Blogstopt

Zo'n blog kan best leuk zijn, maar misschien is een papieren dagboek toch handiger. Uiteindelijk schrijf ik best vaak direct vanuit mijn gevoel; rauw en ongecensureerd. Vaak zijn het gedachten en ideeën die-achteraf gezien- erg privé zijn.
Dat moet niet op internet. Mensen die mijn gezichtsuitdrukking er niet bij zien, weten niet altijd op welke toon ik de dingen had willen zeggen en dat leidt tot misverstanden, misvattingen en miskleunen.

Misschien is bloggen zoals ik het hier doe best dom.
Misschien moet ik er gewoon mee stoppen.

Het kost ook veel te veel tijd. Ik heb wel wat beters te doen.

Houdoe!

Werken !!

In deze blog had ik beschreven hoe fijn ik het vind dat ik heb mogen solliciteren op een hele spannende baan.
Blijkbaar was deze blog in eerste instantie te lang want soms kregen mensen de indruk dat ik niet zou willen werken.
Eigenlijk ging deze blog erover dat ik in het verleden steeds heel erg over mijn eigen grenzen ben gegaan.

Ik beschreef hoe ik me daaronder gevoeld heb en pas op het allerlaatst gaf ik aan dat ik nu tot mijn eigen verbazing vast kan stellen dat ik die angst en dat onzekere gevoel ontgroeid ben. Ik merk dat ik nu heel bewust en gericht af kan wegen waarom ik een bepaalde baan zou willen hebben. Dat was voorheen heel anders. De gevolgen zijn best zwaar geweest en ik was stilletjes toch bang dat alles zich zou herhalen.

Ik voel me blij en opgelucht en als ik nu denk aan 'werk', zie ik het niet op voorhand als iets wat vervelend en zwaar of zelfs gevaarlijk is.

De baan waar ik op heb gesolliciteerd beschouw ik als volgt:

Het zal helemaal geen 'moeilijk werk' zijn, ik zie er een dankbare levensinvulling in.
Een uitdaging met allerlei voordelen.
Een platvorm om mezelf van de nodige twijfels te ontdoen.

Kortom: Ik ga ervoor.

Ik wil gaan Werken !!!!

Bewijs

Eén van de dingen die ik heel graag af wil leren, is anderen te vertellen hoe ze moeten leven.
Dat is verrekte moeilijk, want ik kom uit een cultuur waar het heel gewoon is om anderen te vertellen hoe hullie moeten doen wat je zelf niet kan.
Die gewoonte heerst in alle hoeken en gaten van de Nederlandse cultuur en men doet er volgens mij alles aan om die cultuur in stand te houden.
Misschien doen we dat omdat je je eigen instincten en driften niet in de hand kunt houden, maar die van een ander wel. Die dwangmiddelen zijn heel veelzijdig, soms heel nadrukkelijk en andere keren heel subtiel.

Een blog schrijven met de wetenschap dat je dingen beweert die misschien weleens reacties uit kunnen lokken is er één van. En ik ken er nog wel een paar.

Die wil ik dus niet gebruiken, al vind ik het wel prettig om ze te kennen, want dan weet ik tenminste waar ik op moet letten wanneer ik die middelen niet wil gebruiken.

Misschien ben ik daarom wel psychologie gaan studeren?

Maar aan de andere kant ben ik me er sinds kort heel sterk bewust van aan het worden dat ik eigenlijk al heel mijn leven een grondige afkeer heb van mensen die 'het' allemaal beter weten en ik weet nu ook dat ik nog een grotere afkeer heb van mensen die daar als makke schapen achteraan sjokken.

Ik maak me er niet boos (meer) om, hoor. Maar ik sta soms wel versteld. Neem nou vandaag...
We hebben een crisis (zeggen 'ze') en daardoor kunnen we geen geld meer uitgeven aan leuke dingen (zeggen 'ze') en er zijn enorm veel mensen die thuiszitten zonder werk, die niets te doen hebben, die graag zouden willen werken.....

En dan hoor ik opeens op de Radio dat er ergens in Nederland een helikopter gebruikt wordt om een laagje sneeuw van een schaatsbaan af te blazen??????

Zelfs zonder crisis is dat kunstje met die helikopter al decadent in de perverse zin des woords.

Aan de andere kant stelt dat mij heel erg gerust. Mijn leven is eigenlijk ook erg decadent.
Sommige mensen zullen het ook behoorlijk pervers vinden.
Dat mag.

