Spijt??

Vorige week zei iemand iets tegen mij waar ik toch even helemaal sprakeloos van werd.
Er schijnen namelijk geruchten over mij rond te gaan.

Met name het gerucht dat ik spijt zou hebben van mijn geslachtsaanpassing.

Daar heb ik toch wel een dag of twee mee in mijn hoofd gelopen.
Hoe komen 'ze' erbij??????

Heb ik iets gezegd wat zou kunnen suggereren dat ik liever een mannetje was gebleven?
Of heb ik ergens over gesproken met iemand wat misschien heel ergens anders over ging, maar waar voor een slecht verstaander uitgelegd zou kunnen worden als... ??

Het gekste van alles is, dat dit gerucht van mensen schijnt te komen die ik echt wijzer mag achten.
Of ben ik dan weer veel te coulant tegenover mensen die in feite gewoon als mongolen behandeld dienen te worden?

Voorlopig kan ik dit gerucht niet onderzoeken want zolang mijn vakantie duurt, kom ik niet op plekken waar dit beweerd wordt. En ik heb ook echt geen behoefte om daarheen te gaan. Ik heb niet voor niks vakantie.
(ook al is het 'maar' vrijwilligerswerk)

Als er één ding in mijn leven is waar ik pertinent geen spijt van heb, is het mijn geslachtsaanpassing.
Niet zolang geleden heb ik nota bene mijn huidige leven voor wat betreft 'gendergedoe' uitgebreid geëvalueerd.
(da's gewoon een moeilijke manier om te zeggen dat ik het leuk vind om mezelf te bekijken)

Tot mijn eigen tevredenheid kan ik vaststellen dat ik tegenwoordig erg lekker in mijn vel zit. Eerlijk gezegd vind ik het zelfs een beetje te.
Vroeger was ik nog wel eens heel uitgebreid aan het tutten. Dat is helemaal over. Vroeger kon ik eindeloos bezig zijn met -stilletjes- te onderzoeken hoe vrouwen praten, bewegen, reageren, kijken en wat er in hun doen en laten veranderd wanneer ze weten dat niemand op haar let in vergelijking tot momenten dat ze zich heel bewust zijn van mensen in hun omgeving.
Daar houd ik me tegenwoordig vrijwel niet meer mee bezig, hooguit als ik een dag heb waarop meer dan twee idioten mij 'meneren'. Maar dat is dan eigenlijk heel logisch, want op zulke dagen word ik tenslotte nogal bruut gewezen op de aard van mijn persoonlijke presentatie, die kennelijk nogal onvrouwelijk is.

Maar toch doe ik over het algemeen niet zo heel veel moeite om mijn doen en laten te veranderen, beter gezegd: te vervrouwelijken.
Ik ben ook niet heel erg in de weer met make-up, ik verdiep me niet uitvoerig in mode, ik doe niet aan bewegingslessen en ik ben zelden bezig met stemoefeningen.
Ik zit gewoon lekker in mijn vel -punt-.

Juist dat lekker in mijn vel zitten, zette mij aan het denken.
In de afgelopen jaren is de term 'transseksueel' een beetje in de verdrukking aan het raken.
Die term wordt vervangen door het woord 'Transgender', in het engels: 'Transgendered'.
Zover ik kan zien, heeft dat twee redenen. Ten eerste heeft het woord transseksueel een erg lichamelijke klank, met name de tweede lettergreep brengt te veel mensen op de gedachte dat transvrouwen zich 'om laten bouwen' vanwege pornografische intenties.
Een tweede reden is de hiërarchie die kennelijk in transenland bestaat. Aan de top staan mensen die helemaal veranderen; de Transseksuelen. .
Daaronder komen de transgenders. Dat zijn mensen die tussen de geslachten in willen leven. Ze willen geen man en geen vrouw zijn, of juist allebei tegelijk. Zij gebruiken ook de term 'Het derde geslacht'
Weer een treetje lager komen de travestieten. Dat zijn mensen die af en toe een hele sterke drang hebben om van geslachtsrol te wisselen.

