Zie ginds komt....

Wat een mooie storm vandaag, zeg! Ik heb er lekker doorheen gewandeld onder mijn knaloranje paraplu. Gelukkig is die heel stevig, want soms wilde de wind 'm met alle geweld stukmaken, maar dat is niet gelukt.

Ik had een afspraak op het dorp. Meestal doe ik zoiets op de fiets, maar vandaag ben ik echt blij dat ik ben gaan lopen. Wat lijkt het lang geleden dat ik zó genoten heb van de herfst! Jarenlang vond ik herfst niet leuk. Misschien komt het omdat mijn vader tien jaar geleden in de herfst is overleden. Vaders worden oud, gaan dingen mankeren en dan komt er een dag dat je hoort dat hij in het ziekenhuis is opgenomen. Eerst was er nog hoop en plotseling niet meer. Ik heb niet eens echt afscheid van hem kunnen nemen. Ik heb de laatste keer dat ik alleen bij hem was iets gefluisterd in de trant van:
 "Is dit nou de manier waarop ik afscheid moet nemen van mijn vader? Ik kan je niet eens meer de hand drukken. Niet eens meer in de ogen zien. Wat moet ik zeggen? 'Het ga je goed, Pa?'."

En toen was ik stil. Hij ook.

De jaren daarna was herfst de tijd van nat, koud, donker en kil in mijn lijf. Ik was er bijna aan gewend...

Maar nu is de herfst weer Mooi!!! Ik durf ervan te genieten, spontaan genieten!
Ik ben vanmiddag na mijn afspraak nog naar de winkel gegaan en heb melk, pepernoten en cacao gekocht.

Thuis lekker kaarsjes aangestoken om het grauwe halflicht mooi te maken, een hete choco gemaakt en met de pepernoten erbij heb ik Sinter-knus gevierd. Heerlijk!

Ik heb ook nog drie woorden op de muur geschreven. Niet letterlijk op het behang maar op het schoolbord.

'Integer'
'Optimistisch'
'Berustend'

Er schiet me nu niks te binnen wat ik daar nog aan toe wil voegen. Er zal vast nog wel wat te bedenken zijn, maar deze kwamen op als de woorden die ik in mijn blazoen wil schrijven. Zó wil ik leven.

Alles en iedereen in zijn waarde laten.
Nooit de dag door somberheid laten beheersen.
Weten dat je niet alles kunt veranderen.

Dat is even in het kort, hé?

Ik vond dat ik het vandaag goed deed met mijn Sinterknus feestje.
Het was echt een geweldige dag!

dag!

Ik en apparaten....

Er was eens een tijd dat de wereld meende dat 'techniek' wel wat voor mij zou zijn. Hoe men nou precies op dat idee is gekomen, mag een klinkklaar raadsel heten, want apparaten en ik, ik en apparaten.....  ?

Laat ik het een drama noemen. 

Zolang alles werkt zoals ik van de dingen verwacht is er niks aan de hand, maar owee als er een kink in de kabel zit. Dan weet ik niet waar ik het zoeken moet. Dan kan ik soms uren, dagen, weken bezig zijn met het onwillige tuig. De oplossing is vaak onwaarschijnlijk simpel, althans in de ogen van mensen die wel kundig en bekwaam zijn op het gebied van kinken in kabels. 

Voor mij is het een uitputtingsslag. Ik stel een diagnose die eigenlijk nergens op gebaseerd is. Nouja, op onkunde en verkeerde aannames. Neem mijn prachtige nieuwe Modem. Ik wist uiteindelijk zeker dat het ding niet in orde was. Ik had de klachtomschrijving al helemaal klaar. Uitgebreid onderzocht met behulp van twee computers, dus geen twijfel mogelijk.

Die ene monteur zag het in één keer: Er zat een fout apparaatje tussen de stekker en de modem. Klaar.....

Nu heb ik een printer en ik weet het niet. Hij print, kopieert, scant. Eigenlijk doet 'ie alles wat hij moet doen, maar ik voel me niet goed bij het apparaat, want de printjes zagen er niet goed uit. Dat zou toch niet mogen bij een nieuw-uit-doos apparaat.

