlijk is om samen met datgene wat je op dat moment ziet op de wereld te mogen zijn. Professor Swaab zal er vast een verklaring voor op kunnen diepen. Ik zelf vermoed dat het een gevolg was van een radicaal veranderde hormoonhuishouding. Aan de ene kant is die hormoon omkering heel interessant om mee te maken, maar het heeft ook heel erg vervelende kanten. Ik denk niet dat ik daar in het boek van Prof. Swaab een heldere uitleg over ga vinden, hooguit iets wat in de richting wijst.

Het boek is gelukkig niet zo geschreven dat je zelf opeens allerlei dingen waar meent te nemen in en aan je eigen lijf of psyche waardoor je 's nachts wakker zou kunnen liggen. Ik heb dat wel anders meegemaakt. Lees bijvoorbeeld maar eens een redelijk gedetailleerd boek over Psychopathologie. Een gezond mens zal opeens merken dat hij of zij een beetje schizofreen is, soms neigt naar borderline gedrag, weleens behoorlijk autistisch  kan zijn, met name als je heel erg moe bent om maar eens wat te noemen. Allemaal niet erg. Het is vooral vervelend  als je gaat twijfelen of het één of het ander misschien zo sterk in je persoonlijkheid zit dat je er hulp voor zou moeten zoeken.

Eén hoofdstukje uit het boek kan ik in elk geval hartstikke op mezelf betrekken: Transseksualiteit.
Ik wist al langer dat Swaab een aantal dingen ontdekt had in de hersenen die iets zeggen over je geaardheid en over je genderidentiteit. Het was bij mij allemaal weggezakt naar het niveua van 'leuke wetenswaardigheden' tot ik ruim een jaar geleden een televisieprogramma zag, wat ging over de opschudding die Swaab's ontdekkingen destijds  in de Homo wereld teweeg bracht. Toen wist ik het allemaal weer. Vanaf toen kon ik erin berusten dat ik ben hoe ik ben en dat ik daar heel goed mee kan leven, maar daar moet ik wel wat voor doen.

Gek genoeg helpt deze ervaring eigenlijk niet om andere dingen te begrijpen die ongeveer vergelijkbaar zijn. Bijvoorbeeld dat er mensen zijn die naar hun gevoel een ledemaat teveel hebben, die pas gelukkig zijn als het ledemaat in kwestie geamputeerd wordt. Ik kan niet vatten dat een gezond lichaam aan zou kunnen voelen als erg vervelend, onleefbaar zelfs.
Trans-zijn voelt voor mij heel normaal. Pas als ik aan anderen vertel dat ik mijn eigen spiegelbeeld vroeger helemaal niet leuk vond om naar te kijken, best vies eigenlijk, maar dat ik tegenwoordig met een tevreden glimlach voor de spiegel sta, wordt ik er eerlijk gezegd door de reactie van de ander op gewezen hoe ongewoon het eigenlijk is.

Verder denk ik al een hele dag op willekeurige momenten aan het woordje 'kwetsbaar'. Ben ik dat?
Ik voel me er een beetje ongemakkelijk bij. Komt dat door opvoeding. Kwetsbaar is tenslotte een eigenschap die volgens de samenleving vooral bij meisjes hoort. Zit de gewoonte om de dingen waardoor ik ontdekt zou kunnen worden te ontkennen, nog zo diep dat dit woordje me zo enorm bezighoudt?
Of vind het gewoon eng om kwetsbaar te zijn? Is het hetzelfde als weerloos, hulpeloos, gevoelig of doorzichtig, bijvoorbeeld.

Dit voelt bijna als een therapeutisch moment. Eigenlijk is dat wel fijn. Ik geloof niet dat ik het erg vind om soms te laten zien dat ik kwetsbaar ben. Ik denk dat ik wel bewezen heb dat ik niet hulpeloos of weerloos ben. Ik kan zeker tanden en nagels laten zien! En op één of andere manier heb ik me altijd wel kunnen redden.

