Gisteren

Gisteren schreef ik dingen over mensen van voor mijn blog. Mensen die ik toen kende en die ik uit het oog ben verloren en waar ik geen spijt van heb dat ik ze niet meer zie.

Er is ook nog een periode daar nog voor. Dat was een ander leven, voor mij letterlijk een ander leven.
Daar kende ik mensen die ik wel graag nog of weer wil kennen.
Graag zelfs.
Dus mensen die mij nog kennen van vroeger, uit de tijd dat ik .... ja, die!

Jullie mogen blijven, jullie wil ik graag in mijn nieuwe leven terugzien.

Dat wilde ik vandaag even kwijt.

:-)

En nu ik erover nadenk. Degenen die misschien ook in mijn leven beland zijn in die minder leuke tijd en die er nu nog zijn. Jullie moeten blijven, want zonder jullie zou het super ellendig geweest zijn voor mij.

Dankjulliewel omdat je bent wie je bent en bent waar je bent....

XX

Vliegt

Zie net dat ik alweer een paar jaar met dit gedreutel of blog bezig ben. Nee, ik ga het niet teruglezen. Kost best veel tijd volgens mij en aangezien die vliegt durf ik er niet teveel tegelijk mee te doen. ik geef toch de voorkeur aan een blog schrijven.
Dus daar ben ik weer, zal ik maar zeggen.

Ik zat net even op feesboek wat te 'contacthoppen'. Allemaal namen voorbij zien komen waar ik bij dacht 'oja!' Of: 'Gôh?'

Bij sommige namen twijfelde ik of ik even een berichtje achter zou laten:
"Hoehoeissetmetjau?-Metmeiissetgoed,Doeiiiii"
Maar ik heb het niet gedaan. eigenlijk horen al die mensen bij een tijd die allang vervlogen is en ik zou niet weten waarom ik die tijd terug zou willen halen want het was toen eigenlijk helemaal niet zo'n leuke tijd.
Dat lag niet aan die mensen, daar niet van, maar het is net of je een kwade geest oproept als je heel erg je best doet om een rottijd opnieuw te beleven.

Ik zou er eerst een poos over na moeten denken. Eerst op zoek gaan naar momenten die de boel leuk kunnen maken, zal ik maar zeggen.
En nu je het zegt: het was allemaal een tijd van ver vóór dit blogje.

Laat die mensen mij maar zoeken en vinden en mijn blogje lezen. Dan kunnen ze zeggen dat ze mijn blog hebben gelezen enzovoort.
Dan doen zij alles waarvan ik net gezegd heb dat ik ze niet wil doen.

That's what friends are for. (sorry, ik zing vals).

Klaar, opgelost. Nu moet ik afsluiten, geen tijd om verder te kletsen, kmoet vliegen!!!!!

Doeiiiiiiiiiii

Anders

Anders zijn is geen schande. Dat vind ik in elk geval niet.
Anders zijn kan wel heel moeilijk zijn. Niet alleen voor degene die anders is, maar zeer zeker ook voor degenen die zich nooit anders gevoeld hebben.

Naarmate anders-zijn minder nadrukkelijk wordt, wordt het moeilijker om te aanvaarden dat anders toch echt anders is en niet zomaar 'een soort van hetzelfde'

Dit durf ik te zeggen omdat ik in de loop van mijn leven op aardig wat manieren anders ben geweest. Het is voor mij intussen al erg gewoon om anders te zijn en eerlijk gezegd kan ik niet geloven dat het ooit anders zal zijn.

Eigenlijk is anders zijn heel gewoon. Iedereen is tenslotte anders. Er zijn mensen die anders-zijn niet hebben willen aanvaarden, anderen hebben anders-zijn met veel geweld uit proberen te roeien en ik geloof dat zelfs de moderne oorlogen en conflicten nog steeds bestaan doordat te veel mensen moeite hebben met 'anders'.

Ik weet inmiddels ook heel goed dat je als mens hevige interne conflicten kunt hebben als je anders bent.
Ik heb het grootste deel van mijn leven met mezelf overhoop gelegen en dat was niet leuk.
Gelukkig heb ik een weg gevonden om anders te kunnen zijn op een manier waar ik zelf goed mee kan leven.

In de zoektocht naar 'vrede met mezelf' heb ik onderzocht of er een manier bestaat die het voor mij mogelijk zou maken om te berusten in hoe ik was.
Voor mij bleek zo'n manier niet te bestaan. Sterker nog: Ik werd er hartstikke ziek van.

Gisteren las ik op internet een stukje van iemand anders die zichzelf sterk maakt om anders-zijn heel gewoon te laten zijn.
Volgens mij is daar niks mis mee.

