Geslachtsrol

Een geslachtsrol is niet een kunstje, zoals een koprol. Het is ook niet iets wat je kunt eten, zoals een smulrol.
Het is hoe je bent en wat je doet; mannetje of vrouwtje (of juist niet het één of het ander)

Voor mij was het een levenlang een kwelling, want leven in het verkeerde lichaam is in feite geen van allen.
Het één kon ik niet en het ander durfde ik niet (het derde wilde ik niet).
Nu heb ik de knoop doorgehakt. Gelukkig.
Maar het is eigenlijk wel gek, want ook al weet ik nu heel goed dat 'het' eindelijk helemaal klopt, ik moet nog steeds vreselijk wennen.
Dat ik niet meer hoef proberen te zijn wat ik niet kon zijn is heerlijk. Er zijn nog wel momenten dat ik even terug dreig te vallen in die oude geslachtsrol, maar dat is dan een reactie op omstandigheden waar ik me niet prettig bij voel. Bijvoorbeeld niet zo lang geleden toen een aangeschoten meneer heel erg intieme vragen aan het stellen was en ook nog handmatig begon te onderzoeken of alles aan mij wel echt was.....

Sommige mannen menen dat ze daar het recht toe hebben.

Vroeger dacht ik dat zulk gedrag kwam doordat mannen eigenlijk geen raad weten met hun eigen mannelijkheid. De sociale druk en de hormonen en .. nouja, gewoon.. 'Man' zijn is iets wat sterker is dan hemzelf. Het is niet voor niks dat een uitgesproken mannenbolwerk als de katholieke kerk eindeloos blijft herhalen dat de geest sterk is, maar het vlees zwak.

Zo zag ik dat altijd in de eindeloze jaren waarin ik druk doende was zoveel mogelijk te voldoen aan het beeld wat ik van een man had.
Dat wonderlijke experiment heeft me één ding geleerd: Als je maar lang genoeg iets probeert te zijn wat je niet kunt zijn, wil je op het laatst alleen maar dood. Zo lang heb ik het net niet volgehouden.

Wat betreft Vrouw Zijn, heb ik tegenwoordig het gevoel dat ik voor mijn theorie geslaagd ben, maar nog zo'n beetje de hele praktijkopleiding te gaan heb. Ik hoor best vaak beweren dat er hoegenaamd geen verschil is tussen mannen en vrouwen. Die beweringen worden onderbouwd met opmerkingen als "Er zijn ook vrouwen die van voetbal houden, hoor!"

Waarom worden vrouwen die niet van voetbal houden dan nooit uitgescholden voor 'HooMoo!' ?

(echte mannen vinden dit vast een typisch staaltje vrouwenlogica. Ik bedoel maar.. )

Ik vind het niet erg om rolbevestigend vrouw te zijn. Wat dat betreft is een gebroken arm een fraai hulpmiddel. Daardoor is het op dit moment voor mij onmogelijk om precies uit te dragen hoe ik me werkelijk voel. In mijn gewone doen vond ik dat heel moeilijk, maar ik kreeg in elk geval nog regelmatig complimenten over mijn uiterlijk.
De afgelopen weken waren het tegendeel, met als dieptepunt de dag waarop ik 'meneer' werd genoemd.

En natuurlijk was het een man die dat zei.

Gelukkig is mijn arm aan het genezen en het voorjaar komt er aan. Als het goed is kan ik op 'rokjesdag' de truukendoos weer volop gebruiken.

Laat de mannen maar lekker naar me staren.
Rokjesdag is voor mij een tentamen en ik wil minstens een negen halen!

You Bet!

Kwetsbaar

Een paar weken geleden schrok ik van een reactie die ik kreeg op mijn blog. Sindsdien heb ik me meer dan eens afgevraagd of het misschien beter zou zijn hiermee te stoppen. Misschien het hele blog van het internet af gooien, of alles wat te persoonlijk is ertussenuit halen, of gewoon opnieuw beginnen.

Nu ben ik me ervan bewust dat het allemaal te maken heeft met veiligheid. Hoe kwetsbaar stel ik me op als ik eerlijk vertel wat mij beweegt en waar ik moeite mee heb, hoeveel verdriet en onmacht ik soms voel. Maar ook hoe blij ik kan zijn met bijna niks en hoe verbaasd ik kan zijn over mijn eigen leven?

In de afgelopen weken ben ik gaan letten op 'kwetsbaarheid'. Mijn eigen kwetsbaarheid, met name fysiek, was natuurlijk zeer actueel. Een gebroken arm kan erg leerzaam zijn in dat opzicht.
Ik heb hele verschillende, hele wonderlijke, manieren gezien waarop anderen zich kwetsbaar tonen.

De anderen waar ik nu aan denk, zijn niet de eerste de beste. Integendeel. Ik denk nu met name aan mensen die beroemd zijn of die aan de top staan in hun vakgebied.