Ik laat het nog een poosje door mijn hoofd spelen. Volgens mij hoort het wel bij me om kwetsbaar en gevoelig te zijn. Ik heb in elk geval niet het idee of het gevoel dat ik eronder lijd.

Ik lijd op dit moment vooral onder een behoorlijk volle agenda.

Moe!!!

Nog twee daagjes en dan mag ik neerstorten.

Maar wel een leuke agenda.

XX

Gedachtengang

Soms kan ik gewoon een beetje in mijn hoofd ronddwalen. De ene gedachte oppakken en meteen weer loslaten. Dingen die gezegd zijn opeens weer in gedachten herhalen en me verwonderen over wat het ook weer was, of gewoon glimlachen. Zinnen afbreken omdat ik toch even kwijt wil dat er van die eindeloos leuke momenten zijn die ik nog voor me zie, zoals een dag of wat geleden tussen de kledingrekken ergens tijdens de uitverkoop in de staad. Een stuk of drie wat oudere dames. Twee ervan kijken discreet vanuit hun ooghoeken naar me , maar de derde staat met haar hand voor haar mond, grote ogen van ontzetting, naar mij te kijken. Ik vroeg aan haar af ze van mij was geschrokken. Ze knikte, aarzelde: "U bent zo ... Lang! kunt U wel slagen?"
"Ja hoor, mevrouw. Kijk maar. Wat ik nu aan heb komt gewoon hier uit de winkel."
"O, gelukkig. En het is erg leuk ook. U ziet er mooi uit!"
Ik word weer blij als ik er aan denk. De spontaniteit, van haar en van mezelf. Hartverwarmende eerlijkheid.

Ontmoetingen, dingen die gezegd zijn. Een opmerking over ervaringen die ik nog steeds te pijnlijk, te beladen vind om er zomaar over te praten. "Je bent daar vast heel blij mee".
"Blij mee? Ik wil er nooit meer aan denken. De pijn in mijn ziel is nog veel te sterk".
"Maar zo'n ervaring is toch uniek. Zeldzaam. Het is iets wat maar weinig mensen ooit zullen leren".
En opeens krijgt de pijn een zilveren randje. Een kostbaarheid die ik nou pas erken. Ik ben een rijk mens.

Ideeën die ik al heel lang heb, waar ik over vertel en waar de ander heel onverwacht een eigen licht op werpt en opeens is het werk wat nodig is om die ideeën om te zetten in tastbaarheden veel minder eenzaam.

Een ontmoeting met iemand die ik tot dan toe alleen maar kende uit de virtuele wereld, maar meteen zo veilig en vertrouwd dat het vertellen van mijn levens verhaal weinig meer lijkt dan 'effe bijkletsen'. Uren die voorbij vliegen en aan het eind van de dag moe en verwonderd omdat 'even samen wat drinken' toch helemaal niet inspannend is?
Blijkbaar wel, maar een leuke klus. Eentje om nog vaak te herhalen.

Drukke tijd met een volle agenda en verwondering. Elke avond moe en op tijd naar bed, maar toch leef ik heel erg op. Ik hou van de wereld, ook al treed ik die nog steeds erg verlegen tegemoet, maar het wordt beter. Ik durf blikken van mensen te lezen en stel vast dat ze alleen maar kijken zoals ze naar iedereen kijken en ik ga dat steeds meer nadoen.

Mensen van toen die ook mensen van nu worden. Moeten we opnieuw met elkaar om leren gaan? Op schouders rammen past niet meer. Wat komt ervoor in de plaats. Gelukkig hebben die-en-die ervaring in het prettig omgaan met vrouwen. Zullen ze merken dat ik verlegen en onzeker ben als een giechelende bakvis? Naief en wereldvreemd, onbekend met mijn nieuwe wereld als dat meisje met dat spinnewiel wat honder jaar sliep.

