Als ik dit begin te schrijven is het 31 december 2011, 23:45 uur.
Het oude jaar is afgelopen, een nieuw jaar ligt op de stoep te wachten om te worden uitgepakt en geconsumeerd.
Eigenlijk ben ik helemaal niet klaar voor een nieuw jaar, want nog te druk bezig om alles wat ik in het afgelopen jaar heb afgesloten een plek te geven. Pas als dat gedaan is, durf ik me als nieuw te voelen.
Toch doe ik het maar, het jaar wisselen, ook al zit ik hier alleen, nu en dan bezorg naar Twiggy kijkend, want het lieve schepseltje heeft nog minder met vuurwerk op dan ik en het knalt al sinds vanmorgen negen uur.
We zijn samen al hartstikke moe van dit ontspoorde ritueel waardoor de jaarwisseling elk jaar iets meer lijkt te vervagen.
Maar ik sluit echt iets af. Een leven waarvan ik zelf nog steeds met een mond vol tanden sta.
Het was vreemd, raar, gek en onwerkelijk. Heb ik dat allemaal doorstaan?
Ik denk aan heel veel mensen die met me opgetrokken hebben, zij meestal meer met mij dan ik met hen.
Mensen die in mij geloofden terwijl ik niet eens kon geloven dat ik echt bestond.
Ik heb me vele jaren lang schuldig gevoeld voor wie en hoe ik was en ik verbaas me erover dat daarvan blijkbaar niets zichtbaar was. Ik verbaas me er ook over dat vrijwel niemand uit heel mijn kring van mij wegloopt nu ik, op een manier die geen twijfel laat, heb getoond dat ik nooit was wat ik leek.
Alle vriendelijkheid, hulp en genegenheid die heb gekregen van alle mensen om me heen maakt me verlegen, maar het is heel goed om te ervaren dat me een plekje gegund wordt in de wereld.
Mijn nieuwe jaar zal een periode zijn waarin ik ga leren hoe ik dat plekje zo goed en mooi mogelijk in kan vullen. Nu zweef ik nog ergens tussen oude schaamte en nieuwe hoop. Ik weet nog niet goed hoe ik mensen kan benaderen, om uitgestoken handen aan te nemen en aan te bieden, maar ik wil dat graag en ik durf bijna niet te hopen dat de mensen nog steeds zo vriendelijk en geduldig met mij zullen zijn als ik mijn weg niet altijd foutloos vind.
Ik bedenk me dat Nieuwjaarsdag de eerste dag in de winter is waarop ik altijd ga verlangen naar het komende voorjaar. De dag waarop de heldere warmte van de zon in de lente onbereikbaar lijkt, maar ik weet dat het komt!
Zo kijk ik nu ook naar Het Nieuwe Jaar. Het komt eraan....
Nu ga ik eerst op zoek naar Twiggy, want ze is even na twaalven weggekropen. Het geknal en geflits van het vuurwerk is haar toch te veel geworden.
Mij niet.
Ik wens iedereen een prachtig 2012.
zondag 1 januari 2012
woensdag 28 december 2011
Verhaaltjes uit de Lege Doos
De titel is een variatie op "Liedjes uit de oude doos".
Het zit namelijk zo: Ik heb reuze veel zin om te schrijven, maar helemaal geen inspiratie. Geen idee waar ik me nu eens druk over kan maken.
Ik dacht eerst nog om iets te gaan zeuren over de Goddeloosheid van de Grote Religies, maar zou dat helpen?
Zouden perverse vieze mensjes dan ophouden met naar doen tegen andere mensjes omdat die perverse vieze mensjes bijna voortdurend aan sex lopen te denken, zonder te snappen dat daar in beginsel weinig mis mee is?
Misschien zou ik me er hardop zorgen over kunnen maken dat het kennelijk steeds meer en vaker dat 'geloof' als excuus gebruikt wordt voor misdadig gedrag?
Of dat misdaad Het Nieuwe Geloof is (dan heet het 'economie')?
Het helpt niks, denk ik. De wereld draait gewoon door, en door, en door, en door, en door.....
Dus ik weet niks te zeggen, vandaag. Geen achterstallige kerstgedachten, geen eindejaars overpeinzingen.
Er valt natuurlijk een hoop te peinzen en te overwegen.
Bijvoorbeeld over het voordeel van kapotte luidsprekers: Ik luister nu naar de computer via een koptelefoon; dan kan het volume op standje levensgevaarlijk zonder dat de buren daar last van hebben.
Tot op zeker hoogte...
Ik wil namelijk ook wel eens meezingen:
"You know that I can use somebody,
Someone like you...
Ooooh-ooo-oooooooooooooh, Oooooooo-ooohhh!!!!!!!"
(ik zing toch niet vals, hoop ik?)
Maar verder... Stilte voor de storm, misschien? Want volgende week zit ik niet meer in de lappenmand, heb ik besloten.
Allerlei wilde, groot, groter, grootse plannen die nu nog sudderen en straks moeten worden uitgevoerd.
