Nachtwake

Wakker liggen heb ik in principe afgeschaft. Door ondervinding weet ik dat daardoor niks wordt opgelost.
Maar soms kan het kind in mij de slaap niet vatten als gevolg van teveel indrukken.
Gewoonlijk heeft het kind namelijk veel beter door dan ikzelf, hoe zwaar, belangrijk en indringend de wonderen in mijn wereld zijn.

Gisteren was weer zo'n dag van het type: 'Knijp eens, want het lijkt wel of ik droom...'
Natuurlijk een hele bijzondere en spannende droom, de voorzienigheid trakteert mij immers heel vaak op dingen die ik zelf niet makkelijk kan geloven

Gelukkig weet het kind in mij dat het de moeite loont om er tijd en aandacht aan te besteden voordat de orde van de dag mijn gedachten weer opeist.
Vanavond drinken we er samen een hete chocolademelk op en zodra het kind geniet van haar welverdiende nachtrust ga ik er nog eens goed voor zitten en stel ik, als onbevoegd therapeut, de prangende vraag:

"Wat doet het met me?"

Heel veel. Gelukkig mag ik altijd met mezelf optrekken, want anders zou ik heel veel mooie momenten zomaar mislopen.
Moet ik mijn belevenissen dan misschien opschrijven; een boek van maken, zogezegd.
Heb ik daar het geduld wel voor? Ik ga namelijk graag op avontuur en als ik dat niet doe ben ik gewoon een perfectionist. Die laatste waakt ervoor dat ik niet zomaar allerlei onzin verkoop,
satire daargelaten.
Waarop de perfectionist de dingen weer ombuigt naar serieuze toon. Het moet niet al te luchtig worden vanwege het leed in de wereld of gewoon om niet de schijn te wekken dat elk rotleven ook zijn leuke kanten heeft en -waarschijnlijk- vice versa.

Of dit verwarrend is? Voor mij niet.

Wat wel verwarrend en beperkend werkt is mijn opvoeding: Mijn Nurture was namelijk nogal strijdig met mijn Nature.
Dat is misschien over een paar jaar een onderwerp voor een lezing ter ere van internationale vrouwendag. Ik heb namelijk in de riante positie verkeerd dat ik mocht proberen welke Nature versus wat voor Nurture het beste bij me past.
Vooralsnog moet ik vaststellen dat het één altijd op gespannen voet staat met het ander zolang ze niet bij elkaar aansluiten.
Gelukkig zit ik nu opnieuw in de pubertijd: Leve de Herkansing...

......  Hier viel ik ongeveer in slaap.

Vandaag realiseer ik me dat mijn toekomst niet drijft op de vraag: "Hoe nu verder", maar dat precies die gedacht waarmee ik in slaap ben gevallen mijn toekomst bepaalt: "Doe de dingen maar eens dunnetjes over".

Daarbij kan ik zomaar gebruik maken van de kennis van iemand die al een prachtige toekomst achter de rug heeft. De belangrijkste dingen op mijn bucket list zijn allang afgevinkt, dus nu is het de beurt aan mijn fuck-it list.

Voor degenen die nu een beetje bezorgd zijn kan ik zeggen dat er pas één persoon op die lijst staat, namelijk de prins op het witte paard.
ik heb immers ruim 45 jaar intiem met een man samengeleefd; Fuck that shit, ik bepaal voortaan lekker zelf wie me wakker houdt...

Voornemens; en wat heeft nieuwjaar daarmee te maken?

Elk jaar neem ik me voor om geen (nieuwe) goede voornemens te maken. Ik heb meestal mijn handen nog vol aan de oude.
Twee daarvan zijn al heel lang belangrijk en actueel. De ene stamt uit pakweg 1980 en de ander uit, neem 'em beet, 2010.

Die eerste is "Op mijn sterfbed wil ik nergens spijt van hebben".
De ander luidt: "Ik doe niet aan 'stel dat' en 'wat als'."

