Gaatjes in mijn Hoofd

Nee, niet letterlijk allerlei openingen in mijn lijf die er niet horen. Het gevoel, zeg maar.
Dingen die ik me in de loop van de dag bedenk, met name stukjes tekst of onderwerpjes voor mijn Blog, die ik helemaal kwijt ben zodra deze website helderwit op mijn scherm staat.
Soms zou ik dan willen tiepen:

Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhmmmmmmmmmmmmmmmmmm... ?

Want wat ik eerder al bedacht had, is kwijt, weggezakt tussen de Dingen van de Dag, dus dan rommel ik daar maar wat in rond. Vaak vind ik wel wat, maar het gebeurt net zo goed dat ik me afvraag of ik iets zit te schrijven wat ik eigenlijk al eens een keer eerder heb verteld. Dusssssss

Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhmmmmmmmmmmmmmmmmmm... ?

Vandaag is echt zo'n dag die zo vol zat met zoveel dingen en daaraan gepaarde gevoelens, dat ik het echt niet meer weet.
O, het was een hele fijne dag. Ik bof met het hier en nu, bedenk ik me net.
Zulk lekker weer, zo'n lekker dorp om te wonen, soms helemaal de sfeer:

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
waarop een kerk, een kar met paard
een slagerij J. van der Ven
een kroeg een juffrouw op de fiets
het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
maar het is waar ik geboren ben.
dit dorp ik weet nog hoe het was
de boerenkinderen in de klas
een kar die ratelt op de keien
het raadhuis met een pomp ervoor
een zandweg tussen koren door
het vee de boerderijen

En langs het tuinpad van mijn vader
zag ik de hoge bomen staan
ik was een kind en wist niet beter
dan dat het nooit voorbij zou gaan

Dan moet je 'm wel van Wim Sonnevelt voor de geest halen, die zit er het dichtst bij, namelijk.

Dus toen ik vanmorgen op zoek was naar een doos om een ding in te pakken, dacht ik van alles en voelde me blij, niet uitbundig "Jodelahitie", maar zo van:

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
waarop een kerk, een kar met paard...

Nouja, dat had ik al gezegd....

En na dat ik een goeie doos gevonden had, heb ik heerlijk achter buiten zitten lunchen. En weet je wat?

Het ruikt hier zo heerlijk. De afgelopen dagen wordt ik helemaal blij als ik 's avonds mijn slaapkamertje in kom, want dan hangt daar een geur die in één woord Heeeeeeeeeeeeeerlijk is. Een echte geur waar hele volksstammen straks een caravan voor naar ergens-in-Frankrijk-of Italië slepen.

Bij mij ligt die gewoon elke avond fris en monter op mijn bedmatje op mij te wachten. Het is een geur van....

Bloemen, zon, blauwe lucht, landelijke rust, alle tijd van de wereld, iedereen houdt van elkaar, het leven is mooi en ik hou van het leven.....

Het geeft mij helemaal het gevoel van iets moois van vroeger.

Laat ik daar nou even geen liedje bij hebben.

Nouja, eigenlijk wel, maar dat heb ik al gebruikt, zeg maar.

En vanmiddag was ook leuk. Lekker eropuit om het ding wat in de doos moet zorgvuldig in te kunnen pakken, want het moet wel schadevrij aankomen op de plaats van bestemming.

Het eropuit zijn was zó leuk, dat ik twee van de drie dingen niet eens gevonden heb. Eigenlijk gewoon vergeten. 

Gaatjes in mijn hoofd.

En ik had het nog wel op een briefje gezet om het juist niet te vergeten. 

Het briefje heb ik nog, dat kan ik morgen weer gebruiken. Misschien ga ik dan weer snuffelen in een winkel waar snuffelen nu eenmaal moet, want snuffelwinkels zijn de leukste winkels.