Nee, ik ga nog niks verklappen, want dan moet iedereen zich er weer mee gaan bemoeien en dat ken ik nou wel, hoor. Al die goede stuurlui op de wal. Waar je ook heen vaart, ze zijn overal. Van die betweters met de handen in de zakken, sjachrijnige kop erop en maar vertellen hoe een ander het zijne of het hare moet doen.
En als je dan zegt dat ze het zelf maar es moeten doen, als ze toch zo goed weten hoe het moet...
Dan zijn die droogwatermatrozen opeens niet thuis. Dan ben je opeens een zeikwijf met een grote bek, dan zou je vastgeketend moeten worden aan het aanrecht en weet ik wat niet meer....
Laat mij maar lekker aantoddelen met natte voeten en alles erop en eraan, mij krijgen ze niet gek!
Ik ga straks nog even afwassen, pianolessen, gitaarplingen, poes plagen, buitenspelen, lekker eten en vanaaf op tijd naar bed.
En de buren mogen blij zijn dat ik krap bij kas zit, want ik ben echt van plan een basgitaar te kopen - met een vette versterker derbij.
Let's Rock !!!!!!!
Het zit namelijk zo: Ik heb reuze veel zin om te schrijven, maar helemaal geen inspiratie. Geen idee waar ik me nu eens druk over kan maken.
Ik dacht eerst nog om iets te gaan zeuren over de Goddeloosheid van de Grote Religies, maar zou dat helpen?
Zouden perverse vieze mensjes dan ophouden met naar doen tegen andere mensjes omdat die perverse vieze mensjes bijna voortdurend aan sex lopen te denken, zonder te snappen dat daar in beginsel weinig mis mee is?
Misschien zou ik me er hardop zorgen over kunnen maken dat het kennelijk steeds meer en vaker dat 'geloof' als excuus gebruikt wordt voor misdadig gedrag?
Of dat misdaad Het Nieuwe Geloof is (dan heet het 'economie')?
Het helpt niks, denk ik. De wereld draait gewoon door, en door, en door, en door, en door.....
Dus ik weet niks te zeggen, vandaag. Geen achterstallige kerstgedachten, geen eindejaars overpeinzingen.
Er valt natuurlijk een hoop te peinzen en te overwegen.
Bijvoorbeeld over het voordeel van kapotte luidsprekers: Ik luister nu naar de computer via een koptelefoon; dan kan het volume op standje levensgevaarlijk zonder dat de buren daar last van hebben.
Tot op zeker hoogte...
Ik wil namelijk ook wel eens meezingen:
"You know that I can use somebody,
Someone like you...
Ooooh-ooo-oooooooooooooh, Oooooooo-ooohhh!!!!!!!"
(ik zing toch niet vals, hoop ik?)
Maar verder... Stilte voor de storm, misschien? Want volgende week zit ik niet meer in de lappenmand, heb ik besloten.
Allerlei wilde, groot, groter, grootse plannen die nu nog sudderen en straks moeten worden uitgevoerd.
Nee, ik ga nog niks verklappen, want dan moet iedereen zich er weer mee gaan bemoeien en dat ken ik nou wel, hoor. Al die goede stuurlui op de wal. Waar je ook heen vaart, ze zijn overal. Van die betweters met de handen in de zakken, sjachrijnige kop erop en maar vertellen hoe een ander het zijne of het hare moet doen.
En als je dan zegt dat ze het zelf maar es moeten doen, als ze toch zo goed weten hoe het moet...
Dan zijn die droogwatermatrozen opeens niet thuis. Dan ben je opeens een zeikwijf met een grote bek, dan zou je vastgeketend moeten worden aan het aanrecht en weet ik wat niet meer....
Laat mij maar lekker aantoddelen met natte voeten en alles erop en eraan, mij krijgen ze niet gek!
Ik ga straks nog even afwassen, pianolessen, gitaarplingen, poes plagen, buitenspelen, lekker eten en vanaaf op tijd naar bed.
En de buren mogen blij zijn dat ik krap bij kas zit, want ik ben echt van plan een basgitaar te kopen - met een vette versterker derbij.
Let's Rock !!!!!!!
zondag 25 december 2011
En opeens was het Kerstmis
Wat doe ik dit jaar met kerstmis?
Dat is niet de goeie vraag.
Het moet zijn: "Wat doe jij dit jaar met Kerstmis?"
Dat is me de afgelopen tijd best vaak gevraagd en mijn antwoord was dat ik het niet wist.
Kerstmis vieren zit namelijk niet echt in mijn systeem.
Het zijn van die dagen waarop iemand als ik gespannen wacht tot het voorbij is, mezelf ondertussen afvragend wat de mores is van kerst, vooral Eerste Kerstdag schijnt gevaarlijk te zijn. Voor je het weet ga je een grens over.
Aan de ene kant je is er eigen geweten en aan de andere kant zo ongeveer het oordeel van de hele rest van de mensheid.
We vinden allemaal 'iets' van kerst: wat kan en wat mag op deze dagen, maar ook wat je durft.
De meeste mensen die ik ken delen kennelijk het gevoel dat Kerst iets is wat je, al dan niet wanhopig, uit moet zitten.
Eigenlijk ken ik heel weinig mensen die een Kerstgevoel, of gevoel voor kerst, bezitten. Mijn moeder heeft een kerstgevoel, dus daarvan heb ik van huis uit wel iets meegekregen.
Ik heb heel veel jaren heel hard gewerkt om er vanaf te komen,van dat kerstgevoel. Ik heb er veel over nagedacht; gemediteerd zelfs. Het is meer dan eens voorgekomen dat ik kerstavond heb laten verdrinken in alcohol. Eén keer heb ik het kerstgevoel ergens in Juli aan de buitenlucht blootgesteld, misschien dat het daardoor op zou drogen ofzo?
Heel veel kerstdagen was ik heel ergens anders, één keer zelfs in de gevangenis, in elk geval vaak op plekken waar je bepaald buiten de tijd en los van de beschaving leeft - noem het Rock'n'roll....
Een paar jaar geleden was mijn voorraad ideeën en mogelijkheden om iets bijzonders van kerst te maken, zolang het maar geen kerst was, helemaal uitgeput. Sindsdien verstop ik me.
De wereld gaat zijn gang maar, ik heb met kerst een sabattical lang weekend. Ik plan niks, denk nergens aan en wil me al helemaal niet overgeven aan de rinkelende, glitterende, knipperende, ingetogen jubelende, opgedirkte Kerstelijkheden.
Dus dit jaar ben ik maar bijtijds begonnen om me niet op Kerstmis voor te bereiden.
Nou, okee.. Een paar dingetjes zijn er zo'n beetje tussendoor geslipt. Een week of wat geleden kocht ik per ongeluk twee dozijn kerstballen en een snoer kerstboomlampjes. De kerstkaarsjes die ik met Sinterklaas kreeg, heb ik vooraan in de kast gezet, vlakbij alle andere kaarsen, want je weet maar nooit hoe donker het wordt, zo tegen Kerst.
Ik heb vorige week de hele stad doorgespit op zoek naar een leuke jurk voor kerst, maar ach, dat mag geen naam hebben....
Goed, ik heb in elk geval zelf geen kerstboom gekocht, dat heeft mijn dochter voor me gedaan. Heel lief van haar, want ik zou niet weten hoe ik die hierheen zou moeten sjouwen in mijn toestand, vlak na die operatie.
Ik heb de kerstboom samen met mijn dochter, twee dagen voor kerstmis, opgezet. Gezellig, hoor...
Ik heb overal kaarsjes neergezet en aangestoken, maar dat pas nadat ik me vandaag helemaal opgetut had met mooie kleertjes, glimmende sieraden, een beetje make-up en een fijn geurtje. Niet overdreven, gewoon voor de sfeer. Lekker tutten, want vandaag is zo'n dag om er als het ware niet te zijn...
Vanmiddag heb ik een lekkere lunch voor mezelf gemaakt en genoten van een kerstconcert op de radio.
Daarna via Internet gezellig gebabbeld met een hoop mensen die ook niks aan kerstmis willen doen en toen heb ik voor mezelf gekookt.
Niks bijzonders, hoor. Gewoon iets wat ik erg lekker vind en niet zo heel vaak voor mezelf kook.
Daarna heb ik een film gekeken. Iets over 'the Grinch' die kerstmis gestolen had. Toen was de dag alweer bijna om. Ik zit nu te bloggen terwijl ik het Weihnachts Oratorium van Bach op heb staan.
Straks nog even kijken of er iemand op FeesBoek is en dan is eerste kerstdag alweer voorbij.
Morgen ga ik bij mijn Moeder op bezoek. Misschien dat ik dan nog iets meekrijg van een soort van Kerstsfeer, want ik laat het zelf vrijwel ongemerkt voorbij gaan.......
Denk ik..
Nouja,
Bijna......
Dat is niet de goeie vraag.
Het moet zijn: "Wat doe jij dit jaar met Kerstmis?"
Dat is me de afgelopen tijd best vaak gevraagd en mijn antwoord was dat ik het niet wist.
Kerstmis vieren zit namelijk niet echt in mijn systeem.
Het zijn van die dagen waarop iemand als ik gespannen wacht tot het voorbij is, mezelf ondertussen afvragend wat de mores is van kerst, vooral Eerste Kerstdag schijnt gevaarlijk te zijn. Voor je het weet ga je een grens over.
Aan de ene kant je is er eigen geweten en aan de andere kant zo ongeveer het oordeel van de hele rest van de mensheid.
We vinden allemaal 'iets' van kerst: wat kan en wat mag op deze dagen, maar ook wat je durft.
De meeste mensen die ik ken delen kennelijk het gevoel dat Kerst iets is wat je, al dan niet wanhopig, uit moet zitten.
Eigenlijk ken ik heel weinig mensen die een Kerstgevoel, of gevoel voor kerst, bezitten. Mijn moeder heeft een kerstgevoel, dus daarvan heb ik van huis uit wel iets meegekregen.
Ik heb heel veel jaren heel hard gewerkt om er vanaf te komen,van dat kerstgevoel. Ik heb er veel over nagedacht; gemediteerd zelfs. Het is meer dan eens voorgekomen dat ik kerstavond heb laten verdrinken in alcohol. Eén keer heb ik het kerstgevoel ergens in Juli aan de buitenlucht blootgesteld, misschien dat het daardoor op zou drogen ofzo?
