Hobby

Voor degenen die het nog niet wisten:
ik 'heb iets' met muziek en geluid.
Het begon ooit ergens, volgens mij als kind toen ik nog vreselijk nieuwsgierig en handvaardig was.
In die tijd knutselde ik van alles in elkaar. Volgens mij zat ik, zeker in de winter, hele dagen te knippen en te plakken dat het een lieve lust was. Ik las ook veel en veel verschillende dingen.
Misschien had ik zeer geleerd kunnen worden in één of andere tak van natuurkunde als het fenomeen 'school' mij niet als kind zo vreselijk tegen had gestaan. Ik mocht daar namelijk niks leren. Dat had de meester beslist. Het schijnt dat de kwal een behoorlijk zwaar sterfbed heeft gehad.

Gerechtigheid!!

Maar daar ging het niet over.
Ik knutselde dus. Van alles. Bijvoorbeeld een platenspeler. Gewoon omdat ik wilde weten of het echt zo simpel was om muziek uit een grammofoonplaatje te halen. Met zes kinderen in huis heb je weleens een singletje dubbel, of drie- of vier- of achtdubbel, dus maak je geen zorgen, ik heb géén collectorsitems verruïneerd.

Mijn platendraaiertje werkte, op het motortje na, helemaal niet elektrisch  Er zat een hoorn op van papier en de naald was een gewone speld uit moeders naaidoos.
Het leek me ook wel boeiend om geluid te versterken. Het gedoe met transistortjes was voor mij veel te ingewikkeld, maar een luidspreker ... mwah ....
Een doosje, een magneetje, een stukje karton, een velletje papier en een stuk koperdraad. Meer had ik niet nodig voor mijn zelfgemaakte luidspreker. Hij deed het nog ook!

De transistors enzo heb ik wel bekeken, maar ik ben er nooit erg diep op ingegaan. Elektronen boeien me niet zo. Ik ben blijven steken bij bewegende lucht. Liefst in de vorm van muziek.
Dat werd mijn grootste hobby: Muziek luisteren, liefst samen met anderen die ook heel erg kunnen genieten van muziek die ik ook goed te pruimen vind..

Zelf muziek maken zat er bij mij nooit in. Ik weet dat iedereen dat in principe kan leren, maar ik heb nooit geleerd om te leren. Dat mocht niet van de meester. Dat zijn ziel voor eeuwig.... grrrrr!

Ik ben per ongeluk de kant op gerold waar ik mensen die wel geleerd hebben voor het edele vak van Muzikant, Musicus of Musicienne, mag assisteren, helpen, ondersteunen of gewoon op de zenuwen werken.
Met name middels knopjes bedienen.

Mijn hobby werd mijn beroep. ik ben jarenlang een veredelde luisteraar geweest en in plaats van te oordelen over wat ik hoorde, moest ik er zelf het beste van zien te maken.
Het viel nooit mee. Ik ben namelijk niet snel tevreden.

Toch zijn er momenten geweest dat ik heel blij en tevreden heb staan luisteren. Een paar keer zelfs zo intens, dat ik helemaal vergat dat ik aan het werk was.
Muziek kan zo Prachtig zijn!

Eén keer in al die jaren was ik overdonderd door een apparaat.
Een mengtafel die luistert naar de naam Midas.
De XL3

Die was al legendarisch voordat ik er zelfs maar een plaatje van had gezien.
Ik schrok vooral van de hoeveelheid knopjes (we praten over lang geleden. Vorige eeuw, zeg maar)
Destijds was ik wel een beetje bang van zoooooooveel knoppen op één mengtafel.
Daar kon je echt heel veel mee verprutsen, dacht ik stilletjes.

Dus ik begon maar met de knopjes te bedienen die ik in elk geval begreep en al die andere zou ik later wel voorzichtig gaan proberen.

Al doende toog ik aan het werk volgens de regelen der kunst. Het enige wat ik niet deed was soundchecken.  Dat hadden Herman Brood & his Wild Romance namelijk al in 1980 gedaan, dat was nergens meer voor nodig (ik heb het nu over de '90-s).

Ik had dus een soort-van-basisinstelling gemaakt, heel aandachtig alle knopjes bestudeerd zodat ik een idee had waar ik waarschijnlijk/hopelijk als eerste aan zou moeten draaien. Verder kon ik weinig anders doen dan hard zweten en mezelf groot houden. Ik bedoel; als je geluid doet voor Herman Brood & his Wild Romance laat je je de pis niet lauw maken door één of andere mengtafel. Al helemaal niet door eentje die ongeveer net zo veel kost als een starterswoning.
Midas XL3... tsssssss .......

*kreun*

Maar goed. De jongens komen op, Herman doet iets waardoor de band loos gaat en ik .........

Sta met een mond vol tanden......

Wat een sound!!!!

Gewoon alle schuiven op min zes, want dan kun je nog kiezen: Harder of zachter.
Maar dat hoefde niet.
Rock'n'roll zoals Herman Brood & his Wild Romance het sinds 1980 geprobeerd hadden. Niks meer en niks minder, compleet, helder en vet uit de boxen.
Ik had het gevoel dat ik nooit zou leren mixen want het klonk eindelijk helemaal fan- fakkin-tasties, maar het was niet ik, het was die fakkin mengtafel die deze sound neerzette....
Fak!!

En dat gevoel, jongens en meisjes, had ik eerder deze week weer zo'n beetje.
Ik heb mezelf namelijk op een nieuwe cd/sacd/dvd speler getrakteerd.
Bruin kon het lijen en op marktplaats vind je nog weleens wat leuks.

