Jezelf optillen

Tsja.. Eigenlijk was ik niet van plan vandaag te bloggen, maar toen hobbelden mijn gedachten zomaar ergens heen en ik kwam bij de vraag uit:
"Kun je jezelf optillen?"

Dus toch maar even terug over het hobbelweggetje.

Sommigen van de lezers hier hebben geen idee van mijn leven sinds het begin van deze eeuw.Ik ga het hier niet ophoesten. mijn ambitie is om dat eertijds in boekvorm te verspreiden, niet als blog.

wat ik wel kan zeggen is, dat het leven wat ik ooit leidde helemaal weg is. Over en uit. Misschien noemen ze me over een poesje 'Feniks', dat zo ik erg fijn vinden, maar op dit moment is het nog lang niet duidelijk of ik uit de as ga verrijzen of dat ik misschien gewoon uit een ei moet komen. Who Knows?

Ik hoef het ook niet te weten. Als er nu een helderziend iemand (misschien ikzelf) haarfijn zou beschrijven hoe ik over twaalf maanden leef, wat zou ik in de tussentijd kunnen doen?
Op mijn handen zitten en ongeduldig wachten tot het zover is? Misschien gebeurt er wel iets vreselijks over twaalf maanden, krijg ik een hartaanval ofzo. Dan zit ik mezelf twaalf maande lang helemaal zenuwachtig te maken, bang te zijn, steeds banger te worden, tot mijn hart het begeeft van de spanning....
Nee! Ik hoef niet precies te weten wat de toekomst brengen zal, dank je!

Dus ik blijf bij vroeger en vooral NU. Ik had ooit, zeg maar: In de vorige eeuw, een erg Wonderlijk Leven. Ik vind het vooral Wonderlijk omdat ik al die tijd het gevoel had, dat het helemaal niet mijn leven was, alsof ik voor iemand in moest vallen: "Piet komt niet. Doe jij maar net of je Piet bent, dan komt het wel goed".
Wonderlijk genoeg kwam het meestal ook goed en was het ook leuk.

Maar nu speel ik niet meer dat ik Piet ben. Een opluchting, bevrijding en nog zo wat. Zakken vol roze wolkjes, weet ik veel. Zal ik er ook nog een paar van die schattige engeltjes bij doen?
Dat wordt te veel hè. Dan gelooft niemand me meer. Dus geen engeltjes vandaag.

Maar als Piet zijnde deed ik dus niet alleen dingen die ik niet was. Er zat wel degelijk een heleboel van mij in mijn Piet, ook dingen die ik mis.
In mijn hoofd weet ik best goed hoe het was en wat ik nu opnieuw kan doen zonder dat Piet daarbij nodig is.
Probleem is, dat het gevoelsmatig te sterk met elkaar verbonden is. Bijna alles wat ik als Piet deed is Piet gebleven voor mijn gevoel. Wat ik al zei: Mijn verstand weet beter, maar mijn verstand is niet de baas.

Samen met Piet heb ik ook eigenschappen losgelaten die ik nu gewoon mis. Het zijn soms zelfs eigenschappen die beter bij mij passen dan bij Piet. Maar hoe leer ik die eigenschappen en vaardigheden opnieuw te gebruiken zonder daarbij een Piet-gevoel te krijgen.
Het Piet-gevoel betekent dat ik me weer ga hullen in somberheid, gevangen ga voelen en alle roze wolkjes grijs zie worden.
Wat ik wil is dat alle wolkjes verdwijnen: De grijze, maar de roze ook. Ik wil de zon zien schijnen. Punt!

Dus nu moet ik die stukjes van Piet af gaan halen. Dan mezelf die stukjes aan gaan passen en meten tot ze me eigen zijn zoals ik nu ben. Het is niet uit de as verrijzen, ook niet uit een ei kruipen en eigenlijk toch weer allebei dat.
(Soms is het leven ingewikkelder dan een droom, want de werkelijkheid moet er in passen)

Als ik Piet nog beter kan scheiden van ik, kan ik naar een hoger plan, kan ik mezelf verheffen.
Het is alsof ik mezelf op wil tillen.
Daarom mijn vraag: "Kun je jezelf optillen?"

Mijn eerste gedachte is dat dat niet kan. Je hebt een vast punt nodig, iets wat het verschil aangeeft tussen hoger en lager. Een punt om je aan op te trekken, misschien zelfs tegen af te zetten. Iets wat ervoor
zorgt dat je blijft waarnemen wat 'hoog' is en wat 'laag'.

mijn tweede gedachte is: "En wat als ik zelf dat punt zou zijn?"