Allebei deze voornemens hebben in de praktijk heel veel met elkaar te maken.
Misschien geldt dat alleen voor mezelf, voor mijn leven, mijn manier van leven, dat weet ik niet.
Maar ik houd me er aan vast.

Natuurlijk kun je altijd terug kijken op je eigen geschiedenis. Natuurlijk kun je jezelf eindeloos afvragen of je altijd goede beslissingen hebt genomen. Natuurlijk begrijp ik dat er heel veel dingen in een leven zijn waar een mens spijt van kan hebben, heel veel 'moments in hindsight' die jaren later heel dom lijken.
Maar waarom zou je je tijd verspillen aan spijt van iets wat voorgoed buiten je bereik en je macht ligt?

Misschien heb ik veel geluk of gewoon een iets te roze bril, maar ik bekijk het leven liever als een eindeloos wonder en een ongelofelijk, volkomen onvoorspelbaar avontuur. Voor mij hebben alle keuzes hele waardevolle gevolgen.
Mijn leven is de moeite waard. Mijn leven heeft genoeg stof voor minstens drie 'award winning movies' en misschien wel vijf Van Den Ende Musicals.
Of dat klopt hangt vooral af van het script en de regie, niet van de inhoud.
Dat minstens één film een horrormovie is en twee van die musicals oprechte tearjerkers zijn, maakt het niet minder waardevol.

Voor mij zijn alle avonturen en gebeurtenissen een geschenk. Het bittere, zoete en wrange zit er volop in en ik verwacht nog veel meer want ik wil nog wel een tijdje blijven bestaan.
De opdracht die ik voor mezelf heb bedacht toen ik achttien was is nog niet helemaal ingevuld: "Ik wil géén saai leven!"

Veel mensen zijn alvast benieuwd naar mijn geschiedenis. Het schijnt zozeer de moeite waard te zijn dat men wil, verlangt en hoopt dat ik er boek over schrijf.
Dat is iets waar ik zelf nog niet helemaal uit ben. Misschien later. Voorlopig wil ik nog teren op mijn fantasie en mijn ambitie.

Voor de komende tijd heb ik het nog druk met mijn baan, studie, sociaal leven en mijn verhuizing naar de bewoonde/beschaafde wereld.
Als ik daarnaast nog tijd en energie heb, schrijf ik soms wel wat.

Al was het maar een blog.

Midwinter

Elk jaar rond de kortste dag vieren we het einde en het begin van het jaar.
Voor heel veel mensen een moment om zich te bezinnen op de manier waarop ze hun leven beleven.

Eigenlijk probeer ik dat te omzeilen want ik geloof dat de bewegingen in mijn leven een ander ritme hebben. Maar toch kijk ik terug en probeer ik in te schatten wat in de volgende twaalf maanden of vier seizoenen zou kunnen gebeuren.

Dus nu probeer ik toch weer te zien en te bedenken waar ik de maatstrepen in mijn leven kan aanbrengen en welke noten daar tussenin horen te staan.
Het lukt me niet. Welke lijn zal ik volgen? Werk, liefde, wonen, familie, studie...
Best veel eigenlijk.

Wat ik wel zie is mijn boek, mijn debuut.
Dit jaar zou ik het geschreven hebben, maar dat is dus niet gebeurd.
Ik had het te druk met leven.

Met deze ervaring in gedachten weet ik dat ik niet kan beloven dat het boek er dit jaar komt.
Komend jaar blijf ik nog wel bloggen over wat dan ook.

Misschien over een kerst waarin mijn huis heel sterk rook naar hondenplas.
Of hoe moeilijk het is om voor weinig geld een goede auto te bemachtigen.
Anders wel een verhaaltje over dingen die ik leer tijdens mijn studie en hoe boeiend het is om dat in het dagelijkse leven terug te zien.

Het zou ook kunnen dat ik toch nog vertel over mezelf; hoe magisch het voelt om 'ik' te zijn.
Heb ik dat al eens beschreven?
Blijkbaar niet, want veel mensen dragen me nog steeds woorden aan als 'dapper', 'moedig', 'moeilijk', 'pijnlijk', 'respect' of 'angstig'.

