Er wordt geklaagd

Er wordt geklaagd dat ik niet zo vaak meer blogjes schrijf.
Nou zou ik redelijkerwijs twee dingen kunnen doen:
! - Uitleggen hoe het komt
2 - Vaker gaan bloggen.

Maar ik ben graag onredelijk, dus ik beloof niks en ik doe waarschijnlijk geen van de twee dingen die ik net noemde.
Het is niet zo dat ik geen zin heb om te bloggen, hoor. Diep in mijn hart zou ik best graag veel vaker bloggen.
Natuurlijk vraag ik me wel af waarom ik tegenwoordig zo weinig Blog en ik denk dat ik het antwoord al weet:

Mijn leven is een beetje saai, tegenwoordig.
Het begint al met 'Wonen in Prinsenbeek'.
Voor mensen die van een geregeld leven houden is Prinsenbeek een perfecte woonplaats.
Hier gebeurt namelijk nooit iets ongeregeld.
Zelfs misdrijven worden hier op vaste plaatsen en tijdstippen gepleegd.
Prinsenbekenaren hoeven de Politie nooit te waarschuwen, men weet namelijk al heel ver van te voren wat er wanneer gaat gebeuren op 'de Beek'.
Dat is allemaal keurig geregeld.

Er is hier geen bioscoop, geen theater, geen concertzaal en geen Museum voor beeldende kunst.
Er zijn wel een boel verenigingen: Carnaval, tennis, carnaval, voetbal, carnaval, plattelandsvrouwen, carnaval,  motortourclub, carnaval, buurtvereniging en carnaval.
Dat zijn niet alle Beekse verenigingen, maar het geeft een aardig beeld.

Ik ben lid van de buurtvereniging. Je moet klein beginnen, niet waar.
Ergens in augustus - dat is zodra alle buurtvereniginsleden terug zijn van vakantie - hebben we het jaarlijkse buurtfeest.
Daar kreeg ik vandaag de uitnodiging voor.
Die uitnodiging was eigenlijk overbodig.
We wisten namelijk vorig jaar in augustus al dat het jaarlijkse buurtfeest in augustus is: Zodra alle leden van de buurtvereniging terug zijn van vakantie.

Zo. Nu zijn we weer bijgekletst.

Mijn volgend blog zal op z'n vroegst eind augustus komen, denk ik.
Dan is er weer eens iets gebeurd.
Ik verklap nog niet wat, maar ik geef wel een hint.

Het is iets met de Buurtvereniging.

Nu ga ik weer verder met saai doen.

Doeitjesss !!

Ambtelijke molens...

Misschien is het weleens goed voor een ongeduldig mens dat ambtelijke molens niet heel snel draaien.
Ik had het kennelijk nodig, want nu ben ik nog niet 'af', als ik het zo uit mag drukken.
Dat was ik zonder het wettelijke oponthoud toch al niet, want lichamelijk viel het nog niet mee.
En geestelijk was ik ook nog steeds niet waar ik heen wil.

Maar nu geloof ik toch dat ik eindelijk een beetje op een punt ben waar ik mee verder kan.
(kleffe vioolmuziek, smerig-zoete bloemetjesgeur en rose olifantjes..... GO!)

Mijn leven is op een keerpunt. Ik weet dat ik het KAN!. Ik ga ervoor, ik geloof in mezelf en het was de pijn en het verdriet allemaal waard!
Lieve wereld! IK HOU VAN JE!!!!

Pfffffffffffffff.... gossammuh. Zo kannie welweer, zeggg!

Maargoed. Waar het om gaat is dat ik waarschijnlijk komende week officieel ga horen dat ik bij de burgerlijke stand (ook) Carine ben. Mijn geboorteakte schijnt drie weken geleden al gewijzigd te zijn en dat is dan weer doorgegeven aan de gemeente hier en die hebben... Nog niks gedaan?
Dus dan ga ik deze week maar eens hier en daar vriendelijk lopen zeuren, want ik ben nu onderhand wel toe aan een nieuw paspoort enzo.
Want eigenlijk zit ik daar wel op te wachten. Niet bewust, maar toch.
Een heleboel plannen heb ik maar niet gemaakt, want het klopte nog niet. Ik zou nog veel te veel uit moeten leggen. Waarom er zo'n merkwaardige naam op al mijn officiële brieven staat enzo. En waarom er zo'n lelijke foto in mijn rijbewijs zit en wat de reden is dat ik nog geen nieuw rijbewijs heb.

Ik heb dus geen vakantie gepland, want met dat stomme paspoort wat ik nu heb, zit ik er niet op te wachten dat één of andere buitenlandsche dienstklopper mij staande houdt en met dat lelijke rijbewijs durf ik nauwelijks te rijden.
Zo zoetjesaan ben ik ook wel aan een leuke baan toe, maar wat als ik aangenomen word? Dan moet ik een geldig legitimatiebewijs tonen, erger nog: Dan moet ik daar een kopie van inleveren.
Dat is voor mij nog erger als in mijn blote niks gedropt worden ergens middenin de bible-belt.......