Gedachtenspul.
Zo belangrijk als het moment zelf.

Niet meer, maar zeker niet minder.

Rekening houden met anderen...

Gek eigenlijk, maar naarmate ik meer gewend raak en zelfverzekerder wordt in mijn nieuwe leven, komen er herinneringen in me op aan allerlei gebeurtenissen en gebeurtenisjes uit de afgelopen jaren die nu eigenlijk pas hun volle betekenis krijgen.

Zo is een paar keer tegen me gezegd dat ik ook rekening moest houden met andere mensen, met name met mensen uit mijn omgeving die mijn vervrouwelijking moeilijk of zelfs helemaal niet konden verwerken.
Ik ben me er pas sinds een paar dagen van bewust dat ik daar in feite veel te lang en veel te intensief mee bezig ben geweest.
Rekening houden met die anderen betekende in feite dat ik ervoor koos om mezelf totaal weg te cijfern. Niet alleen maar het meisje-in-mij te verbergen, maar ook te ontkennen dat ik in de rol van jongen, en later man, diep ongelukkig was, uiteindelijk zelfs dodelijk ongelukkig.

Ik hoorde deze week een wijs mens zeggen, dat je feitelijke transitie het moment is waarop je het risico neemt om je familie, je vrienden, je werk en je status kwijt te raken. Dat is het moment waarop je geen rekening meer kan houden met anderen. Dat is het moment waarop je alles wat je dierbaar is loslaat, vrijlaat en uitdaagt om te laten zien op welke voorwaarden de wereld waarin je leeft van je houdt.
Soms zijn die voorwaarden bitter en diep kwetsend. Zelfs mensen waarvan je het totaal niet verwacht, kunnen in die situatie buitengewoon onbegrijpend en wreed zijn.

Het risico waar ik het over had, neem je. Het is geen keuze, maar het is domweg accepteren van de kale voorwaarden om verder te kunnen leven. Ik heb zelf geprobeerd een alternatief te vinden. Een weg, een manier om het meisje-in-mij te kunnen laten bestaan zonder het zichtbare jongetje aan te tasten. Die innerlijke strijd was  zo hevig dat ik er ziek van werd. Mijn lijf begon me letterlijk uit te kotsen. Ik was niet zomaar misselijk en beroerd, ik kreeg een lange periode elke dag een hevige migraine aanval. De hele riedel van de psychotishe en schizofrene waanbeelden tot en met het vreselijke braken en de kolkende hoofdpijn. En moe. Elke dag iets meer. En elke dag iets minder mens.
Niet alleen de lichamelijke verzwakking werd een hele last, maar ook de angst voor de aanval, die op elk moment van de dag als een roofdier tevoorschijn kon springen om me nog verder te slopen.

Het laat zich moeilijk beschrijven, maar ik kan je verzekeren dat het vreselijk is om machteloos tegenover jezelf te zijn. Ik moest kiezen tussen leven en dood, letterlijk. Er was niemand om tegen te vechten, niks om me tegen te verzetten, alleen maar die keuze. Alsof de duivel met je speelt.

Ik heb gekozen voor het leven en gekozen voor de hoop dat de mensen die echt van me houden, dat onvoorwaardelijk doen. Toch heeft het nog jaren geduurd, eer ik ervan overtuigd was dat ik de goeie keuze heb gemaakt. Ik heb nog heel lang alle opties opengelaten om mijn oude leventje toch weer op te kunnen pakken. Heel veel spullen die bij mijn oude leven hoorden heb ik nog jarenlang bewaard. Pas toen ik me ervan bewust werd dat ik die spullen vasthield omdat ik diep in mijn hart meende dat anderen wilden dat ik dat deed, kon ik het opbrengen om ze weg te doen. Het was een bevrijding. Sindsdien durf ik veel meer. het kost me minder moeite om wildvreemden aan te spreken. Ik ben soms bijna in staat om heel belangstellend aan giechelaars te vragen wat ze over me te vertellen hebben. Ik ben daar echt benieuwd naar. Het boeit me.
Als dat geen manier is van rekening houden met anderen, weet ik het niet meer.