Deze persoon is anders dan ik, maar in zekere zin niet heel veel anders.
Maar deze persoon ziet dat anders. Deze persoon vindt dat ik hetzelfde moet zijn., maar ik ben toch echt anders.

Toen ik het stukje van las wat deze persoon heeft geschreven, kreeg ik het best een beetje benauwd, want ik las dat deze persoon vindt dat ik geen vrouw mag zijn. Volgens deze persoon zou ik moeten kunnen leven in de vorm waarin ik destijds doodziek werd.
Ik kreeg heel sterk het idee dat deze persoon mij dood wenst.

Het idee dat ik geen man ben wordt door deze persoon heel enthousiast ondersteund, maar het idee dat ik een vrouw ben wordt door deze persoon met vuur bestreden.

Voor deze persoon bestaat er blijkbaar maar één weg als je 'in het verkeerde lichaam'geboren bent,
namelijk dat je, wanneer je het één niet wil zijn, je automatisch het ander niet zal zijn.
Alsof ik ooit de keus zou hebben gehad.

Voor mij geldt dat ik niet anders kàn zijn.
Misschien is het behelpen omdat ik door mijn genen en allerlei hormonen nou eenmaal lichamelijk nogal mannelijk lijk, maar voor mij is het ondoenlijk om een compromis te sluiten en niet alles te doen wat haalbaar is om 'zo vrouw mogelijk' te zijn.

Deze persoon meent dat ik me neerleg bij 'een maatschappelijk dichotoom'.
Voor mij is man of vrouw geen 'maatschappelijk dichotoom'. Volgens mij is man of vrouw niet uitgevonden door 'de maatschappij', maar toch echt een gegeven wat ergens in de evolutie is ontstaan. Evengoed als mijn hersenen in de loop van de evolutie hun huidige vorm hebben gekregen, een vorm zo complex dat ik nu beschik over een computer en het vermogen om deze tekst te schrijven. Of is 'taal' ook een maatschappelijke dwangbuis?

Volgens deze persoon bestaat er een tussenvorm waarin mensen niet mannelijk en niet vrouwelijk zijn. Volgens mij heb ik jarenlang in die vorm geleefd. Ik was daar heel erg ongelukkig bij.
Ik kan me zodoende niet voorstellen dat er mensen bestaan die gelukkig kunnen zijn 'tussen de seksen'.
Deze persoon kan zich blijkbaar het tegendeel niet voorstellen.

Wij zijn dus anders wat dat betreft. Het zij zo.

Ik kan dat verschil accepteren, deze persoon blijkbaar niet.
Deze persoon beweert dingen die mij in andere vakjes dwingen dan het 'maatschappelijk dichotoom' waar deze persoon zich tegen verzet.

Als ik deze persoon ooit in levende lijve tegenkom zal ik vragen om dat niet meer te doen. Ik wil me namelijk nooit meer in vakjes laten dwingen. Ik voel me heel goed bij anders-zijn.

En als het niet anders kan, moet het maar anders opgelost worden.

Reis

Een wijze chinees heeft ooit gezegd dat een lange reis begint met één stap. Ik bedacht me zojuist dat elke reis eindigt zodra je thuiskomt.

En nu zit ik dus verzonken in zelfonderzoek.
Ergens hoop ik dat ik me hier en nu thuisvoel in mijn leven zoals het nu is, maar tegelijkertijd vind ik het helemaal niet erg als dat nu niet zo is.
Ik wil nog best veel doen en beleven en ik geloof dat nog niet alle stukjes op z'n plaats gevallen zijn.

Er moet nog ergens een prins op een wit paard ontdekt worden, ik ben nog niet rijk en beroemd, de Nobelprijs ligt nog op me te wachten, Amerika moet nog door mij ontdekt worden en ik ben nog lang geen Master of Science in de Psychologie.
En dat is dan de toekomst.

Momenteel moet ik mezelf opnieuw ontdekken. Dat is niks om je zorgen over te maken, hoor. Ik kwam daar gisteren toevallig achter toen ik door Amsterdam liep. Vroeger, in een vorig leven, vond ik het eigenlijk altijd leuk om zomaar doelloos door Amsterdam te zwerven, beetje rondkijken, me nergens mee bemoeien.

Ik had me er gisteren op ingesteld dat ik mezelf op die manier goed bezig zou kunnen houden, maar die tijd is geweest. Leuke dingen wil ik graag delen en een leven zonder doelen, hoe klein ook, is een zinloos leven.
Ik heb heel lang een leven geleefd waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had. Dat is nu over, dat heb ik gisteren heel goed gemerkt.