Heel veel kerstdagen was ik heel ergens anders, één keer zelfs in de gevangenis, in elk geval vaak op plekken waar je bepaald buiten de tijd en los van de beschaving leeft - noem het Rock'n'roll....
Een paar jaar geleden was mijn voorraad ideeën en mogelijkheden om iets bijzonders van kerst te maken, zolang het maar geen kerst was, helemaal uitgeput. Sindsdien verstop ik me.
De wereld gaat zijn gang maar, ik heb met kerst een sabattical lang weekend. Ik plan niks, denk nergens aan en wil me al helemaal niet overgeven aan de rinkelende, glitterende, knipperende, ingetogen jubelende, opgedirkte Kerstelijkheden.
Dus dit jaar ben ik maar bijtijds begonnen om me niet op Kerstmis voor te bereiden.
Nou, okee.. Een paar dingetjes zijn er zo'n beetje tussendoor geslipt. Een week of wat geleden kocht ik per ongeluk twee dozijn kerstballen en een snoer kerstboomlampjes. De kerstkaarsjes die ik met Sinterklaas kreeg, heb ik vooraan in de kast gezet, vlakbij alle andere kaarsen, want je weet maar nooit hoe donker het wordt, zo tegen Kerst.
Ik heb vorige week de hele stad doorgespit op zoek naar een leuke jurk voor kerst, maar ach, dat mag geen naam hebben....
Goed, ik heb in elk geval zelf geen kerstboom gekocht, dat heeft mijn dochter voor me gedaan. Heel lief van haar, want ik zou niet weten hoe ik die hierheen zou moeten sjouwen in mijn toestand, vlak na die operatie.
Ik heb de kerstboom samen met mijn dochter, twee dagen voor kerstmis, opgezet. Gezellig, hoor...
Ik heb overal kaarsjes neergezet en aangestoken, maar dat pas nadat ik me vandaag helemaal opgetut had met mooie kleertjes, glimmende sieraden, een beetje make-up en een fijn geurtje. Niet overdreven, gewoon voor de sfeer. Lekker tutten, want vandaag is zo'n dag om er als het ware niet te zijn...
Vanmiddag heb ik een lekkere lunch voor mezelf gemaakt en genoten van een kerstconcert op de radio.
Daarna via Internet gezellig gebabbeld met een hoop mensen die ook niks aan kerstmis willen doen en toen heb ik voor mezelf gekookt.
Niks bijzonders, hoor. Gewoon iets wat ik erg lekker vind en niet zo heel vaak voor mezelf kook.
Daarna heb ik een film gekeken. Iets over 'the Grinch' die kerstmis gestolen had. Toen was de dag alweer bijna om. Ik zit nu te bloggen terwijl ik het Weihnachts Oratorium van Bach op heb staan.
Straks nog even kijken of er iemand op FeesBoek is en dan is eerste kerstdag alweer voorbij.
Morgen ga ik bij mijn Moeder op bezoek. Misschien dat ik dan nog iets meekrijg van een soort van Kerstsfeer, want ik laat het zelf vrijwel ongemerkt voorbij gaan.......
Denk ik..
Nouja,
Bijna......
vrijdag 23 december 2011
Reïncarnatie
Ik beschouw mezelf niet als spiritueel. Soms denk ik wel na over leven en dood, of er na de dood nog iets is en hoe belangrijk dat is. Het idee is wel aantrekkelijk, zeker zoals het door sommige stromingen wordt voorgespiegeld: Een heleboel rust...
Maar het is nu ook bijna kerst. We zitten nu tussen de winterzonnewende en kerstmis in. Dat geeft me toch wel een bepaald gevoel. Als er al een sterfelijke en een spirituele wereld bestaan, zijn dit van die dagen waarop dat heel aannemelijk is.
Er hangt iets in de lucht, zal ik maar zeggen.
Voor mij is dit een heel bijzondere kerst en een bijzonder oudjaar.
Ik ben niet iemand die het leven probeert te verklaren aan de hand van dingen die niet hier en/of nu gebeuren. Als er een geestenwereld is, zal dat misschien best zo zijn, maar tot nu toe heb ik nooit dingen beleefd of gezien die duidelijk paranormaal te noemen zijn, dus ik hou me daarover op de vlakte...
Toch gebeuren er weleens dingen dit op zijn minst wonderlijk te noemen zijn. Soms mag het 'toeval' heten of 'deja vu'. Of gewoon een bijzonder gevoel, maar vaak is daar een hele simpele verklaring voor.
Neem nou deze dagen: Ik heb de afgelopen jaren een heel ongewoon, indringend proces doorgemaakt en ik ben nog herstellende van de meest ingrijpende gebeurtenis uit dat proces.
Het was niet voor niets allemaal, ik voel me er echt veel beter door. Maar ik merk op dit moment heel goed hoe ingrijpend het allemaal was en hoe vreselijk zwaar het soms is geweest.
Ik voel nu ook dat het nog wel even zal duren eer ik helemaal gewend zal zijn aan de gevolgen van wat er met me is gebeurd.