Ik hoef niet bang te zijn dat ik onverhoopt een suikerpot of een melkkannetje koop, want dat is vandaag al gebeurd. Een leuk kaarshoudertje waar heel lief 'Lumiere' in geëtst staat, misschien wel, want soms kan het niet licht genoeg zijn, toch? En bovendien zijn zulk soort kaarshoudertjes tè leuk.

En verder?

Ach; laat ik maar niet alles vertellen. Misschien komt de rest later nog eens, dan kan ik er vast nog wel een gaatje mee vullen.

Ik moet morgen in elk geval niet vergeten plakband te kopen, want ik kan de doos niet opsturen als 'ie niet dicht zit.

Dusssssss.....

Zaterdag....

Gewoon een zaterdag.Een dag om dingen te doen waar je op andere dagen niet aan toe komt. Mijn andere dagen zijn vaak druk gevuld met dingen die andere mensen zoal op zaterdag doen: Huisje schoonhouden, boodschapjes doen, internetten, fiets repareren, computer fiksen, tuinieren. Ook wel een beetje uitslapen.

Eigenlijk doe ik op zaterdag gewoon niks. Nouja, niks is zo betrekkelijk als niks. Ik heb wel wat dingen gedaan. Op een terrasje in de stad gezeten, iets wat ik best eens wat vaker mag doen, want wat zijn de mensen mooi, wat een boel is er te zien. Mensen zus en zo. Groot en klein, stijlvol en stijlsgewijs eigenwijs. Soms zelfs geen stijl. Ik zou zomaar een staalkaart kunnen maken van hoe ik er ongeveer bij zou willen lopen op alle dagen van de week en dan blije dagen, feestdagen of andere opvaldagen apart.

Vandaag heb ik ook nog van het buitenzijn genoten. Het was heerlijk fietsweer, helemaal geen straf om naar de stad te fietsen. Echt een dag om in te lijsten. Heerlijk gewoon!

Ik ga er lekker stilletjes van nagenieten.

X

Crash

Gisteren zat ik zeer gemotiveerd en geïnspireerd te bloggen, toen de computer opeens stopte. Geen teken van moeilijkheden, maar het mormel deed gewoon opeens niks meer. Geen beeld, geen geluid behalve het zachte gezoem van de dingen die binnenin de kast altijd zacht zoemen als het geval aan staat.

Een crash, denk ik. Het zou kunnen komen door de nieuwe DVD-drive die ik voor twee euro bij de kringloop heb gekocht en snel-snel ingebouwd. Misschien een instabiel ander ding? Geheugenbankje of processor of een 'bug' in de videokaart?
Een heel vervelend virus, misschien?
Eigenlijk weet ik niks van computers, geloof ik. Maar ik heb 'm vandaag zorgvuldig gedemonteerd, schoongeborsteld en gestofzuigd. Verse koelpasta op de processor (niet te veel, natuurlijk), allerlei dingetjes goed vastgemaakt en ik heb het apparaat een ander plekje gegeven; niet meer pal naast de verwarming.

Nou draait 'ie alweer een paar uurtjes zonder hele vervelende toestanden, maar internet is wel erg traaaaaaaag. En dat terwijl ik per onlangs 50 cent per maand meer ben gaan betalen omdat KPN de boel -ongevraagd- heeft opgepimpt, van 1,5 MBs naar 8MBs.

Wauw!

Nouja, ach. Als dit ding de geest geeft, heb ik mijn laptoppie nog. Ook een schatje en in het uiterste geval kan ik me nog redden met mijn smartphone.
Het is gewoon heel vervelend. Ik kan er niet tegen als apparaten niet lief zijn. Zelfs zoiets onschuldigs als een fiets met een versleten band kan mijn hele dag moeiteloos bederven. En ik blijf maar tegen mezelf en tegen de wereld roepen dat ik helemaal niet technisch ben, dat ik wel weet hoe een schroevendraaier ongeveer werkt, maar dat ik geen idee heb hoeveel schade ik ermee aan kan richten.