Ik had 'm alweer ingepakt met alles wat erbij in de doos zat er weer bij in de doos en ik was al helemaal klaar om ermee terug te gaan naar de winkel, maar omdat de winkel dicht was, heb ik de printer weer uit de doos gehaald en aangesloten. Even één en ander geprint en nu weet ik het niet meer. Dat laatste ding wat ik heb afgedrukt ziet er prachtig uit. 

Zou het dan toch weer aan mij liggen?

Ik ga er maar van uit. Ik denk dat ik maar op zoek ga naar een hypnotiseur die mijn technische achtergrond kan wissen. Ik ben toch niet van plan daar nog veel mee te doen. Ik word er vooral sjagrijnig van. Dat gepruts allemaal, bah!

Dan heb ik ruimte in mijn hoofd om te vullen met kennis waar ik blij van word. Mensenkennis lijkt me bijvoorbeeld prachtig, zodat ik niet meer de fout maak figuren te geloven die me zomaar dingen wijsmaken.

Zodat ik meteen weet dat mensen die mij een schroevendraaier in mijn handen proberen te praten, dat vooral doen om hun eigen volslagen onhandigheid te overschreeuwen. 

Zodat ik meteen zie wanneer iemand niet is wat 'ie lijkt. 

Of kunnen berusten in het leven. Niet tobben over een miskoop maar erom glimlachen en vaststellen dat de mensheid gelukkig nog steeds niet de status van 'onfeilbare grootheid' heeft bereikt. Grinnikend naar de haperende printer kijken en bedenken dat ik het beste een goede vriend kan opbellen om samen een kop thee of een drankje mee te drinken en intussen te luisteren wat hij met een printer als deze zou doen. Missschien wil hij dat dan zelfs vóór mij doen. Dan mag hij daar morgen mee naar de winkel en als hij terug komt van het omruilen kunnen we samen lunchen en tegen elkaar zeggen dat er niets gezelligers bestaat als een kapotte printer.

Of zal ik gewoon mijn technische achtergrond steeds verder naar de achtergrond laten verdwijnen. Eigenlijk gebeurt dat al. Ik voel me er goed bij en dus blijkbaar nóg beter worden. Hoe minder technisch ik me voel, hoe makkelijker ik kan berusten. De verloren tijd van rommelen met kapotte apparaten vul ik met zoveel meer liefde en plezier met zaken die ik fijn vind.

Een blogje schrijven bijvoorbeeld.

Als jullie dit alles met half zoveel aandacht en genot lezen als waarmee ik het geschreven heb, zijn jullie nu eventjes heel erg gelukkig.

XX

Regen en Zonneschijn

Regen en zonneschijn wisselen elkaar af. Dat heb ik weleens horen zeggen. Jullie misschien ook, in een andere vorm waarschijnlijk, maar dat maakt niet uit.
Welk van de twee het vervelendst is, valt niet altijd met zekerheid te zeggen. Dat ligt aan... euhm... Dingen... Zaken... Toestanden en gedoe.

Mijn verdrietige bui is over. Dat werd ook hoog tijd: Drie weken malaise is best hard werken om doorheen te komen. Waar dat nou precies door kwam? Misschien de tijd van het jaar, dit is het jaargetijde waarin mijn vader stierf en afgelopen weekend zou een man met wie ik vrij intensief ben opgetrokken 64 jaar geworden zijn. Hij is een paar jaar geleden nogal dramatisch aan zijn einde gekomen.
Misschien dat ik dan toch onbewust en ongewild in het gevoel van verlies ben gevallen. Door dat gevoel raakte er iets van slag wat hormonen betreft en voor ik het wist zat ik vreselijk droevig te wezen met een snoet vol pukkels op de koop toe.

