Sprookjes en dromen

Vroeger, toen wolkjes zich nog wel eens met de hand rose lieten kleuren........

Vandaag weer eens een blog met in mijn achterhoofd de mensen die worstelen met de gedachte dat ze in het verkeerde lijf zitten.

Vroeger, dus. Toen heel de wereld mij liet geloven dat ik een jongetje was.
Ik weet nog steeds niet precies hoe het was om voor jongetje te spelen. Natuurlijk had dat leven zijn leuke en minder leuke perioden, maar er was toch altijd die ondertoon dat het leven niet van mij hield.
Ik weet zo gauw geen treffendere manier om het te omschrijven.

Dat leven was zo vertrouwd en vanzelfsprekend, ik dacht er eigenlijk niet aan dat het niet echt fijn was om 'hij' te zijn. Het soort ongerief waar je aan went, zoals een traptrede die kraakt.
Soms stoort dat gekraak heel erg en soms heb je er helemaal geen erg in en na verloop van tijd betekent dat rotgeluid zelfs dat je thuis bent.

Dus ik vroeg me weleens af hoe het zou zijn om als meisje of vrouw te leven en ik vroeg me weleens af hoe het zou zijn om geen jongen of man meer te hoeven zijn. Soms was het alleen maar een gedachte, andere keren een hele levendige droom maar eigenlijk altijd waren die gedachten en die dromen sprookjesachtig.

Meisje-zijn had een zekere glans, iets geheimzinnigs. Een kriebel in mijn buik die niet hetzelfde is als verliefd zijn, een kriebel die misschien wel ongeveer hetzelfde voelt als het idee dat je zwanger bent?
Ik probeer het te raden...

En later, toen ik steeds zekerder werd van mijn vrouw-zijn, toen ik ermee aan het vechten was, werd dat magische gevoel eigenlijk alleen maar sterker. De kriebel werd een soort pijn. Iets om bang van te zijn.
Ik denk dat de moeilijkste fase van mijn geslachtsaanpassing de tijd was waarin ik moest aanvaarden dat ik echt 'zo' was. Die periode heeft wel vijf jaar geduurd. Als ik nu terugdenk aan het gevoel wat ik daarbij had, komt het me heel onwerkelijk voor, alsof ik het niet echt heb meegemaakt.

in die tijd ervoer ik nog steeds een sprookjesachtig gevoel, niet heel sterk, maar het was er wel. Sprookjes zijn niet altijd lief en zoet. Denk maar aan prinsesjes die wreed worden vergiftigd of kindertjes die opgevroten worden door een boze wolf.

En in die jaren werd het idee dat ik uiteindelijk geen man meer zou zijn steeds concreter. Al die tijd kwam de grens waarvoorbij het sprookje werkelijkheid ging worden, harder op me af suizen.

En nu ben ik die grens over.
Wat is er met het sprookje gebeurd?
Het is verdwenen.

Volgens mij bestaan sprookjes niet. Dat heb ik nu wel geleerd.
Dat magische, wonderlijke, tintelende gevoel wat de tegenhanger was van dat zeurend ongelukkige gevoel waarmee ik een heel leven zat opgescheept is weg, net als dat ongelukkig gevoel.
Het is nu blanco, neutraal. Heel gewoon.
Niks spannends aan.

Strikt genomen is dat heel wonderlijk want ik ben nu eindelijk verlost van het idee dat ik helemaal niet weet of ik goed of verkeerd bezig ben.

Het is zoals het is, en zo is het.



Punt

Verkiezingen

Nee, ik heb de campagnes nauwelijks gevolgd. Eigenlijk vind ik het laf van die mensen om campagne te voeren, want naar mijn idee is hun gewone doen en laten buiten verkiezingstijd veel meer zeggend dan de vage kreten waarmee ze reclame proberen te maken voor hun kluppie.

Maar wat de boer niet kent kiest 'ie niet, schijnt het. Degene die het meest vertrouwde gezicht heeft op verkiezingsdag krijgt het meeste rode vlekjes, vandaar de uitdrukking 'de mazelen' als we elkaar succes wensen (dat verzin ik zomaar spontaan)

Gek eigenlijk dat het vandaag weer de verjaardag is van die bizarre gebeurtenis die waarschijnlijk gezorgd heeft voor de grimmige sfeer die nu heerst in onze wereld.
9-11.
Ik weet niet of de bedenkers van die actie ooit hebben geweten hoe het uiteindelijk is gelopen.
Waren die torens niet ontworpen met het idee dat er een goede kans bestond dat er een vliegtuig tegenaan zou botsen?
Het was toch de bedoeling dat de schade niet zou ernstig zou zijn?

