Ik ben een beetje stil, want...

Als je verhuist, kom je voor, tijdens en na de verhuizing heel veel dingen tegen die herinneringen oproepen. Dat maakt het soms moeilijk om jezelf te ontdoen van overbodige 'rommel' want veel onbenulligheidjes stellen weinig anders voor dan een verwijzing naar een herinnering. Het kost, afhankelijk van je eigen mentale gesteldheid, best veel moeite om de dingen los te maken van de emoties.

In feite ben ik al minstens vier jaar min of meer aan het verhuizen: Van het ene leven naar het andere.
In die jaren heb ik heel wat herinneringen los proberen te koppelen van materiële objecten. Soms was ik daar enorm radicaal in, andere keren veel te sentimenteel en soms was ik gewoon de kluts kwijt.

Nu ben ik zover dat ik bijna geen oude bezittingen meer over heb. Het is zoals in dat liedje: Freedom is just another word for nothing left to lose, of zoiets.
Maar dat maakt je leven soms ook leeg en eenzaam en als je de leegte wil vullen en de eenzaamheid wil delen, zodat ze verdwijnt, ontdek je dat herinneringen zonder spullen zichzelf hechten aan emoties.

Dat is mij de laatste tijd heel erg overkomen. Na de euforie van de bevrijding en de vreugde van de dromen die uitkomen voel ik eindelijk het verdriet en de pijn van alles wat (er) niet was.
Ik kan nu pas huilen om de tijd waarin ik zo intens ongelukkig was dat ik eigenlijk niet wilde (of kon?) leven.
Dat komt misschien ook omdat ik nu pas kan begrijpen waardoor ik zo ongelukkig was.

Ik moest het even allemaal op een rijtje krijgen. Het was te veel in één keer om er een simpel brokje blog van te kunnen maken.

Maar ik voel me niet zielig en triest, hoor. Hooguit moe, want ik heb vreselijk hard gewerkt en dat heel lang achter elkaar.

En ik weet niet hoe vaak ik nu zal bloggen, want ik wil niet stoppen met hard werken.
Het levert namelijk heel veel op.

ook wel geld.

Uiteindelijk.

Want ik wil nog een hele hoop,

wat gewoon te koop is

Voor geld.

Afdankertje..

Als 'de Economie' een auto was, hadden we 'm allang weggedaan.
Het ding is al ruim 400 jaar oud. Je mag verwachten dat er allang een verbeterd model bestaat, wat zuiniger loopt, veel meer comfort biedt en vooral veel betrouwbaarder is.

Ik heb in mijn prille leven al vaak een 'economische crisis' meegemaakt en het is me inmiddels opgevallen dat de pechhulp in eenzelfde overjarig, gammel modelletje rijdt. Het ziet er nu zelfs naar uit dat de pechhulp niet eens kan komen helpen omdat zijn schroothoop nu ook stil dreigt te vallen.

Soms ben ik weleens nieuwsgierig naar de drijfveren van de figuren die er alles aan doen om het VOC model in stand te houden. Voor hun is de VOC kennelijk iets om trots op te zijn, maar voor veel anderen is het vreselijk achterhaald. Ik denk bij de VOC vooral aan onderdrukking, uitbuiting, mensenhandel, grootschalige diefstal, verkrachting.
Eigenlijk alles wat menselijk is.
Inclusief geloof in god.

Mijn drijfveren om niet heel hard te werken aan een betere wereld mag je 'angst' noemen.
Ik ben bang voor het onbekende. Ook al weet ik heel goed dat mijn wereld voortdurend aan het veranderen is,  doe ik net of dat niet zo is.
Misschien ben ik gewoon verslaafd?

De sfeer van de VOC-economie is mij zo vertrouwd dat ik de nadelen voor lief neem. Er wordt nog steeds volop onderdrukt, maar dat gebeurt vooral ver van mijn bed of op een manier die ik helemaal niet in de gaten heb.
En het levert een boel prettige dingen op...
voor mij.

Misschien ben ik, samen met een hoop anderen, vooral verslaafd aan de VOC.
We zouden er eigenlijk wel vanaf willen, maar we worden ziek als we het proberen.
Ik weet een beetje hoe afkicken voelt want ik ben een ex-roker.

