Geheimen

Later als ik groot ben, weet ik vast een heleboel dingen die ik aan niemand vertel. Misschien zal ik daarvan ooit weer een paar dingen aan één of twee mensen verklappen die beter dan beste vrienden van me zijn. Ik denk dat het heel fijn zal zijn om dingen te weten waarvan niemand weet dat ik ze weet.
Soms oefen ik alvast. Dan zeg ik niet tegen iemand dat ik dingen weet waar die iemand misschien iets van zou vinden of iets mee zou doen.

Ik vind dat het bij een oude vrouw hoort om dingen te weten die je niet vertelt. Misschien kun je allerlei dingen beter niet vertellen omdat een oude vrouw dingen weet en kent waar de meeste mensen alleen maar van zullen schrikken als je ze vertelt. Ze zullen niet schrikken van je boodschap, ze zullen schrikken omdat ze je dingen horen zeggen die zij niet begrijpen.

Ze zijn te jong, te onervaren en misschien ook wel te dom om te begrijpen wat een oude vrouw die geleefd heeft zoal kan vertellen. Daarom doe ik voorlopig net of ik zelf nog heel jong en onervaren ben. Net of ik niks weet en al helemaal geen geheimen heb.
Sommige mensen denken immers nog steeds dat ik geen vrouw ben en alleen vrouwen hebben recht op geheimen.

Mannen hebben geen geheimen. Mannen hebben streken waar ze niet over praten. In elk geval niet met vrouwen. Daarom willen sommige mensen liever niet weten dat ik geen man ben. Ik heb namelijk jarenlang iedereen laten geloven dat ik wel een man zou zijn.
Mensen die heel goed naar mij keken, zagen allang dat ik anders was. Soms zagen ze dat zonder dat ze zelf wisten dat ze zagen waar ze naar keken.

Eigenlijk heb ik een superleuk leven. Veel leuker dan ik zelf wist. Ik word er helemaal verlegen van.
Wat er nou precies zo leuk aan is kan ik niet zomaar vertellen. Maar het is een hele hoop. Die hoop is zo groot dat ik er niet overheen kan kijken, hoe hard ik dat ook probeer.
En ik probeer het heel hard.

Daardoor ben ik elke avond heel moe.

Later, als ik groter ben, zal ik vast wel eens over die hoop heen kunnen kijken.
Als ik dat kan, weet ik vast een heleboel dingen die ik aan niemand vertel.
En ik vertel niet hoe ik dat nu al weet.

Sssssssssst !

Ouw'oeren

Volgens mij moet het mogelijk zijn voor iemand met mijn talent en levensloop, om met Ouw'oeren de kost te verdienen. Het lijkt me echt geweldig om te doen. Lekker onderweg van hot naar her, elke dag nieuwe mensen ontmoeten en elke dag hun verhaal en mijn verhaal bij elkaar brengen, lekker samen eten, verder kletsen en dan aan het eind van de dag met een goed gevoel weer uit elkaar.

Ik weet niet of ik het coaching, training, of iets anders moet noemen, maar ik heb er heel veel zin in om te gaan doen. Natuurlijk moet ik ook aan de wereld uit kunnen leggen wat ik doe en waarom ze juist mij moeten vragen om het te doen. Op dit moment vind ik het vanzelfsprekend, maar ik ben de enige die dat vind.

Reclame maken dan maar?
Heeft iemand het nummer van de redactie van 'de wereld draait door'? Wil je me dat even mailen ofzo, dan bel ik morgenochtend meteen en dan klets ik mezelf meteen bij Matthijs aan tafel.
De rest is nu al een legendarisch verhaal. Je mag me vanaf vandaag al fanmails gaan sturen. Zorg dat je bij de eersten hoort, want binnen nu en een paar weken loopt mijn mailbox zo extreem vol dat ik echt nooit meer aan toe zal komen om iedereen persoonlijk te antwoorden!

Maar, zonder dollen. Ik geloof dat ik 'het' nu bijna gevonden heb en ik wil echt graag iets in deze richting gaan doen. Mensen zijn zo leuk!

Dus mail me: mail.carine.hier@gmail.com

Goed bezig, toch?

ploeteren

ik had even geen sjeu om te bloggen. Het leven had weer een paar wonderlijke momenten voor me in petto en die moest ik uitgebreid verwerken.
Volgens velen is schrijven een hele goeie manier van verwerken, maar dat idee mag ik bij tijden van harte bestrijden. Er zijn namelijk van die dingen die verwerk je niet in de zin dat je er vanaf bent, door te schrijven: Je blikt ze in.
Dat heb ik al te vaak gedaan. Ik heb heel veel schrijfsels uitgepoept die ik helemaal niet meer wil zien. Die bevatten ingeblikt leed waar ik me heel lang en heel intens geen raad meer mee weet.