Dan denk ik aan het Paard uit mijn droom van een paar nachten geleden. Hoe het dier me aankeek en zwijgend aan me vroeg: "Waar heb je mij toch steeds voor nodig? Je kan het immers makkelijk zèlf!"

- What a job.......

Heb ik het zo druk?

Vandaag was ik heel moe, alsof ik me de hele week halfdood gewerkt had. Moe zoals vroeger toen een werkdag voor mij 16 uur of langer duurde en daarvan een stuk of veel op een rij, dankuwel.

Het zal vast een heleboel te maken hebben met emoties en ook met tijdelijk full-time mamma zijn en ook met een paar korte nachten. De emoties hebben heel veel te maken met mijn dochter. Alles wat ze vertelde over haar leventje van dit moment. Het maakt me onrustig, onzeker. Hoe erg is het? Wat kan ik er aan doen?
Voorlopig kan ik weinig anders doen dan een veilige haven voor haar zijn. Maar welke last draagt ze mee? Wat ga ik daarvan merken?
Ik denk dat ik op zoek moet gaan naar een groter huis, iets waar meer ruimte is dan hier want met meer dan één mens in dit appartementje is erg krap, hoor.

Verder merk ik dat het gedoe met CZ best diep zit. Als ik langs de praktijk van mijn huidtherapeute fiets springen de tranen in mijn ogen. Waarom mag ik niet gewoon de behandeling afmaken?
Ooit op de lagere school, op mijn verjaardag, had iemand uit de klas een streek uitgehaald. Niemand meldde zich als dader en de rest van de klas hield zich netjes aan de regel dat je niet klikt. De bullebak van een meester vond dat daarom de hele klas moest nablijven. Op mijn verjaardag !!!!
Bij wijze van coulance hoefden we "Niet zo heel lang" na te blijven.

Het gevoel wat ik had toen ik die middag naar huis liep heb ik nu ook weer een beetje. Domme grote mensen met hun redeloze machtsspelletjes. Wat een opgave was het om me jarig te voelen, om de teleurstelling en het gevoel bestolen te zijn, weg te drukken.

Ook de verspreking van mijn ex aan de telefoon toen ze me belde om te informeren of onze dochter eergisteren naar school was gegaan: "Dan moet je maar nadenken over ruilen..."
Ze heeft zich er alvast op ingesteld dat we van woning (en leven?) gaan ruilen....
Het domme lef om daarmee aan te komen vind ik al een afgrijselijke inbreuk op mijn leven. Het allerergste is misschien nog dat ze zoiets niet zelf bedenkt en dat ze ook niet kan begrijpen wat ze in feite oppert.
Ze zwelgt in hokus-pokus, laat haar leven bepalen door koffiedik-kijkers en aanverwanten en dan bij voorkeur degenen die haar precies vertellen wat ze graag wil horen. Ach, dat laatste maakt niet uit, ze geeft er zelf altijd wel een draai aan...
Maar blijkbaar heeft één van die Chakra-likkers haar aangepraat dat ik hier niet hoor te wonen maar zij wel...

Ik ga die zweefmolen helemaal niet uitleggen waarom ruilen geen optie is. Het is gewoon NEE !

Vandaar mijn droom van gisternacht, denk ik. Ik ga hem hier niet opschrijven want dan denkt iedereen dat ik ook een zweefteef ben.
In die droom zat de boodschap dat ik een veel sterker karakter heb dan ik mezelf wil laten geloven en vooral dat het hoog tijd is dat ik me nergens meer voor schaam en voortaan vertrouw op mijn eigen kracht en inzicht.

Fier, sterk, mooi, pienter en indrukwekkend als een groot, glanzend zwart paard.
Gelukkig heb ik nog een redelijk klein ego.

Intuïtief of verstandig?

Vandaag heb ik de afspraken voor het permanent verwijderen van mijn gezichtsbeharing allemaal gecancelled.
Het is zeker niet zo dat ik mijn baard graag wil houden. Absoluut niet !!!!!!!!!
Ik ben gewoon mijn vertrouwen in CZ helemaal kwijt. Echt helemaal. Als ik nu denk aan de ingrepen en behandelingen die ik in de komende jaren zal ondergaan, krijg ik buikpijn omdat ik niet meer durf te geloven dat alles ook werkelijk zal gebeuren. "Zullen ze het wel betalen?" Dat is de vraag die onwillekeurig in me opkomt.
Het mag toch niet zo zijn dat ik de rest van mijn leven moet gaan slijten als een halfbakken man-noch-vrouw, alleen maar omdat er een stel omhooggevallen boekhouders (als zo iemand ver genoeg valt, mag het zich 'econoom' noemen) gedreven door een perverse inborst en gebrek aan menselijke betrokkenheid, meent te kunnen beslissen dat mijn leven niet meer is dan 'een spelletje'.

Ik heb mijn vertrouwen in CZ niet zomaar van de ene op de andere dag losgelaten. Men heeft er werkelijk alles aan gedaan om mij teleur te stellen, tot wanhoop te drijven en vreselijk verdrietig te maken. De vele, vele uren die ik heb besteed aan telefoongesprekken met mensen die de regels zeer goed schijnen te kennen, maar bij een willekeurige uitzondering of ontsporing volslagen verlamd raken. De uren die ik heb rondgedwaald van overheidsinstantie naar vrijwilligersorganisatie met als enige doel een helder antwoord te kunnen krijgen van CZ/zorgkantoor: "IS het 'JA' of is het 'NEE'. Niets anders, geen m'sschien of kweenie of belmaartrug of weet-U-t-zeker.
Toen het antwoord op die ene vraag JA bleek te zijn, maar binnen een dag toch weer NEE, heb ik gehuild als een boos kind: Machteloos en wanhopig en met een beschadigd vertrouwen.

Al bijna tegelijkertijd kwam ik in een molen van (gespeelde?) onwetendheid, menselijke vergissingen die plotselijng veranderden in computerproblemen, maar die uiteindelijk niets anders waren dan 'bewust beleid'...
- Sinds ik in mijn kindertijd naar doctor Who keek, heb ik niet meer zoiets wonderlijks meegemaakt als dit. De Tardis blijkt echt te bestaan en hij bevindt zich in ons eigen Tilburg !! -

Toen deze versie van de Tardis weer gewoon een telefooncel was, werd ik gebeld dat alles goed zou komen;
Mijn baard zou mogen verdwijnen.....
Inmiddels is er weer een paar keer kortsluiting geweest in de Tardis. Op papier mag ik nog minstens tien ontharings behandelingen van 'maximaal € 250,- per behandeling'.
In de digitale wereld staat, dat ik nu nog alles bij elkaar niet meer dan € 27,50 kan declareren zevenentwintig en een halve euro.
Dr Who, waar ben je? O, je werkt tegenwoordig voor KPN......

KPN internet plus bellen doet het nu bijna helemaal volgens de standaards die anno 2010 gelden. Bijna...
Hoe maak je met een Win 7 computer verbinding met die fraaie experia-box?
Antwoord: Met een UTP cat 5 kabel....

Mijn dochter logeert een poosje bij me. Ze had even een andere omgeving, andere sfeer nodig. Ik voel me helemaal Mammie. Daar word ik dan weer helemaal blij van. Dan is leven met een baard weer even vol te houden en de digitale wereld (gelukkig) niet de mijne. Opeens is het leuk om werk te maken van de maaltijd, om je bezigheden af te stemmen op de agenda van een ander. Gezellig allebei met de laptop op schoot: "Is je huiswerk al af?" kopje thee erbij en morgen op tijd weer op.

Nu moet ik het ontbijt klaar gaan zetten, want morgen weer druk!

Wat een mooie dag

Vandaag was echt een hele mooie dag. Zo mooi dat KPN me zelfs niet treurig kon krijgen met hun storingen.
ik wilde vanmorgen de administratie en wat dies meer zij bijwerken, daar hoorden ook een stuk of wat telefoontjes bij. foon doettut niet. Volgens de storingsdienst was het een landelijk probleem.
Net nog even gebeld met de techneuten, maar volgens hullie werkt alles nog gewoon zoals het hoort????

Draadloos ding doet het nu weer. Ik doe nou al een paar jaar draadloos internet, maar deze storing is helemaal nieuw voor me: Verkeerd broadcast kanaal.....
Nooit te oud om te leren. Alleen jammer dat die druif die me gisteren zo vreselijk boos maakte dit ook niet weet.
Achja. In de ICT wordt tegenwoordig ook zomaar iedereen aangenomen, schijnt het.