Dit is een tamelijk ongenuanceerde indeling, maar naar mijn ervaring klopt dit heel goed. Ik richt me dan vooral op het innerlijk geslachtsbewustzijn van deze mensen of zoals de psychologen het noemen: Hun genderidentiteit.
Er is een vrij sterke beweging die vindt dat dit allemaal één pot nat is; alles van hetzelfde laken een pak. Die beweging zijn niet mijn vrienden. Voor mijn gevoel ontnemen ze mij het recht om vrouw te zijn en in hun argumenten voel ik steeds een onuitgesproken verwijt wat zegt dat ik een aansteller ben omdat ik vond dat ik van geslacht moest veranderen.
Maar zij winnen terrein, want ik hoor nog maar zelden de termen 'transseksueel' of 'travestie'.

Buiten dat politieke gedreutel, ben ik toch gaan twijfelen want waar ik een paar jaar geleden nog liever dood zou gaan dan te moeten leven als man, vraag ik me nu weleens af, of ik door de operatie misschien transgender ben geworden.
Vroeger vond ik elk mannelijk detail aan mijn lijf ronduit onsmakelijk. Ik zal je de waslijst besparen, maar ik zag in de spiegel altijd een broer van mijn broers, maar nooit 'ik'.
De laatste tijd denk ik heel vaak als ik weer ergens een donkere haar vind die de stroomlijn van mijn lijf onderbreekt: ".. Ach..."
Of als mijn spiegelbeeld een tamelijk mannelijke botstructuur toont: "Nou en?"
En op momenten dat ik iets zeg wat een vrouw nooit zou zeggen vind ik het eigenlijk juist leuk.

Nu ik dit zo opschrijf en nog eens over lees, zie ik dat ik helemaal niet transgender ben. Ik heb gewoon de verkeerde opvoeding gehad en kennelijk had ik in mijn tienerjaren niet het soort vriendinnen wat me op tijd corrigeerde en waaraan ik mijn eigen tekortkomingen af kon meten.
Misschien draai ik nog bij als ik een leuke man leer kennen.

Maar ik heb nergens spijt van, ook niet van een operatie.
Welke operatie ook weer?

Ik weet dat er jarenlang iets tussen m'n benen heeft gezwabberd. De theorie bevestigt dat, maar in de praktijk kan ik me er niks van herinneren.
Voor mijn gevoel heeft er nooit een bobbel in mijn broek gezeten.

Als mensen denken dat ik spijt zou kunnen hebben van 'de' operatie, kunnen ze zichzelf evengoed afvragen of ik er misschien spijt van heb dat ik mijn vleugels af heb laten knippen......

Het is gewoon een gestoorde gedachte.

Of was het geen droom,
kon ik vroeger echt vliegen?
Wauw!

Ervaring & werk & ervaring

Het is bijna vakantie, ik verheug me er ontzettend op, ik ben er heel erg aan toe en nee, ik blijf gewoon thuis.
Sinds mijn vorige vakantie heeft het millennium gewisseld en zijn er nog een paar dingen gebeurd die ik niet allemaal ga noemen.
Laat ik in het kort het afgelopen jaar eens opsommen. En dan alleen mijn eigen bezigheden.

In het afgelopen jaar ben ik opgeleid om les te gaan geven, ik heb zes vrijwilligersbanen gehad en met sommige ben ik nog bezig. Ik heb een operatie ondergaan, ik heb twee ongelukken gehad, van één ben ik nog aan het revalideren. Ik ben verhuisd en in mijn nieuwe huis heb ik een poos onderdak geboden aan een dierbare die dat nodig had. Al die dingen hebben best veel tijd en energie gekost. Knap van mezelf dat ik alles heb doorstaan zonder vakantie, al zeg ik het zelf.

Maar wat dit alles uiteindelijk heel zwaar maakt, zijn de dingen die ik doe op basis van 'ervaringswerk'.
Eigenlijk doe ik dat voor een groot deel op goed geluk. Ik heb een wonderlijk leven mogen leiden. Daarin heb ik dingen gedaan en ben ik kind aan huis geweest op plekken waar ik met terugwerkende kracht stil van word. Maar ik heb ook dingen beleefd die ik nooit meer mee wil maken. Ik ga nog liever dood.
Juist die tweede categorie is de basis voor mijn ervaringswerk. Behalve die basis heb ik niet veel wat ik kan gebruiken. Al doende leert men, luidt het spreekwoord. In het afgelopen jaar heb ik me half gek geleerd.