Ik neem ook steeds meer de moeite om er leuk en verzorgd uit te zien, om me vriendelijk en geduldig op te stellen, puur omdat ik inmiddels maar al te goed weet  hoe vervelend het is om een ongeduldig stuk chagrijn tegen te komen. Dat is niet alleen omdat ik rekening wil houden met anderen, maar ook omdat ik op die manier de leukste mensen tegenkom.

Het enige waarmee ik, volgens mij, te weinig rekening heb gehouden met anderen, is voorlichting. Ik heb misschien niet duidelijk genoeg uitgelegd dat het echt niet meer ging en dat het echt 'daar ergens' is gestopt.
'Hij' had zich voor de trein kunnen gooien en mij daarbij mee nemen. Dit is de andere manier.
Ik laat 'hem' langzaam verdwijnen, alsof er een bodysnatcher aan het werk is. Het meisje-in-mij wordt steeds meer Het Meisje.

Het is niet anders
Gelukkig maar.
Heel Gelukkig!

XXX

Ridin' on the train...

Vorige week viel me opeens in dat ik, nu ik financieel een beetje ruimte heb, een treinabonnement kan kopen.
Ik geloof niet dat ik zoiets ooit eerder gedaan heb, dus het leek me wel goed om er lekker wat tijd voor uit te trekken. Een hele middag bijvoorbeeld.

Ervaren NS-klanten zullen me nu vast stilletjes uitlachen, want in theorie doe je zoiets makkelijk binnen een halfuur: Even foto's maken in de automaat, dan formuliertje invullen bij de NS-balie, ff pinnen en klaar is Miep.
Nou ik het zo opschrijf, kan het zelfs binnen een kwartier.

In theorie.
Als alles meezit.
Als je het vaker gedaan hebt....

De fotomachine had ik zo gevonden: Naast de AH. Maar daar moet gepast geld in: 5 €uro. Die zaten niet in mijn portemonnee. Waarom ook, iedereen wil tegenwoordig dat je betaalt met PIN. Wat moet je nou nog met geld? Toch?

Gelukkig zit er naast de foto automaat een PIN automaat. Vandaag heb ik geleerd dat je alleen €10,- kunt pinnen bij de automaat, of een veelvoud daarvan.
Dus na pinnen, kwam wisselen. Op het station kun je nergens wisselen. In Breda niet, in ieder geval. Niet bij de boekenkiosk, niet bij de broodjescorner, niet bij de CD-boer.
Niet helemaal waar: Je kunt wisselen bij hetzelfde loket waar je een NS abonnement kunt kopen. Maar daar denk je niet meteen aan, want dat loket is he-le-maal aan de andere kant van de stationshal. Voorbij de Bruna, voorbij de Broodjes, voorbij de Free Record Shop en voorbij nog zo wat.

Na het wisselen riep ik nog vrolijk: "Tot straks!" tegen de geduldige meneer van de NS achter het loket, maar eigenlijk voelde ik al dat het voorbarig was om tot Straks te roepen. Ik had misschien beter iets kunnen roepen als: "Tot Ooit".

Scholen beginnen en scholen gaan ook weer uit. Zodra scholen uitgaan, belandt een significant deel van de leerplichtige jeugd op het station. Vandaag was geen uitzondering. Tijdens mijn queeste voor contant geld had een kluitje jongedames in de leeftijd waarop jongedames zich nog ouder voor proberen te doen dan ze werkelijk zijn, zich verzameld rond de foto-automaat.

