Amnesie op afroep

Vorige week las ik een boek waarin de hoofdpersoon leed aan geheugenverlies.
Dat raakte me. Ik zou heel graag hele stukken uit mijn leven willen vergeten.
Met name mijn pubertijd.
Ik kan die tijd niet ongedaan maken, ook niet overdoen. Ik zou het wel graag willen vergeten.

Natuurlijk was ik er destijds zelf bij en in theorie had ik er zelf iets goeds van kunnen maken.
Participeren in mijn eigen leven, zeg maar.
Helaas wil de praktijk dat wij mensen, sociale dieren als we zijn, alleen datgene toestaan wat binnen onze samenleving past. Zelfs onaangepast gedrag moet voldoen aan zekere voorwaarden, anders ben je een serieus gevaar.

In de ogen van mijn wereld voldeed ik redelijk goed aan de regels die golden voor onaangepast gedrag.
Maar ik was daarin niet volmaakt. Men twijfelde aan mij en die twijfel liet mij maar wat aanmodderen.
Ik hoorde nergens bij, dat kon ook niet want ik was omringd met figuurtjes die zeer intensief en toegewijd bezig waren om 'man' te worden.
Uiterlijk overkwam mij dat ook, maar in mijn geest, mijn hart en mijn ziel, ging ik een heel andere weg.

Ik werd niet volwassen. Ik dacht dat ik dood ging.
Die jaren zou ik graag vergeten. Alles wat ik toen heb moeten leren zit me nu vreselijk in de weg.
De technische opleiding van toen komt me nu en dan weleens van pas, dat geeft niks. Maar ik had dat liever erbij gedaan. Noem het een soort van opleiding tot Handige Hanna, veel meer is er in feite niet van overgebleven.
Die handigheid heb ik misschien altijd wel in me gehad, maar niet in een strikt technische richting.
Als kind was ik altijd aan het knutselen en creëren. Alles wat ik vond was interessant. Het enige waar ik een beetje bang voor was, was textiel. Stel dat ik al doende uit de kast zou vallen. Ik wist al veel te veel van damesmaten; A- B- en C cups, lange en brede nylons. Ik weet zelfs nog dat ik op mijn 17de perfect in een jurk maat 40 paste. Welke maat spijkerbroek ik toen overdag droeg weet ik niet meer.

Hoe dan ook; men meende in mij een techniker te zien. Kunstenaars komen in mijn familie niet voor.
Opkomen voor mezelf zou betekenen dat ik uit had moeten leggen wie ik was. Daardoor zou ik 'anders' zijn en ik wil niets liever zijn dan gewoon mezelf, met hooguit een paar kleine eigenaardigheidjes.

Ik heb in de loop van mijn leven volop gefantaseerd hoe ik 'mij' zou kunnen worden.
Een hersentransplantatie leek mij in sociaal opzicht het minst gecompliceerd.
Misschien zou ik heel erg hebben moeten wennen aan mijn volkomen nieuwe spiegelbeeld,
maar eerlijk gezegd was ik ook niet erg vertrouwd met mijn oude spiegelbeeld.

Nu gaat het een stuk beter. Ik durf zelfs te leven zonder make-up.
Maar die herinneringen, daar heb ik het nog moeilijk mee.
Als ik mijn leven vanaf pakweg mijn zesde tot ongeveer mijn twintigste jaar zou kunnen vergeten.
Heerlijk lijkt me dat.
Misschien moet ik maar gaan doen alsof dat zo is.
Ook praktisch moet ik dan het één en ander rechtzetten.

Wèg LTS-diploma en daarvoor in de plaats suggereer ik een cursus 'klussen in huis'.
Mijn werk- en denkniveau ligt in elk geval een paar treden hoger dan wat mijn diploma zegt.
Sterker nog; het werk wat ik nu doe is op HBO niveau... Behalve het loon.
Met de nodige moed en volharding heb ik voor het eind van dit jaar een certificaat wat zegt dat ik op Bachelor-niveau kan functioneren......................

Weet je wat?
Als ik vanaf nu alles wat ik niet meer mee wil nemen, gewoon niet meer noem. Misschien heb ik het dan nog wel in mijn hoofd, maar ik kan zorgen dat het niet meer in mijn administratie zit.

