sinds kerstmis 2009 woon ik in een knus klein appartementje vrijwel aan de rand van Prinsenbeek. Voor mij is dit een volmaakt plekje om thuis te leren komen in mijn eigen leven. Over dat leven ben ik inmiddels gaan schrijven in de hoop dat er een paar boeken van gemaakt mogen worden. Meer dan één, want mijn leven loopt langs meerdere lijnen.
Het werken aan die boeken zal ook een oorzaak zijn waardoor ik soms wat minder tijd en aandacht neem voor mijn blog. Soms is het namelijk een heel boeiend avontuur om je eigen leven opnieuw mee te maken, zeker als het op een open en vrijblijvende manier is. Eigenlijk alsof je het allemaal nog eens rustig na leest.
Overigens is dit appartement meteen een goede plek om te schrijven. Er heerst hier rust zonder dat ik me verlaten voel. Ik woon op de begane grond, dus de mensen op straat zijn mensen in mijn blikveld. Schrijven die je alleen, maar zoals het hier gaat is het zeker niet eenzaam.
Het complex is 15 jaar geleden gebouwd. Het heeft bijna alle bouwkundige fouten die ijverige energiebezuinigers destijds plachten te maken, maar dat geeft zo'n bijna-nieuwbouwgeval toch weer het cachet van iets ouds.
Waar bouwers ook grote moeite mee blijken te hebben is akoestiek. Ik heb nog nooit een betonnen muziek instrument gehoord en ik verwacht ook niet dat er zoiets bestaat. Beton kan namelijk helemaal niet met geluid overweg. Beton heeft geen zin om te klinken. Als ik op de muur klop, hoor ik eigenlijk niks, alleen maar de 'klop', maar niet de muur. De buren horen mijn 'klop' net zo hard als ik zelf. Beton wil het geluid graag zo snel mogelijk kwijt, dus beton geeft elk gerucht onverdroten door.
Dus in deze tijden van laminaat, wat ook nauwelijks geluid dempt, heeft beton het druk met geluid doorgeven.
Overal worden vloeren kamerbreed van gelamineerd namaakhout voorzien en iedereen die niet op sokken door zijn huisje sluipt, is hoorbaar aanwezig.
Hier in deze flat, heeft het laminaat juist een gunstig effekt. Wij zijn ons allemaal zo vreselijk bewust van de gehorigheid van onze woningen, dat we leven als muizen, zo stil.
Okee, soms moet buurman 13 wat energie kwijt en dan dreunt er een uur lang moderne dansmuziek door het gebouw. Of hij van 23 is in een slechte bui en dan speelt hij ook zulk soort muziek, nog harder dan die van 13. Maar dat zijn momenten. Geen dagenlang doordreinende overlast en al helemaal geen nachtenlang ongerief. Buurman 15 heeft een paar keer de fout gemaakt met een vriend een lange avond door te halen, inclusief pizzabezorgers die na 02:00uur op de verkeerde bel stonden te drukken.
Er was weinig voor nodig om hem uit te leggen dat we allemaal het recht hebben op een eigen leven en dat niemand daar iets over zal zeggen, zolang je er een ander niet mee lastig valt.
Het is dus wondermooi wonen hier. Ik durf zelfs te beweren dat dit voor het eerst van mijn leven is dat ik me vredig, veilig en zielsgelukkig voel in het hutje waar ik woon.
Of ben ik dood en is dit de hemel?
Dat zal toch niet....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten