A new life (een nieuw lijf)

Het is nu drie weken sinds ik me heb gemeld bij het ziekenhuis. Dat was de laatste dag dat ik nog een-soort-van-man was. In deze drie weken is mijn wereld heel klein geworden. Zelfs te klein om onbevangen blij te kunnen zijn met hoe-en-wat ik nu ben.

Het was een zware tijd, er is immers flink in me gesneden en ik had geen idee hoe diep het me zou bewegen.
Allerlei gevoelens en emoties komen langs en ieder daarvan kent een eigen waarheid.
Eerst is er het ongeloof dat 'het' nu gebeurd is. De goede fee is niet gekomen, de lieve god heeft me niet persoonlijk aangeraakt, zoals ik meer dan veertig jaar geleden heb gehoopt en gebeden. Het was dokter K. die me in een paar uur tijd een ander aanzicht heeft gegeven. Ik kan nu bloot zijn zonder schaamte. Het onsmakelijke ding onderaan mijn buik is weg. Nu pas dringt duidelijk tot me door hoe vreselijk ik het vond om daarmee te moeten leven, hoe ik mijn bedgenote gehaat heb omdat zij dat ding wel kon waarderen. Vaak had ik het gevoel dat ik dat ding niet had, maar dat ik dat ding was: Vies en vormeloos

En toen ik er eenmaal vanaf was en probeerde te bedenken wat het voor me betekent, voelde ik me ... niets.
Ik was leeg. Uitgeput van iets wat ik niet begrijp, misschien nooit zal begrijpen. Ik was niet blij of verdrietig, ik voelde me weerloos en bang. Ik was heel bang dat anderen van het moment gebruik zouden maken om me weer een leven op te leggen wat voor mij een leugen zou zijn. Alles in mij verzette zich tegen de wereld om me heen. Ik zag in gedachten figuren op weg naar mijn huis die zich hierbinnen zouden dringen en mij mijn levensruimte ontnemen. Figuren die zichzelf niet kunnen redden en mij in mijn zwakte overmeesteren om mijn verworvenheden te verslinden, als sprinkhanen die het land schraalvreten.
Ze zijn gelukkig niet gekomen. Kennelijk horen dit soort lieden bij 'vroeger' en daar ben ik blij om.

Maar in mijn angst kon ik de lijfelijke verandering moeilijk accepteren. Mijn bekken verkrampte zich. Een vreselijk pijnlijke ervaring. Mijn nieuwe stukje lijf voelde niet zacht en beurs, het was hard en brandend als een haardsteen. Toen ik op internet ging zoeken of er anderen zijn die dit ooit meegemaakt hadden, herkende ik het onder de term 'vaginisme'. Wat een ironie! Nu ben ik eindelijk vrouw, maar ik durf geen vrouw te zijn....?

Zo erg is het niet. Het is weinig anders dan een kwestie van wennen, maar als je te moe bent om te denken, te moe om te 'zijn', kun je nergens aan wennen. Daarom deed ik de boel zolang op slot.
Er is veel om aan te wennen. Niet alleen lichamelijk, misschien is dat wel het minste, maar ook en vooral geestelijk.
Ik ben nu vrouw zonder voorbehoud. het is geen verkleedpartijtje meer. Dat was het nog wel, hoe serieus ook. Nu ben ik geen tweede keus meer, nu ben ik ben ik wat ik ben. Ik heb gekozen; voltooid verleden tijd.
Van die keuze heb ik geen spijt, absoluut niet. Er is nog een moment geweest waarop ik me afvroeg of ik meer dingen had moeten uitproberen toen het nog kon, maar welke dan?

De leuke kanten van het man-zijn hebben niet op kunnen wegen tegen de prettige kanten van het vrouw-zijn.
Dat geldt in elk geval voor mij. Waar ik nu het meeste moeite mee heb, is dat het zoveel pijn en moeite kost om één foutje te herstellen. Ik troost mezelf met de gedachte dat al dit ongemak eindig is, maar het is best groot ongemak: de pijn en de verzorging van 'de wond'. De momenten dat ik me afvraag of er onder de gezwollen hechtingen echt een acceptabele plasser verscholen zit zijn er heel vaak en op die momenten voel ik me grenzeloos alleen.