Adminesie .....

Voor mij is dat nu al het woord van 2014 !

Ehm... Maar dan zit ik nog met die portretjes die Herman Brood van me gemaakt heeft.
Daar staat een jongensnaam op....?
Ach, dat was natuurlijk mijn bijnaam, dat doen collega's onder elkaar nou eenmaal.

We waren immers op toer met Coach, Buis, Truus, Het Lijk, Vleermoes, Mannes & de Mannen
en Ik.

Dat was echt een onvergetelijke tijd.
Dat wel.

oud jaar, oud zeer?

Wat waren mijn goede voornemens voor 2013 ook weer?
Weet ik ze nog allemaal?
De voornemens die ik me nog herinner heb ik zo goed mogelijk aangepakt en ik weet nu dat het geen kleinigheden waren.

Dit jaar heb ik heel hard gewerkt, misschien wel harder dan ooit.
In elk geval tè hard.

Gelukkig heeft dat wel het een en ander opgeleverd, genoeg om nog een hele poos mee vooruit te kunnen. In elk geval heb ik nu al een aantal goeie dingen die ik me voor 2014 kan voornemen. Misschien is dat wel de kracht van een goed Goed Voornemen.
Het plant zich voort, als het ware.

Hierboven staat 'oud zeer'. Ik bedoel daar niet mee dat ik nog vreselijk met mezelf in de knoop zit over ellende uit het verleden. Mijn verleden heeft me gevormd tot wat ik nu ben en ik moet eerlijk zeggen dat ik mezelf tegenwoordig een heel interessant, charmant en prettig mens vind.
En voorlopig blijft dat zo, maar dat neemt niet weg dat er nog volop ruimte is voor verandering, verdieping, ontwikkeling en avontuur.

Oud zeer is daar wel een drijfveer in. bepaalde dingen uit het verleden wil ik nooit meer meemaken, niet herbeleven.
Ik wil pijn niet uitbannen. Je buik kan pijn doen van het lachen, je voeten doen zeer na urenlang wandelen en je handen doen zeer als je hard hebt gewerkt.
No Pain no Gain zegt een oud-indiaans spreekwoord.

Daarom hoop ik dat 2014 me een hoop interessante pijn gaat bezorgen.

Vakkenpakket.

Veel mensen praten over 'hun vak'.
Daar ben ik best jaloers op, want volgens mij heb ik geen vak.
Misschien moet ik er eens voor gaan zitten, samen met iemand die als vak heeft: Uitzoeken wat iemand goed kan. Een vakken invuller, zogezegd.

Volgens de wet heb ik niet eens werk. Statistisch ben ik werkloos.
Maar dat is niet waar. Ik werk me suf, maar doordat er al een heleboel regeringen aan het bezuinigen zijn (daar begonnen ze al ver voor de crisis mee) is er geen geld voor het werk wat ik doe, daarom leef ik van een uitkering, dat is beter voor de neukonomie.... (die term heb ik aan Balkenende overgehouden)
Gelukkig leer ik een hoop van mijn werk (ik stam uit de tijd dat onderwijs zich meer en meer ging richten op prestatie en steeds minder op educatie)
En dat komt nu goed van pas. Misschien leer ik ook nog hoe ik kan zeggen wat ik bedoel zonder dat ik allerlei opmerkingen en bijschriften tussen haakjes in de tekst ga voegen (Voegen, dat is ook een vak. Anders zouden alle bakstenen schots en scheef op elkaar liggen. )

Maar zonder gekheid.
Het laatste jaar, misschien iets langer, ben ik heel veel aan het leren wat erg goed bij me past. In zeker zin ben ik druk bezig om een ander mens te worden. Het is heel hard werken, want ik moet maar zien hoe ik de theorie uit de praktijk destilleer. Gelukkig heb ik internet en een e-reader, dat scheelt stapels boeken. Ik heb ook een opleiding tot psycholoog. Helaas doe ik daar veel te weinig aan, want ik heb het te druk met leren.
Mijn belangrijkste en meteen moeilijkste les is leren hoe ik prioriteiten stel en hoe ik de tijd die daarvoor nodig is indeel.
Personal Management, zal ik maar zeggen.