Eerlijk gezegd is het best meegevallen. Het was een geweldig avontuur.

Misschien neem ik me voor om de komende tijd geen ongewone dingen te doen.

Daar zal ik eens diep over nadenken.

Inspiratie

Ik ben de klagers beu. De mensen die van alles in hun leven meemaken waar ze somber en slechtgehumeurd van worden en vervolgens gaan lopen klagen, z**ken en op hoge toon roepen dat 'hullie' de schuld zijn.
Dan heb ik het niet eens over de sukkels die bij de volgende tweede kamer verkiezingen gaan stemmen op een idioot die eruit probeert te zien als een bloemkool.

Ik heb het over mensen die gewoon zeiken....
De stakkers die klagen, klagen en klagen maar niet dóen.

Tuurlijk ontkom ik er ook niet aan. Ik heb ook mijn perioden waarin alles net te moeilijk, te zwaar en te stroef was om met mijn -soms nogal beperkte- energie te lijf te gaan. Soms klaag ik er vrolijk op los, maar door ervaring ben ik nu wel zo wijs om te weten dat het ook anders kan.

Ja, ik heb een prachtige toekomst achter me, maar ook een intens donkere periode. Soms weet ik niet welke van de twee me het meest heeft aangegrepen. Omdat ik het één nooit meer hoop te beleven vind ik het eng om naar de ander terug te verlangen.
Maar ergens wakker van gaan liggen lost niks op.

In gedachten zeg ik tegen mezelf dat ik op een mooie hoge tak in een prachtige boom heb gezeten. Daar ben ik vanaf gevallen. Nu kan ik op de grond gaan zitten huilen en boos worden omdat 'ze' me van die tak zouden hebben gegooid. Dat wil ik niet, dan ben ik als de mensen waar ik nu over zit te mopperen. Ik heb bedacht dat de enige manier om weer hoog in een boom op een mooie tak te belanden, bestaat uit klimmen.

Het hoeft niet snel te gaan, als het maar gestaag is. Misschien kom ik morgen niet verder dan vandaag, maar als ik wat verder kijk, zie ik dat ik sinds vorig jaar al een behoorlijk eind ben opgeschoten.
Volgend jaar zal ik vast weer verder zijn. Ik weet dat de dingen bijna altijd anders gaan dan wat je verzint, dus ik pas mijn plannen aan, want die tak daarboven in de boom is er, dus ik klim. Hoe dan ook.

Wat ik de klagers wil bieden is de kans om te kijken hoe ik klim naar mijn tak. Zelf heb ik bij anderen mee mogen kijken en me mogen laten inspireren door de manier waarop zij hun weg hebben gevonden, dus ik weet hoeveel dat waard is.

Mijn motto is nog steeds:
"Het gaat goed, maar het gaat niet vanzelf."

Proost. XX

Kapotte luidspreker

Niet zo lang geleden vond ik een mooie set luidsprekers. Met mooi bedoel ik dan vooral de Klank.
Helaas is van de boxen het hoge tonen weergevertje niet in orde.
Wat ook jammer is: De fabrikant maakt deze niet meer, dus een vervanger voor dat kapotte tweetertje (Vakterm!) is niet makkelijk te vinden.

Dat vind ik helemaal niet erg; ik heb goede meetapparatuur, boeken vol formules en tabellen, dus als ik een ander merk & type tweeter kan vinden wat goed klinkt en netjes op de plek van de originele past, red ik me wel.
Geluidstechnicus; zoiets gaat nooit over....

Ik heb wel vaker aan luidsprekerboxen gesleuteld, ooit zelfs een set helemaal zelf ontworpen en gebouwd. Vriend en vijand waren het erover eens dat die helemaal niet slecht klonk en dat was nota bene nog voordat ik mijn meetapparatuur en boeken met formules en tabellen had.