Herbeleven is het beste. Als je dan toch gaat schrijven, doe het dan niet 'van je af', maar haal het terug, beleef het opnieuw en doe er iets mee waardoor de scherpe kantjes verdwijnen.
Daarvoor is schrijven eigenlijk niet het geschikte middel. Er bestaan andere, betere therapieën, die dat hartstikke goed doen.

Daarom heb ik mijn blog een paar dagen gelaten voor wat het was. Ik wil ophouden met verdrietig zijn om de dingen die pijn deden.
Gelukkig staan sommige van die dingen bij tijd en wijlen in levende lijve voor mijn neus. Gelukkig niet zo hevig als voorheen, maar toch sterk en helder genoeg voor een herkansing.

Gelukkig merk ik ook steeds meer dat moeilijke keuzes uiteindelijk geen slechte keuzes zijn. Niet kiezen levert heel veel ellende op. Ik stel vast dat 'kiezen' een vaardigheid is die ik in de loop van mijn leven nauwelijks heb ontwikkeld.
Dan is het soms fijn als er mensen blijken te bestaan die me even de ruimte en de tijd geven om de situatie te beschouwen en die me de kans geven om te beseffen wat ik echt wil.

En dan opeens lijkt het of ik een hoofdrol speel in een verhaal van Paolo Coelho.

Vorige week stond opeens iemand voor me in wiens nabijheid ooit zowel fysiek als psychisch de scherven rond mijn oren vlogen. Vorig jaar leek het erop dat deze persoon voorgoed uit mijn leven verdwenen was en daar was ik best blij om.
Maar nu dook hij weer op. Hij begon meteen een verhaal te vertellen wat nog vreselijker was dan mijn ergste nachtmerries.
Juist op dat moment zou ik door een priester naar het station gebracht worden. Deze priester zorgde dat ik geen kans kreeg om op de vragen en opmerkingen van mijn oude kennis in te gaan.

Pas toen ik in de bus naar huis zat, drong tot me door hoe wonderlijk veel de gebeurtenis van die avond leek op gebeurtenissen die bijvoorbeeld door Paolo Coelho beschreven worden.

Ik ben niet van plan om hier een bovennatuurlijke uitleg aan te geven. Dat mag je zelf doen als je daar behoefte aan hebt. Maar deze gebeurtenis heeft me wel heel erg beziggehouden en door deze gebeurtenis en de emoties die het opriep, werd ik me er heel sterk van bewust hoe moeilijk het voor mij is om te kiezen en hoe moeilijk ik het vind om voor mezelf op te komen.

Later in de week heb ik dat toch gedaan, en dat was echt heel moeilijk voor me. Ik heb er ook om zitten janken.
Geestelijke spierpijn door de ongewone beweging.

Maar ik weet nu zeker dat ik het kan.

En nou oefenen, oefenen, oefenen en nog eens oefenen!!!!

Simeon

Simeon ten Holt is overleden. Hij was al 89 jaar oud, dus hij stierf eigenlijk niet onverwacht. Ik heb zelf pas kortgeleden van Simeon ten Holt gehoord. Hij was componist.
Ik ken eigenlijk ook alleen zijn naam. Als ik zijn naam hoor denk ik daar spontaan 'Canto Ostinato' achteraan.
Simeon is namelijk vooral bekend vanwege dat muziekstuk. Het is nog niet zo lang geleden dat ik 'canto ostinato', of in elk geval een gedeelte daaruit, voor het eerst hoorde.
De hele compositie duurt namelijk ongeveer drie uur. Ik zeg ongeveer, want de uiteindelijke duur hangt af van de uitvoerenden. Dat heb je met muziek.

Ik heb inmiddels twee uitvoeringen van Canto Ostinato in mijn bezit. Ik heb ze nog niet echt uitgebreid vergeleken, want dat vergt nogal wat van een argeloze luisteraar als mijzelf.
Als muziek mijn hele leven was, deed ik dat vast  en zeker binnenkort op een gepland moment, maar ik heb nog heel veel dingen te doen. Diep in ijn hart heb ik namelijk een ambitie die grenst aan wat Simeon heeft gepresteerd met dat werk: 'Canto Ostinato', een koppig lied.

Ik wil ook iets doen, iets maken, waar mensen over kibbelen of gewoon over praten. Ik droom er stilletjes van dat mensen na mijn dood tegen elkaar zeggen: "Ken jij Carine de Graaf?", en dan met elkaar in gesprek gaan over iets wat ik gemaakt heb.