Wat ik bij deze mensen vooral zie, is dat ze niet bang zijn voor tegenslag. Ik zie dat ze niet bang zijn om gezien te worden. Ze worden vaak gezien als heel sterk en dapper. Zelf zien ze dat helemaal niet zo. Ze worden vooral gedreven door een zeker soort nieuwsgierigheid.
Ik verbaas me er eigenlijk over hoe makkelijk het kan zijn om plezier in het leven te hebben.

Als ik eenmaal weet wat het betekent om een gebroken arm te hebben, houd ik op met huilen. Ik vreet een pijnstiller en ik ga de deur uit om wat leuks te beleven. Tegen de tijd dat de pijnstiller is uitgewerkt en alle anderen dronken beginnen te worden, ga ik gewoon weer naar huis. Na een beetje gekerm en nog een pijnstiller kruip ik moe maar voldaan in bed.
De volgende ochtend stel ik vast dat de mensen die het meest opvallen niet degenen zijn die het meest drukte en lawaai maken, maar dat degenen die het meest zichzelf zijn uiteindelijk de boventoon voeren.

Ik heb lang genoeg geprobeerd een druktemaker te zijn maar dat ligt me niet. De grijze massa is niet mijn natuurlijke biotoop.
Eigenlijk heb ik geen keus. Mijn blog hoort er gewoon bij.

Censuur?

Ik kom er toch op terug. Die ene niet zo leuke reactie op een eerder blog zegt eigenlijk meer over die ander dan over mij. Die ander heeft heel veel meer bronnen om van alles over mij te weten te komen dan alleen dit blogje, niet in de laatste plaats ikzelf (Hoe moeilijk kan het zijn om gewoon face to face te vragen wat ik nou eigenlijk had willen zeggen met m'n blog?).

Ik weet dat ze geregeld contact hebben met mensen die mij behoorlijk goed kennen.

En dan velt men een oordeel op grond van één lullig, misbegrepen blogpostje ?

Dat is bijna net zo sneu als stoppen met bloggen omdat één mens op de hele (digitale) wereld nogal rottig op mijn blog reageert.

Dus ik ga toch maar door, denk ik. Ik kan het niet laten.
Ik ben trouwens ook veel te nieuwsgierig naar het verdere verloop van de dagelijkse dingen die ik hier zoal beschrijf.

Had ik al verteld dat ik een gebroken arm heb ?

Daarom is dit een kort blogje.
Typen met alleen links schiet niet op en mijn rechterarm doet best wel pijn.

Au!

Blogstopt

Zo'n blog kan best leuk zijn, maar misschien is een papieren dagboek toch handiger. Uiteindelijk schrijf ik best vaak direct vanuit mijn gevoel; rauw en ongecensureerd. Vaak zijn het gedachten en ideeën die-achteraf gezien- erg privé zijn.
Dat moet niet op internet. Mensen die mijn gezichtsuitdrukking er niet bij zien, weten niet altijd op welke toon ik de dingen had willen zeggen en dat leidt tot misverstanden, misvattingen en miskleunen.

Misschien is bloggen zoals ik het hier doe best dom.
Misschien moet ik er gewoon mee stoppen.

Het kost ook veel te veel tijd. Ik heb wel wat beters te doen.

Houdoe!

Werken !!

In deze blog had ik beschreven hoe fijn ik het vind dat ik heb mogen solliciteren op een hele spannende baan.
Blijkbaar was deze blog in eerste instantie te lang want soms kregen mensen de indruk dat ik niet zou willen werken.
Eigenlijk ging deze blog erover dat ik in het verleden steeds heel erg over mijn eigen grenzen ben gegaan.

Ik beschreef hoe ik me daaronder gevoeld heb en pas op het allerlaatst gaf ik aan dat ik nu tot mijn eigen verbazing vast kan stellen dat ik die angst en dat onzekere gevoel ontgroeid ben. Ik merk dat ik nu heel bewust en gericht af kan wegen waarom ik een bepaalde baan zou willen hebben. Dat was voorheen heel anders. De gevolgen zijn best zwaar geweest en ik was stilletjes toch bang dat alles zich zou herhalen.

Ik voel me blij en opgelucht en als ik nu denk aan 'werk', zie ik het niet op voorhand als iets wat vervelend en zwaar of zelfs gevaarlijk is.

De baan waar ik op heb gesolliciteerd beschouw ik als volgt:

Het zal helemaal geen 'moeilijk werk' zijn, ik zie er een dankbare levensinvulling in.
Een uitdaging met allerlei voordelen.
Een platvorm om mezelf van de nodige twijfels te ontdoen.

Kortom: Ik ga ervoor.

Ik wil gaan Werken !!!!

Bewijs

Eén van de dingen die ik heel graag af wil leren, is anderen te vertellen hoe ze moeten leven.
Dat is verrekte moeilijk, want ik kom uit een cultuur waar het heel gewoon is om anderen te vertellen hoe hullie moeten doen wat je zelf niet kan.
Die gewoonte heerst in alle hoeken en gaten van de Nederlandse cultuur en men doet er volgens mij alles aan om die cultuur in stand te houden.
Misschien doen we dat omdat je je eigen instincten en driften niet in de hand kunt houden, maar die van een ander wel. Die dwangmiddelen zijn heel veelzijdig, soms heel nadrukkelijk en andere keren heel subtiel.