Geboren worden doe je alleen. Een baby krijst niet van de kou, maar van wanhoop. Wat gaat het worden en wat kan ik ermee doen? Is dit nu het leven?
Ja. Dit is alles. Dit is wat er is. Nu ik gedaan heb wat ik moest doen zonder het zelf ooit helemaal te zullen begrijpen, weet ik zeker dat er niks hogers bestaat dan het leven zelf. Degenen die geloven in dat ding wat door velen 'God' genoemd wordt zijn de stakkers die nog steeds niet los kunnen komen van het gekrijs van hun geboorte.
Ik heb geen God nodig, ik mag leven. Het doet pijn, soms heel erg andere keren minder, maar het is het beste wat ik heb.

Maar het is vreemd, eindeloos vreemd. Zeker nu.
Ik ben nog steeds 'ik', maar alles is anders. Anders dan ik had kunnen denken. Nu is het allemaal echt. Ik weet zeker dat ik zodra de pijn weg is, bedekt zal zijn met kippenvel: "Wat is het leven Mooooooooiiiiii!"

XX

Goegel zuigt ook!

Had ik dus een hele mooie blog gemaakt, recht uit mijn hart. Istie kwijt. Goegel heeft opeens een probleem. Kan niet opgelost worden tenzij je lid bent van een of ander computerkletsgroepje. Goegel was goed bezig, maar ze zijn druk bezig Microfuck te overtreffen in hun Xenofobe, onsympathieke, eenkennige, vastgekoekte zelfingenomen betweterigheid.

Kutcomputers!!!!

grote gebeurtenissen worden gebeurtenwassen

Er stond iets op stapel en dat hield me heel erg bezig. er moest zo het één en ander voorbereid worden, een boel vooruitgedacht en gepland. Allemaal heel praktisch en weinig ruimte om mentaal klaar te zijn, dacht ik zo.
Maar kun je je wel voorbereiden op iets wat je nog nooit gedaan hebt?

Als ik nu de stappen nog eens langsloop, merk ik dat het voor mij opeens heel moeilijk was zodra ik niets meer zelf kon doen, alleen maar lijdzaam afwachten. Letterlijk stil blijven liggen en al het werk van daarvoor laten bezinken. Wat is dat moeilijk.

Voorheen was er altijd wel iets te doen: Bellen, mailen, ergens aankloppen, iets kopen, dingen bekijken, zoeken op internet, zelf iets maken..........
Heerlijk druk-druk bezig zijn. Plannen hoe en wat, prioriteiten stellen en dat allemaal weer omgooien omdat er nog meer is in de wereld dan mijn queeste.

En toen was alles gedaan. Ik kwam bij uit de verdoving en mijn taak was letterlijk: Stilligen en helemaal niks doen.
Om razend te worden. Het lijf heelt zichzelf. Wie is er nou de baas?

Daar lag ik en mijn diepste wens, alles waar ik een heel leven tegen alles in heb geloofd dat ik het ooit mee zou maken was opeens echt en ik kon niks anders doen dan liggen en dat was het.

Is dit het om bij nul te beginnen?

Ik denk het.

Alles heeft een begin en Niets is moeilijker dan alles.
Ik geloof dat ik nu gevoeld heb wat Niets is.

Ik zal nooit meer de oude worden

Nu ben ik aan het aftellen en vooruit aan het kijken. Niet te ver vooruit, want alles draait nu om de chirurgische ingreep. Het is zo intensief, dat ik bijna niet meer weet waar het ook weer om gaat. 

natuurlijk weet ik heel goed dat ik straks een ander plassertje zal hebben, maar ik bedoel dat ik bijna niet meer weet waarom ik ooit begonnen ben aan dit alles, want het is een hele hoop alles.

Maar mensen zijn geneigd om achteraf te menen dat het allemaal best meeviel. En het had ook zo zijn leuke momenten, Toch?

Maar het hoofd weet beter, zeker nu ik in de virtuele wereld nog steeds lotgenoten tegenkom, die met allerlei dingen worstelen die ik nu heb overwonnen. Ik lees hun berichten met een glimlach van herkenning. De spanning, onzekerheid en het leed wat zij nu beleven, heb ik allemaal mogen ondergaan en wat waren sommige momenten destijds heftig! Ik heb gehuild, en niet een beetje ook! 

Wat vreemd om er aan terug te denken nu ik dat allemaal heb beleefd en overleefd. Ik voel me als een schipbreukeling die op een warme kust is aangespoeld. Het leven is mooi! Wat is het heerlijk om hier te zijn!

Maar wat was het een hijs om hier te belanden.

En het is nog niet helemaal klaar. Er moet nog iets gebeuren en daarna is het helemaal menens.

En weer praat ik over het 'iets' heen. Eerst moet ik nog een paar dingen kopen en zorgen dat ze klaarliggen voor straks.

Dan hoop ik op nog minstens één dag rust. Gewoon om te mediteren over dit moment, erbij te lachen en te huilen en helemaal te beseffen wat het allemaal betekent.

Dan heb ik nog twee dagen lichamelijke voorbereiding te gaan. Twee dagen niet eten en met grof geweld mijn darmen schoonspoelen. Op de tweede dag reis ik naar de plek waar het gaat gebeuren en daar moet ik de laatste voorbereidingen treffen. Dat klinkt theatraal, maar het gebied waar de dokter aan gaat werken moet grondig geschoren worden. Gaat me dat lukken? Ik kan er niks aan doen, maar ik verwacht niet anders dan dat ik de operatie per ongeluk al zelf zo'n beetje uit ga voeren. In mijn gedachten wordt het in elk geval behoorlijk bloederig. Maar ik overdrijf graag, dan valt het straks allemaal heel erg mee.

En dan komt de grote dag...

Om tien uur vijftien moet ik me melden bij de hoofdingang. Wat er dan verder gaat gebeuren, weet ik niet. Ik zal mijn koffertje met m'n pyamaatje en mijn leesboek aan iemand afgeven die er hopelijk heel goed op past. Dan zal ik me ergens uit moeten kleden, moet ik mezelf wassen? Of doet een verpleegkundige dat? 

Ze zullen me nog wel dingen vragen en naar mijn hart en longen luisteren, misschien nog meer doen....

En dan kom ik ergens waar ze me in slaap maken.

Als ik wakker word is er iets gebeurd waar ik als kleuter al van droomde, maar toen dacht ik dat er een Goede Toverfee of een Lieve God bestond die dit bij me zou doen.

Het is toch niet helemaal hetzelfde, al is de dokter wel ontzettend aardig.

Zal het pijn doen? Zal het heel vreemd voelen? Of juist heel vertrouwd? Zal ik blij en opgelucht zijn? Of juist heel verdrietig? 

Of zal ik gewoon leven bij het moment en er vooral aan denken dat ik een poos heel erg goed voor mezelf en vooral voor mijn nieuwe plasser moet zorgen?

In elk geval zal ik eerst een week in het ziekenhuis zijn. Ik mag dan niet veel, alleen op mijn rug liggen om te zorgen dat er niks verschuift, denk ik. Misschien krijg ik allerlei bezoek, dat weet ik niet. Mensen mogen best op bezoek komen, er zijn bezoekuren. Degenen die wat verder weg wonen mogen blijven logeren, dat kost maar twintig euro per nacht voor een tweepersoonskamer.

Na een week mag ik naar huis en dan moet ik kalm aan doen, want het moet helen, nee, niet herstellen! In vredesnaam niet zeg! Het is uiteindelijk de bedoeling dat ik nooit meer de oude word.

Iedereen zegt dat ik minstens zes weken kalm aan moet doen en ik heb een boekje waarin staat hoe ik moet zorgen dat alles schoon blijft en hoe ik moet zorgen dat het weefsel goed hecht.

De eerste keer dat ik het boekje zorgvuldig bestudeerde, moest ik heel hard huilen, want als je er zo intensief mee bezig moet zijn, is het plotseling echter dan echt.

En na die weken van voorzichtig zijn en zorgen mag ik van lieverlee mijn leven weer oppakken. Ik heb er nu al heimwee naar. Heimwee naar iets wat ik nog nooit heb meegemaakt, maar wat wil je:

Ik zal nooit meer de oude worden.

The end of the rainbow

In de tachtiger jaren was er een band, the Talking Heads, die een nummer gemaakt hebben wat 'Heaven' heet.
De strekking van het liedje komt er ongeveer op neer dat volmaakt geluk oervervelend en dodelijk saai is.

"Heaven is a place where nothing, nothing ever happens"

Nu zit ik zelf in een situatie waar ik aan het eind van een zeer persoonlijke missie ben. Nog een paar weken en dan is hetgene waar ik de afgelopen jaren heel intensief mee bezig ben geweest, klaar.
Het einde van de regenboog. En, lieve jongens en meisjes, zover ik kan zien staat er geen pot vol goud op me te wachten. Weet je dat ik daar stilletjes blij om ben?

Hoe saai zal het zijn als je leven 'af' is, als er niks meer is wat je nog wil of kan doen. Het enige wat dan rest, is doelloos achter de geraniums zitten tot ....??
Ik heb gezworen, mezelf beloofd en mezelf gedwongen om dat niet te laten gebeuren.