Maar de tijd gaat zo snel! De dag is voor mij gewoonlijk al om voordat ze, naar mijn gevoel, echt begonnen is. Misschien ben ik gewoon te traag of juist te ambitieus.
Eigenlijk moet ik een lijst boven mijn bureau hangen en daar elke week de belangrijkste gebeurtenis van die week op schrijven of zoiets, want als ik terug kijk op bijvoorbeeld het afgelopen jaar, stel ik vast dat ik eigenlijk heel veel voor elkaar heb gekregen, maar ik vind dat ik er nog lang niet ben.

Gelukkig heeft Simeon ten Holt er drie jaar over gedaan om Canto Ostinato te componeren. Eén uur muziek per jaar.
Als ik dus in 2013 ergens heel hard aan begin, mag er vanaf 2016 over mij gekletst worden.

Volgend jaar wordt ZOOOOOOOOOO rock'n'roll... :-)

Uit de lucht

De lucht heeft als belangrijke eigenschap dat er voortdurend dingen uit vallen.
In de winter is dat bijvoorbeeld: Sneeuw.
Het kan ook slecht nieuws zijn wat zomaar, plotseling, uit de lucht valt.
Of iets ongelofelijks.

Ik ben zelf nog nooit uit de lucht gevallen.
Als ik het goed herinner.
Maar ik laat me graag verrassen.

Vandaag heeft het niet gesneeuwd.
Ik had vandaag ook geen lekke band ofzo.
Er stond vandaag ook niet opeens een oude bekende voor mijn neus.

Gisteren gebeurde dat wel allemaal.
Vandaag vielen andere dingen uit de lucht.
Onder anderen inzichten en mogelijkheden.
Eigenlijk was vandaag veel interessanter dan gisteren.

Maar ik heb nog niet echt de tijd genomen om over gisteren en vandaag na te denken.
Dus misschien moet ik nog constateren dat de dingen niet zijn wat ze op dit moment lijken.
Sommige dingen, bedoel ik.

Andere dingen lijken vooral op wat ze zijn,
of is dat verwarrend?

En morgen is het Sinterklaas.
Maar dat wist men al,
dat valt niet uit de lucht

Dat valt gelukkig alles mee.

In d' één of and're hoek.

KOEK-KOEK!!!!

Wint d'r dip?

Komt het nu omdat ik echt gevoelig ben voor winterdip, of ben ik gewoon moe?
Maar het schiet weer eens niet op. Ik had vandaag zo vreselijk lekker veel willen doen en minstens de helft ligt nog te liggen, te wachten tot het ervan komt.
Vanmorgen heb ik wel soort van uitgeslapen, het was iets na achten toen ik uit mijn heerlijk warme holletje kroop (ik heb het fijnste bed van de wereld, al zeg ik het zelf) en daarna ben ik vrijwel meteen lekker dingetjes gaan doen. Mijn huisje is op orde, zelfs een heleboel dingen die al twee maanden lagen te schreeuwen om aandacht heb ik aangepakt.
Maar toch nog niet alles. En het kost me ook moeite om tevreden en voldaan te zijn over de dingen die gedaan zijn, mijn gemoed neigt vooral naar somberen om de dingen die nog moeten.
in de loop van de dag ben ik maar liefst twee keer in slaap gevallen in mijn stoel. Kennelijk ben ik toch wel behoorlijk moe.
Komt het omdat ik tegenwoordig meer dan honderd kilometer per week op de fiets afleg? Of is het omdat ik minstens drie ochtenden per week al voor half zeven mijn bed uit moet?
Heeft het te maken met mijn leeftijd? Val ik al onder de rubriek 'oud en versleten'?

Ik vind wel dat Winterdip niet leuk is. Winterdip zuigt. Winterdip is oncool. Winterdip is lelijk.
Winterdip is niet rock'n'roll.

Daarom heb ik maar besloten om een soort van plan te maken voor rond kerst. Kerst is volgens velen niks anders dan een winterdip met ballen.
Daarop heb ik maar vast weinig of geen boom gepland.

Wat me wel leuk lijkt is visite die (ook) geen zin heeft in Winterdip met ballen.
Ik heb genoeg ligplaatsten en beddengoed voor mezelf plus vier.
Eens zien of we eind van deze maand een anti-winterdip collectiefje kunnen organiseren.
Ja; 'We', want Twiggy doet ook mee.

Laat maar weten wie wil komen,
Klinkt dat goed als uitnodiging?