Ik ben er nu achter dat je eerst je eigen leven moet managen en dan moet gaan leren en werken. Ik weet nog niet eens in welke volgorde die laatste twee komen. Daarom vind ik het fijn om mijn weekends vrij te hebben, dan kan ik namelijk dingen doen die niet als 'werk' aanvoelen. Kleren kopen, bijvoorbeeld, want als ik van mijn werk mijn vak wil maken vind ik een representatief voorkomen best belangrijk.

Of lekker op m'n gemakkie filmpjes en artikelen op internet bekijken, want als je niet onder druk staat van je agenda lukt het veel beter de inhoud in je op te nemen. Zo leer je effectiever. Dat laatste heb ik geleerd tijdens mijn studie, ondanks de haperingen. Misschien komt van het één het ander en daardoor komt het één vast nog wel eens goed.

Ontspannen?

Da's een vak op zich.

Ik zal niet jaloers proberen te zijn

Kalme Herfst

Er is iets vreemds aan de hand. Ik voel me onwennig.
De zomer loopt op z'n eind en de herfst komt er aan.
September is al een heel eind om en het is bijna oktober.

Bij mij is alles kalm.
Geen toestanden. Geen stress, geen verdriet, geen enorme drukte.
Er is niks aan de hand. En dat is gek.

Het is al sinds 2010, '09, '08, '07........ ?
dat ik elke keer rond deze tijd met hele ingrijpende dingen doende was.
En nou niks.

Ik heb me deze week voor het eerst in eeuwen jàrig gevoeld, met warme aandacht en lieve cadeautjes erop en eraan.
Toe maar!

En straks op 4 oktober, kan ik rustig terugdenken aan die dag in 2011 waarop 'het' is gebeurd.
Dat was de dag waarop ik wakker werd en geen jongetje meer was.
Misschien ga ik 4 oktober wel thuis zitten met mijn allermooiste kleren aan en een bos bloemen op tafel.
Om te vieren dat dromen echt wel uit kunnen komen
En om te vieren dat er nu niks meer aan de hand is.

Hoe fijn dat is !!

De vierde sekse

Terwijl ik dit begin te schrijven, merk ik dat mijn gedachten nog lang geen vorm hebben. Misschien zou ik eerst nog een heleboel onderzoek moeten doen om te ontdekken waar ik me op dit moment feitelijk druk om maak, want nu is het nog vooral een gevoel.

Maar vooruit, laat ik maar eens beginnen op de smalle basis die ik nu heb en die mijn irritatie veroorzaakt.
Als eerste is er iets wat ik daarnet toevallig op televisie zag. Het was in zo'n programma waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Wat heeft het tenslotte voor zin om een televisieprogramma wat nog niet eens is uitgezonden alvast samen te gaan vatten? Verveelt men zich binnen het Hilversumsche of zoiets?

In dat programma probeerde men te belichten hoeveel stof een paar seconden film op internet zouden hebben doen opwaaien: Je zag in die paar seconden een jonge TV presentator iemand van hetzelfde geslacht zoenen. Hoe shokking! Homo-erotiek op internet!. Naar aanleiding van dat filmpje werd een beetje getwitterd en dat was het wel. Een Homo in Televisieland????

Is water nat?????

Dûh......

Er komt een moment waarop je moet aanvaarden dat jouw bemoeienis geen zin meer heeft of zelfs schadelijk is. We zouden nou toch onderhand zo ver moeten zijn dat seksuele geaardheid er niet toe doet. Nederlandse televisiemakers, zeker degenen die voor een organisatie werken die als modern en vrij van geest bekend staat, moeten toch weten dat je alleen nog iets kunt betekenen voor homo-emancipatie door je geëmancipeerd te gedragen. Hou toch op met te doen alsof Geaardheid iets toe voegt aan seksualiteit.
Stigmatisering heet dat. Zoiets moet je overlaten aan de KNVB, IOC of andere heteromannetjes die graag met elkaar onder de douche gaan.

Een tweede bericht wat mij onder ogen kwam, is een relletje rondom een Amerikaanse DeeJay die gezien is tijdens een sexdate met een travestiet of transgender. Een discussie die daarna gevoerd werd, gaat erover wat een man 'is' die valt op vrouwen met bepaalde mannelijke kenmerken.