Afkicken is moeilijk. Erg moeilijk.
Het doet pijn.
Misschien hebben we daarom god bedacht.
Als mijn wil niet in staat is om iets te laten, zal er vast een sterkere wil buiten mij bestaan die me dingen laat doen die ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Kennelijk is 'de economie' de wil van god
Misschien was Jezus een VOC koopman,
De twaalf apostelen waren zeelieden op handelsschepen....

En wat heeft het ons opgeleverd?

Schroothandelaar Mark R.
Met zijn 'Limburgse Sjonnies'
Geert & Maxime.
Die bewaken de boel met grof geweld

Want de mensen die door Jezus en zijn knechten geplunderd waren, komen onze kant op om precies hetzelfde bij ons te doen. -zeggen ze-
En dat is slecht, want die mensen die hierheen komen hebben een andere naam voor hun god.
Ze hebben niet eens een VOC.
En ze zijn zwart.

Dat laatste hoor je erbij te zeggen, anders moet je teveel uitleggen.
'Zwart' kan iedereen zien, dus dat is duidelijk.

Zwart is er in nuances: 'Uitgeprocedeerde Asielzoeker', 'Moslimterrorist' of  'Trayvon Martin'.
Bijvoorbeeld.
Eigenlijk durf ik het daar niet over te hebben want ik ben wit en ik ben legaal.
En ik ben verslaafd aan de VOC-economie.

Die gammele economie, dat ding wat steeds stilvalt, waar gaten in gesleten zijn, wat stinkt en waar steeds meer doden door vallen...

En toch lig ik er niet wakker van. Echt niet.
Erg hè?

Polen, bijvoorbeeld?

Het is eindelijk voorjaar. De zon jubelt aan een strakblauwe hemel, vogels kwinkeleren zich een slag in de rondte....
Wat zou ik graag buiten zitten met mijn schrijfblok op schoot, de dingen afmaken die ik deze week nog graag af had willen maken....

Maar er hangt een nare man met zijn vrienden rond het huis. Ze noemen zich 'schilders'. Vroeger kende ik best veel schilders. Vriendelijke, kalme mensen die in alle rust en stilte hun werk deden. Met warm weer de rode zakdoek bij de hand om het zweet van hun bol te wissen. Aardige meedenkers, boordevol tips en adviezen om te zorgen dat hun verf niet aan jouw spullen zou komen.

Waren die maar hier. Nu heb ik de deuren en de ramen dicht. niet voor de verflucht, maar tegen de brullende radio en het onnodige geschreeuw der werklui.
Ik ben er deze week zelfs al twee keer voor op de vlucht geslagen en ik heb al drie keer gemeld dat ik serieus hinder ondervind van de geluidsoverlast.
En gisteren kreeg ik de wind van voren van de opperschilder, juist omdat ik op de vlucht sloeg voor het lawaai en de onrust, omdat ik niet thuis was wanneer het hem schikte.

Nu zit ik dus lijdzaam achter mijn computer. Ik probeer zomaar iets te typen. Ik heb keiharde nekspieren en rode vlekken in mijn gezicht en ik bedenk me de hele tijd dat er verderop op het dorp ook geschilderd word. Daar zie ik mannen in alle rust en stilte met de kwast in de hand hard aan het werk. Soms kijken ze op en groeten iedereen die dan toevallig langsloopt en ze glimlachen vriendelijk. Geen lawaai, geen geschreeuw. De mensen van het huis wat daar geverfd wordt, zitten ontspannen in de tuin.
De auto's van de schilders die daar bezig zijn hebben witte nummerborden.

Ik vraag me af of ik de dingen nu niet teveel idealiseer. Ik weet dat ik gevoelig ben voor geluidsoverlast, mede met dank aan een buurman van lang geleden die me ooit bedreigde met een vuurwapen toen ik mijn beklag deed bij hem over zijn waanzinnig harde muziek.
Ik weet dat ik overgevoelig ben voor bouwvakkersradio's omdat er daar heel veel van op die bouwplaats stonden waar ik ooit bijna van twintig meter hoogte, samen met een grote betonnen prefab wand naar beneden ben gevallen. Diezelfde bouwplaats waar de zoemers van de kranen meerdere malen per dag afgingen omdat ze overbelast waren. Dezelfde bouwplaats waar ik stilletjes huilend rondliep omdat ik me daar doodongelukkig voelde. Dezelfde bouwplaats die er elke ochtend als ik daar in het donker aankwam, in mijn ogen uitzag als ground zero in de eerste weken na de aanslag van 9-11.