Voordeel van Winterdip is in elk geval dat ik vandaag een thema had voor Blogje,
Want dat moest ook nog.

En voor straks:
Welterusten XX

Werk

Nee, mij haal je niet over met termen als: "Economisch belang"of "Maatschappelijke verplichting".
Integendeel. Bij die begrippen trekt mijn maag samen, vergroten mijn pupillen zich en trekt het bloed weg uit mijn hoofd.
Werk is voor mij een deel van mijn leven. Zodra ik merk dat ik met iets bezig ben waar anderen mee geholpen zijn, iets waar ik veel voldoening en waardering in ervaar en wat ik blijkbaar goed kan, ben ik niet te stoppen.
Gek genoeg kan ik niet benoemen of omschrijven wat ik goed kan en graag wil.

Steeds als ik erover na begin te denken en probeer te beschrijven waar ik mezelf en de wereld een groot plezier kan doen, stuit ik op werkervaring en opleidingen die Economisch en Maatschappelijk misscchien erg waardevol zouden kunnen zijn, maar waar ik helemaal onpasselijk van word.
Lang geleden heb ik een diploma gehaald en ik heb een paar baantjes gehad die bij dat diploma aansloten. Als ik nu aan die baantjes terugdenk, trekt mijn maag samen... et cetera.

Ik heb letterlijk 's morgens huilend op de rand van mijn bed gezeten op dagen dat ik ging werken. De schrik zit er nog steeds in, zo diep dat ik opgelucht ben bij het -op zich slechte- nieuws dat er momenteel in de bouw elke dag vijftig mensen hun baan verliezen. Het idee dat er in die branche een enorm overschot aan personeel is, wat betekent dat er niemand in de bouw op mij zit te wachten, is een pak van mijn hart.

Er waren meer werkplekken waar ik diep ongelukkig van werd. Periodes waarin ik me afvroeg of het zin van het leven was om elke dag mijn verstand een beetje te verliezen zodat ik uiteindelijk net zo zou eindigen als die verknipte figuren die al heel lang dat werk deden. Figuren die hun levensvreugde schenen te halen uit onbenulligheden als de manier waarop de telefoniste haar brommerfiets in de stalling zet....

Aan de ene kant ben ik erg blij dat ik dat soort 'baantjes' overleefd heb en tegelijkertijd ben ik erg verbaasd dat ik daarin ben geslaagd, want rond mijn twintigste geloofde ik dat het mijn lotsbestemming was om een doods baantje te hebben, van het bescheiden loon wat ik zou verdienen een huisje te kopen, daar samen met een kleurloze partner heel snel oud in te worden en ergens rond mijn 64ste (eindelijk) te sterven.

Maar het liep dus anders. Ik heb jarenlang heel wonderlijk werk gehad en ik merk nu dat ik al die tijd met een zeker schuldgevoel geleefd heb omdat ik diep vanbinnen het gevoel had dat ik op de verkeerde plek was beland.
Wat ik rond mijn twintigste geloofde en vreesde, zat blijkbaar heel diep.

Net nu ik mezelf toe sta om te wennen aan het idee dat ik waarschijnlijk altijd op zal vallen en dat het helemaal niet verkeerd is om daar handig gebruik van te maken, klap ik dicht.

Net nu mijn situatie zo is dat ik klaar ben om de wereld te veroveren, kom ik niet verder dan een misplaatst schooldiploma en het gevoel dat alles wat ik jarenlang met heel veel plezier en overgave heb gedaan, totaal onbruikbaar is want alle branches waarin mijn kunde, kennis en vaardigheden van pas komen, lijken te zijn wegbezuinigd.

Net nu ik weer opkrabbel uit een diep dal en ik merk dat zelfs licht werk voor mij nu erg zwaar is, doemt het beeld op dat vandaag of morgen de omstandigheden mij weer dwingen om vijf ochtenden per week huilend op de rand van mijn bed te zitten.

Een jaar of tien geleden viel het leven mij zo ontzettend zwaar dat ik opeens kon begrijpen wat mensen ertoe drijft om zelfmoord te plegen. In de jaren daarna heb ik heel hard gevochten om dat begrip niet om te doen slaan in een verlangen en dat was soms heel, heel moeilijk.
Nou merk ik dat ik bang ben om opnieuw te vervallen in een leven wat me ...........

Laat ik er maar over ophouden. Ik ben immers veranderd. Tien jaar geleden viel ik in een zwart gat en ik heb sindsdien enorm veel gewonnen.
Dat gooi ik niet zomaar weg.

Kom nou!

Fl***er op met je kutbaan!