In zekere zin ben ik gereïncarneerd. Ik heb een leven afgesloten, voor zover dat kan, en waar het één eindigt, begint het ander, anders zou ik er niet meer zijn om dit blog te schrijven.
Maar ik ben niet gestorven, dus ook niet opnieuw als klein kindje geboren, mijn leven loopt gewoon door. Mijn verleden blijft van mij, ook al had ik tot voor kort altijd het gevoel dat ik per ongeluk op de plek van iemand anders zat.
Een enkele keer was het zelfs zo, dat ik mijn dromen en mijn levende herinneringen moeilijk uit elkaar kon houden, want het was allebei even werkelijk of onwerkelijk.
En vanavond zat ik in een boek te lezen wat speelt in de tijd dat ik een kind was in een plaatsje wat lijkt op het dorp waar ik ben geboren en opgegroeid. Zo'n boek prikkelt mijn geheugen en al lezende wist ik opeens helemaal niet meer wat ik nou echt heb meegemaakt. Ik kreeg heel sterk het gevoel dat mijn dromen vanavond definitief eindigden. Een deel ervan is afgelopen en verdwenen als een kaars die is opgebrand en uitgedoofd. Andere dromen zijn uitgekomen, die zijn nu werkelijkheid en het is heel raar om te bedenken dat die dingen niet zo lang geleden nog onmogelijk waren.
Ik heb gehuild. Het afscheid wat ik moest nemen van een deel van mijn jeugd en mijn verleden doet toch pijn. Ik ben blijkbaar toch een beetje dood gegaan.
Vanavond was ik voor mijn gevoel bezig een kistje te timmeren en te schuren en te politoeren, voor het kind wat ik niet kon zijn. Daarna heb ik een gat in de grond gegraven en nu leg ik dat kind in het kistje en straks stop ik het onder de grond op een plek die ik alleen ken.
Het betekent niet dat ik afscheid neem van mijn jeugd, want al heel lang was er een kind wat ik niet mocht zijn. Zij zat ergens diep verborgen op een donkere plek die ik alleen kende.
Nu is ze niet meer verborgen. Zij neemt de plek in van dat kind waarvan ik niet goed weet of ik het al die jaren gedroomd heb.
Misschien ben ik vanavond gereïncarneerd, ik voel me wel wat ongewoon, zal ik maar zeggen.
Het kan best zijn dat dit gevoel ontstaan is door hormoonschommelingen, emoties en vermoeidheid. Het ziet er in elk geval naar uit dat ik erg hard gewerkt heb om zover te komen.
Het is ook echt waar dat ik me nu niet meer degene voel die ik heel lang was.
Ik vraag me af of ik nu pas echt ga veranderen, want nu is daar blijkbaar alle ruimte voor.
ik zal vast nog wel eens teruggaan naar de plek waar ik het kind wat ik niet kon zijn heb begraven, maar ik kan het nooit meer terug halen.
Het is goed zo. Dit is iets waar ik naar verlangd heb. Ik moest het oude loslaten om het nieuwe toe te kunnen laten.
Nu hoef ik niet meer te doen alsof.
De komende dagen ga ik dit gevoel laten bezinken en verwerken. Het is niet erg, het moet gebeuren. Als het over is, sta ik weer met mijn voetjes op de grond en ga ik weer heel hard aan het werk, want het leven roept me. Ik wil nog een hoop doen!
Maar het is nu ook bijna kerst. We zitten nu tussen de winterzonnewende en kerstmis in. Dat geeft me toch wel een bepaald gevoel. Als er al een sterfelijke en een spirituele wereld bestaan, zijn dit van die dagen waarop dat heel aannemelijk is.
Er hangt iets in de lucht, zal ik maar zeggen.
Voor mij is dit een heel bijzondere kerst en een bijzonder oudjaar.
Ik ben niet iemand die het leven probeert te verklaren aan de hand van dingen die niet hier en/of nu gebeuren. Als er een geestenwereld is, zal dat misschien best zo zijn, maar tot nu toe heb ik nooit dingen beleefd of gezien die duidelijk paranormaal te noemen zijn, dus ik hou me daarover op de vlakte...
Toch gebeuren er weleens dingen dit op zijn minst wonderlijk te noemen zijn. Soms mag het 'toeval' heten of 'deja vu'. Of gewoon een bijzonder gevoel, maar vaak is daar een hele simpele verklaring voor.
Neem nou deze dagen: Ik heb de afgelopen jaren een heel ongewoon, indringend proces doorgemaakt en ik ben nog herstellende van de meest ingrijpende gebeurtenis uit dat proces.
Het was niet voor niets allemaal, ik voel me er echt veel beter door. Maar ik merk op dit moment heel goed hoe ingrijpend het allemaal was en hoe vreselijk zwaar het soms is geweest.
Ik voel nu ook dat het nog wel even zal duren eer ik helemaal gewend zal zijn aan de gevolgen van wat er met me is gebeurd.
In zekere zin ben ik gereïncarneerd. Ik heb een leven afgesloten, voor zover dat kan, en waar het één eindigt, begint het ander, anders zou ik er niet meer zijn om dit blog te schrijven.