In allebei deze discussies kwam direct of indirect bovendrijven dat seksuele geaardheid, puntje bij paaltje, maar twee 'soorten' kent. Iemand is Gewoon Hetero of je hoort bij De Rest.

Wanneer je Gewoon Hetero bent, heb je heel veel ruimte om aan de regels te voldoen. Wanneer je bij De Rest hoort, is er niet zo heel veel ruimte tussen de regels die je worden opgelegd.

Omdat ik vroeger fysiek geen meisje was en tegenwoordig niet een jongetje, ben ik eigenlijk niks, want hoe kan men mij definiëren als man of vrouw? Door een speling van de natuur voldoe ik niet aan de regels die gelden voor Gewoon Hetero, dus ik ben automatisch van De Rest.

Dat zorgt ervoor dat één vraag al op voorhand is beantwoord: Iemand die ooit lichamelijk verliefd op mij wordt is Homo. Maar tegelijkertijd valt het niet mee om een grens aan mijn sexualiteit te stellen, daarom ben ik tegenwoordig sexloos:
Niet heteroseksueel, niet homoseksueel, niet biseksueel. Niet eens Transseksueel.....

Ik moet transgender zijn, zelfs homo-mensen noemen mij zo.

Dus als mensen weer eens vragen 'wat' ik ben, zal ik eerlijk antwoorden dat ik een vrouw ben met een genetisch probleempje.

Een Vrouw!

Passend Werk

Misschien sta ik op dit moment wel voor de allergrootste uitdaging van mijn leven:

Een baan vinden die helemaal bij me past, waar ik oud in word met een tevreden glimlach op mijn gezicht, waar mensen helemaal opgetogen door raken als ze horen dat ik het werk kom doen... Enzovoorts.

In zekere zin zie ik dit nog steeds als een uitvloeisel van mijn Grote Verandering, want toen de wereld nog aannam dat ik een Man was, liet ik de dingen gewoon komen zoals ze toevallig op mijn pad kwamen. Dat wil absoluut niet zeggen dat ik niet goed heb gefunctioneerd, hoor. Het probleem was, dat ik zelf helemaal niet in de gaten had wat ik waard was.

En daar zit ik nu mee. Hoe vul ik mijn CV in? Natuurlijk heb ik een keurige lijst waarin ik al mijn banen en baantjes uit het verleden braaf in genoemd heb, ook al mijn opleidingen en cursussen heb ik genoemd (behalve m'n zwemdiploma's en mijn stijldans certificaat).
Toch zie ik in mijn CV niet terug wie ik ben, wat ik kan en vooral wat mijn ambitie is.

Misschien voel ik me gehinderd door het idee dat een CV een opsomming is die vertelt over het verleden. En mijn verleden was nu eenmaal geen logische aanloop naar mijn heden. Ik heb immers een verleden als man en heden ben ik vrouw. Het eerste was een rol die ik speelde en nu ben ik echt wie ik ben.
Hoe maak ik duidelijk dat ik die oude rol niet meer kan spelen? Maar tegelijkertijd draag ik al die kennis en ervaring wel mee en ik vind het zelf eindeloos zonde om al mijn kennis en ervaring zomaar af te schrijven.

Nu ik nog eens in gedachten mijn arbeidzame leven langs loop, stel ik vast dat ik vooral de eerste jaren weinig heb kunnen genieten van het werk wat ik toen deed. Dat was laaggeschoold werk in afgesloten ruimten. Vaak met een hoop dreinende muziek en machine geraas. Voor mij een levende nachtmerrie.

Later werd dat beter. Ik mocht veel mensen ontmoeten en samen met die mensen naar een duidelijk doel werken. Ik kwam vaak eigenzinnige mensen tegen die hoge eisen stelden, maar dat vond ik juist leuk.

En nu ben ik als het ware jaloers op al die mensen die zo goed weten wat ze willen, want ik zit te tobben en te zuchten omdat ik het nu even niet weet.

Dat komt ervan. Zodra een enorm grote levenswens is vervuld zit je even zonder duidelijk doel.

Het doel is er wel, hoor: Ik voel het, ik heb er alleen nog geen woorden voor.

Nog niet, maar het komt wel.

Hello World!
You haven't heard the last of me yet...

At all!

Machteloos in je hoofd?