In mijn vorig leven heb ik mogen meemaken hoe natte vingers, slimme vondsten en veel vallen en opstaan tot hele indrukwekkende resultaten heeft kunnen leiden, maar sinds de die resultaten zijn verfijnd met behulp van concrete kennis, gericht onderzoek en brede wetenschappelijke inzichten, weet je soms letterlijk niet meer wat je meemaakt. Het is ongelofelijk wat tegenwoordig mogelijk blijkt.

In dat vorig leven was het overigens erg leuk om dingen uit te proberen en 'on the fly' te onderzoeken. Er waren altijd mensen in mijn omgeving die mee wilden denken, net zo hard bezig waren om nieuwe dingen te onderzoeken en vooral veel anderen wilden betrekken in het plezier wat we aan ons werk beleefden.
Hard werken was zelden een punt omdat de sfeer zo goed was.

Nu is dat anders. Vroeger werkte ik op plekken waar de mensen opgetogen en nieuwsgierig naartoe kwamen. Nu werk ik op plekken waar mensen moe en terneergeslagen heen gaan. Ik ken deze plekken van binnenuit. We lachen wel. We lachen om de ellende te vergeten. Dat is een heel ander soort lachen dan de uiting van plezier en levensvreugde die ik lang geleden dagelijks beleefde.

Mijn levensvreugde heeft het regelmatig zwaar te verduren. Bij momenten vraag ik me af of dit werk wel is wat ik wil. Gelukkig leer ik ervan. Met name dingen over mezelf. Dat lucht dan weer op, want de pret van vroeger werd vaak gedrukt doordat ik niet goed wist wat ik met mezelf aan moest.
Daar lag 'het' allemaal aan, weet ik nu. Ik ben opgevoed om ongelukkig te zijn. Dat is niet expres gebeurd. Mijn ouders waren ook zo opgevoed en in hun tijd bestond het niet dat je twijfelde aan je eigen opvoeding.

Zulke dingen leer ik nu dus. En dat mag ik nu op één of andere manier gebruiken in mijn werk. Welke manier de juiste is vind ik in niet een boekje terug. Ik weet niet of die boekjes wel bestaan. Veel boekjes op dit gebied stammen uit de tijd waarin mensen geen vragen stelden over opvoeding of over pedagogiek. Daardoor is het erg moeilijk om te herstellen wanneer je ziek bent. Verzorgers, verplegers en hulpverleners hebben heel lang heel veel geleerd over ziek, zwak en hulpeloos zijn. Verder hoefden ze vroeger niks te leren. Een ziekenzorger noemt zichzelf geen beter-zorger, toch?

Al die kennis die ik hier ophoest, rommelt in mijn binnenste. Ik weet niet of ik me er vrolijk bij kan voelen.
Misschien is dat gevoel al een basis om vooral door te gaan, want zodra ik vrolijk word binnen dit werk, gebeurt er waarschijnlijk iets erg prettigs in het wereldje van vermoeide, neerslachtige mensen.

Maar nu eerst vakantie.

Joepie !

Uit het stof

Hmmmmmmjah.....
Ik merk dat m'n blogske nog steeds leeft.
Zelf doe ik er niet veel aan, maar anderen bekijken het nog steeds regelmatig.
Misschien zijn die anderen toch wel beetje nieuwsgierig hoe 't met me is?
V'ruit dan maar.

Ga ik toch maar weer nu en dan iets blogposten.
Ik weet nog niet wat ik ga vertellen, misschien alleen maar suffe dingen:
Boekbesprekingen en recepten.
Of dingen die ik zie op TV.
Alsof de rest van de mensen dat niet zelf al had gelezen, gekookt of gezien?

Of gewoon zeggen hoe het gaat.
Vandaag pyjamadag.
Het is al halfvijf  's middags en ik zit nog in m'n ochtendjas met de laptop op schoot.
Alsof het niks is.
Alsof het vakantie is.
Dat dan weer wel en nog grijs weer ook.