Ik had net door de uitstraling van de NS-loketbediende weer bevestigd gezien dat geduld een wondermooie eigenschap is, dus ik begon een rij te vormen achter het kluitje jongedames.
Tot nu toe heb ik nog steeds niet vast kunnen stellen of ze allemáál portretfoto's hadden willen maken. Zeker is wel dat zij die in het hokje zat dat in elk geval van plan was, maar dat haar demonstratie dat vrouwen en techniek niet altijd succesvol samengaan, uiteindelijk de show stal.

Tegen de tijd dat ik bedacht dat ik geen fan ben van dit soort volautomatische fotografeerinrichtingen, had de jongedame in kwestie, het definitief voor elkaar dat er vanaf pakweg half drie vanmiddag géén pasfoto's meer gemaakt konden worden op Station Breda. Ik kon geen beheerder van het ding vinden en de mensen van Informatie ook niet, dus toen leek het me beter om ergens anders alsnog pasfoto's te gaan maken. Zodoende ben ik het park door gefietst en het halve voetgangersdomein in het centrum doorgefiets naar dat ene adres wat ik nog wist van vroeger waar men nog traditioneel, met behulp van een Echte Fotograaf, pasfoto's maakt. Dat was zo gepiept, maar mag ook wel voor twee en een half keer de prijs van dat ding op het station.

Terugfietsen naar het station ging behoorlijk op routine. Lekker slalommen tussen de voetgangers in het park door. Geen 65 plusser te zien daar in het park, dus dat leverde hoegenaamd geen risico voor wie dan ook op. De gepensioneerden waren met zijn allen naar het station gegaan, bleek kort daarna.

Bejaarde mensen hebben vaak een erg beperkt sociaal netwerk. Hun vrienden, familie, leeftijdsgenoten en wat dies meer zij, zijn verhuisd naar ver weg, ziek, overleden of anderszins onbereikbaar.
Om toch nog contact te hebben met levende mensen kun je goed bij de NS terecht. Je vraagt een ingewikkeld abonnement aan of je doet gewoon iets een beetje verkeerd bij zo'n ingewikkelde kaartjes automaat en voor je het weet heb je weer ruim een halfuur intermenselijk contact met een geduldige NS-baliemedewerker.

Goed; ik had een missie. Alles wat tegen had kunnen zitten, had ook tegen gezeten en om dan op een later tijdstip de draad weer op te pakken, met alle risico's op vertraging, tegenslag en ander ongerief, vond ik behoorlijk laf, dus ik ben braaf in de rij blijven staan en ik nam de gelegenheid te baat om mijn geduld nog wat op te pimpen.

Misschien had ik wat van mijn geduld aan de brave NS-baliemedewerker aan kunnen bieden, want het zijne begon zichtbaar uitgeput te raken. Misschien was het daarom, maar toen ik eindelijk aan de beurt was, ging het opeens op rolletjes. Hij had het goede aanvraagformulier in één keer te pakken, ik kreeg er een goed-werkende balpen bij. Mijn kostbare Nieuwe Pasfoto bleek zo exact in het daartoe bedoelde vakje te passen dat het leek of ze voor elkaar geschapen waren....

Toen ik weer achteraan de rij aan wilde sluiten, was de rij verdwenen, dus ik ben maar in één keer naar de balie gelopen. De vriendelijke baliemedewerker met het uitgeputte geduld werd net op dat moment afgelost, maar ik hoefde niet eens langer dan heel kort te wachten tot de nieuwe shift was ingelogd.

Toen ik het formulier inleverde werd er niet eens naar een legitimatiebewijs gevraagd. Misschien leidde ik de Verse Vriendelijke NS-baliemedewekster af door te vragen of er bij 'geslacht' ingevuld dient te worden wat er ook in mijn paspoort staat. Ik was allang blij dat ze me alleen maar  heeft leren kennen van hoe ik er nu uitzie en niet heeft hoeven kijken naar dat heel erg uit-de-tijd-zijnde portret wat in mijn Officiële Reisdocument prijkt....