En hoe wonderlijk om nu te merken dat het eind van deze missie betekent dat er straks een hele grote lege ruimte in mijn leven is die ik helemaal zelf in mag gaan vullen.
Natuurlijk heb ik allerlei dromen over dingen die ik graag zou willen beleven. Een innige verliefdheid, natuurlijk wederzijds, lijkt me heel mooi, boeiend - zeg het maar...
Weer onderweg zijn met artiesten trekt me ook weer heel erg. In de praktijk best verleidelijk om het ouwe vertrouwde knoppendraaien weer op te pakken, maar dan bij een groep als 'girls wanna have fun' (moet ik het uitleggen? Nee toch?) Maar het zou evengoed kunnen dat ik tourmanager of persoonlijk begeleider word van één of andere beroemdheid, wat mij betreft.

Of misschien komt er iets op mijn pad wat me enorm aanspreekt en waar ik met heel veel liefde en energie mee aan het werk ga omdat het zo enorm bij me past.......

Maar dromen worden zelden spontaan werkelijkheid, zeggen ze. Je moet er handen en voeten aan geven, zeggen ze. Maar het vervelende is, dat de dromen die voor mij tot nu toe uit zijn gekomen, naar mijn gevoel wel spontaan zijn vervuld. Verwar dat niet met 'plotseling'. Neem bijvoorbeeld de droom waarin ik een meisje was. Die had ik al toen ik nog een kleuter was. Hoeveel jaren later is het nu?

Wat ik nu zeg komt er op neer dat ik mijn gevoel moet volgen. En dat is het bijzondere van dit moment: Ik kom er nu pas achter wat ik werkelijk voel. Dat is zó wonderlijk, maar ook verwarrend. Niet uit te leggen.
Ik merk nu dat ik mezelf soms helemaal niet aardig vind en ik weet niet of dat dan weer 'normaal' is.

Ik merk ook dat oude waarheden nu oude koeien zijn. Mag ik die nog uit de sloot halen?
Ik vind zelf van niet, want ik geloof er niet meer in.
Al mijn dromen en waarheden zijn klaar. Ik mag helemaal opnieuw beginnen.
Zal ik het deze keer dan maar meteen goed doen....?

Eerst een rondje mindmappen, dan maar.

Muziek, muziek, muziek!!

Een poosje geleden hoorde ik het verhaal van drie zusjes die van hun ouders muziek moesten leren spelen. Veel mensen moesten in hun kinderjaren muziek leren en het schijnt dat lang niet iedereen dat leuk vond. Een heleboel mensen hebben na hun kinderjaren dan ook nooit meer een muziekinstrument aangeraakt.
De ouders van deze drie meisjes hadden mede daarom besloten dat hun dochtertjes zelf hun instrument mochten kiezen.Om het langer leuk te houden, bedoel ik.
De één koos viool, de ander piano en de derde koos voor blokfluit.
De violiste en de pianiste konden de blokfluit absoluut niet waarderen dus elke keer als hun zusje ging fieperen op haar fluit, sloten ze haar op in de kelder.

Schijnbaar heeft de blokfluit geen best imago. Kleine, bleke meisjes in plooirokjes die op woensdagmiddagen groepsgewijs franse kinderliedjes staan te toeteren in muffe leslokaaltjes. Oude vrijsters die nooit succes gekend hebben: Niet in de kunst en zeker niet in de liefde, geven les in hele noten op hele tellen, zonder ook maar één spoortje van frivoliteit of sensualiteit in de fluitmuziek toe te laten. Het fluitwissertje wat straks in het instrument glijdt is hen vaak al teveel van het goede.......

Zoiets.

En raad eens:
Vanmiddag heb ik een blokfluit gekocht!
Een kunsstof sopraanfluit, barok geboord.
Het is de goedkoopste die ik kon vinden in de muziekwinkel, wel een echte Yamaha.
De speelgoedzaak heeft misschien wel goekopere, maar dat zijn van die frigide toeters waarbij je het gevoel zal krijgen dat je met iets strafbaars bezig bent zodra je de fluitwisser hanteert.

Nu begin ik dus al een leuke verzameling muziekinstrumenten op te bouwen:
Twee akoestische gitaren, één digitale piano
en een blokfluit.

Het volgende op de lijst is een basgitaar.
Een elektrische met een mooie versterker.
Die wil ik kiezen op klank
en op de goeie feel, want de body moet wel lekker aanvoelen.
O,ja: Hij moet ook wel mooi staan bij een zwart jurkje en lange, glinsterende oorbellen.