Niet zo lang geleden is in Nederland een onderzoek uitgevoerd onder mensen die van geslacht veranderd zijn. De uitkomst was niet om erg vrolijk van te worden. Ik kan me de details zo niet herinneren en ik heb even geen zin om het op te zoeken.
Maar toen de uitkomst van dat onderzoek werd gepubliceerd, dacht ik dingen als: "niet iedereen heeft hieraan deelgenomen, hoor." En ik bedacht dat mensen die hun geslacht aan hebben laten passen en daarna een succesvol leven zijn gaan leiden, doorgaans 'onzichtbaar' worden. Je hoort immers bijna alleen maar de trieste verhalen en zelden of nooit het verhaal van mensen die gewoon tevreden zijn.

Toch loop ik er nu zelf tegenaan. Ik dreig vast te lopen. Volgens mij is het vooral een gevolg van jarenlang, eigenlijk een heel leven, 'doen alsof', en dan vooral pretenderen dat je iets bent wat je zelf niet eens wil kennen. Diep in mijn hart vond ik mezelf vies en lelijk. Dat gevoel was zo permanent aanwezig dat ik het zelf niet eens merkte. Het was er gewoon, net als de lucht die je inademt en het water wat je drinkt. Ik merkte pas hoe het mijn leven beïnvloedde toen het een keer wegviel, samen met 'dat ding' waar ik mijn plas mee deed.

Maar dat gevoel van vies & lelijk heeft blijkbaar z'n sporen nagelaten. Ik kan het niet precies benoemen. Misschien is het nu zo moeilijk omdat het gevoel van mooi en trots er (nog) niet voor in de plaats is gekomen, want de twijfel en onmacht willen maar niet weg.
Ik weet nog steeds niet hoe ik mezelf mag laten zien. Als het nodig is om grenzen te stellen of knopen door te hakken. Als het nodig is om anderen te laten weten wat ik kan en wat ik wil, snap ik stomweg niet waar het over gaat (leg aan een goudvis uit hoe je de vierdaagse loopt). Mijn virtuele mond loopt vol met tanden en de vraag die gesteld was, klinkt alsof hij gesteld werd in Oud-Gotisch.
Schiet mij maar lek, ik kan er niks mee. En hoe harder ik probeer te begrijpen wat ik zou kunnen doen, hoe harder ik weg wil rennen en huilend onder de grond kruipen.

Het is alsof ik op de school des levens het semester 'Het vormen van de Ruggengraat' volkomen gemist heb.
Natuurlijk wil ik dat stuk heel graag inhalen. Dat ik ooit als vrouw moest gaan leven wist ik al in mijn kleutertijd. Hoe er van mijn mannenlijf iets vrouwelijks gemaakt zou gaan worden, wist ik al op mijn elfde.
Maar hoe ik zo mooi en sterk en vol levenskracht kunt worden als Eliza die met haar kindje over de ijsschotsen naar haar vrijheid vlucht, of als Grietje die heel listig de Heks overwint, en zo zichzelf en haar broertje verlost, dat weet ik echt niet.

Voor mij is er het gevoel dat er geen enkele ijsschots bestaat die mij kan dragen, of dat Hansje samenspant met de heks om de zorgen dat ik word opgesloten in de brandende oven.
Zelfs optimistisch op mezelf inpraten werkt niet:
"Je moet erin groeien, het gaat niet van de ene op de andere dag", krijgt als tegen opmerking: "Ik ben al vijftig, dan groei je niet meer!"

"Maar we leven in een mannenwereld. Mannen hoeven alleen maar vrienden te verzamelen om iets te bereiken, vrouwen moeten voortdurend vijanden overwinnen om verder te komen. Je was gewend om als man te mogen bestaan, nu merk je wat het verschil tussen de seksen  werkelijk inhoudt."
Zijn alle vrouwen die succes hebben ook hun eigen vijand? Hebben mannen het dan nooit enorm moeilijk?

Schrijf het van je af, zeggen ze. Mopper het eruit, zeg ik zelf wel eens. Morgen schijnt de zon weer en anders volgende week welk ergens.

Of de zeven jaren die het duurt om psychisch en sociaal m'n draai te vinden in mijn leven als vrouw?

Maar het blijft soms best moeilijk....