Misschien sta ik op dit moment wel voor de allergrootste uitdaging van mijn leven:
Een baan vinden die helemaal bij me past, waar ik oud in word met een tevreden glimlach op mijn gezicht, waar mensen helemaal opgetogen door raken als ze horen dat ik het werk kom doen... Enzovoorts.
In zekere zin zie ik dit nog steeds als een uitvloeisel van mijn Grote Verandering, want toen de wereld nog aannam dat ik een Man was, liet ik de dingen gewoon komen zoals ze toevallig op mijn pad kwamen. Dat wil absoluut niet zeggen dat ik niet goed heb gefunctioneerd, hoor. Het probleem was, dat ik zelf helemaal niet in de gaten had wat ik waard was.
En daar zit ik nu mee. Hoe vul ik mijn CV in? Natuurlijk heb ik een keurige lijst waarin ik al mijn banen en baantjes uit het verleden braaf in genoemd heb, ook al mijn opleidingen en cursussen heb ik genoemd (behalve m'n zwemdiploma's en mijn stijldans certificaat).
Toch zie ik in mijn CV niet terug wie ik ben, wat ik kan en vooral wat mijn ambitie is.
Misschien voel ik me gehinderd door het idee dat een CV een opsomming is die vertelt over het verleden. En mijn verleden was nu eenmaal geen logische aanloop naar mijn heden. Ik heb immers een verleden als man en heden ben ik vrouw. Het eerste was een rol die ik speelde en nu ben ik echt wie ik ben.
Hoe maak ik duidelijk dat ik die oude rol niet meer kan spelen? Maar tegelijkertijd draag ik al die kennis en ervaring wel mee en ik vind het zelf eindeloos zonde om al mijn kennis en ervaring zomaar af te schrijven.
Nu ik nog eens in gedachten mijn arbeidzame leven langs loop, stel ik vast dat ik vooral de eerste jaren weinig heb kunnen genieten van het werk wat ik toen deed. Dat was laaggeschoold werk in afgesloten ruimten. Vaak met een hoop dreinende muziek en machine geraas. Voor mij een levende nachtmerrie.
Later werd dat beter. Ik mocht veel mensen ontmoeten en samen met die mensen naar een duidelijk doel werken. Ik kwam vaak eigenzinnige mensen tegen die hoge eisen stelden, maar dat vond ik juist leuk.
En nu ben ik als het ware jaloers op al die mensen die zo goed weten wat ze willen, want ik zit te tobben en te zuchten omdat ik het nu even niet weet.
Dat komt ervan. Zodra een enorm grote levenswens is vervuld zit je even zonder duidelijk doel.
Het doel is er wel, hoor: Ik voel het, ik heb er alleen nog geen woorden voor.
Nog niet, maar het komt wel.
Hello World!
You haven't heard the last of me yet...
At all!
Hallo Carine;
BeantwoordenVerwijderen1st: I like your spirit.. Keep it up!
2nd: Solliciteren is niet de enige manier om aan zinvol en bevredigend werk te komen. Je zou ook je eigen werk kunnen MAKEN. En dan bedoel ik niet in eerste instantie als zzp-er maar door vooral te doen waar je goed in bent, waar je oud mee wil worden; zonder dat daar noodzakelijker wijs voor betaald wordt. Dan heb je je ogen open voor kansen die zich voordoen. En kom je, als het goed is, aan een baan die goed voor je is.
3rd: Zet op je CV alleen functies die relevant zijn voor jou ! en voor de vacature. Andere zaken leiden alleen maar af. Bespreek alleen maar de verandering (de jouwe of de mijne hoe verschillend ook) als die voor jou belangrijk is.
4th: Een uitkering is zo schandalig nog niet. Misschien dat je jezelf eerst nog tijd wil gunnen om je nieuwe leven nog beter vorm te geven en uit te bouwen. Het zou zomaar kunnen zijn dat de fundamenten belangrijker zijn dan een betaalde baan. Cést à toi. (Vous?)
Groet:
Jeroen