Eén van de leuke kanten van zo'n project vond ik het overleg wat ik kon voeren met mensen die ook zelf luidsprekers aan het bouwen waren. Veel verkopers van losse onderdelen hadden zelfgebouwde boxen in huis of in hun werkplaats staan.
Luidsprekerbouwers zijn een soort familie, ze delen iets bijzonders. Hun taalgebruik klinkt voor buitenstaanders heel mysterieus, soms zelfs gek: De stem van Mick Jagger kan 'nogal geel' klinken, of een gitaar 'wordt zo dun als blik', en de zelf-boxen-bouwers begrijpen precies wat hiermee bedoeld wordt.

Later werd ik professional Audio Engineer. Daardoor is mijn taalgebruik verder uitgebreid: 'Veel DrieKaa. Dat merk je vooral bij vrouwenstemmen'....
'Rommelig LowMid, daardoor gaat de boel zwemmen als de backingvocals volume maken'.

Heerlijk om zoveel muziek in je taalgebruik te verwerken.

Mensen die mij een beetje kennen zullen  begrijpen dat ik blij was met mijn kapotte luidspreker.
Nou had ik een reden om gezellig op pad te gaan, vrolijk aan de babbel met SoundNerds, heerlijk bekokstoven welke tweeter 'we' het beste vinden om mijn aanwinst te restaureren.

Maar ik kwam ze niet tegen. Nergens. Winkels zat, daar ligt het niet aan. Ook nerdy personeel, dat zie je aan hun kleding, hun kapsel en aan die speciale blik  in de ogen.
Hoe ik ook mijn best deed, het kwam niet verder dan een afgemeten: "Ik zal eens kijken", alsof je klank kunt beoordelen met je ogen. Daarna eindigt het gesprek steevast met de mededeling dat mijn boxen helaas niet meer te repareren zijn omdat het onderdeel niet meer te krijgen is.

Natuurlijk kan ik ook op zoek gaan via internet, maar ik wil graag fysiek contact maken met een potentiële nieuwe speaker. Ik wil zien of nergens fabricagefouten gemaakt zijn of andere tekenen van een slecht ontwerp.

Ik werd er een beetje treurig van. Is de wereld waarin men boxen bouwt verdwenen, vergaan, opgehouden ofzo?
Zijn er geen mannen meer die snappen dat een stem geel kan klinken of die begrijpen dat de boel op het gehoor kan zwemmen?

Wat is er in hemelsnaam veranderd sinds de laatste keer dat ik op zoek was naar een nieuwe hoog-driver?

Vanmorgen dacht ik hierover na terwijl ik een plas deed en opeens begreep ik het.
Er is iets aan mij veranderd.
Iets waardoor ik niet meer word toegelaten tot het genootschap van Audionerds.

Dat zien ze aan mijn kapsel, mijn kleding, mijn make-up en sieraden.

Vrouwen en techniek.
Daar hebben ze nog best veel moeite mee......

De zin van....

Wat zou de zin zijn van het leven?
Misschien moet je die vraag helemaal niet stellen. Het leven is. punt.
Vandaag heb ik de balans in stilte opgemaakt van mijn bestaan.
Dat had een serieuze aanleiding.
Er is iemand overleden.
Niet zomaar iemand, dat had ik al geblogd.
Een sterfgeval is een moment om stil te staan.
Ik geloof dat het vroeger op veel plaatsen in Europa
heel gewoon was om de klok stil te zetten als de eigenaar van die klok overleed.
Dat zegt iets.

Daarom stond ik stil, in gedachten.
Ik mat het verschil tussen de eerste keer dat ik bij deze persoon was en nu.
ook als eerbetoon aan haar, want wij kwamen samen met het doel
om mij 'verder' te helpen.
In die tijd was ik nogal op zoek naar mezelf.

Tot mijn opluchting mag ik vaststellen dat ik mezelf heb gevonden.
Ik weet dat wij samen, ik en mezelf, de wereld heel goed aan kunnen.
Daar ben ik heel blij mee.