Wat kan muziek toch prachtig zijn!

En wat kwam ik heerlijk thuis in mijn oude hobby!

En nu weet ik dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Laat mij asjeblief weer mensen die geleerd hebben voor het edele vak van Muzikant, Musicus of Musicienne, assisteren, helpen, ondersteunen of gewoon op de zenuwen werken.

Als ik maar tijd overhou voor mijn studie.

still believe

Zaterdag 20 november 2010 heb ik, samen met heel veel andere mensen, geschreeuwd om cultuur.
Als je kijkt naar mijn leventje van dit moment, is dat misschien niet zo toepasselijk. Ik doe immers weinig of niks aan cultuur. Ik luister muziek vanaf CD, de radio of via Internet. Misschien is mijn smaak of voorliefde wat elitair geworden in de loop der jaren, dat zal ik niet ontkennen. Tussen de platen die ik soms al meer dan 30 jaar bezit staan artiesten als Kate Bush en U2. Wat verderop in de tijd duiken namen als Miles Davis en Keith Jarrett op.
Tegenwoordig staat hier bijna altijd Radio 4 aan. Klassiek.

Maar ooit was ik deel van de wereld die Rock'n'Roll wordt genoemd. Niet als toehoorder met een leren jas aan.
Nee, ik zat er middenin. Ik ontweek de sex, bedankte voor de drugs maar ik was elke 'saturday night' te vinden waar het allemaal gebeurde. Hoeveel kilometers asfalt bij nacht heb ik gezien, hoeveel bezwete jonge mensen die een avond beleefden alsof het de laatste van hun jonge leven zou zijn - of juist de eerste. Ik heb van ze gehouden als van mezelf, ik heb ze gehaat uit het diepst van mijn hart.

Ik was nooit allen, weleens eenzaam als we moe en bezweet op weg gingen naar een bed, ergens, om neer te storten, uit te puffen. In die donkere uren op die oeverloos saaie zee van zwart teer met witte strepen dobberden we soms als schipbreukelingen, vreemdelingen, troubadours die op weg waren om in deze of gene uithoek de rust te verstoren van mensen die hun leven ingevuld hadden met regelmaat en regels.

Degene die me leerde hoe mooi en toch betrekkelijk dit alles was noemde zichzelf een fenomeen, een Rock'n'Roll junkie. Hij zong dat hij nooit clever zou worden, toonde zich aan de wereld als een berekende idioot of als een onverhoopte filosoof. Hij zou licht blijven geven als een eternal flame...

Maar het leven is sterker dan leven zelf. een jaar of tien geleden hield het voor hem op. Ik raakte toen iets kwijt. Was het een deel van mijn jeugd? van mijzelf? van mijn opvoeding?
Of ontdekte ik eindelijk dat het geen zin heeft om je leven te vullen met doen-alsof?

In de jaren daarna heb ik ermee gevochten. Ik heb in hoeken en gaten gekeken waar ik liever niet over vertel, onder anderen de plek waar je heen moet om zelf je leven te kunnen afbreken. Ik ben er doorheen gekomen.
Gisteren heb ik uitgelegd als wie en wat, dus daar laat ik het maar bij.

Maar zaterdag jongstleden stond ik voor het Chassé theater, een plek waar ik ook een band mee heb. Daar en toen, bij het vallen van de avond, op het breekpunt tussen zaterdagmiddag en Saturday night, gebeurde er iets. Toeval bestaat niet, het was even of alles speciaal voor mij was bedacht.

Op dat podium daar in de kou stelden zich de koperblazers van het Brabants Orkest op, samen met een popband. Ik was benieuwd welke mix tussen klassieke- en lichte muziek ze voor ons bedacht hadden.
Als speciale gast werd Brabants' beroemdste saxofonist aangekondigd: Bertus Borgers.
Ja; die ene, die man die als geen ander het scheurend koper van de sax kon voegen naar het moeizaam kreunende keelgeluid van Herman Brood.
Bertus Borgers waar ik altijd als vanzelf dat lickje achteraan hoor en dan het zinnetje:
"You make me feel like I've drawn a losers card...."

Ik schreeuwde nog in stilte: "Dit doe je niet, nee! Doe het niet!"
Maar daar was dat lickje en dan het zinnetje, dus ik heb het laten komen zoals het kwam.

Het was zo vreemd. Die muziek op het plein voor het theater. Dat theater waar ik ooit collega's was met Joost. Diezelfde Joost die me zoveel jaar eerder voor het eerst liet zien hoe je kunt toveren met spotlights, theaterdoek en zetstukken. Joost die mij verliefd liet worden op de eeuwige, zachte schimmelgeur waar elk goed theater van doortrokken is. Dezelfde Joost die er niet meer is, die eenzelfde stap nam als Herman om er maar niet meer te hoeven zijn.

Ik stond daar en ik zag ze samen glimlachen naar mij. Nog heel even voelde ik me verbroederd, want eigenlijk ben ik ook gestopt, als het ware.
Maar ik ga verder, opnieuw verder. Daar waar ik steeds bang was om mijn oude leven als een last mee te moeten torsen, weet ik sinds deze week dat het avontuur wat ik jarenlang beleefd heb misschien wel mijn grootste schat is.
Ik heb geglimlacht naar hen, ze een heimelijk kushandje toegeworpen en ik dacht: "It ain't my way to quit, mom......  "

Toen ben ik door de kou en het duister naar huis gefietst. Ik heb mezelf een flink bord hete snert voorgezet en nog maar eens bedacht dat er helemaal niks mis mee is om mijn leven op mijn manier te leven.......

:)