Zulke dingen vraag ik me nog wel eens af, maar dat verandert niets aan wat er gebeurd is en in zekere zin nog steeds gaande is.

Maar morgen gaan we weer kiezen en ik ben toch wel benieuwd wat dat ons brengt.
Nu ik dit schrijf gloeit er even een golf van optimisme door me heen die zegt: "We krijgen een nieuwe regering die in staat is om alle kleine belangetjes te vergeten, die niet bang is om risico's te nemen en die de kracht heeft om de boel positief te zien".

Jammer genoeg ziet het er heel anders uit.
Ik verwacht dat we binnen de kortste keren weer naar de stembus mogen.
Het ergste vind ik eigenlijk nog dat ik niet uit hoef te leggen waarom ik dat denk, want iedereen tegen wie ik dit zeg verwacht hetzelfde.

En toch ga ik stemmen. Blijkbaar wil ik graag optimistisch zijn, alsof er iets kan gebeuren wat '9-11' om zal keren.

Leve 9-12 !!

Even klagen

Nou, zeg.. Wat heb ik me nou toch weer op de hals gehaald: een studie!
De school heeft zelfs een eigen feesboekpagina. Weet je wat je daar ziet?
Allemaal van die blije types die zitten te kraaien dat studeren zoooooo leuk is!

Nou, die hebben vast niet zo'n leven als ik. Elke dag hartstikke vroeg mijn nest uit want met zo'n lelijk hoofd als mij ben ik elke dag zowat een uur aan het poetsen en plamuren eer ik de deur uit durf. Dan moet ik op de fiets naar mijn werk, helemaal aan de andere kant van die stikdrukke stad, uitkijken voor al die halfbewusteloze stomkoppen die niet opletten. ik ging vanmorgen nog bijna op mijn gezicht omdat zo'n moedertje haar piepkuikens strategisch over mijn pad had verspreid. Normaal gesproken zou dat moeten kunnen, ik ben veel te goed, dus ik slalom er wel tussendoor, maar hier had zo'n design-yuppen architekt de stoep maar eens opgeleukt  met spekgladde estetisch verantwoorde straatstoffering, dus daar ging ik! Bijna de ecologische waterpartij in!

Ja, ik rij weleens over de stoep, want die fietspaden hier zijn één drama. Boomwortels, losse tegels, gaten, geparkeerde bussjuss, loslopende scholieren en waar een fietspad het hardst nodig is, is er helemaal geen.
Maar ik heb het nog steeds overleefd.

Mijn werk zal ik het maar niet over hebben, want je weet maar nooit wie dit leest en niemand houdt zijn mond nog tegenwoordig en ze zullen nooit aan me komen vragen wat ik nou eigenlijk bedoel, hoor. Iedereen loopt gewoon maar wat te kletsen en te roddelen en straks heb ik het gedaan, weet je wel!

nou, en dan naar huis. Dat hele takke-eind weer terug door die stad. Op de terugweg neem ik altijd een andere route, want rond die tijd loopt alles op rollators en dat is helemaal doodeng om tussendoor te fietsen.
Eigenlijk mag die route niet, want dat is deels busbaan, deels winkelstraat, maar hoe kom ik anders op tijd thuis?
Ik heb het namelijk druk zat. ik moet mijn huishoudentje bijhouden en de tuin en boodschappen doen en ook nog studeren. Dat laatste is een klinklare ramp met die buren van mij. Hier in de flat heerst volgens mij een ADHD epidemie. Aan het eind van de dag loopt iedereen op klompen rond te klossen en ze hangen over de balkons te schreeuwen en te doen. hiertegenover is een groot grasveld, maar die rotjochies van de buren lopen dus gewoon tegen mijn buitenmuur aan te voetballen.
Ik word helemaal neuroties van de herrie!

En als ik dan maar TV wil gaan kijken zie ik alleen maar voetballers, Politici of Jan Smit met z'n vrienden. Hoezo is de TV een linkse hobby? Als dat een linkse hobby is ben ik een marmot uit Venlo hoor! Gelukkig heb ik geen kabelabonnement want als de eerste drie zenders al om te janken zijn ga ik echt niet betalen voor nog veertig keer meer van hetzelfde. Ik ben niet gek!