Verder gewoon lekker aangetutteld. Ik geloof dat ik mijn voortuin veel eerder had moeten kortwieken, want ik was vandaag zo ontzettend gelukkig in mijn hutje! Eindelijk weer vrij uitzicht, lekker met de terrasdeuren open en een mok koffie erbij naar de mensen buiten kijken en zwaaien.
Dat het zoveel met me doet, vrij uitzicht. De wereld om me heen kunnen zien!
En ik altijd maar denken dat ik typisch iemand zou zijn voor een hutje op de hei. Nee, dus! Ik ga voor volgend jaar zorgen dat er gewoon een knus grasveldje komt. Zo één waar je lekker in de zon kunt liggen. Wat maakt het uit dat ze me zien. Bekenaren zijn geen menseneters!

Nu is het alweer laat. Nog even een kopje thee en een boek op schoot. Morgen op tijd weer op, vanwege mooi weer.

Knopen doorhakken

Dat kan erg moeilijk zijn, hoor. Er zijn toch wel een aantal dingen die ik op dit moment niet gaan zoals ik het had verwacht of gehoopt. Om maar met het meest heet van de naald te beginnen: Het vervelende gedrag van KPN.
Het internetabonnement wat heb afgesloten, is van het type: Altijd online met een draadloos modem. Vandaag was het of-of. Online met een draad door mijn huis, of draadloos en geen internet. Misschien zou ik dit voor één dagje niet erg hebben gevonden, maar het gehannes met de verbindingen van KPN is al ruim een maand gaande. Dit was lang niet het ergste. Het is meer dan eens gebeurd dat ik ruim een dag helemaal geen telefoon en helemaal geen internet had. Vandaag dus weet met de storingsdienst gebeld. Zo'n type aan de lijn die zich kennelijk niet voor kan stellen dat er ook nog een wereld buiten zijn beeldscherm bestaat, een wereld waarin apparaten soms niet doen wat je ervan mag verwachten, dus volgens hem mankeert er niks aan mijn modem.
Zou het dan aan mijn computertje liggen? Herstel: Aan mijn computertjeS (meervoud).....
Tel daarbij op hoe ik al weet ik hoelang gestalkt wordt door glasvezel verkopers, ga ik haast denken dat KPN iets van me wil ofzo.
Moet ik glasvezel nemen? Waarom? Ik kijk géén TV, wil ook niet. Doe niet aan online gamen, chatten gaat prima, alles loopt real-time en downloaden hoeft van mij helemaal niet met 'the speed of light'. Zo snel kan ik immers niet eens luisteren.

Dus waarom, waarom, waarom méér betalen voor iets wat ik werkelijk niet hóef!!!
En áls ik dan 8% meer ga betalen, weet ik dan zeker dat ik 24/7 draadloos online ben? Weet ik dan zeker dat die nare ettertjes me niet meer lastig vallen om mij TeleVisie met een harddiskding aan te smeren?

Zal ik naar Tele2 overstappen of helemaal geen internet+bellen meer doen, gewoon mobiele dinges, eventueel een IJ-foon met skype, en internetten in de bieb of bij MacDonald ofzo?
Of gewoon bij een kantoor van KPN binnenstampen met die ontaard lelijke, mislukt-retro-eighties-design k*tmodem onder de arm om te melden dat ik hem graag wil ruilen voor iets mét WiFi, zonder TieVie.
GVD nogantoe!!!

Welleke knoop zal ik doorhakken, want het businesscenter van KPN zit drie kwartier fietsen hiervandaan, dus dat is ook niet 'snel even'.

Verder krijg ik een sik van mijn baard. De zorgverzekeraar vraagt zich kennelijk af wat nou het probleem is.
Een vrouw met een baard? Bijna elk vrouwelijk zoogdier heeft een baard, wat is nou het punt? De moeder van de meeste politici in de eeuwen vóór christus hadden ook vaak een baard. We kunnen als zorgverzekeraar toch echt niet elke cosmetische modegril gaan vergoeden, hoor mevreer, euh... menouw...
Nou mag ik dus nog 5 keer declareren, daarna nog 10 keer als de aanvraag goed onderbouwd wordt.
Iets zegt mij, dat "Un wijf meej unne sik ziettur tognie oit", niet volstaat, net zo min als de mededeling dat er een paar snotaapjes van de scouting soms dingen naar me roepen. Het argument dat die ene knappe jongen laatst schrok toen 'ie me zoende, zal ook niet echt meewegen...