Een blog schrijven met de wetenschap dat je dingen beweert die misschien weleens reacties uit kunnen lokken is er één van. En ik ken er nog wel een paar.

Die wil ik dus niet gebruiken, al vind ik het wel prettig om ze te kennen, want dan weet ik tenminste waar ik op moet letten wanneer ik die middelen niet wil gebruiken.

Misschien ben ik daarom wel psychologie gaan studeren?

Maar aan de andere kant ben ik me er sinds kort heel sterk bewust van aan het worden dat ik eigenlijk al heel mijn leven een grondige afkeer heb van mensen die 'het' allemaal beter weten en ik weet nu ook dat ik nog een grotere afkeer heb van mensen die daar als makke schapen achteraan sjokken.

Ik maak me er niet boos (meer) om, hoor. Maar ik sta soms wel versteld. Neem nou vandaag...
We hebben een crisis (zeggen 'ze') en daardoor kunnen we geen geld meer uitgeven aan leuke dingen (zeggen 'ze') en er zijn enorm veel mensen die thuiszitten zonder werk, die niets te doen hebben, die graag zouden willen werken.....

En dan hoor ik opeens op de Radio dat er ergens in Nederland een helikopter gebruikt wordt om een laagje sneeuw van een schaatsbaan af te blazen??????

Zelfs zonder crisis is dat kunstje met die helikopter al decadent in de perverse zin des woords.

Aan de andere kant stelt dat mij heel erg gerust. Mijn leven is eigenlijk ook erg decadent.
Sommige mensen zullen het ook behoorlijk pervers vinden.
Dat mag.

Maar volgens mij is dat de bedoeling. Ik ontkom er niet aan. Als het anders gaat is het niet meer ik.
Net als een rivier. Zodra die niet meer naar zee stroomt, is het geen rivier meer.

Diep in mijn hart heb ik het altijd geweten. Voor mij is het heel normaal om raar te zijn. Ik ben gewoon een wonder. Dat is ook heel vaak tegen me gezegd en de toon waarop was meestal niet erg kalm.
Ze waren boos, verdrietig, wanhopig, kwaad of op een andere manier gefrustreerd.
Ik heb me weleens ongemakkelijk gevoeld bij zoveel ophef rond mijn persoon, een heel enkele keer zelfs wel beschaamd, maar niet om mezelf, altijd om de gênante vertoning die de anderen ervan maakten.

Nu ben ik eindelijk zover dat ik het plezierige van mijn tegendraadsheid durf te erkennen. Degenen die daar moeite mee hebben vind ik eerlijk gezegd best zielig. Arme mensjes die zichzelf geen fijn leven aan kunnen meten en dat vooral in stand houden door iemand als mij daar de schuld van te geven.

Ik geloof dat deze mensen degenen zijn die menen dat 'maar liefst vijftig' tinten grijs meer kleur aan je leven geeft dan 'slechts drie' basiskleuren.

Als je je afvraagt of ik dit allemaal kan bewijzen, zeg ik : "Nee, natuurlijk niet. Ik heb wel wat beters te doen"

Doe 't lekker zelf. Da's veel leuker.

Onderwerp

Heel vaak weet ik precies waar ik over zal gaan bloggen. Heel vaak bedenk ik dan ook al in grote lijnen hoe ik mijn verhaaltje zal vertellen en bijna net zo vaak ben ik het dan helemaal kwijt eer ik het op begin te schrijven.
Vanmorgen was het weer zover. Ik weet nu echt niet meer wat ik had bedacht terwijl ik onder de douche stond. Het hele idee is via het putje weggespoeld. Ik kan er echt helemaal niets meer van terugvinden. Het enige wat ik nog heb is de gedachte die in me opkwam terwijl ik me af aan het drogen was.
"Misschien moet ik nu maar vertellen over de ideetjes die ik kwijt ben".

Dat doe ik dus dan maar bij deze.
Dit blogje gaat in wezen niet over wat er staat, maar het gaat over alles wat ik nog nooit heb opgeschreven en over alles wat ik nooit op zal schrijven, maar waar ik weleens aan gedacht heb om op te schrijven. Ook alles wat niet tussen de regels staat hoort bij het onderwerp Kijk maar goed. Wat je leest is nu niet aan de orde.

Nou word ik zelf toch wel erg benieuwd. Zou ik nog kunnen achterhalen wat ik hier had willen schrijven?
Veel van mijn ideeën vond ik zelf namelijk erg leuk en interessant. ook wel verrassend wat ik zoal kon bedenken. Volgens mij heb ik talent voor het verzinnen van verhaaltjes. Als ik nou ook nog leer om de dingen wat beter te onthouden, wordt het nog weleens wat met mij.

Hoop ik.....

En anders maar niet. ik verzin wel wat.

Denk ik....

Laat ik het voortaan maar opschrijven.

Lijkt me...

Wat ook weer??