In de afgelopen week heb ik een nieuwe achterband op mijn fiets gelegd, binnen- en buitenband, twee schilderijtjes opgehangen in mijn huis, gedoe met de computer opgelost.
Eigenlijk is dat wel weer meer dan genoeg. Eigenlijk ga ik alweer veel te ver. Eigenlijk wil ik heel graag een lieve, sterke, handige man leren kennen die al deze dingen met liefde en geduld voor me oplost. Een man die zich de koning te rijk voelt met de voldoening van een geslaagd project en die de hemel op aarde beleeft als ik hem aankijk met mijn allermooiste, allerdankbaarste glimlach.
Een man die mijn zachte handen en mijn prachtige nagels ademloos kan bewonderen en mij graag helpt om mijn handen zacht en mooi te houden.

Of gewoon genoeg geld om goede spullen te kopen en, als het nodig is, een mannetje te huren.

Okee; computer doet het weer.
Ik kan weer verder werken aan mijn Blog
en aan al die andere verhalen die heel moeizaam ontstaan; helemaal niet als er geen computer is.

Dus:

Aan het werk!!!

Running up that hill

Niet zo lang geleden had ik me voorgenomen om gewoon, pardoes helemaal in één keer naar de top van de wereld te rennen.
Valt best tegen, is hard werken. Zeker als je van héél diep moet komen en dan ook nog eens 't een en ander met je meedraagt.
Het ergste wat kan gebeuren is als je in cirkeltjes gaat lopen, als het één niet wil waardoor het ander niet kan.
Ik denk dat ik nu een beetje zit te klagen, maar volgens mij ben ik op een dood punt beland. Dipje, zal ik maar zeggen. Hevig het gevoel dat ik toch echt wel vreselijk aan vakantie toe ben, maar ook weer niet kan en durf omdat ik nog steeds niet veel bereikt heb, zelfs niet eens de middelen heb geregeld om een vakantie te kunnen plannen.

Ja, dat is zo'n cirkeltje, denk ik. Doe ik het mezelf aan, of zitten de dingen gewoon tegen? Of moet ik mezelf gewoon niet zulke vragen stellen en gewoon elke dag op tijd gaan slapen zodat ik elke ochtend vroeg klaarsta om de dag zo vers mogelijk te plukken.
Ook zorgen dat ik goed ben voor mezelf zodat het niet meer elke keer gebeurt dat ik de dag droevig en uitgeput af rond, maar moe en voldaan mijn laatste kopje thee van de dag drink, alles nog een keer overdenk om juist voor ik in slaap val vast te stellen dat ik een mooi leven heb.
Zoiets.

Vandaag is het even wat minder, minder leuk. De appels waren zuur deze week, maar ik stel vast dat ik me er toch weer aardig doorheen heb gebeten.

Morgen weer een hap. Misschien heb ik daarna helemaal geen dringende vakantie meer nodig.
De geen-dringende vakanties zijn immers de beste.

Hallo Vriendjes!

Wat een vrolijke titel voor een blogpost. Maar ach, het is lente.

Er gebeurt veel in mijn kleine leventje op dit moment. Ik zal niet zeggen: 'te', maar het moet niet erger worden.
Eigenlijk was het mijn bedoeling om de wijde wereld in te fladderen en op zoek te gaan naar oude en nieuwe vrienden. Dat doe ik ook wel, maar toch niet zo intensief als het in mijn gedachten op stapel stond. Er kwam namelijk nog iets tussen.

Een vraag over Moederschap, of ouderschap in het algemeen.
Wat moet een kind als al zijn of haar pappa's en mamma's gaan stoppen met pappa en mamma zijn?
Wat moet een ouder als een kind achter je aanholt en zwijgend vraagt: "Ben jij mijn mamma?"
En maakt het iets uit als dat kind al bijna volwassen is?

