Beetje Triest

Stel:
Je hebt AIDS of kanker. Of je kind gaat zomaar dood. Of je partner is door een wrede ziekte langzaam dood aan het gaan. Het kan ook gebeuren dat iemand die heel dichtbij je staat heel erg geestesziek is.

Ja, gruwelijk, niet. Je wil er niet aan denken. Nee, echt: Je wil er niks van weten...... Bah!

Eigenlijk zouden we er allemaal heel veel van moeten weten. Niet dat ik alle mensen iets ergs toe wens, integendeel. Maar we zouden best wat meer betrokken mogen zijn. Niet zo schichtig doen alsof alle narigheid die ik net noem besmettelijk is. Ziek zijn is geen straf van God en het is geen Zonde als je een naaste die lijdt wat aandacht en begrip geeft.

Wonderlijk, toch: Half Nederland zit vaak genoeg voor de televisie toe te kijken hoe zwaar iemand die ze helemaal niet kennen het heeft. Misschien maken ze een centje over op een goede-doelen rekening, of ze kunnen een keertje de slaap niet zo makkelijk vatten, want 'het is toch wat'.

Maar wie snapt nou echt hoe moeilijk het soms is om te leven met Groot Leed? Ja, goed: de mensen die er mee zitten of vlakbij staan, maar als het je niet treft, raakt het je ook niet. Dat weet ik eerlijk gezegd ook uit eigen ervaring. Jullie toch ook?

Maar in het afgelopen jaar heb ik de andere kant beter leren kennen. Het werk wat ik doe voor Stichting Alzheimer Nederland, heeft niet direct met de ziekte, de patiënten of hun naasten te maken, maar door te zien en te horen weet ik inmiddels een beetje wat het is en wat het doet met mensen.
Ik ken mensen die een familielid hebben wat geestesziek is, zo erg dat ze nooit meer 'beter' wordt. Hoe wreed om te zien dat een dierbare opeens een vreemde kan zijn, de weg naar haar eigen hart opeens kwijt is. Hoe moeilijk om daarmee om te gaan of zelfs mee te leven.
Ik hoor en lees verhalen van mensen die zomaar pardoes hun kind, hun man of de liefde van hun leven verliezen aan de dood. Hoe ze vechten met een verdriet wat groter is dan zijzelf.

En hoe de wereld naar ze kijkt en onhandig mompelt dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt.
Naast het verdriet wat je al hebt, krijg je de eenzaamheid erbij, want je zeurt teveel of je treurt te lang.
En we zien je nooit meer op een feest? Geef je nog wel om je vrienden, je familie, de buren?

Geven hullie wel om mij?
Want als ik weer eens zo hard heb gehuild dat mijn lijf er pijn van doet, kan ik ze wel bellen, maar hebben ze geen tijd. Of ze hebben als zo vaak gezegd dat ik flink moet zijn, dat anderen zich er toch ook mee redden?

Het gaat vandaag en gisteren en de hele maand eigenlijk, of beter gezegd: Mijn hele leven al, niet zo lekker met me. Soms heb ik daar behoorlijk last van. Dan mis ik de mensen die ooit beloofden dat ze 'er' voor me zouden zijn. Ze zijn er niet. Ze hebben het te druk met niet willen weten. Ze houden liever afstand, want misschien worden ze geraakt door iets wat niet in de planning past.
Of ze zijn het gewoon vergeten.

Zo, dat lucht al een beetje op.
een beetje.

De lol van laminaat en ander burengerucht

sinds kerstmis 2009 woon ik in een knus klein appartementje vrijwel aan de rand van Prinsenbeek. Voor mij is dit een volmaakt plekje om thuis te leren komen in mijn eigen leven. Over dat leven ben ik inmiddels gaan schrijven in de hoop dat er een paar boeken van gemaakt mogen worden. Meer dan één, want mijn leven loopt langs meerdere lijnen.
Het werken aan die boeken zal ook een oorzaak zijn waardoor ik soms wat minder tijd en aandacht neem voor mijn blog. Soms is het namelijk een heel boeiend avontuur om je eigen leven opnieuw mee te maken, zeker als het op een open en vrijblijvende manier is. Eigenlijk alsof je het allemaal nog eens rustig na leest.

Overigens is dit appartement meteen een goede plek om te schrijven. Er heerst hier rust zonder dat ik me verlaten voel. Ik woon op de begane grond, dus de mensen op straat zijn mensen in mijn blikveld. Schrijven die je alleen, maar zoals het hier gaat is het zeker niet eenzaam.

Het complex is 15 jaar geleden gebouwd. Het heeft bijna alle bouwkundige fouten die ijverige energiebezuinigers destijds plachten te maken, maar dat geeft zo'n bijna-nieuwbouwgeval toch weer het cachet van iets ouds.
Waar bouwers ook grote moeite mee blijken te hebben is akoestiek. Ik heb nog nooit een betonnen muziek instrument gehoord en ik verwacht ook niet dat er zoiets bestaat. Beton kan namelijk helemaal niet met geluid overweg. Beton heeft geen zin om te klinken. Als ik op de muur klop, hoor ik eigenlijk niks, alleen maar de 'klop', maar niet de muur. De buren horen mijn 'klop' net zo hard als ik zelf. Beton wil het geluid graag zo snel mogelijk kwijt, dus beton geeft elk gerucht onverdroten door.

Dus in deze tijden van laminaat, wat ook nauwelijks geluid dempt, heeft beton het druk met geluid doorgeven.
Overal worden vloeren kamerbreed van gelamineerd namaakhout voorzien en iedereen die niet op sokken door zijn huisje sluipt, is hoorbaar aanwezig.