Maar nu is die lieve, bijzondere mens dood.
En net als ik had zij niet de indruk dat er na de dood iets is.

Daardoor vroeg ik me plotseling af wat de zin is van de dood.

Opeens bedenk ik me dat we zonder dood ons leven niet kunnen vullen.
Iets wat geen begin en geen eind heeft is nooit vol en ook nooit leeg.
Zoiets 'is' nooit, het 'gaat' altijd door.
Eindeloos is vermoeiend.

Het stompt af.

Afstompen wil ik niet; ik wil leven.

Het leven heeft zin.

Ik ook.

Menselijk

Laat ik eerlijk zijn. De meeste keren dat ik een blog schrijf, druk ik aan het eind van mijn betoog op 'delete' en dan verdwijnt alles waar ik het over had willen hebben.
Ik weet nog steeds niet zeker of mijn gedachten of ideeën er echt toe doen.
Hoeveel levens kun je redden door ergens op een muf kamertje op een stinkend dorpje (ja, echt) een aantal woorden te tikken?

Zo belangrijk is het dus.
Waar ik wel ooit iets aan hoop te veranderen is het onbegrip wat ik te vaak tegenkom.
Om te beginnen doe ik niet aan kranten. Tot mijn verbijstering zijn zelfs hele grote, gerespecteerde bladen heel bedreven in het verspreiden van suggestieve blabla en klinklare onzin.
Internet is dan weer wel prettig. het kost soms een hoop zoekwerk, maar uiteindelijk vind ik meestal wel genoeg bronnen om een ruimer beeld van de wereld te krijgen.
Daarnaast is een serieuze opleiding ook wel fijn, want ik leer behalve een vak ook een attitude.

Pluim in mijn eigen **** dan maar?
Bijna wel. Gelukkig kom ik soms mensen tegen die me laten zien dat je ook kunt menen dat je het allemaal te goed weet.
Dat herinnert me dan weer aan een belofte die ik mezelf heb gedaan.
Ik wil nergens spijt van hoeven hebben.
En volgens mij is het ergste wat een mens kan overkomen, het verlies van je eigen menselijkheid.

Daarom studeer ik psychologie en daarom houd ik van kunst.
En natuurlijk doe ik dat ook omdat het kan. Ik heb dat talent nou eenmaal en één van de verhalen in de Bijbel die ik toevallig heb onthouden, gaat over Talenten. De moraal van dat verhaal is dat je de talenten die je hebt zo goed mogelijk moet benutten.

Natuurlijk heb ik ook kanten die niet te maken hebben met geleerdheid en Algemene Ontwikkeling.
Ik kan blij, boos, verdrietig en bang zijn. Ik vind emotie eigenlijk ook wel een talent.
Het onweer van afgelopen nacht vond ik best eng. Er viel zo veel regen dat de straten blank stonden dus ik durfde niet te gaan slapen want ik was bang dat het water mijn huis binnen zou stromen en dat daardoor al mijn spulletjes nat zouden worden. Ik deed ook mijn best om er niet aan te denken dat de bliksem in zou kunnen slaan.

Deze dag was ik een beetje boos omdat heel goed te ruiken is dat het riool vannacht was overstroomd en nu ruikt het op het dorp als een plee die al heel lang niet is schoongemaakt. Eigenlijk ruikt het nooit lekker op dit dorp en daar kan ik dus boos om zijn.

En ik ben momenteel oprecht verdrietig omdat ik morgen voor het laatst afscheid ga nemen van iemand die heel veel voor me heeft betekend. Zij heeft mij met heel veel geduld en liefde laten inzien dat ik heel talentvol en ambitieus ben. Zij heeft me laten zien dat het soort talent en ambitie wat ik heb, helemaal niet eng of vervelend is en dat ik geen Slecht Mens word als ik daar iets mee doe. Zij had namelijk ongeveer hetzelfde en ze heeft daar al lang geleden alles uit gehaald wat er voor haar in zat.
Zij was een prachtig mens en volgens haar ben ik dat ook.

Daar drink ik op. XX