Maar ik ben niet gestorven, dus ook niet opnieuw als klein kindje geboren, mijn leven loopt gewoon door. Mijn verleden blijft van mij, ook al had ik tot voor kort altijd het gevoel dat ik per ongeluk op de plek van iemand anders zat.
Een enkele keer was het zelfs zo, dat ik mijn dromen en mijn levende herinneringen moeilijk uit elkaar kon houden, want het was allebei even werkelijk of onwerkelijk.
En vanavond zat ik in een boek te lezen wat speelt in de tijd dat ik een kind was in een plaatsje wat lijkt op het dorp waar ik ben geboren en opgegroeid. Zo'n boek prikkelt mijn geheugen en al lezende wist ik opeens helemaal niet meer wat ik nou echt heb meegemaakt. Ik kreeg heel sterk het gevoel dat mijn dromen vanavond definitief eindigden. Een deel ervan is afgelopen en verdwenen als een kaars die is opgebrand en uitgedoofd. Andere dromen zijn uitgekomen, die zijn nu werkelijkheid en het is heel raar om te bedenken dat die dingen niet zo lang geleden nog onmogelijk waren.
Ik heb gehuild. Het afscheid wat ik moest nemen van een deel van mijn jeugd en mijn verleden doet toch pijn. Ik ben blijkbaar toch een beetje dood gegaan.
Vanavond was ik voor mijn gevoel bezig een kistje te timmeren en te schuren en te politoeren, voor het kind wat ik niet kon zijn. Daarna heb ik een gat in de grond gegraven en nu leg ik dat kind in het kistje en straks stop ik het onder de grond op een plek die ik alleen ken.
Het betekent niet dat ik afscheid neem van mijn jeugd, want al heel lang was er een kind wat ik niet mocht zijn. Zij zat ergens diep verborgen op een donkere plek die ik alleen kende.
Nu is ze niet meer verborgen. Zij neemt de plek in van dat kind waarvan ik niet goed weet of ik het al die jaren gedroomd heb.
Misschien ben ik vanavond gereïncarneerd, ik voel me wel wat ongewoon, zal ik maar zeggen.
Het kan best zijn dat dit gevoel ontstaan is door hormoonschommelingen, emoties en vermoeidheid. Het ziet er in elk geval naar uit dat ik erg hard gewerkt heb om zover te komen.
Het is ook echt waar dat ik me nu niet meer degene voel die ik heel lang was.
Ik vraag me af of ik nu pas echt ga veranderen, want nu is daar blijkbaar alle ruimte voor.
ik zal vast nog wel eens teruggaan naar de plek waar ik het kind wat ik niet kon zijn heb begraven, maar ik kan het nooit meer terug halen.
Het is goed zo. Dit is iets waar ik naar verlangd heb. Ik moest het oude loslaten om het nieuwe toe te kunnen laten.
Nu hoef ik niet meer te doen alsof.
De komende dagen ga ik dit gevoel laten bezinken en verwerken. Het is niet erg, het moet gebeuren. Als het over is, sta ik weer met mijn voetjes op de grond en ga ik weer heel hard aan het werk, want het leven roept me. Ik wil nog een hoop doen!
maandag 19 december 2011
Je leven is een kunstwerk
Dat denk ik: Je leven is een kunstwerk...
De grote kunst eraan is om dat ook zo te laten zijn.
Ook al weet ik wel wat het mag zijn, ik durf niet zomaar te roepen hoe het werkt.
Daar zijn verschillende ideeën over. Misschien heeft het te maken met heel hard werken of komt het vooral door wat mensen 'domweg geluk' noemen.
Ik vermoed dat het een beetje is van allebei en ook nog wat meer.
Natuurlijk denk ik aan heel veel mensen terwijl ik dit schrijf en ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers op iedereen die ik nu voor de geest haal. Het begint al bij hele gewone mensen, hoor.
Mijn buurtjes met hun keurige huizen, schattige kinderen en kalme leventje. Ik benijd die kalmte en de sfeer die om hen heen hangt, het ontspannen leven waarin niemand van plan is de hemel te bestormen of de wereld te verbeteren. Gewoon doen wat je nodig vindt om elke avond vredig en tevreden in je bed te kunnen stappen.
De zichtbare berusting. Het is haast alsof zij de Steen der Wijzen of De Heilige Graal bewaken.
Misschien is het echt wel zo.....
Of mensen met een eigen zaak. Hard aan het werk, steeds weer balancerend tussen vrij te zijn als eigen baas en zorgen dat je geen slaaf wordt van verplichtingen die bij het onderdemerschap horen.
Gewoon doen wat je graag doet en wat je goed kunt. De zuiverheid van geest hebben om een tegenvaller te beschouwen als een uitdaging, niet als rampspoed.
Precies het soort onderneminkjes waar ik graag klant ben, puur vanwege de levendigheid die er vanaf spat.
En mensen die niet bang zijn om te groeien, die hun talenten ontplooien en uitbouwen zonder stiekeme bijbedoelingen.
Degenen die presteren zonder te pretenderen. Niks theatraals in hun ware doen en laten. Geen bombastische nederigheid en ook geen geblaas van hoge torens.
Ze doen wat bij hen past en daar doen ze helemaal niet moeilijk over.
