Uitspiratie

Het woord ‘inspiratie’ is iets waarvan de betekenis wel duidelijk is.
Vandaag wil ik het woord ‘uitspiratie’ onder de aandacht brengen.

Uitspiratie is niet helemaal het tegendeel van inspiratie, het is meer een variant erop.
Eigenlijk is het de overtreffende trap van inspiratie, het is zo extreem veel inspiratie dat je er helemaal verlamd door raakt. Te veel ideeën en te weinig concentratie om die ideeën te scheiden en te ordenen.

Ach, als ik het zo opschrijf kun je het bijna net zo goed een aanloop naar een burn-out noemen.

Maar het blijft een grappig woord: Uitspiratie.

Misschien kan ik het ooit nog voor iets leuks gebruiken….

Zondag de zoveelste

Ik he niet geteld hoeveel zondagen ik al beleefd heb, maar dat zullen er ruim twee en een half duizend zijn. Vandaag was er weer eentje. Niet dat ik erg veel zondagse dingen heb gedaan, want door alles wat ik de afgelopen weken een beetje verwaarloosd had, lag er best veel werk op me te wachten. Uitslapen was het eerste wat ik vandaag deed en de rest, ach, dat waren van die dingen die een huis, groot of klein, nou eenmaal weleens nodig heeft.

Al dat druk zijn levert dan weer wel op dat ik aan het eind van de dag lekker voldaan ben en eenvoudig werk heeft als voordeel dat er allerlei gedachten opkomen die eigenlijk toch wel de moeite van het bezigen waard zijn.

Ik heb nou een heel goed idee over de inrichting van mijn nieuwe huisje en ik heb er zin in om dat uit te gaan voeren. Onder het stofzuigen zag ik buiten vrouwen in mooie zomerjurken lopen en ik herinnerde me dat ik vroeger graag een vrouw in een mooie zomerjurk wilde zijn. De herinnering aan die gedachte doet me glimlachen. Als kind was ik nier eens zo heel ongelukkig, eerder angstig. Want voor een kind wat geen meisje is, ziet het er niet naar uit dat je een vrouw zal worden.

Maar het is toch gelukt. Ik moet er nog stees aan wennen, maar met een beetje hulp ben ik al een heel eind gekomen. De angst hoeft er niet meer te zijn en al die zondagen die ik niet wil rekenen, doen er niet meer toe. Nu hoef ik alleen nog maar zo’n jurk te vinden en dan ben ik een vrouw in een mooie zomerjurk.

Misschien draag ik die jurk op de eerste zondag die voor mij echt telt

Wat doe je op Zaterdag?

Wat ik doe op zaterdag? Bijvoorbeeld: Weinig.

Misschien ben ik te oud om lekker te gaan stappen, of misschien heb ik niet de goede vrienden om mee de kroeg in te duiken.

Ik weet het, ik woon nu in Prinsenbeek, dus ik zou hier een sociaal netwerk moeten hebben, maar dat is niet zo, dus gesellie hier of daar op de borrel zit er ook niet in.

Zomaar een beetje wandelen, flaneren langs de mooiste plekjes van dit dorp dan? Daarvoor moet je wel heel veel geduld en fantasie hebben, wand de mooie plekjes zijn hier zo klein en zo versplinterd dat er niet veel van te zien is. Ook de omgeving is niet bepaald een toeristische attractie. Als ik hier rondfiets begrijp ik heel goed wat het verschil is tussen ‘platteland’ en ‘bio-industrie’. Dit dorp ligt ingeklemd tussen verschillende industrie terreinen.

Nou zou ik wel kunnen gaan fietsen. Ergens heen fietsen vind ik niet erg, maar aan het eind van mijn fietstocht zal ik weer terugkomen in Prinsenbeek. Dat is dan weer minder.

Nouja, dan dus maar voor de TV. Filmpje kijken, nieuws kijken. De film was best leuk, maarik heb het niet echt gevolgd want eigenlijk kan ik mezelf toch best goed bezig houden en alleen maar naar het scherm staren vind ik toch wel saai. Misschien kopen mensen daarom steeds grotere schermen, om het gevoel te krijgen dat ze ‘er echt bij zijn’. En misschien speelt dat ook een rol in mijn gebrek aan sociaal leven. Bijna iedereen kijkt tegenwoordig TV en als ik dat thuis al niet wil, zit ik er bij een ander ook niet op te wachten.