Dus wat zal ik nou doen? Zwart werken, bijvoorbeeld 's avonds achter het station - vrouwen van mijn soort schijnen goed in de markt te liggen, zeggen ze- en daarvan zelf de ontharing betalen.
Of voorlopig alleen lichtflitsen, zodat alle donkere haren weg zijn, dan valt 'het' niet zo op; kijk maar naar Sinterklaas en de Kerstman, die hebben ook een spierwitte baard. Dat wisten jullie niet hè? Valt helemaal niet op, dus dat ziet niemand!
Ik kan voorlopig gewoon doorgaan met een combinatie van lichtflitsen en (haartje voor haartje) elektrisch epileren. Vijftien keer is op geen enkele manier genoeg om tot een vrouwelijk-glad gezicht te komen. Maar mijn gevoelens wegen echt niet op tegen 28 miljard euro wat de staat schijnt te missen. We leven in een wereld waar economen beslissen en die kijken toch anders naar de wereld dan gezonde mensen, helaas.

Ik kan ook nog leren berusten en hopen. Dat laatste doe ik volop. Het eerste ben ik mee gestopt, want de rust in berusting wordt al snel eeuwig en daar zie ik geen been in.

En dan mijn studie. Zal ik maar gewoon beginnen. Al het geld wat het moet kosten, nergens vandaan toveren en hard aan het werk. Voorlopig geen nieuwe kleren kopen, geen beleg op mijn brood en alleen op zon- en feestdagen iets warms op tafel. Verse hond schijnt best aardig te smaken.

Veel aan mijn hoofd...
Gelukkig weet ik al vrij goed wat ik in elk geval niet wil. Dat ga ik niet uitleggen. Als je dat echt heel graag wil weten moet je aan mijn moeder gaan vragen wat volgens haar het beste is voor mij, dan vertelt ze je haarfijn wat ik voor geen goud wil doen. Ze is zò bijzonder!

En nu ben ik moe. Mijn stem ging gisteren veel beter dan vandaag. Boos-zijn is vast een heel mannelijke bezigheid, want je gaat er lelijk van praten. Moet ik daar nu nog even wat aan gaan doen? En mijn arme gitaar wil ook nog even gezellig op schoot komen zitten.
Maar de afwas is gedaan, alle schone was netjes in de kast en de voortuin is weer voor mij alleen en niet meer ook voor de bovenburen. Ik was bijna vergeten dat het zo licht kon zijn in huis...
Behalve 's nachts, maar dat is bijna overal zo - gelukkig ben ik best normaal !!

Tot de volgende Blog XXX

Vandaag is het...

Vandaag is het..?

Was het.
Een heerlijke, zachte herfstdag. Vanmiddag even een rondje door het bos gefietst en ik werd er helemaal blij van.
Het bos is ook een mooie plek om stem te oefenen, gezellig met de vogeltjes mee piepen.
Verder niet veul gedaan. Nog gehuild bij het nieuws dat Antonie Kamerling heeft besloten niet verder te leven.
"heeft besloten", alsof je dat zomaar even doet: "Wat zal ik vandaag eens doen? Nieuwe schoenen kopen of.....?" Zou het me zo aangrijpen omdat ik inmiddels uit bittere ervaring weet hoe weinig vanzelfsprekend 'leven' kan zijn en vooral hoe godvergeten zwaar het is om op die plek te zijn waar alles somber en grauw is, hoe lood- en loodzwaar alles wat je ziet, denkt en voelt, moet zijn eer je je eigen leven niet meer kunt dragen?
Volgens mij heb ik gewoon staan huilen van geluk omdat ik weer even wist hoeveel mazzel ik heb gehad dat ik weg heb kunnen komen van dat hele moeilijke plekje waar hij dus niet meer uit is gekomen.

Schrikt U hiervan? Het was die andere ik die het niet meer aan kon. Hij heeft zichzelf niet doodgemaakt, dat mocht ik doen.
Was dat leuk, vraagt U? was het gemakkelijk?

Waarom denkt U dat ik vorige dinsdag de hele dag heb gehuild, als een Moeder die haar kind zag sterven?
'Tuurlijk doet het pijn. Ik heb destijds besloten om verder te leven, niet zomaar. Alles is nu anders. Ik voel me nog steeds een beetje onzeker, soms bang. Geen weg terug; ik heb 'hem' immers dood gemaakt.
Teruggaan betekent doodgaan.....