Dus, nee. Ik zit nu in de pauzestand.
Ik doe wel van alles, maar alles voelt nog 'tijdelijk'.
En dat ben ik nu beu. De nasleep van de operatie is nou wel zover afgezakt dat ik weer gewoon kan functioneren, dat blijkt wel doordat ik me de laatste tijd regelmatig heel erg loop te vervelen.

Ik ben gewoon toe aan een nieuwe fase.
Dan wil ik trouwen met een knappe, rijke man die 50 weken per jaar in het buitenland zit. Dan heb ik zijn prachtige huis bijna helemaal voor mezelf en dan mogen jullie allemaal een keertje bij ons in de tuin komen zwemmen, want natuurlijk heeft mijn man een zwembad in de tuin!

Maar eerst een nieuw paspoort, want ik wil graag een man die een vrouw wil, niet een man die een manninnunjurk wil.
Zo'n vrouw ben ik niet.

Dat weet ik zeker.

Het leven is als een vijver:

- Als je erin gaat vissen, moet je niet bang zijn om iets te vangen.
- Als je er alleen maar naar kijkt, heb je er weinig aan.
- Zolang je blijft drijven, verdrink je niet vanzelf.
- Is eigenlijk een belachelijke metafoor.

Zo, nu even serieus.
Hoop ik.

Eigenlijk is het niet te doen om je eigen leven te beschrijven. Misschien is mijn leven 'best leuk', maar dat ligt eraan hoe ik het vertel.
Het kan ook hartverscheurend zijn, ligt eraan waar je de nadruk op legt.

Op dit moment is het vooral passen en meten, want ik zit middenin een enorme reorganisatie.
Sommige onderdelen zijn afgerond en de belangrijkste daarvan zijn niet meer terug te draaien, andere onderdelen moeten daar weer op aansluiten, maar ik ben nog aan het ontdekken hoe ik daar het beste een invulling aan kan geven.

Een paar weken geleden ben ik eens gaan zitten om mijn prioriteiten opnieuw op een rijtje te zetten. ik had al een prioriteitenlijst, maar door de reorganisatie is die niet meer van toepassing.
Het viel niet mee om een nieuwe lijst te maken, want er is best veel waar ik belang aan hecht.
Toen ben ik maar eens een tijdsplanning gaan maken. Netjes een spreadsheet met al mijn bezigheden gemaakt en kolommetjes met de tijd die ik overal aan moet/ wil/ kan besteden en dat dan per dag/ week/ maand.
Onderaan kwam keurig te staan hoeveel uur per dag ik gemiddeld nodig heb om alles te kunnen doen wat er in mijn schema staat.
In totaal 27,3 uur per etmaal.........

Dus ik heb mijn prioriteitenlijst maar aan de kant geschoven. Eerst maar eens aan de slag met 'time management' en één ding weet ik alvast: ik zal nooit wennen aan een geregeld leven.

Mijn leven is niet als een vijver: Daarvoor is de stroming te sterk.

Ben Moe

Deze week was er een om in te lijsten en nou zie ik een beetje tegen de komende week op, want die lijkt me heel saaaaaaaiii.

Deze week was heel druk, daar zag ik eerst tegenop, maar mijn conditie is kennelijk eindelijk weer op een peil waar ik echt wat mee kan: Lange dagen maken, druk in de weer, koppie derbij houden en .. ehm.. Léven.

Als ik terugdenk aan afgelopen week zijn er veel momenten die me doen glimlachen. Vorig weekend Festival Mundial, wat erg leuk was. Geen heimwee naar de tijd dat ik daar als Soundperson aan het werk was; dat is echt een ander leven. Ondanks dat heb ik zondagmiddag uitgebreid met Raymond T. staan bomen over line-arrays, digitale geluidsapparatuur en nog meer van die dingen waar we het vroeger ook zo vaak over hadden. Alsof ik helemaal niet veranderd ben. Misschien is dat voor hem ook zo.

Reacties van mensen op mij. Waarom was ik ooit bang dat ik niet geaccepteerd zou worden door de wereld? Ik voel me nu zelfs meer geaccepteerd dan tien jaar geleden.
Ik heb genoten van de festivalsfeer, van de muziek, het plezier wat men had, het mooie weer.

Maandag en dinsdag waren ook erg leuk, maar vermoeiend want er was veel werk te verzetten, het waren lange dagen. Maar de mensen waren leuk en de hele bubs was hard aan het werk. Het werk wat ik mocht doen past binnen "Ondersteunen van kunst en cultuur met hand- en en spandiensten". Zoiets vaags heb ik ooit bedacht als 'Iets wat me leuk lijkt om te doen', en dat vind ik nog steeds. Dus : "Goed bezig!" als zeg ik het zelf.

Woensdag stage bij GGz. Ondanks mijn moeheid was het een bijzondere dag. Voor sommigen ontroerend maar niet verdrietig. Ik durf nu eindelijk voorzichtig te geloven dat ik echt in staat ben om iets voor andere mensen te betekenen. Ik geniet daar ook van, al denk ik niet dat het makkelijk zal zijn, maar dat hoeft ook niet, want (te) makkelijk betekent vaak: Saai.

Donderdag is mijn vaste studiedag, maar omdat ik deze donderdag te moe was om veel in me op te nemen, heb ik vooral zitten lezen: Gewoon lekker lezen, iets wat ik toch wel graag doe, en intussen mijn Engels bijspijkeren. Dat hoort toch ook wel bij de studie, dus ik vond een goed bestede dag, 's Avonds had ik een bijeenkomst van de studieclub, voor mij de eerste, en na afloop gingen we -vanzelfsprekend-  samen nog wat drinken. Dat was voor mij ook een eerste keer: Met mijn medestudenten de kroeg in...
Erg leuke medestudenten. Ik ben helemaal blij dat ik daar bij mag horen.

En vandaag, vrijdag, moest ik op contrôle bij de dokter in Alkmaar. Hij vond het er goed uitzien en over een jaar hoef ik pas terug te komen.
Daarna ben ik nog naar Passo gegaan want die verkopen kleding en schoenen in mijn maat, dus ik heb me daar bijna blut geshopt, geloof ik. Maar wat heerlijk was het om daar te snuffelen en passen. En wat geweldig om te ontdekken dat ik er zo vrouwelijk, vlot en sportief uit kan zien. Als ik morgen tijd heb ga ik een bank overvallen en dan ga ik maandag weer naar Alkmaar om nog een paar setjes te kopen.

Nu eerst de kattenbak verschonen, dan douchen en naar bed want ik ben moe.

Truste! X

Planning, discipline, routine.

Planning, discipline, routine.
Maar ik wil niet dat het saai, sleur en vervelend wordt.

Misschien wil ik gewoon te veel?
Ik twijfel.
Mijn verplichtingen zijn niet van wereldschokkend belang, het is vooral een kwestie van ambitie(s),
maar het zijn er wel veel, geloof ik.

een uur per dag besteden aan muziek, zou moeten kunnen.
Een half uur besteden aan het vormen van mijn stem van sonoor gebrom naar levendig getsjilp, is op te brengen.
Gemiddeld minstens een uur per dag aan mijn studie Psychologie, daar ga ik niet dood van.
Elke dag minstens een half uur wandelen omdat het goed voor me is, mag ik niet overslaan.
Zorgen dat ik goed en lekker eet, daar gaat ook wel tijd in zitten, maar als ik van mezelf hou is dat geen moeite.

In mijn vrijwilligerswerk zie ik een opstap naar een nieuwe loopbaan, minstens net zo leuk en uitdagend als het beroep wat ik in een vorig leven had, maar er gaat wel veel tijd in zitten.

En dan moet ik mijn talen echt dringend bijspijkeren, want bijna alles wat me boeit is in het 'buitenlands' en tegenwoordig is (of lijkt?) het veel moeilijker om alles te begrijpen dan voor m'n burn-out.

Dan moet er nog tijd overblijven voor gewoon leuke dingen. Ontspanning en fijne avonturen. Vorige week heb ik samen met iemand die me dierbaar is, een dag door Amsterdam gezworven, dat was heerlijk.
ik wil ook graag naar London, thee (of gee & tee) drinken met iemand die ik tot nog toe alleen nog digitaal ken, maar die ik heel graag 'live' wil ontmoeten. Parijs, moet ik ook weer eens zien en ik wil kijken of Berlijn zonder Herman net zo leuk is.

Barcelona, New York, Curacao.. en weet ik veel.
O ja, Rotterdam niet vergeten.

En mensen.
Mensen, mensen...
Ik weet niet meer wie er bij me passen. Hoe lang is het geleden dat ik mensen kende die me elke dag het gevoel gaven dat ik een goede vriend kan zijn?

Het ligt niet aan hen, het was ik die er niet was.
Je kunt er niet zijn als je jezelf niet bent,
al helemaal niet als schaamte je tweede natuur is.

Ook dat moet ik nog doen,
er aan wennen dat er geen reden meer is om me te schamen voor mezelf.

Maar het is dus best een lange lijst en dan heb ik mijn kat nog niet eens genoemd:
Twiggy de Kroelkat, mijn lievelingsdier.
Ze helpt me mijn geduld te oefenen en ze wekt me 's morgens voor het ontbijt.

Zal ik dan na het ontbijt maar braaf gaan bloggen?

Bij deze.

Opruiming ...

Als je heel lang je leven gedeeld hebt met iemand die opeens weg is, blijf je niet alleen zitten met allerlei gevoelens en herinneringen, maar ook met een hoop spullen.
Ik weet niet hoe andere mensen daarmee omgaan, maar ik merk zelf dat ik er heel moeilijk afstand van kan doen: Zijn computer, Zijn gereedschap, Zijn hobbyspulletjes....
Het is best veel en ik gebruik het eigenlijk niet of niet meer, maar toch vind ik het moeilijk om al die dingen die zoveel jaar een belangrijk deel waren van het decor waarin ik leefde, zomaar af te danken.

Ik ben al druk bezig geweest met opruimen, vind ik zelf, maar er staat nog steeds een halve schuur vol rotzooi waar ik een heel zwaar gevoel bij krijg als ik er naar kijk. Allemaal 'mannenspeelgoed'.
Er zit best veel tijd en geld in. Er is heel veel aandacht aan besteed om al die spulletjes te verzamelen en nu vraag ik me heel sterk af: "Met welk doel?"
Wat zocht ik eigenlijk als ik zat te prutsen en te prullen met al die dingen waar ik diep in mijn hart helemaal niks van begreep?

Ik probeer die spullen nu in het rijtje te zetten van de mensen waar ik me, zeker in de afgelopen jaren, op heb verlaten, maar die me niks geboden hebben. Lieden die wel honderd keer tegen me riepen dat ze me zouden helpen, maar nooit tijd voor me hadden als het erop aan kwam.
Ik heb die mensen veel te veel tijd en ruimte gegeven. Veel te veel kansen om mij te gebruiken, zelfs te misbruiken (niet seksueel, hoor) want ik was altijd veel te aardig.
Misschien helpt het als ik al die rommel gewoon wegdoe met de gedachte dat die spullen horen bij het beeld wat die mensen van mij hadden.

Opruimen als therapie.
Klinkt goed.

Eindelijk een doel!

En dan opeens valt alles samen. Na een halve eeuw niet weten wat ik wil, weet ik het opeens wel.
Dan gaat het niet om kleine dingen, dat wist ik eigenlijk altijd wel, maar omdat ik geen duidelijke grote lijn had die ik volgde, was er voor de kleine dingen geen grond, geen vast punt waar alle dingen rondom mij hun waarde aan konden afmeten.

En om dan maar met de grootste van mijn kleine ergernissen te beginnen, vertel ik maar vast dat mensen die nu al beginnen te sputteren dat mijn plan niet kan lukken, geen gehoor meer krijgen bij mij. Ik ben gestopt met naar jullie te luisteren want ik weet inmiddels heel goed dat ‘nee - zeggers’ me absoluut niet verder helpen. Ik heb me over jullie verbaasd, want ook toen ik elke dag bewees dat ik, zelfs zonder plan, heel veel kan bereiken, hoorde ik aan alle kanten opmerkingen die inhielden dat het nooit wat met mij zou kunnen worden omdat ik geen talent zou hebben, geen persoonlijkheid zou zijn en ..  nouja; nergens voor zou deugen!

Jullie deugen zelf niet.  Jullie verspillen mijn tijd en energie. Als jullie mij voor de voeten gaan lopen, trap ik misschien wel op je lange tenen of op je tere zieltje. Houd daar rekening mee, zorg dat je weg bent zodra je weet dat je daar niet tegen kunt!

Ik wil mezelf nuttig gaan maken in de zorg en in de hulpverlening. Niet als zorgende, verplegende, begeleidende of zoiets. Ik wil daar boven staan, één of twee stapjes daarboven. Misschien drie, hooguit vier. En toch ook weer niet. Ik wil toch dicht genoeg bij de cliënt staan om goed te kunnen zien wat hem of haar dwarszit, want ik wil ervoor gaan zorgen dat mensen die zorg of begeleiding nodig hebben, daar zoveel mogelijk bij gebaat zijn.
Ik wil er meteen voor zorgen dat de mensen die zorgen en begeleiden, hun werk met heel veel voldoening kunnen doen.

In de afgelopen jaren heb ik heel veel beleefd wat alles te maken heeft met zorg en ik heb genoeg dingen gezien die veel beter kunnen, daarom weet ik nu dat daar een hoop te doen valt en ik wil die hoop gaan doen.
Het schijnt dat ik mezelf ervaringsdeskundige mag noemen, maar dat is geen basis die sterk genoeg is om te kunnen doen wat ik wil doen, dus ik ben heel blij met mijn studie want nu ben ik op weg om een degelijke basis voor dit werk op te bouwen.

En dat zeg ik niet tegen ‘iemand’, dat zeg ik tegen mezelf.

Want zo is het, zo wordt het.