Maar toch druppelt er weleens wat door waar ik over na wil denken, of ga denken. Het ging over een priester die beschuldigd wordt van seksueel misbruik en ik begon me af te vragen of die mannetjes weleens redeneren dat ze niks verkeerd doen omdat ze ‘nemen wat god hen aanreikt’.

Er was ook een popmuziekfestivaltent door noodweer getroffen. Natuurlijk was heel nieuwsgierig want ik heb jarenlang op heel wat popmuziekfestivals gewerkt. Dat voelt voor mij dan toch wel alsof een dierbare vriend door het natuurgeweld wordt getroffen, alsof god hem slecht gezind is.

Het ging ook over de vrijheid om Homo te zijn in Nederland want vandaag was het weer canal pride. Er werd gepraat over weiger ambtenaren en er was een stukje film te zien waarin een groepje gristelijke scholieren werd gevraagd wat ze van Homo’s vinden. Ze vonden Homo’s vies en een enkeling zei dat Homomensen niet door god geschapen zijn.

Ik vat dat toch wel een beetje persoonlijk op, want als transvrouw word ik door velen beschouwd als ‘een soort’ homomens.

Er was ook nog iets over sport, want we hebben een sportzomer. Eerst was er een europees voetbaltoernooi waarin ‘onze jongens’ beroerd presteerden. Daarna was er een hele grote fietswedstrijd waar ‘onze jongens’ eerst heel hard omvielen en daarna heel snel uitvielen, dus dat viel tegen.

En nu zijn er Olympische spelen. Daarin worden de medailles voor Nederland overwegend door Vrouwen gewonnen. Vanavond won dat ene zwemmende meisje uit Groningen haar tweede gouden plak en meteen daarna deed ze nog even mee aan een estafette.

In het interview daarna vertelde ze hoe boeiend het is om de voorbereiding en de spelen op deze manier mee te maken. “Ik had het voor geen zilver willen missen”.

Nou bedenk ik me dat god, als het bestaat, waarschijlijk toch een man is. Een blanke Sportman.

Want hij is een sukkel die er niks van bakt.

Opeens begrijp ik dan weer iets, geloof ik.

De afgelopen dagen ben ik vreselijk ongedurig. Ik voel me er helemaal niet goed bij, want de dingen die ik belangrijk vind en graag op orde wil hebben, lijden daar vreselijk onder. ik leef tijdelijk een beetje in een chaos.De afwas doe ik mar eens in de paar dagen, stofzuigen en de rest neem ik niet zo nauw.
Als mijn lieve kleine Lievelingsdier niet af en toe nadrukkelijk mauwend om aandacht zou vragen, zou ik misschien zelfs niet goed voor haar zorgen.

Ik ken deze buien van mezelf, die ongedurigheid. Het betekent dat er ergens iets wringt, maar ik weet dan nooit wat.
Wist ik het maar, dan kon ik het snel oplossen. ik kan er nu wel tien oorzaken voor bedenken en die zijn allemaal wel een beetje waar, of ik kan beter zeggen: Ze passen allemaal op één of andere manier in het plaatje.

In dit soort periodes zou ik mezelf aan de wetenschap aan willen bieden, aan iemand als professor Dick Swaab bijvoorbeeld. Ik zou hem vragen of hij kon zien wat er letterlijk in mijn hoofd gebeurt.
Ik heb namelijk geconstateerd dat de ongedurigheid die ik nu voel vooraf gaat aan een heleboel 'aha' momenten. Alsof ik vreselijk heb lopen piekeren wat een één en nog een één in hemelsnaam met een 2 te maken hebben. Een één is immers een één en al schrijf ik in deze zin nog een paar keer een één, het is en blijft een één. (is het nog te volgen?)

Het vervelende van boeiende plaatjes is dat ze gevormd worden door de details. En een mens kan zich heel goed verliezen in de details, zeker een mens als ik kan dat heel goed. Ik staar me er blind op. Hoe meer bomen, hoe groter het bos en hoe groter het bos, hoe minder ik ervan zie vanwege al die bomen.

Moet ik nog zo'n rare zin uitkramen, of voel je nu wel een beetje hoe ik me nu voel?

Deze week sprak ik iemand die al heel z'n leven hetzelfde werk doet. In zijn vak is hij als een vis in het water. Ik vraag me af of hij daarbuiten als een vis op het droge is?
Vandaag kwam ik een paar mensen tegen, in het echt en op feesboek, die best grote sprongen gemaakt hebben van het ene soort werk naar het andere. Die laatste spreken me veel meer aan. Ik wil dat zelf namelijk ook graag: Verandering, afwisseling. Zonder dat.....
Is het leven dan saai?