De betere bui duurt alweer een week. Ik heb in die week behoorlijk veel dingen gehoord en geleerd. Het was eigenlijk een hele wonderlijke week. Zo'n week waarna je tegen jezelf zegt: "Ik ben gegroeid!"
Misschien zou ik iedereen die iets heeft bijgedragen moeten bedanken, maar zouden al die mensen snappen wat er aan de hand is?

Ach laat ik de grote lijn gewoon volgen en iedereen die dit leest of dit kent van horen zeggen gewoon bedanken.

"Bedankt allemaal! Ik ben heel blij met jullie! Ja, jullie allemaal! Dikke kus van mij, jullie zijn lief!"

Asjeblieft...

Spannende dingen....

Maandag werd er dus een nieuwe combiketel in mijn hutje geplaatst. Voor de verwarming lijkt het niet zo veel uit te maken. Dat weet ik niet precies, want volgens mij heb ik nogal kouwelijke buren. De thermometer in mijn huiskamer heeft zolang ik hier woon altijd een temperatuur aangegeven van minstens 19 graden, ook als mijn verwarming uit stond in de winter Eerst dacht ik nog dat de thermostaat stuk was, maar bij de nieuwe ketel hoort een nieuwe, digitale, thermostaat en die geeft ook altijd meer dan 19 graden aan, ook als mijn verwarming uit staat en het buiten een graad of zes is.

Maar het verschil in warmwater is onvoorstelbaar!
Met de vorige ketel had ik alleen maar keus tussen koud en 'heet met dodelijke kracht'. Soms lukte het om een iets minder levensgevaarlijke straal uit dat monster te halen, maar dat was uitzonderlijk. Na drie keer heel erg klagen bij de huisbaas heeft een vriendelijke waterkundige me een hele mooie douchekop gegeven en sindsdien had ik niet meer de neiging om in paniek weg te rennen zodra de douche warm werd, maar echt comfortabel was het nog steeds niet.
Nu heb ik dus een douche die ik aangenaam zachtjes lauwwarm over me heen kan laten sprinkelen. Ik moet er bijna weer aan wennen.

Een ander wonder is dat ik nu in 3 tellen heet water uit de kraan heb. In de douche, maar ook in de keuken. In de tijd dat ik hier woon heb ik volgens mij het meeste water verbruikt met wachten op warm water. Ik begon me daar best schuldig over te voelen: Zo ontzettend veel prachtig schoon, helder water zomaar weg laten stromen? Dat kan toch niet?
Daarom maakte ik mijn afwaswater heet in de waterkoker. Het duurde niet eens zo erg veel langer en ik gooide veel minder schoon water ongebruikt weg. Mijn waterkoker was een plastic geval wat ik een halfjaar geleden voor twee euro bij de kringloop had gevonden. Toen zag het er al niet erg fris uit, maar zonder geld kun je je geen eisen veroorloven, dus ik deed het ermee. Ik kookte er mijn theewater mee en soms een kopje bouillon, maar de ingebrande kalk van de waterkoker was toch wel te proeven en ontkalken leek er uiteindelijk meer kwaad dan goed aan te doen.
Door zuinig te leven en een beetje mazzel lukt het me weleens om wat centjes over te houden en een week of wat geleden durfde ik al eens in de winkels en op internet te gaan snuffelen voor een hele hagelnieuwe waterkoker.Niet van harte, want de ouwe deed het immers nog, ondanks z'n verkalkte voorkomen.
Waterkokers kunnen dúúr zijn, sommige kosten meer dan 100 euro!!!!

Maar voor minder dan 20 euro is er ook al aardig wat keus, maar die zijn bijna allemaal van plastic en dat wilde ik toch liever niet, want zo intensief als ik 'm zou gaan gebruiken, zou het ding al snel weer helemaal geel en vies zijn van de ingebrande kalk.
Maar nu kan ik zonder schuldgevoel mijn afwaswater uit de kraan tappen. In drie tellen is het heet! Nu zal een nieuwe waterkoker alleen maar een theewatertje of een kopje hete bouillon hoeven te koken. Het idee van een nieuwe waterkoker was opeens een goed plan! Prompt zag ik op internet een leuk, roestvrijstalen waterkokertje bij een electronicagigant hier in de buurt voor net geen twee tientjes. Precies goed voor mij! Ik heb toch nog een dag of wat zitten twijfelen, maar dat vieze, vergeelde plastic ding is ècht góór!