Drie jaar geleden was het gezin waar ik hoofd van genoemd werd, een oorlogsgebied. Alles dreigde fout te gaan en ik had niet de kracht en niet de creativiteit om daar nog iets van te redden.
Hoe ik me toen voelde en hoe ik toen leefde, zal ik hier en nu laten voor wat het is. Ik heb toen gekozen om mijn gezin los te laten. Ik dacht dat mijn persoonlijke last zo zwaar op de anderen drukte, dat het absoluut beter zou zijn als ik wegging. De mogelijkheid dat ik mijn kinderen daardoor uiteindelijk misschien nooit meer zou zien, nam ik voor lief.

Mijn leven zat in een diepe zwarte put en ik ben al die tijd heel hard bezig geweest mezelf daaruit te trekken.
Mijn plan om nu op zoek te gaan naar vrienden is een stap op de weg naar boven, maar daar is nu even een beetje de vaart uit.
Mijn gezin roept me.
Ze zijn me niet vergeten, net zomin als ik hen. De één uit liefde en de ander blijkbaar uit frustratie. Voor de één ben ik als een droommoeder en voor de ander is de gedachte aan mij een levende nachtmerrie.

Waar ik nooit wist hoe ik Vader zou moeten zijn, mag ik nu Moeder worden.
Wonderlijke wereld.
Maar het is spannend, want ben ik er wel klaar voor? Heb ik al de kracht om van een huis een thuis te maken voor iemand die ik niet teleur wil stellen?
ook dat is een droom die ik graag waar zie worden, des te groter is mijn huiver zolang ik niet zeker weet dat mijn afgetrapte gestel die taak aankan.
Natuurlijk bestaat er hulp en ik heb ook geleerd te vragen, maar ik vraag al zoveel, ik weet er haast geen weg meer in.

Misschien wordt het dringend tijd om te leren antwoorden, zodat ik precies weet wat ik waarachtig zeggen moet als twee jong, blauwe ogen me vragen:
"Wil jij mijn Mamma zijn?"

Mooie Mensen..

Van alles wat ik moeilijk vind, is 'houden van' misschien wel de ergste. De rest? Daar wurm ik me wel doorheen, maar deze ene is zo eindeloos geduldig, daar kan ik niet veel mee. Tot nu toe heb ik altijd heel hard geprobeerd die aandoening weg te jagen door heel stekelig te doen. Aardig zijn gaat bij mij tot dáár en niet verder, want tè aardig vind ik naar.

Het is niet zo dat ik de mensen die aardig zijn, naar vind, hoor! Integendeel! Het is gewoon heel moeilijk om ermee om te gaan, om te geloven dat 'heel erg aardig' en 'houden van' gewoon bestaan zonder dat er dan meteen iets 'moet' ofzo.
Ik weet eigenlijk niet wat ik terug kan geven. oppervlakkig aardig zijn gaat me best goed af, maar echt en oprecht aardig, breekt al snel door de oppervlakte heen en onder de oppervlakte voel ik me heel onzeker, vooral nu, want eigenlijk ben ik niet wat ik ben, denk ik.
"Geloven mensen me wel?", Piept het stemmetje in mijn binnenste als ik buiten ben. En als ik binnen ben, vraag ik me af, of ik mezelf wel geloof.
Ben ik te perfectionistisch misschien? Wil ik mezelf veel mooier voor kunnen doen dan ik me voel? Ben ik bang dat ik te mooi ga lijken om waar te zijn?

Andere mensen vind ik doorgaans mooi zoals ze zijn. Ik kan zelfs sommige mensen die van Koos Alberts of Jan Smit houden mooi vinden (en dat vind ik heel knap van mezelf), maar ik vind het nog steeds niet makkelijk om mezelf mooi genoeg te vinden om met de anderen mee te durven doen. Tot mijn verbazing zijn er hele mooie mensen die kennelijk van me houden, en wat doe ik ermee?
Ik zet mijn stekels op: "Ga weg! Liefde doet Pijn!"