Verder stel ik geen eisen.
Maar ik moet eerst wel behoorlijk kunnen spelen op de instrumenten die ik nu heb.
Dan neem ik mijn fluit mee naar het station om in de gangen naar de perrons Vivaldi te spelen.
Op mijn ene gitaar ga ik Afrikaanse volksliedjes spelen op het plein bij de bibliotheek.
En op de andere gitaar doe ik dingen van The Beatles, Bob Dylan en U2 overal in het centrum van de stad.

Als ik dan genoeg geld heb verdiend als straatmuzikante, koop ik mijn bas met versterker.
Daarmee leg ik de basis voor de meest Funky, Groovy, Swingin', Soulfull Jazzband aller tijden.
Dan noem ik het 'The LBD Group'

I <3 my Little Black Dress.

Oude Doos

Er zijn dingen waar een mens druk mee bezig is en er zijn dingen die een hoog 'O, shit... Da's waar ook!' gehalte hebben.
Zo bedenk ik me net dat ik deze week jarig ga zijn.
Volgens mijn paspoort ben ik geboren in 1961, en dat betekent.....
Reken het lekker zelf uit!

Goed geraden: Ik wil geen feest, geen drama, geen toeters en bellen, geen bijbelse figuren in de tuin, geen monsterlijke slemppartij.
Liefst helemaal niks!
Nou, okee; een kaartje, mailtje, beriggie op feesboek mag best, maar dan wel gemeend, niet 'omdat het mot', of  'want het hoort nou een maal zo'.

Waarom zou ik er een feest van willen maken als ik me er helemaal niet feestelijk bij voel. Het is een leven wat voor minstens 80% van de tijd aan heeft gevoeld als iets waar ik me geen raad mee wist, wat me gewoon is overkomen en waar ik het begrip 'leuk' ver vandaan heb willen houden, wan als 'leuk' er niet is, hoef je ook niet stil te staan bij 'niet leuk'.
Als je begrijpt wat ik bedoel.

Eigenlijk had ik helemaal geen kutleven, het was een wonderlijk leven met heel veel spannende belevenissen, maar het was niet echt mijn leven. Ik leefde het op de wijze van 'ik stond erbij en ik keek ernaar'.

Maar goed, als jullie de vijftigste verjaardag van dinges graag willen vieren, zet dan een foto van wat ik was op een versierde stoel en zuip je lam. Dans er in een kring omheen en probeer achteraf te bedenken dat dinges niet meer leeft.
Ik heb zelf in elk geval, onder heel veel tranen, afscheid genomen van dat lieve ventje en ik hoop dat een volgend leven wel samen met 'leuk' zal gaan.

Het is wel wennen.
Weet je dat ik altijd bang was van iedereen?
Ik ben er zelf pas sinds een paar dagen achter.
Heel gek om naar mensen te kijken en nieuwsgierig te zijn. Naar mensen te willen blijven kijken: "Hoe doen ze wat ze doen en waarom doen ze dat?" Dat zelfs aan ze willen vragen!
Heel anders dan: "O, help! Ze zien me!"
En hoe zekerder iemand van zichzelf was, hoe enger ik ze vond.
Is dat gek?

Misschien maar beter zo, want nou snap ik niks van mensen, een soort onbeschreven blad zonder vooroordelen. Heerlijk naïef in een grote wereld vol mensen die allemaal mens zijn. De één nog leuker dan de ander.
Het is alleen jammer dat het niet erg past bij mijn leeftijd. Ik ben een pietsie oud om alles nog te gaan ontdekken.
Het is best moeilijk om een vrouw te worden als je nooit een meisje bent geweest. Ik heb geprobeerd het af te kijken, maar ik werd niet echt toegelaten in dat wereldje, want ik had mijn uiterlijk niet mij en ik was .. bang...

Nu word ik een vrouw van vijftig. Zal ik mezelf Doornroosje noemen? Of mag dat alleen als je 2 keer 50 jaar overslaat?
Welke opties heb je als vrouw van vijftig?
Thuiszitten met de kat op schoot en wachten tot je Oma wordt?
Zijn er leeftijdsgenotes die er (nog steeds) leuk uitzien en nog altijd fris in het leven staan?
Meiden om stilletjes jaloers op te zijn, zal ik maar zeggen.
Zouden die me alsnog mee willen nemen langs al die dingen die ik heb overgeslagen, van poppen spelen tot ... anything... zal ik maar zeggen.

Dat liedje van die beren met hun broodjes geloof ik onderhand wel.
Tijd voor iets anders.
Ik zat zelf zo'n beetje te denken aan iets van Cindy Lauper.

Alleen die kopstem lukt me vast nooit helemaal.....