Ik denk aan al die mensen en ik probeer te zien waarin ze op elkaar lijken, want ik denk dat die overeenkomst waarschijnlijk het geheim is voor een leven als een kunstwerk.
En natuurlijk ben ik benieuwd of ik dat óók kan....
De grote kunst eraan is om dat ook zo te laten zijn.
Ook al weet ik wel wat het mag zijn, ik durf niet zomaar te roepen hoe het werkt.
Daar zijn verschillende ideeën over. Misschien heeft het te maken met heel hard werken of komt het vooral door wat mensen 'domweg geluk' noemen.
Ik vermoed dat het een beetje is van allebei en ook nog wat meer.
Natuurlijk denk ik aan heel veel mensen terwijl ik dit schrijf en ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers op iedereen die ik nu voor de geest haal. Het begint al bij hele gewone mensen, hoor.
Mijn buurtjes met hun keurige huizen, schattige kinderen en kalme leventje. Ik benijd die kalmte en de sfeer die om hen heen hangt, het ontspannen leven waarin niemand van plan is de hemel te bestormen of de wereld te verbeteren. Gewoon doen wat je nodig vindt om elke avond vredig en tevreden in je bed te kunnen stappen.
De zichtbare berusting. Het is haast alsof zij de Steen der Wijzen of De Heilige Graal bewaken.
Misschien is het echt wel zo.....
Of mensen met een eigen zaak. Hard aan het werk, steeds weer balancerend tussen vrij te zijn als eigen baas en zorgen dat je geen slaaf wordt van verplichtingen die bij het onderdemerschap horen.
Gewoon doen wat je graag doet en wat je goed kunt. De zuiverheid van geest hebben om een tegenvaller te beschouwen als een uitdaging, niet als rampspoed.
Precies het soort onderneminkjes waar ik graag klant ben, puur vanwege de levendigheid die er vanaf spat.
En mensen die niet bang zijn om te groeien, die hun talenten ontplooien en uitbouwen zonder stiekeme bijbedoelingen.
Degenen die presteren zonder te pretenderen. Niks theatraals in hun ware doen en laten. Geen bombastische nederigheid en ook geen geblaas van hoge torens.
Ze doen wat bij hen past en daar doen ze helemaal niet moeilijk over.
Ik denk aan al die mensen en ik probeer te zien waarin ze op elkaar lijken, want ik denk dat die overeenkomst waarschijnlijk het geheim is voor een leven als een kunstwerk.
En natuurlijk ben ik benieuwd of ik dat óók kan....
donderdag 15 december 2011
Miss Twiggy and me, part III
Hoelang woont Twiggy nu alweer bij me? Ik ben de tel kwijt.
Maar eigenlijk is dat niet zo heel belangrijk. Ze woont nog steeds bij me en dat is wat telt.
Het lijkt erop dat ze nu eindelijk helemaal gewend is. Er zat even een moeilijke periode in want ik moest naar het ziekenhuis. De opname duurde een kleine week en in die tijd hebben meneer en mevrouw Knullemans op mijn huisje en mijn diertje gepast.
Ik geloof dat ze het alledrie best gezellig vonden, maar voor een poesbeest als Twiggy geeft het wel een beetje stress.
De eerste weken na mijn thuiskomst was ik niet in mijn gewone doen. Ik had een zware operatie achter de rug en daardoor was ik meer verzwakt dan ik ooit had kunnen denken. De zorg voor mezelf en een Poes was opeens een levenswerk. Mentaal was ik ook verre van fit. Alles was me heel snel teveel en daardoor had ik erg weinig geduld met Twiggy. Dat gaf voor haar nog meer stress en toen er ook nog eens nieuwe buren in het huisje naast ons kwamen wonen met maar liefst twee katten en een hond, buitenkatten, maar liefst, was het voor Twiggy echt te veel van het goede.
Ze verhaarde enorm. Ik bedacht me dat ik van de inhoud van de stofzuiger minstens twee katten per week zou kunnen breien. Dat was nog niet zo erg, vond ik. Toen Twiggy van de stress op het kleed in de gang ging plassen werd het me bijna teveel. Ik voelde me al helemaal niet lekker door de operatie en met een gestresste kat om me heen die ook nog eens gaat wildplassen - Moet ik nog meer zeggen?
Ik heb heel verdrietig bij haar gezeten, me afvragend of ze wel bij me zou kunnen blijven wonen. Hoe moest het gaan als ik straks weer ga werken? Hoe lang zou ik het volhouden als ik regelmatig thuis zou moeten komen in een huis wat vreselijk stinkt naar kattepis?
Ik heb er zelfs om gehuild..
En wat deed Twiggy? Ze deed wat ervoor en erna nooit gedaan heeft: Ze kwam 's nachts bij me slapen op de dekenkist aan mijn voeteneinde, als troost.
Ze is echt heel lief!
Maar het gaat intussen weer helemaal goed met ons. Ik voel me weer bijna de oude, vooral mentaal, en Twiggy heeft haar draai weer gevonden, meer dan gevonden. Ze weet precies wanner het tijd is voor iets lekkers.