Nog een tegeltjeswijsheid van mezelf:

"Wie reist zonder doel is slechts een zwerver".

En nu ga ik een paar uurtjes studeren want ik moet nog veel doen eer ik Master of Science in de Psychologie ben.

Ben er klaar mee

Afgelopen zaterdag had Paul de Leeuw een heleboel transmensen in zijn programma. Gisteren zag ik in 'man bijt hond' een transvrouw en komende zaterdag staat zo'n beetje heel de televisieavond op het tweede net in het teken van transdingessen.
Veel mensen verwachten dat ik dat alles vast en zeker met heel veel aandacht en toewijding zal volgen omdat ik (ook) een transgeval ben.

Maar deze week komt al dat nieuws heel slecht uit. In de eerste plaats is mijn tijd niet onbeperkt. ook voor mij zitten er niet meer dan 24 uur in één dag. Niet zo lang geleden heb ik op een rijtje gezet wat ik allemaal omhanden heb en hoeveel tijd elke bezigheid me ongeveer kost. Op de computer heb ik zo'n programma wat je in één keer alles uit kunt laten rekenen zodat er op het moment dat je alles hebt ingevuld onder het lijntje te zien is hoeveel uren per dag ik bezig zal zijn als ik me strikt aan mijn plan houd.
De uitkomst was 27,3 uur per dag en televisie kijken staat nergens in dat lijstje.

Sinds ik die som heb gemaakt zijn er steeds enorm veel dingen tussen gekomen. Ik mocht mijn moeder helpen omdat ze haar arm gebroken had, ik heb heel veel tijd gestoken in BredaPhoto want ik vond dat enorm leuk om te doen en ik ben verhuisd. Dat was heel hard nodig om allerlei redenen. Als laatste ongewone activiteit heb ik ook nog een ziekenhuisopname achter de rug.

Deze week was de eerste week sinds begin juli waarin vrijwel niks in de agenda staat wat niet in het lijstje van 27,3 uur per dag voorkomt. Deze week zou ik dus de draad op hebben moeten kunnen pakken.
Maar dat wil niet erg vlotten. Ik heb last van de nasleep van de operatie. Ik weet niet of het komt door de verdoving, ik was volledig onder narcose, of misschien door de pijn. Die is niet hevig, maar pijn brengt me doorgaans wel uit mijn evenwicht. Misschien is het psychisch, dat durf ik zo niet te zeggen. Maar ik heb dus eigenlijk heel weinig gedaan, deze week.
Vind ik zelf.

Als ik terugkijk heb ik misschien best veel gedaan. Visite ontvangen, op visite gegaan. gewerkt en nog eens gewerkt. Mijn cv. helemaal herzien, da's ook hard werken.
Gisteren was mijn eerste vrije dag, een dag met helemaal niks in mijn agenda en zo is mijn dag ook geweest. Ik kon niks. Ik was zelfs even bang dat ik in een herfstdip zou zitten. Zo erg is het net. Niks depressie; gewoon moe.

Daar ben ik dus klaar mee. Ik ben vaak en lang genoeg moe geweest. Sommige mensen die weten waar ze over praten, raadden me aan om te laten onderzoeken of ik misschien CVS zou hebben.
Dat wil ik niet hebben. Ik wil eerst weten of ik gewoon weer fris en sterk kan zijn als dat monster van een geslachtsaanpassing me met rust laat.

Ik ben dus ook klaar met transdinges, met genderchange. Ik loop er al heel mijn leven mee. Nog voor ik wist wat gender is, had ik er al een probleem mee. Ik ben heel mijn leven met dat probleem bezig geweest. Allang voordat ik durfde te aanvaarden dat ik 'ook zo' ben, wist ik alles van vaginaplastiek en hormoonbehandeling, kende ik de namen an klinieken waar je terecht kunt als je twijfelt over je geslacht. Ik heb de wereld afgezocht naar manieren om te kunnen leven in een verkeerd lichaam zonder daaronder gebukt te gaan.
En niet gevonden.

Van pure ellende heb ik de geslachtsaanpassende behandeling ondergaan. Ondanks alles heb ik er geen spijt van.
Nu wil ik gewoon als vrouw gaan leven. Eerst nog een poosje bakvis zijn, want dat had ik nog niet meegemaakt. Ik zit nu in het stadium van giechelen als een leuke man naar me kijkt, experimenteren met make-up, de neiging om kleertjes te kopen die tè strak, tè kort en tè goedkoop zijn.
Op zich best geinig om mee te maken....
Maar als je boven de vijftig bent... ??