Ik wil niet dat het zo blijft, diep van binnen weet ik allang dat ik eigenlijk ook heel mooi ben en dat 'houden van' iedereen, dus ook mij, is aangeboren. Ik weet dat er mensen zijn voor wie 'houden van' zo makkelijk gaat, dat ze er hun werk van hebben kunnen maken, werk waarmee ze mensen leren hoe het voelt om 'heel erg aardig' te beleven.

Ik vraag me allang niet meer af waardoor 'houden van' zo eng en pijnlijk voor me is, ik wil nu leren om de pijn en de angst ergens ver achter me te laten, ergens in een vorig leven, zodat het me steeds minder moeite kost om me mooi en comfortabel te voelen bij alle mooie en aardige mensen die ik tegenkom.

En vooral bij de mensen die 'houden van'.....
Mij

XX

't Is lente. Zal ik dan maar uit mijn ei kruipen?

Eigenlijk vind ik het behoorlijk moeilijk om met mensen om te gaan. Ik weet gewoon niet hoe ik moet beginnen, wat ik wel of niet kan zeggen tegen mensen die ik helemaal niet ken, soms ook niet tegen mensen die ik al heel lang ken.

Dat is heel erg niet leuk, want ik houd er niet van om altijd alleen te zijn. Ik vind 'samen' iets geweldigs. Het maakt eigenlijk niet eens zo heel veel uit wat we samen doen, als het maar heel erg samen is.
Maar ik ben een beetje bang voor 'samen'. Het is ooit ergens mis gegaan, flink mis, en sindsdien ben ik net een egeltje. Zodra iemand dicht bij me komt, word ik heel rond, hard en stekelig.

Nu ben je misschien benieuwd wat er dan mis is gegaan en hoe, maar eerlijk gezegd was dat zo vreselijk dat ik het zelf nog niet eens precies begrijp. Het zou best kunnen zijn dat het begonnen is in mijn jeugd, toen ik nog dacht dat ik een jongetje was. Hoe belangrijk is het trouwens om dat te weten?

Het is nu belangrijk om af te leren egeltje te zijn. Eigenlijk ben ik reuze aardig. Vriendelijk en zacht van karakter. Zelfs vroeger, toen ik niks kon hebben, vonden de mensen me al een toonbeeld van gelijkmatigheid en geduld.
Natuurlijk hebben rommelende hormonen wel iets veranderd, maar lang niet alles, hoor!

Ik ben veranderd, maar toch ook weer niet. Het is zo gek dat ik er zelf weleens van in de war raak, dat ik bang ben dat anderen net zo erg in de war raken van mij of door mij. Van binnen ben ik nog steeds wie ik was, maar wat ik nu laat zien is toch wel anders. Niet alleen mijn naam, mijn haren en mijn kleren, maar ook wat ik voel en waarom ik dingen doe, of juist niet.
Het verschil is heel klein, maar ook weer zo groot.
Alles is hetzelfde, maar niks is zo gebleven.

Dat voel ik dan vanbinnen. Welk gezicht hoort daar dan bij? Kan ik nog gewoon het ouwe maatje van Jantje, Pietje en Keesje zijn? Of ben ik toch iemand uit dat andere kamp, die zoveel kent en weet dat Jantje en de anderen niet goed weten of ze me nog op de schouders mogen bonken of dat het beter past wanneer ze me begroeten met een stuk of wat zoenen.
Ben je raar als je een vrouw slaat, of ben je vreemd zodra je een kerel kust.

Ik zeg niet dat hullie dat per sé zo voelen of ervaren.
Het is wat er in mij spookt.
Het is of ik muziek ga maken, maar de partituur nergens kan vinden.
Alsof ik op reis ga, maar niet weet waar de trein vertrekt.

Alsof ik een vrouw ben die nooit een meisje is geweest.