Maar volgens mij is dat de bedoeling. Ik ontkom er niet aan. Als het anders gaat is het niet meer ik.
Net als een rivier. Zodra die niet meer naar zee stroomt, is het geen rivier meer.

Diep in mijn hart heb ik het altijd geweten. Voor mij is het heel normaal om raar te zijn. Ik ben gewoon een wonder. Dat is ook heel vaak tegen me gezegd en de toon waarop was meestal niet erg kalm.
Ze waren boos, verdrietig, wanhopig, kwaad of op een andere manier gefrustreerd.
Ik heb me weleens ongemakkelijk gevoeld bij zoveel ophef rond mijn persoon, een heel enkele keer zelfs wel beschaamd, maar niet om mezelf, altijd om de gênante vertoning die de anderen ervan maakten.

Nu ben ik eindelijk zover dat ik het plezierige van mijn tegendraadsheid durf te erkennen. Degenen die daar moeite mee hebben vind ik eerlijk gezegd best zielig. Arme mensjes die zichzelf geen fijn leven aan kunnen meten en dat vooral in stand houden door iemand als mij daar de schuld van te geven.

Ik geloof dat deze mensen degenen zijn die menen dat 'maar liefst vijftig' tinten grijs meer kleur aan je leven geeft dan 'slechts drie' basiskleuren.

Als je je afvraagt of ik dit allemaal kan bewijzen, zeg ik : "Nee, natuurlijk niet. Ik heb wel wat beters te doen"

Doe 't lekker zelf. Da's veel leuker.

Onderwerp

Heel vaak weet ik precies waar ik over zal gaan bloggen. Heel vaak bedenk ik dan ook al in grote lijnen hoe ik mijn verhaaltje zal vertellen en bijna net zo vaak ben ik het dan helemaal kwijt eer ik het op begin te schrijven.
Vanmorgen was het weer zover. Ik weet nu echt niet meer wat ik had bedacht terwijl ik onder de douche stond. Het hele idee is via het putje weggespoeld. Ik kan er echt helemaal niets meer van terugvinden. Het enige wat ik nog heb is de gedachte die in me opkwam terwijl ik me af aan het drogen was.
"Misschien moet ik nu maar vertellen over de ideetjes die ik kwijt ben".

Dat doe ik dus dan maar bij deze.
Dit blogje gaat in wezen niet over wat er staat, maar het gaat over alles wat ik nog nooit heb opgeschreven en over alles wat ik nooit op zal schrijven, maar waar ik weleens aan gedacht heb om op te schrijven. Ook alles wat niet tussen de regels staat hoort bij het onderwerp Kijk maar goed. Wat je leest is nu niet aan de orde.

Nou word ik zelf toch wel erg benieuwd. Zou ik nog kunnen achterhalen wat ik hier had willen schrijven?
Veel van mijn ideeën vond ik zelf namelijk erg leuk en interessant. ook wel verrassend wat ik zoal kon bedenken. Volgens mij heb ik talent voor het verzinnen van verhaaltjes. Als ik nou ook nog leer om de dingen wat beter te onthouden, wordt het nog weleens wat met mij.

Hoop ik.....

En anders maar niet. ik verzin wel wat.

Denk ik....

Laat ik het voortaan maar opschrijven.

Lijkt me...

Wat ook weer??  

Losmaken

Verder gaan is afscheid nemen. Ik weet dat inmiddels heel goed maar dat maakt het niet gemakkelijker.
Mijn leven gaat verder en daar ben ik heel blij mee. in de afgelopen jaren heb ik veel gedaan en bereikt, maar dat was vooral hard werken om te zorgen dat ik niet terug zou vallen of helemaal stil zou vallen.

Of zelfs dood zou vallen.....

Maar nu ga ik verder, durf ik verder en kan ik verder.
En ik heb het daar druk mee.

Om te zorgen dat de dingen me niet boven het hoofd groeien, moet ik gaan kiezen, gaan snoeien in de dingen  waar ik mijn tijd aan besteed.
Dat betekent wikken en wegen. Dat betekent loslaten.

Sommige dingen begin je met een reden, of zelfs meerdere redenen. Vaak merk je dat in de loop van de tijd die redenen wegvallen om wat voor reden dan ook en dan komen er andere redenen voor in de plaats die ervoor zorgen dat je door wil gaan met wat je doet.

Ik koos ooit voor het Alzheimercafé met wel drie redenen. Alle drie die redenen zijn vervaagd, opgelost.
Verdwenen.

In plaats daarvan ben ik steeds meer plezier gaan beleven aan die maandelijkse avond met die mensen die heel sterk samen iets delen.
Het is eigenlijk een heel wonderlijke bijeenkomst. Ik vind het eigenlijk heel gewoon om iedere keer weer mee te maken, maar als ik er goed over nadenk, is het eigenlijk heel bijzonder en ik ben dan ook erg blij dat ik er iedere keer weer bij mag zijn.

Maar mijn leven gaat verder, er roept een andere horizon. Ik ben ongedurig en ik moet kiezen.
Het is zo vreselijk moeilijk. Eigenlijk wil ik niet kiezen, want ik wil niet loslaten, niet iets waar ik zo enorm van geniet.

Ik heb zitten passen en meten, zitten tobben en zelfs gehuild. Er is zoveel waar ik van wil genieten en veel te weinig tijd om overal van te kunnen genieten.

De redenen waarom ik ruim drie jaar geleden bij het Alzheimercafé ging werken zijn niet meer aan de orde. Laat ik dat dan maar als reden nemen om de knoop door te hakken.

Ik maak me los van heel veel genoeglijke uren. Alles wat ik geleerd heb in die tijd draag ik mee en ik weet dat het me een beter mens maakt.
Ik zal me nooit los maken van de herinneringen, ook niet van de liefde voor de mensen die ik daar heb ontmoet.

Bedankt en het ga ons goed!

Hobby

Voor degenen die het nog niet wisten:
ik 'heb iets' met muziek en geluid.
Het begon ooit ergens, volgens mij als kind toen ik nog vreselijk nieuwsgierig en handvaardig was.
In die tijd knutselde ik van alles in elkaar. Volgens mij zat ik, zeker in de winter, hele dagen te knippen en te plakken dat het een lieve lust was. Ik las ook veel en veel verschillende dingen.
Misschien had ik zeer geleerd kunnen worden in één of andere tak van natuurkunde als het fenomeen 'school' mij niet als kind zo vreselijk tegen had gestaan. Ik mocht daar namelijk niks leren. Dat had de meester beslist. Het schijnt dat de kwal een behoorlijk zwaar sterfbed heeft gehad.

Gerechtigheid!!

Maar daar ging het niet over.
Ik knutselde dus. Van alles. Bijvoorbeeld een platenspeler. Gewoon omdat ik wilde weten of het echt zo simpel was om muziek uit een grammofoonplaatje te halen. Met zes kinderen in huis heb je weleens een singletje dubbel, of drie- of vier- of achtdubbel, dus maak je geen zorgen, ik heb géén collectorsitems verruïneerd.

Mijn platendraaiertje werkte, op het motortje na, helemaal niet elektrisch  Er zat een hoorn op van papier en de naald was een gewone speld uit moeders naaidoos.
Het leek me ook wel boeiend om geluid te versterken. Het gedoe met transistortjes was voor mij veel te ingewikkeld, maar een luidspreker ... mwah ....
Een doosje, een magneetje, een stukje karton, een velletje papier en een stuk koperdraad. Meer had ik niet nodig voor mijn zelfgemaakte luidspreker. Hij deed het nog ook!

De transistors enzo heb ik wel bekeken, maar ik ben er nooit erg diep op ingegaan. Elektronen boeien me niet zo. Ik ben blijven steken bij bewegende lucht. Liefst in de vorm van muziek.
Dat werd mijn grootste hobby: Muziek luisteren, liefst samen met anderen die ook heel erg kunnen genieten van muziek die ik ook goed te pruimen vind..

Zelf muziek maken zat er bij mij nooit in. Ik weet dat iedereen dat in principe kan leren, maar ik heb nooit geleerd om te leren. Dat mocht niet van de meester. Dat zijn ziel voor eeuwig.... grrrrr!

Ik ben per ongeluk de kant op gerold waar ik mensen die wel geleerd hebben voor het edele vak van Muzikant, Musicus of Musicienne, mag assisteren, helpen, ondersteunen of gewoon op de zenuwen werken.
Met name middels knopjes bedienen.

Mijn hobby werd mijn beroep. ik ben jarenlang een veredelde luisteraar geweest en in plaats van te oordelen over wat ik hoorde, moest ik er zelf het beste van zien te maken.
Het viel nooit mee. Ik ben namelijk niet snel tevreden.

Toch zijn er momenten geweest dat ik heel blij en tevreden heb staan luisteren. Een paar keer zelfs zo intens, dat ik helemaal vergat dat ik aan het werk was.
Muziek kan zo Prachtig zijn!

Eén keer in al die jaren was ik overdonderd door een apparaat.
Een mengtafel die luistert naar de naam Midas.
De XL3

Die was al legendarisch voordat ik er zelfs maar een plaatje van had gezien.
Ik schrok vooral van de hoeveelheid knopjes (we praten over lang geleden. Vorige eeuw, zeg maar)
Destijds was ik wel een beetje bang van zoooooooveel knoppen op één mengtafel.
Daar kon je echt heel veel mee verprutsen, dacht ik stilletjes.

Dus ik begon maar met de knopjes te bedienen die ik in elk geval begreep en al die andere zou ik later wel voorzichtig gaan proberen.

Al doende toog ik aan het werk volgens de regelen der kunst. Het enige wat ik niet deed was soundchecken.  Dat hadden Herman Brood & his Wild Romance namelijk al in 1980 gedaan, dat was nergens meer voor nodig (ik heb het nu over de '90-s).

Ik had dus een soort-van-basisinstelling gemaakt, heel aandachtig alle knopjes bestudeerd zodat ik een idee had waar ik waarschijnlijk/hopelijk als eerste aan zou moeten draaien. Verder kon ik weinig anders doen dan hard zweten en mezelf groot houden. Ik bedoel; als je geluid doet voor Herman Brood & his Wild Romance laat je je de pis niet lauw maken door één of andere mengtafel. Al helemaal niet door eentje die ongeveer net zo veel kost als een starterswoning.
Midas XL3... tsssssss .......

*kreun*

Maar goed. De jongens komen op, Herman doet iets waardoor de band loos gaat en ik .........

Sta met een mond vol tanden......

Wat een sound!!!!

Gewoon alle schuiven op min zes, want dan kun je nog kiezen: Harder of zachter.
Maar dat hoefde niet.
Rock'n'roll zoals Herman Brood & his Wild Romance het sinds 1980 geprobeerd hadden. Niks meer en niks minder, compleet, helder en vet uit de boxen.
Ik had het gevoel dat ik nooit zou leren mixen want het klonk eindelijk helemaal fan- fakkin-tasties, maar het was niet ik, het was die fakkin mengtafel die deze sound neerzette....
Fak!!

En dat gevoel, jongens en meisjes, had ik eerder deze week weer zo'n beetje.
Ik heb mezelf namelijk op een nieuwe cd/sacd/dvd speler getrakteerd.
Bruin kon het lijen en op marktplaats vind je nog weleens wat leuks.

Wat kan muziek toch prachtig zijn!

En wat kwam ik heerlijk thuis in mijn oude hobby!

En nu weet ik dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Laat mij asjeblief weer mensen die geleerd hebben voor het edele vak van Muzikant, Musicus of Musicienne, assisteren, helpen, ondersteunen of gewoon op de zenuwen werken.

Als ik maar tijd overhou voor mijn studie.

Saai

Sommige mensen beleven wonderlijke dingen. Hun leven leest haast als een spannend boek. Hun vreugde en hun angst grijpt je aan wanneer je met het verhaal meeleeft. De tranen van degene die het beleeft zijn jouw tranen. Hun plezier is je eigen plezier.
Als zulke springlevende mensen hun verhaal vertellen, durf je haast niet eens jaloers te zijn, want wat ze vertellen klinkt behoorlijk vermoeiend. Het is al spannend zat als je mag zien waar hun belevenissen toe leiden.

Het is vooral wonderlijk om te zien dat er een hoop mensen zijn die een grenzeloos spannend leven leiden en dat zelf niet eens in de gaten lijken te hebben. Als je tegen ze zegt hoe bijzonder hun levensverhaal is, kijken ze je een beetje bozig aan, of heel verbaasd of gewoon wat lacherig.
Voor de meesten geldt misschien dat ze niet op zoek zijn naar spanning en sensatie. Ze doen gewoon wat noodzakelijk is en maken daar het beste van.

Gelukkig ben ik er zelf erg goed in alle spanning te ontlopen. Ik stond erbij en keek ernaar. In mijn leven gebeurt hoegenaamd niks wat ik nooit zou willen. Ik ben van de gebaande paden, van de zekerheid voor later.
Ik verbaas me er hooguit over dat er mensen bestaan die mijn blog lezen.

Zo saai allemaal....