V'ruit dan maar.

afwas, klaarwas

 Vandaag deed ik de afwas . Dat is niet ernstig, de afwas overkomt me wel vaker.  Ik heb tijdens de afwas alle ruimte in mijn hoofd en alle tijd in mijn gedachten voor bezinning. Dit keer deed ik aan bespiegeling. Hoe rolt mijn leventje nu? Waar ben ik zoal mee bezig, wat is tegenwoordig belangrijk voor me, hoe ga ik er mee om? Zijn er nog dingen die ik los aan het laten ben.
En toen kwam dit blog in me op.

In de afgelopen jaren heb ik regelmatig over mezelf zitten babbelen. Er is van gelezen, er is op gereageerd. Ik heb me hier af gereageerd en nog zo wat.
En nou weet ik niet meer hoe ik hiermee verder moet. Waarom ben ik begonnen met bloggen? Wat hoopte ik ermee te bereiken? En hèb ik dat bereikt.
Volgens mij heb ik het doel wat ik voor ogen had toen ik hieraan begon, nu bereikt.
Dit blog is iets uit een periode in mijn leven die, wat mij betreft, is geëindigd. Als ik nu door zou gaan, wordt het helemaal niks meer. Ik besteed mijn tijd en energie liever aan andere dingen. Dit blog is gewoon niet meer belangrijk voor me. Daarom besluit ik vandaag dit blog. Ik laat het nog een poos online staan, ik weet niet hoelang, in de hoop dat iemand hier nog inspiratie uit kan putten, maar tegelijkertijd ben ik me er wel van bewust dat bloggen is alsof je met je blote billen voor het open raam staat. Je weet niet wie er allemaal naar kijken en je weet ook niet wat men meent te zien. Of is dit gewoon een beroerde metafoor?

Maar goed; hier eindigt mijn blog. Ik heb een aantal buitengewoon boeiende jaren achter de rug. Dit rupsje is een vlinder geworden. Mijn vleugels zijn opgedroogd.

Ik ben er weereens weg van.........

Doei!

Fladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladderfladder...............................................

Structuur

Op dit moment verlang ik naar een beetje structuur in mijn leven. Gewoon, vaste tijden voor vaste dingen. Een ruim tijdsbestek om afspraken te plannen, elke week een paar vaste dagen voor een paar vaste dingen.
Ik verlang naar zoiets, maar ik ben bang dat mijn leven niet echt op die manier gaat gebeuren.
Voorlopig niet, in elk geval. Misschien wil ik dat diep in mijn hart ook helemaal niet.
Ik wil geen sleur.
Ik wil uitdagingen, levendigheid, iets wat bubbelt & bruist.

Dus, vooruit dan maar. Als mijn arm beter is, vervallen de afspraken met de fysiotherapeut.
Als de cursus die ik (mede) ga geven loopt, zit ik één middag per week daaraan vast. Dat scheelt ook wat hektiek.

Verder weet ik het nog niet.

Vandaag nog niet.

Eerst komt er een weekend. Met minstens twee verjaardagen. Daarna weer een week met best veel afspraken.
Allemaal werk. Leuk werk, dat wel.
Wel jammer dat de crisis mijn loon heeft wegbezuinigd.

Daar kan ik een project van maken: "Hoe kan ik geld verdienen met wat ik tegenwoordig allemaal doe?"

Agenda weer vol... ?
ik denk het wel, met zo'n project.

Dan komt 'structuur' wel weer aan bod als dat project af is.

Tot later, tot blogs...

Neervallen.

Werken tot je erbij neervalt. Wie kent de uitdrukking niet?
Ik moest daaraan denken toen er weer eens ergens een discussie opdook over 'doen wat je leuk vindt'.

Zelf ben ik opgevoed in een omgeving waar 'werken voor je geld' gelijk schijnt te staan aan leed.
Vooral geestelijk leed. Je geeft je vrijheid en je waardigheid voor minstens 40 uur per week op om sentjuss te verdienen. Minstens veertig uur, want je reistijd van huis naar werk en terug mogen ook niet leuk zijn en je bent verplicht naar alle personeelsbijeenkomsten die we heel eufemistisch 'feest' noemen en natuurlijk besteed je ook de nodige tijd en energie aan allerlei bijscholingen en cursussen die je in je eigen tijd moet volgen.