En nou wil ik eigenlijk gaan slapen, maar dat zit er niet in, want die dove van hiernaast houdt dus wel van Jan Smit. Ik heb al honderd keer uitgelegd dat ik van mijn rust hou, maar hij zet zijn lawaai geen streep zachter.
Vorige keer heb ik al eens geprobeerd om met mijn MP3 te gaan slapen, maar ik ben allergies voor van die oordopjes. Ik kon twee dagen mijn bril niet op en mijn oorbellen niet in van de pijn aan mijn oren.

Hèhè.... dat is eruit.

Sorry lieve mensen XX

Hoe ernstig pak ik het aan?

En dan komt de dag dat een mens beseft dat er meer is tussen hemel en aarde dan leven bij het moment.
Dat is een hele mooie openingszin. Misschien gebruik ik die nog wel vaker, maar vandaag wil ik ermee zeggen dat ik vind dat ik nu maar eens klaar moet zijn met de dingen die ik tot nu toe deed. Nou, nee, misschien niet zo strikt. Ik vind zelf dat ik het op een andere manier moet doen.
'Kiezen voor een andere insteek', heette het voordat de wereld simpelweg verdeeld was in 'goede zaken' en 'slechte zaken'

Mijn grootste hoop, wens, verlangen en behoefte is om nu eindelijk weer eens echt aan het werk te mogen. Ik ben klaar met beter worden, het is goed zo.

Dat betekent dat mijn blogje vandaag niet lang kan worden, want ik moet nog een hoop doen. Onder anderen mijn C.V. opschuieren. Er staat ontzettend veel in en op één of andere manier is het me toch gelukt om alles zo te omschrijven dat er niet uit naar voren komt wat ik het belangrijkste vind.
Dat is ook een kunst.

 Nou, ehm..... Werk-ze dan maar.

!

Anders Wonen

Het is nog steeds een beetje onwerkelijk, maar ik ga verhuizen. Het laatste weekend van deze mand staat in mijn agenda gemarkeerd als VERHUIZEN!.
Grote letters in een rood vak. Ik heb al een stel sterke jongemannen gevraagd om me dat weekend te helpen en ze hebben beloofd te komen.
Het is niet te geloven, ik krijg er kriebels van in mijn buik en een deel van mij twijfelt nog of ik wel een goede keus maak terwijl een ander deel van mij met een zucht van verlichting en blij roepend heel uitbundig zin heeft om te verkassen.

Men zegt dat het helemaal geen kwaad kan om spannende beslissingen te nemen. Ik voel me niet aangetrokken tot een geregeld leven, maar toch merk ik u dat ik beetje bang ben om een stap te nemen waarvan ik niet helemaal zeker ben hoe het uit zal pakken. Betekent dit gevoel dat ik oud aan het worden ben?

Misschien leef ik nu gewoon meer bewust van mezelf. Het kan heel goed dat ik daarom veel meer dan ooit de spanning voel, want spannend vind ik het zeker. Voor mij is het meer dan zomaar naar een andere plek vertrekken. Ik sluit voor mijn gevoel een heel leven af. Definitief een dikke streep eronder. Terugkijken met andere ogen en zeker niet blijven hangen in de pijn die het me gekost heeft om te komen waar ik nu ben.

Ja, ik ben nu sentimenteel aan het doen. Nu mag het nog: zitten simmen om 'Arme Ik'.
Morgen wil ik erom lachen en morgen wil ik terugkijken op alle wonderlijke jaren die geweest zijn als een boeiend experiment waar ik toevallig de rol van Proefkonijn in heb mogen spelen.

Ik mag hier nog snotteren, daar was dit flatje voor. Hier heb ik gehuild tot mijn ogen pijn deden. Nu mag iemand anders zijn of haar verdriet op deze plek laten stromen. Succes ermee.

Toch zijn er nog veel dingen waarbij ik me afvraag hoe erg ik ze zal missen. Zal ik de leuke dingen straks sterker missen dan de vervelende dingen?
Pfffffff.... Ik zit echt sentimenteel te doen.

Maar nu ik er nog eens goed over nadenk, alles op een rijtje zet en mijn gevoel laat spreken, stel ik vast dat ik hier steeds heb gewoond alsof het was om te proberen of ik het kan. Dit was nooit echt mijn plek, noot echt mijn thuis. Hier woonde ik niet echt, hier verbleef ik zoals iemand die heel ziek is geweest en in stapjes opknapt. Dit was de laatste stap in het herstel en nu mag ik naar huis.