Ik hoef niet meer op televisie te horen en te zien wat ik allang weet en al veel te goed ken. Ik heb geen zin om door de ogen van een televisiemaker/sensatiezoeker naar 'van die omgebouwden' te kijken. Ik ben niet zielig of raar. Ik zie er heel anders uit dan wat de televisiemaker/sensatiezoeker vertoont.
Ik heb ook geen zin om om naar debat op TV te kijken want bij debatten op TV gaat het nooit om de inhoud en helemaal niet om de waarheid. Bij debatten op TV zie ik doorgaans alleen maar mensen die een wedstrijd doen wie 'de grootste' heeft (en de presentator wint altijd).

Ik ga wel kijken naar de documentaire 'I am a woman now', want die gaat over vrouwen als ik die er al heel lang klaar mee zijn. Mensen die je nooit hoort of ziet. Ik hoop dat ik een beetje kan leren over mijn toekomst.

Daar ben ik namelijk nooit klaar mee

Mensen

Als je dit kunt lezen houd ik van je, want mensen kunnen lezen en ik houd van mensen.
Soms is dat behoorlijk hard werken en andere keren is het iets wat me gewoon overkomt.
Ik weet niet of ik teveel van mensen houd of juist lang niet genoeg. Ik weet wel dat ik eigenlijk altijd verlegen word van mensen.
Verlegen omdat ik volgens mezelf niet in staat ben om de mensen die ik overal tegenkom te geven wat ze verdienen. Ik heb eerlijk gezegd altijd het gevoel dat ik veel meer wil vragen dan ik kan geven.

Mensen hebben namelijk onwaarschijnlijk veel geduld met mij en dat vind ik vreselijk lief van iedereen.
Inmiddels heb ik ontdekt dat ik heel veel terug kan geven door dingen te doen die ik erg leuk vind.
Werken met mensen waarmee het leuk werken is.

Jammer genoeg kan ik maar op één plek tegelijk zijn en jammer genoeg moet ik soms dringend uitrusten.
Voor vandaag is de koek alweer op, meer dan op.

Het was een hele lekkere koek, daar niet van.

Volgende keer meer. Kunnen jullie zolang wachten?

Alvast bedankt voor je geduld.

De wereld

Daarbuiten is een hele grote wereld. In die wereld gebeuren een heleboel dingen en veel van die dingen zijn Heel Belangrijk. Van die heel belangrijke dingen zijn er een boel die veel belangrijker zijn dan mijn dagelijkse beslommeringen.

Toch maak ik daar in mijn blog eigenlijk nooit een punt van. Ik geef niet mijn visie of mijn mening. Mijn wereldbeeld lijkt er niet toe te doen,Er zijn gewoon al veel te veel visies en meningen die overal en nergens op internet worden rondgestrooid. Ik heb eigenlijk besloten daar domweg niet aan mee te doen. Verandert er iets aan het dagelijkse leven in Amerika wanneer ik hier opschrijf wat ik vind van meneer en mevrouw Obama?

Vast niks.

Daarom doe ik dat dus niet.

En eerlijk gezegd vind ik de mensjes die heel veel en graag een mening en een oordeel en een visie verkopen, doorgaans helemaal geen fijne mensjes. Ik wil liever een fijn mensje zijn. Ook daarom zeg ik niet wat ik van zus of van zo vind.

En eigenlijk houdt het me domweg niet bezig wat er voor gewichtigheid in de wereld gebeurt. Ik speel daar geen rol in en ik geloof niet dat ik er een rol in wil spelen.Ik verwacht ook niet dat ik er een rol in zal gaan spelen.

Eigenlijk neemt het kleinschalige gepruttel van mijn eigen bezigheden me al genoeg in beslag. In elk geval genoeg om nu en dan over te bloggen. Misschien valt mijn kleinschalige gepruttel oit nog samen met hele belangrijke, wereldse gebeurtenissen. Ik sta voor veel mogelijkheden open.

Sinds dit weekend helemaal want gisteren heb ik iets beleefd wat voor mij de afsluiting betekent van de verandering.
Ik stel vast dat die hele verandering ervoor heeft gezorgd dat ik een paar jaar langs de zijlijn heb gestaan. Ik dacht heel lang dat ik een andere weg in was geslagen, maar dat is niet zo. Ik zat niet in het verkeerde leven, ik zat in het verkeerde lijf en daardoor leidde ik mijn leven op een manier waar ik me niet goed bij kon voelen.

Nu denk ik dat ik beter in staat ben om alles anders te benaderen, maar ik ben niet bang om me weer met dezelfde dingen bezig te gaan houden.

Maar het is wel spannend.

Ik zet de deuren weer open en ik ben vreselijk benieuwd wat er binnen gaat komen.

Ik ben op mijn manier heel erg bereid om de wereld weer te veroveren.