Het piepje waarmee de computer staart is voor haar het sein om op mijn schoot te springen waar ze dan luid spinnend een goed plekje vindt.
Ze praat honderduit tegen me en ik begin haar zo'n beetje te verstaan. Ze is intussen een paar keer ontsnapt en ze is steeds keurig teruggekomen en ik was daar elke keer weer heel blij om. Ze verhaart vrijwel niet meer, dus je zou letterlijk kunnen zeggen dat ze goed in d'r vel zit, toch?
Soms pak ik haar op en ze laat dat heel kalm toe. Vorige week had ik haar vast, toen zat ze als het ware op mijn arm, met haar voorpootjes op mijn schouder. Ze begon zachtjes te spinnen en legde haar kopje tegen mijn wang.
Ze mag blijven, want ze is zo lief!
Maar eigenlijk is dat niet zo heel belangrijk. Ze woont nog steeds bij me en dat is wat telt.
Het lijkt erop dat ze nu eindelijk helemaal gewend is. Er zat even een moeilijke periode in want ik moest naar het ziekenhuis. De opname duurde een kleine week en in die tijd hebben meneer en mevrouw Knullemans op mijn huisje en mijn diertje gepast.
Ik geloof dat ze het alledrie best gezellig vonden, maar voor een poesbeest als Twiggy geeft het wel een beetje stress.
De eerste weken na mijn thuiskomst was ik niet in mijn gewone doen. Ik had een zware operatie achter de rug en daardoor was ik meer verzwakt dan ik ooit had kunnen denken. De zorg voor mezelf en een Poes was opeens een levenswerk. Mentaal was ik ook verre van fit. Alles was me heel snel teveel en daardoor had ik erg weinig geduld met Twiggy. Dat gaf voor haar nog meer stress en toen er ook nog eens nieuwe buren in het huisje naast ons kwamen wonen met maar liefst twee katten en een hond, buitenkatten, maar liefst, was het voor Twiggy echt te veel van het goede.
Ze verhaarde enorm. Ik bedacht me dat ik van de inhoud van de stofzuiger minstens twee katten per week zou kunnen breien. Dat was nog niet zo erg, vond ik. Toen Twiggy van de stress op het kleed in de gang ging plassen werd het me bijna teveel. Ik voelde me al helemaal niet lekker door de operatie en met een gestresste kat om me heen die ook nog eens gaat wildplassen - Moet ik nog meer zeggen?
Ik heb heel verdrietig bij haar gezeten, me afvragend of ze wel bij me zou kunnen blijven wonen. Hoe moest het gaan als ik straks weer ga werken? Hoe lang zou ik het volhouden als ik regelmatig thuis zou moeten komen in een huis wat vreselijk stinkt naar kattepis?
Ik heb er zelfs om gehuild..
En wat deed Twiggy? Ze deed wat ervoor en erna nooit gedaan heeft: Ze kwam 's nachts bij me slapen op de dekenkist aan mijn voeteneinde, als troost.
Ze is echt heel lief!
Maar het gaat intussen weer helemaal goed met ons. Ik voel me weer bijna de oude, vooral mentaal, en Twiggy heeft haar draai weer gevonden, meer dan gevonden. Ze weet precies wanner het tijd is voor iets lekkers.
Het piepje waarmee de computer staart is voor haar het sein om op mijn schoot te springen waar ze dan luid spinnend een goed plekje vindt.
Ze praat honderduit tegen me en ik begin haar zo'n beetje te verstaan. Ze is intussen een paar keer ontsnapt en ze is steeds keurig teruggekomen en ik was daar elke keer weer heel blij om. Ze verhaart vrijwel niet meer, dus je zou letterlijk kunnen zeggen dat ze goed in d'r vel zit, toch?
Soms pak ik haar op en ze laat dat heel kalm toe. Vorige week had ik haar vast, toen zat ze als het ware op mijn arm, met haar voorpootjes op mijn schouder. Ze begon zachtjes te spinnen en legde haar kopje tegen mijn wang.
Ze mag blijven, want ze is zo lief!
woensdag 14 december 2011
Like a Song
Een tekstje als een liedje,
zou ik dat kunnen?
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
De mensen die ik ken
die me passeren of soms even stoppen
om met me te praten over alles
of soms over helemaal niks.
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
De plekken waar ik kom
waar ik voorbij ga of soms even stilsta
als een film waar ik een rol in speel
of een werkelijkheid - knijp eens?
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken.
* instrumental break *
Gedachten in mijn hoofd
die ik al lang bij me draag of die er zomaar zijn.
Stukjes van de puzzel die 'ik' ben
zo vertrouwd en toch steeds anders
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
zou ik dat kunnen?
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
De mensen die ik ken
die me passeren of soms even stoppen
om met me te praten over alles
of soms over helemaal niks.
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
De plekken waar ik kom
waar ik voorbij ga of soms even stilsta
als een film waar ik een rol in speel
of een werkelijkheid - knijp eens?
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken.
* instrumental break *
Gedachten in mijn hoofd
die ik al lang bij me draag of die er zomaar zijn.
Stukjes van de puzzel die 'ik' ben
zo vertrouwd en toch steeds anders
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken
Abonneren op:
Posts (Atom)