Dat gevoel komt niet zomaar ergens vandaan want de eerste maanden dat ik hier woonde (of was het zelfs meer dan een jaar?) had ik elke werkdag een afspraak of consult bij een paramedicus of therapeut.
Hier heb ik hard gewerkt om Carine te kunnen worden.

En nu is het klaar.
We gaan verhuizen, Poes.
Heb jij er ook zin in?

Vrije weekenden II

Maar, goed. Om nog even ergens op terug te komen. Het is nu donderdag en ik heb geen andere verplichtingen of afspraken dan wat ik zelf wil. In de volksmond heet het: "Ik ben vandaag vrij".

Ik ben graag vrij op donderdag. Liever dan op zaterdag en zondag. In het weekend is bijna iedereen vrij en daarom voelt het of er in de weekends weinig vrije ruimte voor mij overblijft.
Ik had al iets gezegd over fietsen. Ik vind het nog steeds erg leuk om te fietsen, vooral met veel rust en ruimte om me heen. In de weekenden, zeker bij mooi weer, bestaat dat niet.
Dan kan ik andere dingen gaan doen in de weekends. Iets in de tuin, bijvoorbeeld. Maar ook dan ben ik niet de enige die iets in de tuin aan het doen is. Zelf ben ik een ambachtelijk soort tuinier: Tuingerei met een snoer eraan komt er bij mij niet in en iets met een benzinetank vind ik ronduit misdadig. Anderen denken daar duidelijk merkbaar anders over. In het weekend kan ik echt niets in mijn tuin horen groeien want het gezoem en gebrom van de buren is om razend van te worden. Als dat in de loop van de middag eindelijk verstomt komt er iets anders tevoorschijn:

Het draagbare koeiencrematorium.
Soms ruikt het draagbare koeiencrematorium als een sushibar die in brand staat, want vis kan ook op de barbecue.
Had ik al gezegd dat de geur van barbecue niet mijn favoriet is?
Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom mensen met een prachtig huis, voorzien van een weelderige keuken, op mooie dagen "Dakloze sloeber" gaan zitten spelen met vieze stukken vlees die ze gaan zitten verschroeien boven een miezerig vuurtje in de tuin. Zelfs de treurig makende hoeveelheden drank ontbreken niet, net als de armoeiïge kleding en het zorgwekkende tijdstip waarop men begint met zuipen.
Lieve mensen, het is niet leuk om dakloze sloeber te zijn en het is nog veel minder leuk om daar op z'n platte manier de spot mee te drijven. "Barbekjoe" klinkt misschien wel sjiek en buitenlands, het is TRIEST.
Het is slecht voor het miljeuj, het kost heel veel onschuldig dierenleed en de buren hebben er godsgruwelijk veel last van.
Ik hou van de natuur, ik vind koetjes en varkentjes erg lief en mijn rust is me heilig, dus ik blijf liever uit de tuin op mooie dagen en als het regent gaat geen enkel verstandig mens voor de lol in de tuin rondhangen, dus ik ook niet.
Misschien zou ik in het weekend kunnen gaan shoppen. We hebben tweeënvijftig koopzondagen per jaar en op zaterdag blijven de winkels extra laat open en als het shoppen tegenvalt is er altijd wel een evenement of een festival in of om het 'winkelhart' waar men naartoe kan.

Men doet dat dus massaal. De keren dat ik per ongeluk in het weekend in de stad was, vroeg ik me verbaasd af wie er dan in hemelsnaam nog aan het tuinieren of aan het barbecueën waren, want iedereen was in de stad samen met zijn familie, vrienden en buren. Ik begrijp heel goed waarom er tegenwoordig bij elk groot warenhuis naast de ingang een broodjesbar zit. Je moet echt zorgen dat je wat te eten bij je hebt voor onderweg, anders sta je te verkrampen van de honger tegen de tijd dat je eindelijk aan de beurt bent bij de kassa.
De festivals en evenementen in de stad sla ik met liefde over want dat lijkt mij teveel op een kolossale barbecue voor iedereen die geen eigen buitenruimte heeft, en er zijn heel veel mensen zonder eigen buitenruimte. Zo te zien heeft nagenoeg de hele bevolking van de stad geen eigen buitenruimte.