'Goed werk' lijkt helemaal niet meer samen te hangen met prestatie of voldoening. Het lijkt er soms op dat het doel van betaald werk is: Doodongelukkig zijn. Van de veertig uur bijna twintig ur uit het raam staren en bedenken hoe vreselijk je het vindt om te zijn waar je bent. Gelukkig zijn de tijden verandert. Het raam is passé. We hebben nu internet....

Ik hoef daar maar aan te denken en ik krijg overal jeuk. Niet in de laatste plaats vanwege de mentaliteit die daaronder zit. Het gemopper en de afgunst. Het zijn mensen die menen dat iemand die zijn leven besteed aan het verzorgen van paardentochten in de Pyreneeën een 'makkelijk leven' heeft.

Ze willen niet weten dat zo'n leven in de Pyreneeën eindeloos veel zwaarder is dan een leventje op een suf kantoor of in een dood ge-arbo'd fabriek.
Elke ochtend supervroeg op om voor de dieren te zorgen. Stallen uitmesten, giftig onkruid uit de weilanden wieden, omheiningen inspecteren en repareren, Zieke paarden, dode paarden waar je niks aan kunt doen. 10 van de twaalf maanden geldzorgen. Het weer wat veel te vaak tegenzit. Je klanten die lang niet altijd tevreden zijn. De zeurkousen die kennelijk van je verwachten dat je zelf hun reet voor ze afveegt. Leveranciers die te laat leveren, die je op proberen te lichten of gewoon laten barsten....

Die paarden zijn gewoon een voorbeeld. ik heb zelf jarenlang een beroep uitgeoefend wat door heel veel mensen beschouwd wordt als een interessante hobby, maar wat in de praktijk een heel zwaar en veeleisend beroep is. Ik heb meer dan eens aan het eind van een zware dag letterlijk kotsend over een vangrail gehangen, zo total loss kon ik zijn. Nauwelijks in staat om nog thuis te komen. ik heb meegemaakt dat te tijd tussen twee 'werkdagen' net lang genoeg was voor een snelle douche. Ik heb huilend van ellende in de stromende regen gestaan naast de vrachtauto waarmee ik de spullen vervoerde. Muurvast in de modder en geen levende ziel te bekennen die me zou kunnen helpen.
Ik verdiende er geen goud mee, strikt genomen was het zeer zwaar onderbetaald werk, maar ik vond het eindeloos leuk!
Wat het onbetaalbaar maakte was de geweldige sfeer, de eigen verantwoordelijkheid -noem het vrijheid-, elke dag weer de uitdaging om alles in één keer goed te doen, de saamhorigheid, de levendigheid.

En niet in de laatste plaats: De blije gezichten. De voldoening die ik nu nog kan voelen als ik denk aan de eindeloze stromen mensen die mede door mijn keiharde werk een hele leuke avond hebben gehad.

Ik zou het zo weer doen...
Nee, dat is niet waar.
Ik gà het weer doen. Veel te veel uren maken voor veel te weinig geld.
Ik heb dat andere geprobeerd, maar dat kan ik gewoon niet.
Noem mij 'verpest', maar ik geloof niet in een leven wat òf nuttig òf aangenaam is. Zo'n leven lijkt me eindeloos saai. Doods. Zinloos.

Onze pensioenen verdampen. Tegen de tijd dat ik zo oud ben dat ik redelijkerwijs met pensioen zou mogen gaan, is de spaarpot waarschijnlijk leeg, maar dat raakt me niet.
Mijn ambitie is namelijk om te werken tot ik erbij neerval.

Gewoon omdat ik geen zin (meer) heb om me te vervelen.

Verslavingsprobleem?

Soms lees of hoor ik over mensen die zich vreselijk ergeren aan televisieprogramma's. Eigenlijk best sneu, want niemand dwingt die mensen om naar ergerlijke programma's te kijken. Nog gekker wordt het als ik letterlijk hoor of lees dat wegzappen of de tv uitzetten geen optie is.

Eigenlijk wil ik hier nog op doorgaan, maar nu komt er iets op tv wat ik niet wil missen.

'Borgen',
een aanrader.

Wat een luxe dat ik daarnaar mag kijken