Misschien ben ik ook wel allergisch voor al dat onnodige lawaai, omdat het hier zo vol is. Zo weinig ruimte voor iedereen. We moeten maar afwachten wie er op onze lip zit en hoe diegene zich gedraagt. Ik las pas nog dat al dat luide telefoneren, en al die muziekjes die je overal hoort, niks te maken hebben met ontspanning, maar dat 'men' tegenwoordig op die manier zijn territorium afbakent. Als ik dan mijn verkrampte nekspieren en mijn gloeiende wangen voel, vraag ik me af of ik nog wel in dit volgepropte land pas....

Op dagen als deze heb ik heimwee naar een land waar ik nog nooit geweest ben en begin ik mensen aardig te vinden die ik niet eens ken...

Polen, bijvoorbeeld.

Assepoesteroosje

Toen ik klein was, wist ik heel goed hoe ik er eigenlijk uit wilde zien: Soepel en slank, tenger zelfs, lang, zacht golvend donker haar, een fijn gezicht maar niet te popperig. Een mooie vrouw, geen 'lekker wijf'...

Ik heb het plaatje nog steeds voor ogen en ik ben het nooit geweest. Niet eens bij benadering.
Ik weet niet of ik het ooit zal worden.
Mijn lijf is opgegroeid als jongetje en het was zodoende sociaal en fysiek nou eenmaal het makkelijkste om me dan ook maar op te laten voeden als jongen.

Dat het mentaal en psychisch niet makkelijk was, ontdek ik nu pas echt. Mijn spiegelbeeld staat me nu niet meer elke ochtend in de badkamer uit te schelden en daarmee is heel veel verkrampte spanning van me afgevallen. Het is tegenwoordig best leuk om Ik te zijn, merk ik.

Wat ik nu in de spiegel zie windt me niet op en ik ben er ook niet vies van. Ik word er blij van.
Maar ik ben nog niet 'af'.
Er zijn best wel een aantal dingen die de dokter best zou kunnen en mogen aanpassen en er zijn ook dingen die geen enkele dokter kan verbeteren, maar die zijn gelukkig geen van allen zo ondraaglijk als dat wat de dokter in de afgelopen tijd al gedaan heeft.

Maar het belangrijkste wat ik nu nog moet doen, is mezelf opnieuw opvoeden.
Eigenlijk moet ik mezelf betoveren. Dat tengere meisje met dat donkere haar heeft eigenlijk altijd wel bestaan. Het gevoel dat ik er zo uit had moeten zien is nooit weggeweest, zelfs toen ik dat beeld niet meer voor ogen had, was het gevoel er nog wel. Het gevoel is nooit weggeweest.
Maar het is ook niet gegroeid.

De jongen die ik voor moest stellen werd een man die allemaal mannendingen deed.
Het 'meisje in mij' is altijd een meisje gebleven. Ze blijkt nu rimpels te hebben en haar haren zijn al behoorlijk grijs, maar sprookjes bestaan niet. Dus ook al heeft ze bijna net zo lang geslapen als Doornroosje, uiterlijk is ze niet stil blijven staan.

Maar Doornroosje heeft veel gemist. Ik heb nooit met mijn mamma aan de keukentafel gezeten om te praten over 'groot worden'. Ik heb geen 'dinnetjes gehad die me hebben geleerd hoe je moet katten en roddelen. Ik had alleen maar kameraden en die scholden me weleens uit voor 'mietje' en 'homo' als ik spontaan en instinctief aan het katten was of aan het roddelen.

Ik ben altijd druk bezig geweest met doen-of-ik-een-man-ben. Ik ben daar ook altijd heel intensief bij geholpen. Het doen-of-ik-een-man-ben zit nu zo diep ingebakken, dat het een hele klus is om het af te leren. Het ziet er zelfs zo overtuigend uit, dat veel mensen me -voor het gemak-  als man blijven behandelen. Daar word ik dus weleens niet goed van.

Maar aan de andere kant zijn die mensen juist weer degenen aan wie ik af kan meten of ik die rotgewoonte al af aan het leren ben.
Het is niet alleen een kwestie van afleren, ik moet nieuwe dingen aanleren in plaats van die oude routines.
Eigenlijk zijn dat twee dingen tegelijk en die liggen steeds met elkaar overhoop want het één zit die ingebakken en het ander is wat mijn instinct me zegt...
Nature versus Nurture.