Als ik dan maar besluit om gewoon thuis te blijven, heb ik ook weer pech, want Handige Hans Van Hiernaast doet graag aan timmeren en boren. Hij verdient daar de kost mee en in het weekeinde oefent hij voor doordeweeks-op-het-werk. Het gehamer en gezaag gaat door merg en been. Gelukkig neemt Handige Hans Van Hiernaast weleens een zaterdagje vrij en dat geeft Bertje Beat van Hierboven de ruimte om zijn favoriete elektronische Hoempapa muziek te oefenen. De surroundset met krachtige subwoofer gaat dan vol open en de kopjes in mijn kast rinkelen vrolijk mee in de maat van de muziek.

Maar goed, ik wil niet klagen. Ik zat gewoon even hardop te verzinnen wat er leuker is dan in het weekend rond te neuzen op de meubelboulevard.

En als ik er zo over nadenk.... ?

Ik had ooit een baan waarvoor ik bijna altijd in het weekend aan het werk was. Toen leek de wereld veel rustiger en veel meer geordend. Ik heb weleens heimwee naar die tijd.
Nee, dat is niet waar; Ik heb vaak, om precies te zijn elk weekend, heimwee naar die tijd.

Ik denk dat ik maar weer op zoek ga naar zo'n baan, dan kom ik eindelijk tot rust.

Ik blog, dus ik besta.

Nou, kijk. Elk leven heeft een doel.
Dat heb ik weleens horen zeggen.En op dagen als deze komt zo'n uitspraak dan zomaar opeens weer in me op.

"Tjongejonge", denk ik dan, en ik ga gewoon verder met de dingen die ik nuttig, leuk of belangrijk genoeg vind om mijn tijd aan te verdoen.
ondertussen naderen wij alweer een keer de verkiezingen en het is tegenwoordig erg hip om te zeggen dat die hele kl*t*-politiek me geen f*ck meer interesseert. Bij deze heb ik dat gedaan, dus met mijn eigentijdse politieke correctheid zit het wel goed, daar maak ik me tot 11 september geen zorgen meer over en de 12de ga ik braaf mijn democratisch recht plegen omdat ik vind dat ik dat gewoon moet doen.
Waar ik op stem ga ik nu niet verklappen want ik twijfel nog tussen Groen Niks omdat ik wel zo laf wil zijn dat ik altijd nog kan piepen dat ik óók op iemand uit Venlo heb gestemd zodra de stront aan de knikker komt, Partij van de Dieren (voor jou, Twiggy) of de Partij van de toekomst. Als ouder van een stel kinderen mag je best wel iets doen met de toekomst. Ik heb ook nog even getwijfeld over de Oude Mensenpartij van Henk Krol, maar mijn moeder is hetero, dus dat vind ik dan weer niet zo soepel in mijn decor passen. (is dat te moeilijk?)

Zo, dat was weer genoeg Politiek voor dit verkiezingsjaar. En dan nu de crisis.
Het gaat niet goed met Griekenland.

Maar dat wisten we al jaren. Het was vooral het onzichtbare-kleren-van-de-keizer effect wat ons liet geloven dat er in Griekenland helemaal geen problemen waren, maar als je al ziet dat hun meest toonaangevende architectuur erbij staat als een stel ruïnes.....

Got, wat ben ik weer flauw.........

Anyhow, het is pas 5 september en de pepernoten liggen al volop in de winkels. Dat kan volgens mij twee dingen betekenen: Ons culturele erfgoed gaat aan dislexie ten onder (september of december lijkt ook zo vreselijk veel op elkaar) of ons Culturele Erfgoed gaat aan de klimaatverandering ten onder: Als het in Augustus volop herfst is, moet 5 December ook een stuk opschuiven, toch?

Over de Crisis heb ik het al gehad anders had ik ook nog iets kunnen mompelen over (chocolade) Euro's die niemand na de verkiezingen van 12 september nog wil hebben.

Jeuj...

Ik heb nog nooit zo'n actuele, maatschapelijk bewuste blog getiept. Het lijkt haast of ik ergens bij wil horen!

Nou....
niet echt...

Het is een soort weddenschap met mezelf.
Ik wil proberen om vaker te bloggen.
Liefst elke dag
En dan zit er soms weinig anders op om gewoon een eind weg te babbelen.

Het slaat gewoon nergens op.
Maar ach,
Ik besta, en mijn blog ook.

Oant Moarn!!