Foto van mij

Waarom zou je een punt maken van wel/niet foto? Of -wat eigenlijk nog erger is dan geen foto- een plaatje waar je zelf niet of niet herkenbaar opstaat?
Ik zal de mensen die niet met hun snoet herkenbaar op internet willen, echt niet afvallen of veroordelen. Er zijn meer dan veel redenen om niet herkend te willen worden. Ik vind het nu opeens ook heel spannend om mijn gezicht zomaar overal te uploaden. Schaam ik me voor mezelf of ben ik verlegen of bang van mensen?
Zou allemaal kunnen, toch.

Ik denk dat mijn probleem is dat ik moet leren hoe ik om moet gaan met 'gezien worden'.
Het grootste deel van mijn leven was ik als een schildpadje. Bij alles wat me leek te belagen trok ik mijn koppie en mijn pootjes in om zo te wachten tot de narigheid vanzelf overging. Ook als ik het idee had dat ik anderen tijdens bezigheden die voor hun belangrijk waren, in de weg liep, spring ik als een haas opzij, want wie was ik om invloed te durven hebben op andermans leven?

Waanideeën? Misschien wel. In zekere zin heeft het toch wel gewerkt: Ik leef nog en ik word niet gezocht door de arm der wet wegens ernstig kwaad wat ik ergens aangesticht zou hebben.
Tuurlijk zijn er dingen in mijn leven die veel mooier, grootser en indrukwekkender geworden zouden kunnen zijn als ik eens vaker ergens een voet tussen de deur had gezet, mijn mond open gedaan, boos geworden, "Ik wil dat!", of: "Ik wil dat niet!" had geroepen, maar ik heb me voorgenomen om geen "Wat als...!" te roepen. Spijt? wat heb je eraan. Het is beter om te zorgen dat je spijt de baas wordt.

O, wat klink ik weer makkelijk en keukenmeiden-filosofies, maar het is volgens mij, geen slecht standpunt, wel met de kanttekening dat ik geen schildpadje meer wil zijn. Ik hou van mensen, ik heb ze graag om me heen.
Niet iedereen is altijd even prettig gezelschap. Voor sommigen is dat hun werk, bij anderen het karakter. Schildpadjes houden daar nooit van. Ik ben nu bezig om te wennen aan een leven wat geleefd mag worden, waar zichtbaar durven zijn betekent dat ik moet leren niet bang te zijn, dat ik moet leren mijn eigen Grote Broer of Grote Zus te zijn.

Geen schildpadje meer zijn.
Schildpadjes eindigen vroeger of later in de soep.
Dat heb ik nu wel gehad, geloof ik.

Jezelf optillen

Tsja.. Eigenlijk was ik niet van plan vandaag te bloggen, maar toen hobbelden mijn gedachten zomaar ergens heen en ik kwam bij de vraag uit:
"Kun je jezelf optillen?"

Dus toch maar even terug over het hobbelweggetje.

Sommigen van de lezers hier hebben geen idee van mijn leven sinds het begin van deze eeuw.Ik ga het hier niet ophoesten. mijn ambitie is om dat eertijds in boekvorm te verspreiden, niet als blog.

wat ik wel kan zeggen is, dat het leven wat ik ooit leidde helemaal weg is. Over en uit. Misschien noemen ze me over een poesje 'Feniks', dat zo ik erg fijn vinden, maar op dit moment is het nog lang niet duidelijk of ik uit de as ga verrijzen of dat ik misschien gewoon uit een ei moet komen. Who Knows?

Ik hoef het ook niet te weten. Als er nu een helderziend iemand (misschien ikzelf) haarfijn zou beschrijven hoe ik over twaalf maanden leef, wat zou ik in de tussentijd kunnen doen?
Op mijn handen zitten en ongeduldig wachten tot het zover is? Misschien gebeurt er wel iets vreselijks over twaalf maanden, krijg ik een hartaanval ofzo. Dan zit ik mezelf twaalf maande lang helemaal zenuwachtig te maken, bang te zijn, steeds banger te worden, tot mijn hart het begeeft van de spanning....
Nee! Ik hoef niet precies te weten wat de toekomst brengen zal, dank je!

Dus ik blijf bij vroeger en vooral NU. Ik had ooit, zeg maar: In de vorige eeuw, een erg Wonderlijk Leven. Ik vind het vooral Wonderlijk omdat ik al die tijd het gevoel had, dat het helemaal niet mijn leven was, alsof ik voor iemand in moest vallen: "Piet komt niet. Doe jij maar net of je Piet bent, dan komt het wel goed".
Wonderlijk genoeg kwam het meestal ook goed en was het ook leuk.

Maar nu speel ik niet meer dat ik Piet ben. Een opluchting, bevrijding en nog zo wat. Zakken vol roze wolkjes, weet ik veel. Zal ik er ook nog een paar van die schattige engeltjes bij doen?
Dat wordt te veel hè. Dan gelooft niemand me meer. Dus geen engeltjes vandaag.

Maar als Piet zijnde deed ik dus niet alleen dingen die ik niet was. Er zat wel degelijk een heleboel van mij in mijn Piet, ook dingen die ik mis.
In mijn hoofd weet ik best goed hoe het was en wat ik nu opnieuw kan doen zonder dat Piet daarbij nodig is.
Probleem is, dat het gevoelsmatig te sterk met elkaar verbonden is. Bijna alles wat ik als Piet deed is Piet gebleven voor mijn gevoel. Wat ik al zei: Mijn verstand weet beter, maar mijn verstand is niet de baas.