He, ....
Wat ik hier boven schreef klinkt wat abstract. Gestoord misschien? Beangstigend?
Als je dat leest snap je misschien een beetje waarom het voor de zomaar-iemanden van deze wereld onmogelijk is te begrijpen wat het is om te zijn hoe ik ben. Je kunt je er een beeld van vormen, maar je kunt het niet 'vatten'. Dat hoop ik voor je. Want als je dit hartstikke begrijpt, heb jij ook een ellendige tijd doorgemaakt. Zoiets gun ik geen mens. Hou het maar bij problemen waar duizenden troostende armen voor zijn, dat is al erg zat.

Ik heb gisteren nog vergeten te vertellen dat ik een ander kapsel heb. Ik lijk nu heel erg op mijn zus en ik vraag me af of zij dat kan waarderen want het zou zomaar kunnen dat m'n zus niet op mij wil lijken :lol:

Verder heb ik gisteren niet opgeschreven dat ik het grootste gedeelte van de dag een gevoel van afscheid had. Niet zomaar dagzeggen, maar definitief Afscheid. Een beetje in de rouw. Ik denk dat het te maken heeft met wat ik hierboven schreef. Loslaten, aanvaarden dat 'hij' er niet meer is. Nooit meer... Ja, wat?
Zou ik nog kunnen 'zuipen met de Maten'? Stoere dingen doen, Sterke verhalen vertellen?
Zou ik steeds zo vreselijk om dit liedje moeten huilen omdat het over mij en mezelf gaat?

De radio speult, wooden heart
Ik heb al liedjes opgespaard
Vur ooit, ge wit maar nooit

M'n whiskyglas is halfvol
Maar ooit dan stop ik helemaal
Ooit, as ge ooit

Refrein: 
As ge ooit nog 's terug komt
As ge ooit een hart van spijt
As ge ooit terug bij mijn komt
Moete weten, mij raakte nie meer kwijt

Couplet:
M'n achterdeur is nie op slot
Omdat ik 'm openlaat 
Vur ooit as ge ooit
Dan doe ik al ons kleren uit
Ik wil alleen maar huid op huid
Ooit, as ge ooit

(Gerard van Maasakkers. As ge ooit)

Het zou zomaar kunnen. Ik vind mezelf wel heel lief tegenwoordig. Dat was ook wel eens anders.

en nu ga ik naar mooie liedjes luisteren

Keep it simpel, keep it beautiful

Ik zat te denken om een vergelijking te maken tussen voetbal en politiek.
Iets in de trant van; "Hoe meer ze hun best doen om het uit te leggen, hoe minder ik ervan snap".
Daarbij is een hardwerkende (scheids-)rechter alijd een kl**tzak en geen van beide bezigheden is een linkse hobby.

Dat was even hard werken voor mij; mezelf mentaal bezighouden met zoiets fysieks als gesublimeerde sex.
Ik houd het leven liever simpel en overzichtelijk. Een beetje als in de korte verhalen van Remco Campert.
Een beetje.

Gisteren nog iets heel moois gezien. Ontroerend zelfs. Een poosje geleden is de overbuurvrouw bevallen, maar het ging niet goed met het kindje, dus moest het met spoed naar het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Sinds die tijd was het in en om het huis van de buren heel stil, zelfs hun auto stond nooit meer in de straat, tot een paar dagen geleden. Je vraagt je dan toch af of het kindje er ook is.

Gisteravond om half zeven kwam er een grote groep mensen de straat in gewandeld. Mannen, vrouwen en een heleboel kinderen. Ze begonnen met zijn allen heel hard 'lang zal hij leven' te zingen en twee mannen zetten een paar palen in de voortuin van de buren waar ze een bord aan vastmaakten waarop staat:
"Hoera, een jongen!"

Verder heb ik eindelijk weer wat rust in mijn lijf. Zou de innerlijke worsteling om mijn oude leven los te laten dan bijna afgelopen zijn? Ik merk wel dat ik, door mijn verleden los te laten, het opeens heel gemakkelijk weer toe kan laten. Het voelt niet meer als mijn leven maar gewoon als mijn verhaal. De druk is eraf.
Toch is het afscheid nemen niet eenvoudig. Mijn hart is in de rouw. Niet vreemd, want in feite neem ik afscheid van een persoon. Dit had ik een jaar geleden niet kunnen geloven, want voor mijn gevoel zou 'IK' toch altijd 'IK' blijven, maar zo vanzelfsprekend blijkt het dus niet te zijn.
Voor de mensen die mij gekend hebben en nog steeds willen kennen, zal het ook niet makkelijk zijn?

Nu moet ik nog even zoeken naar woorden om mee uit te leggen, proberen althans, wat ik nu precies voel.
Wie weet vertel ik er nog wel over...