Natuurlijk raak ik steeds de kluts kwijt want het voelt allebei heel erg vertrouwd. De gewoonten van hem en de aard van haar.

Het is alsof ik Assepoes haar koets zelf laat bouwen.

"Zozo, Assepoes. Mooie koets heb je daar! Nu voel je je zeker een echte prinses?"

"Hoezo prinses? Met zoveel eelt op mijn klauwen ... Dûh!
Zeg maar Timmerman"

Kijkkast, en waarom dan wel?

Ik heb weer een TeeVee....
Voor mensen die mij kennen is dit misschien schokkend nieuws, voor anderen hopelijk ook.
In elk geval nadat ze dit gelezen hebben.

Misschien helpt het als ik alvast vertel dat ik een hele rij VHS banden en video DVD's in de kast heb staan en intussen ook al een paar filmpjes op een hardeschijf tot mijn beschikking heb.
En dat wil ik allemaal weleens bekijken, dus dan helpt het als ik daar apparatuur voor heb.

Omdat ik meer waarde hecht aan muziek dan aan films, vind ik het heel fijn dat ik een DVD speler heb die ook erg goed muziek van CD weergeeft. Ik vind het ook erg fijn dat ik radio kan luisteren en omdat ik geen kabel heb en niet altijd een computer aan wil hebben staan, ligt er naast mijn versterker een 'mediaplayer' en die draait ook de filmpjes van mijn harde schijf en omdat ik de spullen toch heb: Ook muziek vanaf de harde schijf.

Maar ik wilde met de tijd mee, had soms weleens de behoefte om voor de tv te hangen en .....
Ik had een beetje geld over, airmiles gespaard en de winkel op de hoek had een aanbieding en ik ben een kind van mijn wereld en van deze tijd..................

Dus nu heb ik opeens zo'n plat ding in huis.
Niet zo'n grote, hoor.
Daar wil ik niet aan denken.
Waar láát ik zo'n monster.

ik ben er blij mee. Prachtig scherp beeld, mooie kleurweergave, volop aansluitmogelijkheden,
En een ingebouwde digitale ontvanger.
Dus nu heb ik ook digitale radio en dat klinkt toch heel veel beter dan internetradio.
Blij mee!

Maar ik heb nu dus ook TV. Alleen de publieke zenders want ik wil geen digitenne of kabelaansluiting.
Nederland 1, 2 en 3 is voor mij al veel te veel.
Ik heb vandaag, omdat het een nieuw speeltje is, een poosje voor dat kastje gehangen en ik heb me vreselijk verbaasd.

Er zijn twee dingen die ik wel leuk vind om te zien: Mooie films of series en het nieuws.
Het moeten wel mooie films of series zijn en het nieuws moet wel nieuws zijn.

Nou kan ik heel simpel zeggen dat er weinig moois op TV is en dat het nieuws heel selectief gebracht wordt, maar dat zegt iedereen al, dus het is niet alleen afgezaagd om dat te zeggen, blijkbaar is het ook waar.

Laat ik zeggen dat ik me verbaas over de TV. Ik kreeg heel erg de indruk dat de televisiemakers heel erg vakbekwaam zijn, dat ze heel goed weten hoe je de spulletjes in televisieland moet gebruiken.
Technisch gezien is het allemaal geweldig. Niks mis mee. Vakwerk!

Maar wat vreselijk fantasieloos... Wat een boel verveling straalt eraf. Ik had gewoon medelijden met die mensen die ik bij sommige programma's zag. Het zag er af en toe uit alsof de poppetjes in beeld een taakstraf uit aan het voeren waren en ik werd bijna misselijk toen ik me realiseerde dat er dus een heleboel mensen zijn die dat willen zien.
Alsof de doden op de wachtlijst staan om begraven of gecremeerd te mogen worden.....

Maar weet je wat nog gekker is?
Ik ben niet van plan om andere dingen te gaan zien dan zenders die 'free to air' zijn.
Het betaalde spul is nog veel erger. Daar zie je mensen die dood zijn ge-wel-dig!!! vinden.
Van die types die dolblij zijn omdat ze geen frontale hersenen hebben.

"Maar", zeggen de ietwat hoger ontwikkelde kijkbuisjunks dan:"Ze zenden heul veul films uit!"
Uhuh...
Kosta?