Eéns in de zoveel tijd zo'n ongedurige periode is ook een geregeld leven.
Best saai.

Gek genoeg is mijn leven helemaal niet saai. Ergens in een blog van lang geleden heb ik geschreven dat ik onder anderen ben gaan bloggen om te oefenen in schrijven. Ik heb een boel ideeën voor verhalen, genoeg fantasie om heel wat boeken te vullen en er komen er nog steeds bij. Jammer dat de discipline niet evenredig in sterkte groeit.

Maar dat is dan weer iets wat me serieus aan het denken zet. Ik vraag me af of er een heel groot verschil is tussen wat ik wil en wat ik denk dat ik wil. Wíl ik wel schrijven, of denk ik dat maar?
Ik begrijp sinds vanavond opeens dat je soms heel graag iets wil wat je eigenlijk helemaal niet wil.

Of gaat het dan om de manier waarop en de omstandigheden waaronder?

Er gebeurt best veel in mijn leven, geloof ik.
Het is niet echt saai.
En toch vind ik het veel te weinig.
Zo voelt het, bedoel ik.

Ben ik daarom ongedurig?

Ik heb een plan!

Vandaag las ik een bericht in een digitale krant waarin stond dat er heel veel geld verspild wordt in de hulpverlening. Eergisteren had ik een training met mensen die werken in de hulpverlening.

Ik vind niet dat de mensen die in de hulpverlening werken niet geschikt zijn voor hun werk. Ik denk ook niet dat er voor de dingen die niet goed lopen in de hulpverlening altijd hele makkelijke oplossingen zijn.

Ik ben wel nieuwsgierig naar de problemen en ik ben eigenwijs genoeg om te geloven dat ik iets kan verbeteren aan de wereld van hulpverleners en aan de wereld van hulpvragers.

In eerste instantie klinkt dat misschien als een heel bevlogen idee en lijkt het alsof ik mezelf wil verheffen tot wereldverbeteraar, maar dat is niet zo. Ik vind het gewoon een hele stoere uitdaging.

Natuurlijk denk ik niet dat ik de goede opleiding heb om beleidsmakers aan te sturen. Ik denk ook niet dat mijn levenservaring op elke manager genoeg indruk zal maken om hem of haar in ademloze bewondering naar mij op te doen kijken.

Maar ik heb een plan.
En ik vind zelf dat ik wel voldoende bagage heb om iets te gaan doen.
En ik hoop dat mijn kijk op het probleem er één is die 'anders' is.
En anders zoek ik wel een frisse kijk.

Misschien telt juist wel heel sterk dat ik in hulpverlenersland helemaal onderaan de piramide sta.
Dan kan ik niet anders dan de dingen 'bottom up' benaderen.

Dus dat doe ik dan maar.

Proost!

Er wordt geklaagd

Er wordt geklaagd dat ik niet zo vaak meer blogjes schrijf.
Nou zou ik redelijkerwijs twee dingen kunnen doen:
! - Uitleggen hoe het komt
2 - Vaker gaan bloggen.

Maar ik ben graag onredelijk, dus ik beloof niks en ik doe waarschijnlijk geen van de twee dingen die ik net noemde.
Het is niet zo dat ik geen zin heb om te bloggen, hoor. Diep in mijn hart zou ik best graag veel vaker bloggen.
Natuurlijk vraag ik me wel af waarom ik tegenwoordig zo weinig Blog en ik denk dat ik het antwoord al weet:

Mijn leven is een beetje saai, tegenwoordig.
Het begint al met 'Wonen in Prinsenbeek'.
Voor mensen die van een geregeld leven houden is Prinsenbeek een perfecte woonplaats.
Hier gebeurt namelijk nooit iets ongeregeld.
Zelfs misdrijven worden hier op vaste plaatsen en tijdstippen gepleegd.
Prinsenbekenaren hoeven de Politie nooit te waarschuwen, men weet namelijk al heel ver van te voren wat er wanneer gaat gebeuren op 'de Beek'.
Dat is allemaal keurig geregeld.

Er is hier geen bioscoop, geen theater, geen concertzaal en geen Museum voor beeldende kunst.
Er zijn wel een boel verenigingen: Carnaval, tennis, carnaval, voetbal, carnaval, plattelandsvrouwen, carnaval,  motortourclub, carnaval, buurtvereniging en carnaval.
Dat zijn niet alle Beekse verenigingen, maar het geeft een aardig beeld.

