Ik zat te denken om een vergelijking te maken tussen voetbal en politiek.
Iets in de trant van; "Hoe meer ze hun best doen om het uit te leggen, hoe minder ik ervan snap".
Daarbij is een hardwerkende (scheids-)rechter alijd een kl**tzak en geen van beide bezigheden is een linkse hobby.
Dat was even hard werken voor mij; mezelf mentaal bezighouden met zoiets fysieks als gesublimeerde sex.
Ik houd het leven liever simpel en overzichtelijk. Een beetje als in de korte verhalen van Remco Campert.
Een beetje.
Gisteren nog iets heel moois gezien. Ontroerend zelfs. Een poosje geleden is de overbuurvrouw bevallen, maar het ging niet goed met het kindje, dus moest het met spoed naar het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Sinds die tijd was het in en om het huis van de buren heel stil, zelfs hun auto stond nooit meer in de straat, tot een paar dagen geleden. Je vraagt je dan toch af of het kindje er ook is.
Gisteravond om half zeven kwam er een grote groep mensen de straat in gewandeld. Mannen, vrouwen en een heleboel kinderen. Ze begonnen met zijn allen heel hard 'lang zal hij leven' te zingen en twee mannen zetten een paar palen in de voortuin van de buren waar ze een bord aan vastmaakten waarop staat:
"Hoera, een jongen!"
Verder heb ik eindelijk weer wat rust in mijn lijf. Zou de innerlijke worsteling om mijn oude leven los te laten dan bijna afgelopen zijn? Ik merk wel dat ik, door mijn verleden los te laten, het opeens heel gemakkelijk weer toe kan laten. Het voelt niet meer als mijn leven maar gewoon als mijn verhaal. De druk is eraf.
Toch is het afscheid nemen niet eenvoudig. Mijn hart is in de rouw. Niet vreemd, want in feite neem ik afscheid van een persoon. Dit had ik een jaar geleden niet kunnen geloven, want voor mijn gevoel zou 'IK' toch altijd 'IK' blijven, maar zo vanzelfsprekend blijkt het dus niet te zijn.
Voor de mensen die mij gekend hebben en nog steeds willen kennen, zal het ook niet makkelijk zijn?
Nu moet ik nog even zoeken naar woorden om mee uit te leggen, proberen althans, wat ik nu precies voel.
Wie weet vertel ik er nog wel over...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten