Dromen en Katten

Omdat ik me regelmatig voorneem om ook nog iets nuttigs te doen met mijn computer, schrijf ik dit blog niet online, maar vanuit office. Dat schijnt te kunnen dus dat ga ik uitproberen. Als jullie dit niet kunnen lezen is het kunstje mislukt en dan rommel ik gewoon weer verder op de oude manier.

Tis nie anders.

Jullie kunnen het bovenstaand niet lezen, hoor!

Vannacht was ik enorm aan het dromen. Wel meer dan één droom. Hoezo onrust in mijn hoofd?

Nou, nee; zo erg is het niet. Als ik dromen droom die ik me nog redelijk kan herinneren zodra ik wakker ben, betekent dat gewoon dat ik dingen aan het verwerken ben.

De dromen van vannacht hadden elementen van best lang geleden. Zo droomde ik dat ik de nieuwe racefiets van Bertus Staigerpaip mocht lenen. “Van Wie?”, hoor ik jullie roepen….

Van Bertus, of Ruud zoals hij echt heet. Hij had een nieuwe fiets van het merk ‘Ferrari’ en ik mocht erop rijden om te controleren of het echt een hele goeie, sportieve maar vooral Snelle fiets was.

Ik vond het een eng ding want al bij de minste of geringste pedaalbeweging schoot ik heel snel vooruit en dat op ongelofelijk dunne bandjes en met weinig, nee; nagenoeg geen, voelbare weerstand in het stuur. Ik was als de dood dat ik zou vallen en mezelf vreselijk pijn zou doen. Het zou natuurlijk ook een drama zijn als ik Ruud zijn nieuwe fiets zou beschadigen, want hij heeft best een kort lontje.

Na de proefrit over mijn geboortedorp, gaf ik de fiets terug aan Ruud en nog voordat ik er iets over kon zeggen keek Ruud, of Bertus, me een beetje benauwd aan en hij vroeg of ik het geen eng ding vond om op te fietsen, want met zulke smalle bandjes en zo weinig gevoel in het stuur zo hard fietsen is niet leuk voor een beginnend racefietser.

“Tsja, Bertus… Da hedde meej ‘nun Ferrari!”

En toen werd ik wakker omdat er allemaal poezen zaten te miauwen. Twiggy in de huiskamer en de buurkat onder mijn raam. Het was nog maar net 05:00u, dus ik besloot lekker verder te slapen.

Nou ging het over huizen. In het één woonde ik. Geen slecht huis, maar de tuin zat bij mooi weer steeds vol met de gasten van het café-restaurant waar ik naast woonde (in die droom). Ik had al een paar keer gezegd dat ik zou gaan verhuizen zodra ik een geschikt nieuw hutje vond.

Nu had iemand met wie ik ooit samen heb gewoond, iets moois voor mij gevonden. Dat is niet zo erg, maar deze persoon had meteen alles voor de verhuizing geregeld. Ook de verkoop van het huis naast het café-restaurant. Ik had nog één dag om te verhuizen, want de makelaar had al van alles geregeld zonder dat ik dat wist.

Het nieuwe huis was mooi. Zelfs nog leuker dan het oude. Een mooi pandje met drie verdiepingen. Heel sfeervol, maar best wel verwaarloosd. Het stond me tegen om zo plotseling te moeten verhuizen!

Er stonden nog allemaal spulletjes in mijn nieuwe huis die niet van mij waren, maar waar ik wel op moest passen want ze mochten niet beschadigen, ook niet gestolen worden. De makelaar wilde zelfs dat ik mijn eigen spullen zolang in de tuin onder een zeiltje liet staan, totdat die andere zooi opgehaald zou worden. Maar hij zei er niet bij door wie, ook niet wanneer.

Ik was eerst heel verdrietig en wanhopig, want ik wist niet hoe ik alles voor elkaar moest krijgen: Het ene huis leegmaken, het andere opknappen, alle spullen veilig bewaren (het was ook al gaan regenen). Ik zag het echt niet zitten…

Tot ik een geweldig idee kreeg. Ik vroeg aan de makelaar of ik ergens een handtekening onder had gezet. Dat was niet zo. Hij had alles samen met die ander van vroeger geregeld en hun handtekeningen stonden onder alle contracten. Hij vertelde dat ik me geen zorgen hoefde te maken, want het huis waar ik in zou moeten gaan wonen was echt officieel van mij, dat kon niemand me afnemen.

Maar de zorg voor de spullen die erin stonden kon niemand me verplichten, want dat was niet met mij afgesproken. Daar moesten degenen voor zorgen die hun handtekening wel onder de papieren hadden gezet.

Dus toen heb ik alles keurig op straat gezet en ik heb het huisje netjes ingericht met mijn eigen spulletjes. Toen begon de zon te schijnen en het opeens het leukste huisje wat ik ooit vanbinnen gezien heb. Echt een droomhuisje.

En ik leefde nog lang en gelukkig….

Totdat Twiggy naast mijn bed stond te miauwen. Dat doet ze altijd als ik uit wil slapen. De kleine dwingeland! Maar ze is wel erg lief, hoor

De tussenstand

Omdat ik 2012 ben begonnen zonder goede voornemens, maar met grootse plannen, lijkt het me wel zinvol om jullie, de lezers van dit blog, op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Daarmee maak ik jullie in stilte medeplichtig, want feedback is altijd een goeie brandstof voor hoogvliegers.

O, nu heb ik al een deel van mijn plannen verraden. Dat wilde ik eerlijk gezegd niet doen. Verwachtingen zijn namelijk net als Doberman Pinchers met een hernia: Makkelijk vals...
Zodoende wil ik geen slapende honden wakker maken, met name Dobermans.

Maar mijn plannen zitten nog een beetje vast in een winterdip.
De periode rond de kortste dag is bij mij traditioneel de tijd van het jaar waarin de zonnige kant van mijn humeur neigt naar winterslaap, dus ik wist al van te voren dat ik de boel momenteel vooral serieus aan zou moeten pakken. Weinig attitude om vrolijk en lichtvoetig de koe bij de hoorns te vatten, maar dat geeft niks, zolang de stemming niet dieper zinkt dan Melancholie.

Dat ik nog herstellende ben van een operatie, hoeft ook niet echt een reden op zich te zijn om me te laten weerhouden van Het Verbeteren Van De Wereld In De Ruimste Zin, daarbij vooral te beginnen bij mezelf, maar nu ik niet kan fietsen, nauwelijks normaal kan zitten en nog lang niet voldoende energie heb om lang te staan, laat staan te lopen, hangt het allemaal een beetje, vooral te beginnen bij mezelf.
Dat is niet erg, zolang de vlagen van moedeloosheid niet al 's morgens voor het ontbijt opsteken.

Ik mag we wel gelukkig prijzen met een zeer vrouwelijke eigenschap, noem het 'hormoongedoe'.
Of het is gewoon de leeftijd. 50 jaar is... nouja.. zo'n moment in je leven waarop je plotseling niet meer wil denken aan 'oud worden', maar waarop je toch de programma's die Omroep Max uitzendt best leuk begint te vinden.
Maar daar kun je goed mee leven zolang de zon schijnt en zolang je jezelf fit, sterk en gezond voelt.

Toch valt het niet tegen. Rond kerst had ik even wat moeite met het hormoongedoe, dus ik heb mezelf in de laatste week van 2011 tamelijk opgesloten in mijn hutje, diep verscholen achter de kerstboom. Daar merkte ik dat ik toch wel erg hard aan een paar daagjes rust toe was. Het is kennelijk een heleboel heel hard en vermoeiend werk om te worden wie je eigenlijk al je hele leven was.
Gelukkig heb ik mijn hormonen, dus met links en rechts een huilbuitje kwam ik een heel eind in het verwerken van de dingen des levens.
Dit jaar was het winterdipje niet zo zinloos. Ik heb regelmatig en diep nagedacht over het Oud-Hollandsch gezegde: "Ik voel me K*t", en hoe zo'n eenvoudig zinnetje opeens eindeloos veel diepgang kan krijgen.

En toen was het opeens nieuwjaar met heimwee naar de lente en alles erop en eraan. Wat lijkt het me heerlijk om lekker te fietsen in de zon met een zacht briesje in mijn haren en -vooruit dan- onder mijn rokken...
Fris en vrolijk glimlachend naar het jonge vee in de frisse weiden en de Vrolijke Vijftigers en -plussers die ik daarbuiten tegenkom.
(Even voor de goede orde: Ik heb géén E-bike, ik voel me namelijk nog lang geen 50+).

Dat is dus op dit moment de achtergrond en met dit in het achterhoofd plus de wetenschap dat er overal nog heel veel mensen kerstvakantie hebben, vind ik dat ik ga als een speer!

Vandaag heb ik gesolliciteerd op een vrijwilligersbaan.

Tsjakkaaaaaaaaaaa  !!!!!!

Uiteinde & Begin

Als ik dit begin te schrijven is het 31 december 2011, 23:45 uur.

Het oude jaar is afgelopen, een nieuw jaar ligt op de stoep te wachten om te worden uitgepakt en geconsumeerd.
Eigenlijk ben ik helemaal niet klaar voor een nieuw jaar, want nog te druk bezig om alles wat ik in het afgelopen jaar heb afgesloten een plek te geven. Pas als dat gedaan is, durf ik me als nieuw te voelen.

Toch doe ik het maar, het jaar wisselen, ook al zit ik hier alleen, nu en dan bezorg naar Twiggy kijkend, want het lieve schepseltje heeft nog minder met vuurwerk op dan ik en het knalt al sinds vanmorgen negen uur.
We zijn samen al hartstikke moe van dit ontspoorde ritueel waardoor de jaarwisseling elk jaar iets meer lijkt te vervagen.

Maar ik sluit echt iets af. Een leven waarvan ik zelf nog steeds met een mond vol tanden sta.
Het was vreemd, raar, gek en onwerkelijk. Heb ik dat allemaal doorstaan?
Ik denk aan heel veel mensen die met me opgetrokken hebben, zij meestal meer met mij dan ik met hen.
Mensen die in mij geloofden terwijl ik niet eens kon geloven dat ik echt bestond.

Ik heb me vele jaren lang schuldig gevoeld voor wie en hoe ik was en ik verbaas me erover dat daarvan blijkbaar niets zichtbaar was. Ik verbaas me er ook over dat vrijwel niemand uit heel mijn kring van mij wegloopt nu ik, op een manier die geen twijfel laat, heb getoond dat ik nooit was wat ik leek.

Alle vriendelijkheid, hulp en genegenheid die heb gekregen van alle mensen om me heen maakt me verlegen, maar het is heel goed om te ervaren dat me een plekje gegund wordt in de wereld.

Mijn nieuwe jaar zal een periode zijn waarin ik ga leren hoe ik dat plekje zo goed en mooi mogelijk in kan vullen. Nu zweef ik nog ergens tussen oude schaamte en nieuwe hoop. Ik weet nog niet goed hoe ik mensen kan benaderen, om uitgestoken handen aan te nemen en aan te bieden, maar ik wil dat graag en ik durf bijna niet te hopen dat de mensen nog steeds zo vriendelijk en geduldig met mij zullen zijn als ik mijn weg niet altijd foutloos vind.

Ik bedenk me dat Nieuwjaarsdag de eerste dag in de winter is waarop ik altijd ga verlangen naar het komende voorjaar. De dag waarop de heldere warmte van de zon in de lente onbereikbaar lijkt, maar ik weet dat het komt!
Zo kijk ik nu ook naar Het Nieuwe Jaar. Het komt eraan....

Nu ga ik eerst op zoek naar Twiggy, want ze is even na twaalven weggekropen. Het geknal en geflits van het vuurwerk is haar toch te veel geworden.

Mij niet.

Ik wens iedereen een prachtig 2012.

Verhaaltjes uit de Lege Doos

De titel is een variatie op "Liedjes uit de oude doos".
Het zit namelijk zo: Ik heb reuze veel zin om te schrijven, maar helemaal geen inspiratie. Geen idee waar ik me nu eens druk over kan maken.

Ik dacht eerst nog om iets te gaan zeuren over de Goddeloosheid van de Grote Religies, maar zou dat helpen?
Zouden perverse vieze mensjes dan ophouden met naar doen tegen andere mensjes omdat die perverse vieze mensjes bijna voortdurend aan sex lopen te denken, zonder te snappen dat daar in beginsel weinig mis mee is?

Misschien zou ik me er hardop zorgen over kunnen maken dat het kennelijk steeds meer en vaker dat 'geloof' als excuus gebruikt wordt voor misdadig gedrag?
Of dat misdaad Het Nieuwe Geloof is (dan heet het 'economie')?

Het helpt niks, denk ik. De wereld draait gewoon door, en door, en door, en door, en door.....

Dus ik weet niks te zeggen, vandaag. Geen achterstallige kerstgedachten, geen eindejaars overpeinzingen.
Er valt natuurlijk een hoop te peinzen en te overwegen.
Bijvoorbeeld over het voordeel van kapotte luidsprekers: Ik luister nu naar de computer via een koptelefoon; dan kan het volume op standje levensgevaarlijk zonder dat de buren daar last van hebben.

Tot op zeker hoogte...
Ik wil namelijk ook wel eens meezingen:

"You know that I can use somebody,
Someone like you...


Ooooh-ooo-oooooooooooooh,  Oooooooo-ooohhh!!!!!!!"

(ik zing toch niet vals, hoop ik?)


Maar verder... Stilte voor de storm, misschien? Want volgende week zit ik niet meer in de lappenmand, heb ik besloten.
Allerlei wilde, groot, groter, grootse plannen die nu nog sudderen en straks moeten worden uitgevoerd.

Nee, ik ga nog niks verklappen, want dan moet iedereen zich er weer mee gaan bemoeien en dat ken ik nou wel, hoor. Al die goede stuurlui op de wal. Waar je ook heen vaart, ze zijn overal. Van die betweters met de handen in de zakken, sjachrijnige kop erop en maar vertellen hoe een ander het zijne of het hare moet doen.

En als je dan zegt dat ze het zelf maar es moeten doen, als ze toch zo goed weten hoe het moet...
Dan zijn die droogwatermatrozen opeens niet thuis. Dan ben je opeens een zeikwijf met een grote bek, dan zou je vastgeketend moeten worden aan het aanrecht en weet ik wat niet meer....

Laat mij maar lekker aantoddelen met natte voeten en alles erop en eraan, mij krijgen ze niet gek!
Ik ga straks nog even afwassen, pianolessen, gitaarplingen, poes plagen, buitenspelen, lekker eten en vanaaf op tijd naar bed.

En de buren mogen blij zijn dat ik krap bij kas zit, want ik ben echt van plan een basgitaar te kopen - met een vette versterker derbij.

Let's Rock !!!!!!!

En opeens was het Kerstmis

Wat doe ik dit jaar met kerstmis?
Dat is niet de goeie vraag.
Het moet zijn: "Wat doe jij dit jaar met Kerstmis?"

Dat is me de afgelopen tijd best vaak gevraagd en mijn antwoord was dat ik het niet wist.
Kerstmis vieren zit namelijk niet echt in mijn systeem.

Het zijn van die dagen waarop iemand als ik gespannen wacht tot het voorbij is, mezelf ondertussen afvragend wat de mores is van kerst, vooral Eerste Kerstdag schijnt gevaarlijk te zijn. Voor je het weet ga je een grens over.
Aan de ene kant je is er eigen geweten en aan de andere kant zo ongeveer het oordeel van de hele rest van de mensheid.

We vinden allemaal 'iets' van kerst: wat kan en wat mag op deze dagen, maar ook wat je durft.

De meeste mensen die ik ken delen kennelijk het gevoel dat Kerst iets is wat je, al dan niet wanhopig, uit moet zitten.
Eigenlijk ken ik heel weinig mensen die een Kerstgevoel, of gevoel voor kerst, bezitten. Mijn moeder heeft een kerstgevoel, dus daarvan heb ik van huis uit wel iets meegekregen.

Ik heb heel veel jaren heel hard gewerkt om er vanaf te komen,van dat kerstgevoel. Ik heb er veel over nagedacht; gemediteerd zelfs. Het is meer dan eens voorgekomen dat ik kerstavond heb laten verdrinken in alcohol. Eén keer heb ik het kerstgevoel ergens in Juli aan de buitenlucht blootgesteld, misschien dat het daardoor op zou drogen ofzo?

Heel veel kerstdagen was ik heel ergens anders, één keer zelfs in de gevangenis, in elk geval vaak op plekken waar je bepaald buiten de tijd en los van de beschaving leeft - noem het Rock'n'roll....

Een paar jaar geleden was mijn voorraad ideeën en mogelijkheden om iets bijzonders van kerst te maken, zolang het maar geen kerst was, helemaal uitgeput. Sindsdien verstop ik me.
De wereld gaat zijn gang maar, ik heb met kerst een sabattical lang weekend. Ik plan niks, denk nergens aan en wil me al helemaal niet overgeven aan de rinkelende, glitterende, knipperende, ingetogen jubelende, opgedirkte Kerstelijkheden.

Dus dit jaar ben ik maar bijtijds begonnen om me niet op Kerstmis voor te bereiden.

Nou, okee.. Een paar dingetjes zijn er zo'n beetje tussendoor geslipt. Een week of wat geleden kocht ik per ongeluk twee dozijn kerstballen en een snoer kerstboomlampjes. De kerstkaarsjes die ik met Sinterklaas kreeg, heb ik vooraan in de kast gezet, vlakbij alle andere kaarsen, want je weet maar nooit hoe donker het wordt, zo tegen Kerst.
Ik heb vorige week de hele stad doorgespit op zoek naar een leuke jurk voor kerst, maar ach, dat mag geen naam hebben....

Goed, ik heb in elk geval zelf geen kerstboom gekocht, dat heeft mijn dochter voor me gedaan. Heel lief van haar, want ik zou niet weten hoe ik die hierheen zou moeten sjouwen in mijn toestand, vlak na die operatie.
Ik heb de kerstboom samen met mijn dochter, twee dagen voor kerstmis, opgezet. Gezellig, hoor...

Ik heb overal kaarsjes neergezet en aangestoken, maar dat pas nadat ik me vandaag helemaal opgetut had met mooie kleertjes, glimmende sieraden, een beetje make-up en een fijn geurtje. Niet overdreven, gewoon voor de sfeer. Lekker tutten, want vandaag is zo'n dag om er als het ware niet te zijn...

Vanmiddag heb ik een lekkere lunch voor mezelf gemaakt en genoten van een kerstconcert op de radio.
Daarna via Internet gezellig gebabbeld met een hoop mensen die ook niks aan kerstmis willen doen en toen heb ik voor mezelf gekookt.
Niks bijzonders, hoor. Gewoon iets wat ik erg lekker vind en niet zo heel vaak voor mezelf kook.

Daarna heb ik een film gekeken. Iets over 'the Grinch' die kerstmis gestolen had. Toen was de dag alweer bijna om. Ik zit nu te bloggen terwijl ik het Weihnachts Oratorium van Bach op heb staan.

Straks nog even kijken of er iemand op FeesBoek is en dan is eerste kerstdag alweer voorbij.

Morgen ga ik bij mijn Moeder op bezoek. Misschien dat ik dan nog iets meekrijg van een soort van Kerstsfeer, want ik laat het zelf vrijwel ongemerkt voorbij gaan.......

Denk ik..

Nouja,

Bijna......

Reïncarnatie

Ik beschouw mezelf niet als spiritueel. Soms denk ik wel na over leven en dood, of er na de dood nog iets is en hoe belangrijk dat is. Het idee is wel aantrekkelijk, zeker zoals het door sommige stromingen wordt voorgespiegeld: Een heleboel rust...

Maar het is nu ook bijna kerst. We zitten nu tussen de winterzonnewende en kerstmis in. Dat geeft me toch wel een bepaald gevoel. Als er al een sterfelijke en een spirituele wereld bestaan, zijn dit van die dagen waarop dat heel aannemelijk is.
Er hangt iets in de lucht, zal ik maar zeggen.

Voor mij is dit een heel bijzondere kerst en een bijzonder oudjaar.

Ik ben niet iemand die het leven probeert te verklaren aan de hand van dingen die niet hier en/of nu gebeuren. Als er een geestenwereld is, zal dat misschien best zo zijn, maar tot nu toe heb ik nooit dingen beleefd of gezien die duidelijk paranormaal te noemen zijn, dus ik hou me daarover op de vlakte...

Toch gebeuren er weleens dingen dit op zijn minst wonderlijk te noemen zijn. Soms mag het 'toeval' heten of 'deja vu'. Of gewoon een bijzonder gevoel, maar vaak is daar een hele simpele verklaring voor.

Neem nou deze dagen: Ik heb de afgelopen jaren een heel ongewoon, indringend proces doorgemaakt en ik ben nog herstellende van de meest ingrijpende gebeurtenis uit dat proces.
Het was niet voor niets allemaal, ik voel me er echt veel beter door. Maar ik merk op dit moment heel goed hoe ingrijpend het allemaal was en hoe vreselijk zwaar het soms is geweest.
Ik voel nu ook dat het nog wel even zal duren eer ik helemaal gewend zal zijn aan de gevolgen van wat er met me is gebeurd.

In zekere zin ben ik gereïncarneerd. Ik heb een leven afgesloten, voor zover dat kan, en waar het één eindigt, begint het ander, anders zou ik er niet meer zijn om dit blog te schrijven.

Maar ik ben niet gestorven, dus ook niet opnieuw als klein kindje geboren, mijn leven loopt gewoon door. Mijn verleden blijft van mij, ook al had ik tot voor kort altijd het gevoel dat ik per ongeluk op de plek van iemand anders zat.
Een enkele keer was het zelfs zo, dat ik mijn dromen en mijn levende herinneringen moeilijk uit elkaar kon houden, want het was allebei even werkelijk of onwerkelijk.

En vanavond zat ik in een boek te lezen wat speelt in de tijd dat ik een kind was in een plaatsje wat lijkt op het dorp waar ik ben geboren en opgegroeid. Zo'n boek prikkelt mijn geheugen en al lezende wist ik opeens helemaal niet meer wat ik nou echt heb meegemaakt. Ik kreeg heel sterk het gevoel dat mijn dromen vanavond definitief eindigden. Een deel ervan is afgelopen en verdwenen als een kaars die is opgebrand en uitgedoofd. Andere dromen zijn uitgekomen, die zijn nu werkelijkheid en het  is heel raar om te bedenken dat die dingen niet zo lang geleden nog onmogelijk waren.

Ik heb gehuild. Het afscheid wat ik moest nemen van een deel van mijn jeugd en mijn verleden doet toch pijn. Ik ben blijkbaar toch een beetje dood gegaan.
Vanavond was ik voor mijn gevoel bezig een kistje te timmeren en te schuren en te politoeren, voor het kind wat ik niet kon zijn. Daarna heb ik een gat in de grond gegraven en nu leg ik dat kind in het kistje en straks stop ik het onder de grond op een plek die ik alleen ken.

Het betekent niet dat ik afscheid neem van mijn jeugd, want al heel lang was er een kind wat ik niet mocht zijn. Zij zat ergens diep verborgen op een donkere plek die ik alleen kende.
Nu is ze niet meer verborgen. Zij neemt de plek in van dat kind waarvan ik niet goed weet of ik het al die jaren gedroomd heb.

Misschien ben ik vanavond gereïncarneerd, ik voel me wel wat ongewoon, zal ik maar zeggen.
Het kan best zijn dat dit gevoel ontstaan is door hormoonschommelingen, emoties en vermoeidheid. Het ziet er in elk geval naar uit dat ik erg hard gewerkt heb om zover te komen.
Het is ook echt waar dat ik me nu niet meer degene voel die ik heel lang was.
Ik vraag me af of ik nu pas echt ga veranderen, want nu is daar blijkbaar alle ruimte voor.

ik zal vast nog wel eens teruggaan naar de plek waar ik het kind wat ik niet kon zijn heb begraven, maar ik kan het nooit meer terug halen.

Het is goed zo. Dit is iets waar ik naar verlangd heb. Ik moest het oude loslaten om het nieuwe toe te kunnen laten.
Nu hoef ik niet meer te doen alsof.

De komende dagen ga ik dit gevoel laten bezinken en verwerken. Het is niet erg, het moet gebeuren. Als het over is, sta ik weer met mijn voetjes op de grond en ga ik weer heel hard aan het werk, want het leven roept me. Ik wil nog een hoop doen!

Je leven is een kunstwerk

Dat denk ik: Je leven is een kunstwerk...
De grote kunst eraan is om dat ook zo te laten zijn.
Ook al weet ik wel wat het mag zijn, ik durf niet zomaar te roepen hoe het werkt.

Daar zijn verschillende ideeën over. Misschien heeft het te maken met heel hard werken of komt het vooral door wat mensen 'domweg geluk' noemen.
Ik vermoed dat het een beetje is van allebei en ook nog wat meer.

Natuurlijk denk ik aan heel veel mensen terwijl ik dit schrijf en ik ben eigenlijk wel een beetje jaloers op iedereen die ik nu voor de geest haal. Het begint al bij hele gewone mensen, hoor.

Mijn buurtjes met hun keurige huizen, schattige kinderen en kalme leventje. Ik benijd die kalmte en de sfeer die om hen heen hangt, het ontspannen leven waarin niemand van plan is de hemel te bestormen of de wereld te verbeteren. Gewoon doen wat je nodig vindt om elke avond vredig en tevreden in je bed te kunnen stappen.
De zichtbare berusting. Het is haast alsof zij de Steen der Wijzen of De Heilige Graal bewaken.
Misschien is het echt wel zo.....

Of mensen met een eigen zaak. Hard aan het werk, steeds weer balancerend tussen vrij te zijn als eigen baas en zorgen dat je geen slaaf wordt van verplichtingen die bij het onderdemerschap horen.
Gewoon doen wat je graag doet en wat je goed kunt. De zuiverheid van geest hebben om een tegenvaller te beschouwen als een uitdaging, niet als rampspoed.
Precies het soort onderneminkjes waar ik graag klant ben, puur vanwege de levendigheid die er vanaf spat.

En mensen die niet bang zijn om te groeien, die hun talenten ontplooien en uitbouwen zonder stiekeme bijbedoelingen.
Degenen die presteren zonder te pretenderen. Niks theatraals in hun ware doen en laten. Geen bombastische nederigheid en ook geen geblaas van hoge torens.
Ze doen wat bij hen past en daar doen ze helemaal niet moeilijk over.

Ik denk aan al die mensen en ik probeer te zien waarin ze op elkaar lijken, want ik denk dat die overeenkomst waarschijnlijk het geheim is voor een leven als een kunstwerk.

En natuurlijk ben ik benieuwd of ik dat óók kan....