Samen met Piet heb ik ook eigenschappen losgelaten die ik nu gewoon mis. Het zijn soms zelfs eigenschappen die beter bij mij passen dan bij Piet. Maar hoe leer ik die eigenschappen en vaardigheden opnieuw te gebruiken zonder daarbij een Piet-gevoel te krijgen.
Het Piet-gevoel betekent dat ik me weer ga hullen in somberheid, gevangen ga voelen en alle roze wolkjes grijs zie worden.
Wat ik wil is dat alle wolkjes verdwijnen: De grijze, maar de roze ook. Ik wil de zon zien schijnen. Punt!

Dus nu moet ik die stukjes van Piet af gaan halen. Dan mezelf die stukjes aan gaan passen en meten tot ze me eigen zijn zoals ik nu ben. Het is niet uit de as verrijzen, ook niet uit een ei kruipen en eigenlijk toch weer allebei dat.
(Soms is het leven ingewikkelder dan een droom, want de werkelijkheid moet er in passen)

Als ik Piet nog beter kan scheiden van ik, kan ik naar een hoger plan, kan ik mezelf verheffen.
Het is alsof ik mezelf op wil tillen.
Daarom mijn vraag: "Kun je jezelf optillen?"

Mijn eerste gedachte is dat dat niet kan. Je hebt een vast punt nodig, iets wat het verschil aangeeft tussen hoger en lager. Een punt om je aan op te trekken, misschien zelfs tegen af te zetten. Iets wat ervoor
zorgt dat je blijft waarnemen wat 'hoog' is en wat 'laag'.

mijn tweede gedachte is: "En wat als ik zelf dat punt zou zijn?"

Dan denk ik aan het Paard uit mijn droom van een paar nachten geleden. Hoe het dier me aankeek en zwijgend aan me vroeg: "Waar heb je mij toch steeds voor nodig? Je kan het immers makkelijk zèlf!"

- What a job.......

Heb ik het zo druk?

Vandaag was ik heel moe, alsof ik me de hele week halfdood gewerkt had. Moe zoals vroeger toen een werkdag voor mij 16 uur of langer duurde en daarvan een stuk of veel op een rij, dankuwel.

Het zal vast een heleboel te maken hebben met emoties en ook met tijdelijk full-time mamma zijn en ook met een paar korte nachten. De emoties hebben heel veel te maken met mijn dochter. Alles wat ze vertelde over haar leventje van dit moment. Het maakt me onrustig, onzeker. Hoe erg is het? Wat kan ik er aan doen?
Voorlopig kan ik weinig anders doen dan een veilige haven voor haar zijn. Maar welke last draagt ze mee? Wat ga ik daarvan merken?
Ik denk dat ik op zoek moet gaan naar een groter huis, iets waar meer ruimte is dan hier want met meer dan één mens in dit appartementje is erg krap, hoor.

Verder merk ik dat het gedoe met CZ best diep zit. Als ik langs de praktijk van mijn huidtherapeute fiets springen de tranen in mijn ogen. Waarom mag ik niet gewoon de behandeling afmaken?
Ooit op de lagere school, op mijn verjaardag, had iemand uit de klas een streek uitgehaald. Niemand meldde zich als dader en de rest van de klas hield zich netjes aan de regel dat je niet klikt. De bullebak van een meester vond dat daarom de hele klas moest nablijven. Op mijn verjaardag !!!!
Bij wijze van coulance hoefden we "Niet zo heel lang" na te blijven.

Het gevoel wat ik had toen ik die middag naar huis liep heb ik nu ook weer een beetje. Domme grote mensen met hun redeloze machtsspelletjes. Wat een opgave was het om me jarig te voelen, om de teleurstelling en het gevoel bestolen te zijn, weg te drukken.

Ook de verspreking van mijn ex aan de telefoon toen ze me belde om te informeren of onze dochter eergisteren naar school was gegaan: "Dan moet je maar nadenken over ruilen..."
Ze heeft zich er alvast op ingesteld dat we van woning (en leven?) gaan ruilen....
Het domme lef om daarmee aan te komen vind ik al een afgrijselijke inbreuk op mijn leven. Het allerergste is misschien nog dat ze zoiets niet zelf bedenkt en dat ze ook niet kan begrijpen wat ze in feite oppert.
Ze zwelgt in hokus-pokus, laat haar leven bepalen door koffiedik-kijkers en aanverwanten en dan bij voorkeur degenen die haar precies vertellen wat ze graag wil horen. Ach, dat laatste maakt niet uit, ze geeft er zelf altijd wel een draai aan...
Maar blijkbaar heeft één van die Chakra-likkers haar aangepraat dat ik hier niet hoor te wonen maar zij wel...

Ik ga die zweefmolen helemaal niet uitleggen waarom ruilen geen optie is. Het is gewoon NEE !

Vandaar mijn droom van gisternacht, denk ik. Ik ga hem hier niet opschrijven want dan denkt iedereen dat ik ook een zweefteef ben.
In die droom zat de boodschap dat ik een veel sterker karakter heb dan ik mezelf wil laten geloven en vooral dat het hoog tijd is dat ik me nergens meer voor schaam en voortaan vertrouw op mijn eigen kracht en inzicht.

Fier, sterk, mooi, pienter en indrukwekkend als een groot, glanzend zwart paard.
Gelukkig heb ik nog een redelijk klein ego.