Ik ben lid van de buurtvereniging. Je moet klein beginnen, niet waar.
Ergens in augustus - dat is zodra alle buurtvereniginsleden terug zijn van vakantie - hebben we het jaarlijkse buurtfeest.
Daar kreeg ik vandaag de uitnodiging voor.
Die uitnodiging was eigenlijk overbodig.
We wisten namelijk vorig jaar in augustus al dat het jaarlijkse buurtfeest in augustus is: Zodra alle leden van de buurtvereniging terug zijn van vakantie.

Zo. Nu zijn we weer bijgekletst.

Mijn volgend blog zal op z'n vroegst eind augustus komen, denk ik.
Dan is er weer eens iets gebeurd.
Ik verklap nog niet wat, maar ik geef wel een hint.

Het is iets met de Buurtvereniging.

Nu ga ik weer verder met saai doen.

Doeitjesss !!

Ambtelijke molens...

Misschien is het weleens goed voor een ongeduldig mens dat ambtelijke molens niet heel snel draaien.
Ik had het kennelijk nodig, want nu ben ik nog niet 'af', als ik het zo uit mag drukken.
Dat was ik zonder het wettelijke oponthoud toch al niet, want lichamelijk viel het nog niet mee.
En geestelijk was ik ook nog steeds niet waar ik heen wil.

Maar nu geloof ik toch dat ik eindelijk een beetje op een punt ben waar ik mee verder kan.
(kleffe vioolmuziek, smerig-zoete bloemetjesgeur en rose olifantjes..... GO!)

Mijn leven is op een keerpunt. Ik weet dat ik het KAN!. Ik ga ervoor, ik geloof in mezelf en het was de pijn en het verdriet allemaal waard!
Lieve wereld! IK HOU VAN JE!!!!

Pfffffffffffffff.... gossammuh. Zo kannie welweer, zeggg!

Maargoed. Waar het om gaat is dat ik waarschijnlijk komende week officieel ga horen dat ik bij de burgerlijke stand (ook) Carine ben. Mijn geboorteakte schijnt drie weken geleden al gewijzigd te zijn en dat is dan weer doorgegeven aan de gemeente hier en die hebben... Nog niks gedaan?
Dus dan ga ik deze week maar eens hier en daar vriendelijk lopen zeuren, want ik ben nu onderhand wel toe aan een nieuw paspoort enzo.
Want eigenlijk zit ik daar wel op te wachten. Niet bewust, maar toch.
Een heleboel plannen heb ik maar niet gemaakt, want het klopte nog niet. Ik zou nog veel te veel uit moeten leggen. Waarom er zo'n merkwaardige naam op al mijn officiële brieven staat enzo. En waarom er zo'n lelijke foto in mijn rijbewijs zit en wat de reden is dat ik nog geen nieuw rijbewijs heb.

Ik heb dus geen vakantie gepland, want met dat stomme paspoort wat ik nu heb, zit ik er niet op te wachten dat één of andere buitenlandsche dienstklopper mij staande houdt en met dat lelijke rijbewijs durf ik nauwelijks te rijden.
Zo zoetjesaan ben ik ook wel aan een leuke baan toe, maar wat als ik aangenomen word? Dan moet ik een geldig legitimatiebewijs tonen, erger nog: Dan moet ik daar een kopie van inleveren.
Dat is voor mij nog erger als in mijn blote niks gedropt worden ergens middenin de bible-belt.......

Dus, nee. Ik zit nu in de pauzestand.
Ik doe wel van alles, maar alles voelt nog 'tijdelijk'.
En dat ben ik nu beu. De nasleep van de operatie is nou wel zover afgezakt dat ik weer gewoon kan functioneren, dat blijkt wel doordat ik me de laatste tijd regelmatig heel erg loop te vervelen.

Ik ben gewoon toe aan een nieuwe fase.
Dan wil ik trouwen met een knappe, rijke man die 50 weken per jaar in het buitenland zit. Dan heb ik zijn prachtige huis bijna helemaal voor mezelf en dan mogen jullie allemaal een keertje bij ons in de tuin komen zwemmen, want natuurlijk heeft mijn man een zwembad in de tuin!

Maar eerst een nieuw paspoort, want ik wil graag een man die een vrouw wil, niet een man die een manninnunjurk wil.
Zo'n vrouw ben ik niet.

Dat weet ik zeker.