Wist je dat zo'n beetje al die films gratis op internet staan?
En dat die films die gratis op internet staan te bekijken zijn wanneer je dat zelf wil?
En dat die films die op internet staan niet onderbroken worden door reclame?

Dus in feite.....

Betaal je voor de reclames..
Denk je dat ik dáárvoor thuis ga blijven?

Dûh!

Maar toch heeft TeleVisie wel iets.

Ik zag vanavond Paul de Leeuw en Erben Wennemars in 'de wereld draait door'.
Ze praatten over Twitter, welke ervaringen ze met Twitter hebben.
Ze zijn er allebei mee gestopt en ze konden allebei meerdere hele goede redenen opnoemen waarom ze niet meer willen twitteren en daarom wil ik ook niet twitteren.

Ik heb al een blog, feesboek en een televisie.

Veel te druk om te twitteren.

Ehmmm...

Eigenlijk weet ik niet wat ik nu zou kunnen bloggen. Er gebeurt volop in de wereld, ook in dat wereldje van mij, maar wat spreekt me er vandaag of gisteren, of eergisteren nou genoeg in aan om over te bloggen?

Misschien is het een teken aan de wand, misschien de stilte voor de storm, of gewoon geen goed teken...
Wie zal het zeggen?

Jajaja... Ik was al begonnen een beetje vakantie te plannen. Ik heb al een plekje in de Auvergne ontdekt waar ik best eens graag een dagje of wat nutteloos rond zou willen hangen, maar ik ben niet gewend aan 'vakantie nemen'. Dat maakt het voor mij best moeilijk om gewoon te zeggen: "Kom op, meid! Prik een datum en gaaaan!"

Ik weet eerlijk gezegd ook niet zo gauw iemand aan wie ik (met een bibberstemmetje) kan vragen: "Wil jij me helpen met dat prikken en dat gaan enzo?" Dus ik gun mezelf nog een paar daagjes droge mond en knikkende knietjes om dan uiteindelijk die knoop maar door te hakken en op goed geluk etcetera iets aan vakantie te gaan doen.

Voordat ik op vakantie ga wil ik wel uitrusten, want ik ben toch best wel moe. Eigenlijk ben ik allang aan vakantie toe, maar ik las ergens in een artikel dat vakantie nou net één van de grootste oorzaken van stress is in onze maatschappij.

(Aaaah, jasses wat klinkt dat Viessss! : "Onze Maatschappij", alsof er zo'n griezelige Haagse stropdas in mijn hoofd zit.)

Dus dat geeft me in stilte aal een beetje een reden om toch maar weer niet op vakantie te willen: ik heb mijn karrevracht stress voor de komende eeuw allang over me heen gehad.
Toch?

Verder zit ik wel een beetje op een eilandje. Ik mis mijn vriendjes. ik heb wel contact met de buren en een heleboel gebabbel op feesboek en nog zo wat, maar dat is toch niet zo ontstressend als gewoon iemand die binnen komt waaien en op de bank ploft, zonder te zeggen gaat zitten lezen en na een halfuurtje zegt: "Waarom gaan we niet naar de kroeg?"

Bijvoorbeeld...

Ik ben vorige week dan wel twee keer naar het Theater geweest, maar daar was ik ook maar alleen. De eerste avond was mooi, want een adembenemend mooi ballet gezien, ook een mooi pubiek. En spannend, want op weg naar huis werd ik getrakteerd op een ondubbelzinnig Oneerbaar Voorstel, maar ik ben te oud voor oneerbare voorstellen. Mij moet je verleiden.... (Get it?)

De tweede keer was beetje minder. Ik zat niet mooi, het was koud in de zaal en ik was moe. Het publiek was niet zo aantrekkelijk en de voorstelling miste 'de magische vonk'. Wel jammer, want het toneel stond bomvol talent.. Maar je hebt soms van die avonden.

Misschien ben ik gewoon de draad kwijt, want ik weet diep van binnen wel wat ik wil, maar als ik de dingen op een rijtje probeer te zetten voel ik me Alzheimer.

Misschien ben ik aan vakantie toe?

Of ik moet eens gezellig naar de kroeg.

Met iemand??

Ondertussen doe ik de cursus voor trainer. (Nee!!! Geen foetjebal!!!!) Ik mag leren mensen te helpen beter te worden in hun werk. Je moet toch iets en het zet meer zoden aan de dijk dan in een hoekje zitten te mopperen..