Dus vanmiddag ben ik naar die winkel gefietst en heel trots en parmantig heb ik mijn nieuwe waterkokertje uit het schap gepakt. Helemaal blij liep ik in de richting van de kassa en toen kwam ik langs de computerhoek.
Daar stonden ook Printers. Heel Veel Printers. Ik ging er toch maar even kijken, want ik had me voorgenomen om ooit weer eens een printer te kopen. Ik had er eerder al één, maar die heb ik aan iemand gegeven die er destijds dringend een moest hebben.

Printers zijn eigenlijk helemaal niet duur meer tegenwoordig. Je hebt ze al met een scanner en een beeldschermpje en een kaartlezer erin voor nog geen zestig euro!
Ik was helemaal verbaasd!
En voor nog eens tien euro meer kun je draadloos printen!
Ik was verbijsterd!
En veel keus!!

Dus ik heb printers staan bekijken tot ik er draaierig van werd. Ik bedacht me dat ik voor mijn studie en voor mijn verhalen toch eigenlijk niet zonder printer kon. Ik bedacht me dat ik me altijd wel erg onbeholpen voelde als ik een officiële brief zat te schrijven met een balpen op lijntjespapier. Ik bedacht me dat ik in het afgelopen jaar erg goed heb leren tiepen op de computer. Ik bedacht me dat dat printen bij de bibliotheek op de duur toch ook niet goedkoop is. Ik bedacht van alles en ik bedacht me dat ik nog een beetje méér geld op mijn rekening had dan ik gewend ben.......

En nou heb ik een dus een gloednieuwe printer die ook kan scannen. Eentje met een draad, zonder kaartlezer en er zit geen schermpje in, maar hij maakt keurige drukwerkjes, dus ik denk wel dat 'ie goed is.

Of hoop ik dat? Want het is best een wiebelig plastic geval.
Voor mijn doen was het best veel geld, hoor.
Dus als het nou niet de allerbeste voor z'n prijs is? Dat is toch zonde van mijn centjes.
Als 't ie volgende week al stukgaat, dan moet 'ie gerepareerd worden, dus heb ik toch weer géén printer en wordt 'ie dan wel helemaal goed gemaakt?
Wat een kopzorgen geeft zo'n printer, ik word er helemaal ongedurig van...

Kopje thee dan maar, dan word ik misschien weer wat rustiger.

Hmmmmm.... De thee is vandaag wel heel erg lekker.....!

Wat zal ik eens met mij gaan doen?

Mijn leven is er een van grote en kleien wonderen. Eigenlijk meer dan ik aan kan, lijkt het soms.
Vanavond bedacht ik me dat mijn mijn naam toch wel toepasselijk is: Carine, Catharina, Cat.
Het heet immers dat een kat negen levens heeft. Met een beetje goede wil, tel ik er nu vier. Ik ben nu met mijn vierde leven bezig, of zijn het er al meer?

In als die levens komt in elk geval één ding overeen. Als mensen me vragen wat ik wil gaan doen haal ik mijn schouders op en zeg ik: "Dat weet ik niet".
Welk beroep past bij mij?
"Dat weet ik ook niet".
Wat vind ik leuk om te doen?
"Alles, als het maar op een leuke manier gebeurt". Behalve voetballen en luisteren naar Jan Smit. Da's echt nooit leuk.

Dus wat wil ik nu gaan doen? hoe zal ik mijn geld voortaan gaan verdienen, hoe maak ik me nuttig en verdienstelijk tussen nu en mijn pensioen?