Al met al heb ik een geweldige middag gehad en ik ben zo blij als een kind want ik heb een kortingsabonnement van de NS. En het is een hele goeie!

Het staat op naam van mij:
MEVROUW C. de graaf.
:-))))

Een dagje met de meiden

Vandaag was de jaarlijkse Barbecue. Het klinkt alsof ik niet zo vaak ga BBQ-en en dat klopt. Ik ben er eigenlijk niet zo bezeten van als sommige andere mensen, maar dat neemt niet weg dat de sfeer eromheen toch wel prettig genoeg kan zijn om het toch erg leuk te vinden en daar gaat het om, heb ik begrepen.

Met het clubje van vandaag doen we één keer per jaar een BBQ, ergens rond 21 juni. Het is gewoon zo ontstaan. Dit clubje heeft twee overeenkomsten. De ene is dat we in een belangrijk opzicht op elkaar lijken en de andere is dat we regelmatig ervaringen uitwisselen op internet.

Het is een bijzonder clubje met bijzondere mensen en bijzonder prettig dat we elkaar zo een keer of wat per jaar ontmoeten om te ontdekken dat mensen in het echt soms veel leuker zijn dan op internet. Ik ervaar het in elk geval wel zo.

Nou ben ik niet erg bedreven in mingelen en roamen. Ik verplaats me hooguit drie keer in de loop van zo'n dag en ik wacht gewoon af wie er naast of tegenover me belandt. Het waren vandaag elke keer erg leuke mensen. Wonderlijke mensen, vind ik wel.
Er werden me ook wel wonderlijke vragen gesteld, zo wilde iemand weten of ik alles in mijn blog echt allemaal zelf heb geschreven. Daar zat toch een erg groot compliment in, want blijkbaar is mijn geklets hier toch boeiend en wonderlijk genoeg om meer te lijken dan één persoon zou kunnen beleven en beschrijven. Maar het is echt. Dit is dagelijkse ik. Carine zoals ze is en niets minder.

Ik heb ook wel een paar gesprekjes laten lopen. Mensen die ik eindelijk eens in het echt tegenkwam en die ik zo graag eens wilde ontmoeten maar het kwam niet verder dan: "Hai! Leuk dat je er bent", en eer de tijd rijp was om eindelijk eens naast elkaar te ploffen en bij te kletsen, stond de laatste trein alweer in de startblokken en dus was het weer: Doedoei! We moeten snel maar eens afspreken!"

Maar wat een luxe is het om af te kunnen spreken, want ik houd eindelijk een beetje geld over voor extraatjes. Een nieuw jurkje, een terrasje, een bos bloemen op tafel en af en toe een treinkaartje, sterker nog: Een kortingskaart! Een hele kortingskaart zodaat ik iets vaker dan af en toe met de trein mee kan. Er zijn zoveel plekken waar ik heen wil, waar ik al veel te lang niet geweest ben. Plaatsten waar mensen wonen die ik graag (weer) eens in het echt ontmoet voor een babbel en een blije glimlach.

De wereld is zo groot, maar wat blijft er ontzettend weinig van over als je het niet kunt betalen.
Volgende week hoef ik niet zo ver, dan is de BBQ hier voor de deur. Ik ben lid van de buurtvereniging en dus doe ik mee. Gezellig met de buurt. Een heel andere setting. Ik ben toch wel benieuwd hoe dat zal gaan, want de buurt kent en ziet mij toch anders dan het clubje van vandaag. Moet ik dan een ander gezicht opzetten?
Ik kan toch wel dezelfde bloemetjesjurk aan als vandaag?

Het mag allemaal. Als ik maar mezelf mag blijven maakt het niet zoveel uit.
Zover ben ik wel.
Ik heb trouwens maar één gezicht, dus wat zeur ik eigenlijk.

Twee keer barbecue in twee weken.
Bloemetjesjurk.
Ik ben bijna doorsnee.
Gaat goed.
Heerlijk.