En per 1 juli word ik telefoniste/receptioniste.
(O, shit.. Ik heb nog steeds geen overweldigende telefoonstem...   Oefenen!!!  Oeoeoe!  Aaaah!  Hmmmmm!  Ooooooo! Nananana! Bababababa bubububububu! Tutututututututu! Sorry; in gesprek..)

En in mei moet ik een nieuw paspoort en een nieuw rijbewijs aanvragen, want nu staat er nog een heel raar woord op die documenten en dan mag dat rare woord eraf.

En rond die tijd geeft de Open Universiteit me - hopelijk - korting op het cursusgeld. Significante korting!
Dus dan ga ik echt beginnen aan De Opleiding!

Doctorandus C.G.M. de Graaf....
Daar kun je mee thuiskomen.

Als die titel dan nog bestaat, want het duurt nog effe eer ik voor mijn Master zal gaan.

En dan wil ik ook nog tijd aan muziek besteden, ik moet de tiepcursus nog afmaken, ik begin tuinieren leuk te vinden en de afwas en de was en het stofzuigen moeten gedaan worden.

En ik moet nog bij mensen op bezoek. Misschien nog eens naar de kroeg en naar het theater.

ZZZzzzzzzzzugggggggggggt!

Ik ben aan vakantie toe.

..........

Geloof ik.

De dingen des levens, deel zoveel...

Er zijn van die dingen die zomaar in je gedachten opdoemen. Zo zat ik laatst te denken aan een boek en een film, allebei over mensen die dingen mee moesten maken die bijna niemand meemaakt, en opeens wist ik het: Als ik dood ben gaan mijn hersens naar de hersenbank, misschien zijn er nog wat andere onderdelen aan mijn lijf waar ik iemand een plezier mee doe en dan mag de rest gecremeerd worden. Ik wil ook geen gedoe rondom de uitvaart, geen uitgebreide toespraken, gebeden of allerlei kul...... Gewoon een beetje muziek, ik dacht zelf Never be clever van Brood, Je ne regrette rien van Edith Piaf, Ombra mai fu door Cecilia Bartoli en Lascia ch'io pianga door Simone Kermes en misschien nog 'Meisjes' van Raimond van het Groenewoud. Die laatste eigenlijk alleen vanwege dat ene zinnetje: "Ma ma moe mie meisjes, ik wou dat ik er een was..."

Of op die dag alleen een paar mensen die zich verplicht voelen naar die muziek zitten te luisteren , of dat er hele volksstammen rondom de baar verzameld zullen zijn, doet er weinig toe, wat mij betreft. Ik hoop gewoon voor die tijd nog aan iedereen die het verdient duidelijk te kunnen maken wat ze voor mij betekenen en hoe fijn ik het vind om ze te kennen...

Verder zit ik de laatste dagen opeens met volle interesse trouw- en avondjurken te bekijken. Misschien heb ik behoefte aan een Groot Feest?
Het zijn niet alleen die jurken waar ik naar kijk, hoor. Ook allerlei andere dingen die er meer dan uitgesproken uitzien hebben mijn aandacht: Kunstwerken, meubelen, auto's, interieurs....
Maar die jurken toch het meest, waarschijnlijk omdat zo 'n kledingstuk net iets persoonlijker is dan een bank of een schilderij wat je koopt.

Misschien ben ik onbewust af aan het leren om bescheiden te zijn. Ik begin me zelfs af te vragen of ik wel redenen heb om bescheiden te zijn - Er schiet me er zo gauw geen te binnen.....

Want met bescheidenheid vier je geen grote feesten. Dan zit je erbij en kijk je ernaar, steeds maar mompelend: "Dit heb ik niet verdiend, dit hadden jullie niet hoeven doen". Het lijkt me veel leuker om onbescheiden in het middelpunt te staan en vol overtuiging te roepen: "Ik hou van Jullie!"

Tsja... Eigenlijk ben ik nu wel uitgepraat. Tijd om iets te gaan doen wat geld in het spaarvarken brengt zodat ik een zaal kan huren met goed eten, veel drank en lekkere muziek en dan nodig ik allemaal lieve mensen uit zodat ik tegen iedereen kan roepen hoeveel ik van ze hou.

Natuurlijk draag ik dan een beeldschone jurk......