Dat laatste is het makkelijkst te beantwoorden: Ik ga niet met pensioen. Zodra mijn roeping me vindt, zal ik altijd door blijven gaan tot ik moet stoppen omdat ik over mag naar het hiernamaals, of hiernaniets. da's een kwestie van opvatting, of van moed.
Vanmiddag fietste ik over het dorp met de hevige herfstwind om mijn oren en voor het eerst in veel te lang was ik helemaal los van mijn eigen getob en onbegrip tussen anderen en mij. Even dat heerlijke vrije gevoel dat ik in mijn eentje lekker mijn eigen leven leef. Geen stemmen van anderen die mij proberen te overtuigen van dingen die ze zelf vaak niet eens kennen.
Er was opeens allemaal Ik! - Punt!

Opeens wist ik het. Op dit moment in dit leven is alles wat ik wil: Mijn verhalen schrijven.
Al het andere komt daarna. Vanmorgen had ik nog 14 verhalen in mijn hoofd, inmiddels zijn het er 15 geworden. Ik raak steeds verder achterop. Tijd om er echt wat mee te doen.
Of mijn verhalen de vervulling gaan worden van de tijd die komen gaat, weet ik niet. Volgens de wetten van het leven kan nog steeds van het één het ander komen. Ik zit er niet mee. Ik ben vandaag al dolblij dat ik voor het eerst in mijn leven helemaal zelf, alleen, zonder advies, zonder goedbedoelde druk van anderen bedacht, ontdekt, vastgesteld dat ik een weg heb om te gaan.

Schrijver....
Wordt dat mijn vijfde leven, of zie ik er één over het hoofd.

Wat geeft het ook. Ik wens iedereen veel leesplezier

XX

Soort van verliefd.. ?

Soms zou je als mens met al je nukken en luimen, je te snelle oordelen, vooroordelen en te weinig tijd om even stil te staan en beter te kijken en te luisteren, willen dat er iets bestond waardoor je dat muurtje niet meer had.
Harry Mulish was in mijn ogen altijd min of meer het prototype betweterige intellectueel. Die pijp, die bril, die lichaamshouding. Daarbij zijn accent en zijn kennelijk ongenaakbare zelfverzekerdheid lieten hem op radio en TV niet altijd als een erg menselijke mens overkomen.

Vanavond zag ik op internet een interview met hem terug wat twee jaar geleden is opgenomen. Een gedeelte in zijn geboortehuis, nog een stuk in het huis waar hij daarna woonde en de rest in zijn laatste woning in Amsterdam.
Met aandachtig kijken en luisteren kwam ik erachter dat Mulish een heel warm mens was. Niks arrogant. Ook niet betweterig, maar erudiet. Tot mijn verrassing heeft hij niet eens een middelbare schooldiploma.
Hij was iemand met een subtiele, diepgaande humor. Iemand met een benijdenswaardig vermogen om het leven te kunnen beleven zoals het zich aandient en pas later vol verwondering te bedenken dat hetgeen gebeurd was eigenlijk heel bijzonder was, zó bijzonder dat hij er prachtige verhalen uit heeft geput.

Het interview was twee jaar voor zijn dood, maar toen al liet hij zien dat het leven wat hem gegeven was, al een eind gevorderd was met het laatste hoofdstuk. Hij was nog niet ziek, nog helder van geest, maar als het boek uit is, is het uit. Dan mag het dichtgeslagen worden en opgeborgen. Misschien wil je nog één keer de kaft strelen, als om het boek te bedanken voor wat het je gaf. Daarna staat het in de kast. Een boek tussen de boeken en als je ogen later nog eens langs de rug glijden zal je even vervallen in een mijmering of alleen een glimlach en je bent blij dat zoiets in je leven heeft mogen bestaan.

Moet ik Harry nu bedanken? Of mag ik gewoon stilletjes blij zijn omdat hij Harry Mulish was........


Ik ben ook blij met de mensen om me heen. Maar het kost me moeite om de brug te slaan tussen vroeger en nu. Ik kan niet verdergaan waar ik met oude vrienden gebleven was, en ik weet niet of het hen lukt om nieuwe vrienden met hen te worden. Ik weet niet precies hoeveel er nu anders is of wat zij als anders zullen ervaren dan toen, dus ik weet ook niet wat ik moet zeggen als ik ze weer zal ontmoeten. Kan ik de draad nog oppakken of valt er geen touw aan vast te knopen?
"Gewoon proberen," zeggen ze, maar wat is gewoon en hoe vaak mag ik proberen? Ik zucht zo diep als ik kan en ik vermoed, zover ik mezelf ken, dat er vast een dag komt waarop ik plotseling en heel onhandig over deze enorme drempel heen klim om er daarna achter te komen dat er eigenlijk niks aan de hand was.

Vandaag komt het er niet meer van.
Morgen dan?

Of later....

Beetje Triest

Stel:
Je hebt AIDS of kanker. Of je kind gaat zomaar dood. Of je partner is door een wrede ziekte langzaam dood aan het gaan. Het kan ook gebeuren dat iemand die heel dichtbij je staat heel erg geestesziek is.

Ja, gruwelijk, niet. Je wil er niet aan denken. Nee, echt: Je wil er niks van weten...... Bah!

Eigenlijk zouden we er allemaal heel veel van moeten weten. Niet dat ik alle mensen iets ergs toe wens, integendeel. Maar we zouden best wat meer betrokken mogen zijn. Niet zo schichtig doen alsof alle narigheid die ik net noem besmettelijk is. Ziek zijn is geen straf van God en het is geen Zonde als je een naaste die lijdt wat aandacht en begrip geeft.

Wonderlijk, toch: Half Nederland zit vaak genoeg voor de televisie toe te kijken hoe zwaar iemand die ze helemaal niet kennen het heeft. Misschien maken ze een centje over op een goede-doelen rekening, of ze kunnen een keertje de slaap niet zo makkelijk vatten, want 'het is toch wat'.

Maar wie snapt nou echt hoe moeilijk het soms is om te leven met Groot Leed? Ja, goed: de mensen die er mee zitten of vlakbij staan, maar als het je niet treft, raakt het je ook niet. Dat weet ik eerlijk gezegd ook uit eigen ervaring. Jullie toch ook?

Maar in het afgelopen jaar heb ik de andere kant beter leren kennen. Het werk wat ik doe voor Stichting Alzheimer Nederland, heeft niet direct met de ziekte, de patiënten of hun naasten te maken, maar door te zien en te horen weet ik inmiddels een beetje wat het is en wat het doet met mensen.
Ik ken mensen die een familielid hebben wat geestesziek is, zo erg dat ze nooit meer 'beter' wordt. Hoe wreed om te zien dat een dierbare opeens een vreemde kan zijn, de weg naar haar eigen hart opeens kwijt is. Hoe moeilijk om daarmee om te gaan of zelfs mee te leven.
Ik hoor en lees verhalen van mensen die zomaar pardoes hun kind, hun man of de liefde van hun leven verliezen aan de dood. Hoe ze vechten met een verdriet wat groter is dan zijzelf.

En hoe de wereld naar ze kijkt en onhandig mompelt dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt.
Naast het verdriet wat je al hebt, krijg je de eenzaamheid erbij, want je zeurt teveel of je treurt te lang.
En we zien je nooit meer op een feest? Geef je nog wel om je vrienden, je familie, de buren?

Geven hullie wel om mij?
Want als ik weer eens zo hard heb gehuild dat mijn lijf er pijn van doet, kan ik ze wel bellen, maar hebben ze geen tijd. Of ze hebben als zo vaak gezegd dat ik flink moet zijn, dat anderen zich er toch ook mee redden?

Het gaat vandaag en gisteren en de hele maand eigenlijk, of beter gezegd: Mijn hele leven al, niet zo lekker met me. Soms heb ik daar behoorlijk last van. Dan mis ik de mensen die ooit beloofden dat ze 'er' voor me zouden zijn. Ze zijn er niet. Ze hebben het te druk met niet willen weten. Ze houden liever afstand, want misschien worden ze geraakt door iets wat niet in de planning past.
Of ze zijn het gewoon vergeten.

Zo, dat lucht al een beetje op.
een beetje.