Hier in deze flat, heeft het laminaat juist een gunstig effekt. Wij zijn ons allemaal zo vreselijk bewust van de gehorigheid van onze woningen, dat we leven als muizen, zo stil.
Okee, soms moet buurman 13 wat energie kwijt en dan dreunt er een uur lang moderne dansmuziek door het gebouw. Of hij van 23 is in een slechte bui en dan speelt hij ook zulk soort muziek, nog harder dan die van 13. Maar dat zijn momenten. Geen dagenlang doordreinende overlast en al helemaal geen nachtenlang ongerief. Buurman 15 heeft een paar keer de fout gemaakt met een vriend een lange avond door te halen, inclusief pizzabezorgers die na 02:00uur op de verkeerde bel stonden te drukken.
Er was weinig voor nodig om hem uit te leggen dat we allemaal het recht hebben op een eigen leven en dat niemand daar iets over zal zeggen, zolang je er een ander niet mee lastig valt.

Het is dus wondermooi wonen hier. Ik durf zelfs te beweren dat dit voor het eerst van mijn leven is dat ik me vredig, veilig en zielsgelukkig voel in het hutje waar ik woon.

Of ben ik dood en is dit de hemel?
Dat zal toch niet....

Foto van mij

Waarom zou je een punt maken van wel/niet foto? Of -wat eigenlijk nog erger is dan geen foto- een plaatje waar je zelf niet of niet herkenbaar opstaat?
Ik zal de mensen die niet met hun snoet herkenbaar op internet willen, echt niet afvallen of veroordelen. Er zijn meer dan veel redenen om niet herkend te willen worden. Ik vind het nu opeens ook heel spannend om mijn gezicht zomaar overal te uploaden. Schaam ik me voor mezelf of ben ik verlegen of bang van mensen?
Zou allemaal kunnen, toch.

Ik denk dat mijn probleem is dat ik moet leren hoe ik om moet gaan met 'gezien worden'.
Het grootste deel van mijn leven was ik als een schildpadje. Bij alles wat me leek te belagen trok ik mijn koppie en mijn pootjes in om zo te wachten tot de narigheid vanzelf overging. Ook als ik het idee had dat ik anderen tijdens bezigheden die voor hun belangrijk waren, in de weg liep, spring ik als een haas opzij, want wie was ik om invloed te durven hebben op andermans leven?

Waanideeën? Misschien wel. In zekere zin heeft het toch wel gewerkt: Ik leef nog en ik word niet gezocht door de arm der wet wegens ernstig kwaad wat ik ergens aangesticht zou hebben.
Tuurlijk zijn er dingen in mijn leven die veel mooier, grootser en indrukwekkender geworden zouden kunnen zijn als ik eens vaker ergens een voet tussen de deur had gezet, mijn mond open gedaan, boos geworden, "Ik wil dat!", of: "Ik wil dat niet!" had geroepen, maar ik heb me voorgenomen om geen "Wat als...!" te roepen. Spijt? wat heb je eraan. Het is beter om te zorgen dat je spijt de baas wordt.

O, wat klink ik weer makkelijk en keukenmeiden-filosofies, maar het is volgens mij, geen slecht standpunt, wel met de kanttekening dat ik geen schildpadje meer wil zijn. Ik hou van mensen, ik heb ze graag om me heen.
Niet iedereen is altijd even prettig gezelschap. Voor sommigen is dat hun werk, bij anderen het karakter. Schildpadjes houden daar nooit van. Ik ben nu bezig om te wennen aan een leven wat geleefd mag worden, waar zichtbaar durven zijn betekent dat ik moet leren niet bang te zijn, dat ik moet leren mijn eigen Grote Broer of Grote Zus te zijn.

Geen schildpadje meer zijn.
Schildpadjes eindigen vroeger of later in de soep.
Dat heb ik nu wel gehad, geloof ik.

Jezelf optillen

Tsja.. Eigenlijk was ik niet van plan vandaag te bloggen, maar toen hobbelden mijn gedachten zomaar ergens heen en ik kwam bij de vraag uit:
"Kun je jezelf optillen?"

Dus toch maar even terug over het hobbelweggetje.

Sommigen van de lezers hier hebben geen idee van mijn leven sinds het begin van deze eeuw.Ik ga het hier niet ophoesten. mijn ambitie is om dat eertijds in boekvorm te verspreiden, niet als blog.

wat ik wel kan zeggen is, dat het leven wat ik ooit leidde helemaal weg is. Over en uit. Misschien noemen ze me over een poesje 'Feniks', dat zo ik erg fijn vinden, maar op dit moment is het nog lang niet duidelijk of ik uit de as ga verrijzen of dat ik misschien gewoon uit een ei moet komen. Who Knows?

Ik hoef het ook niet te weten. Als er nu een helderziend iemand (misschien ikzelf) haarfijn zou beschrijven hoe ik over twaalf maanden leef, wat zou ik in de tussentijd kunnen doen?
Op mijn handen zitten en ongeduldig wachten tot het zover is? Misschien gebeurt er wel iets vreselijks over twaalf maanden, krijg ik een hartaanval ofzo. Dan zit ik mezelf twaalf maande lang helemaal zenuwachtig te maken, bang te zijn, steeds banger te worden, tot mijn hart het begeeft van de spanning....
Nee! Ik hoef niet precies te weten wat de toekomst brengen zal, dank je!

Dus ik blijf bij vroeger en vooral NU. Ik had ooit, zeg maar: In de vorige eeuw, een erg Wonderlijk Leven. Ik vind het vooral Wonderlijk omdat ik al die tijd het gevoel had, dat het helemaal niet mijn leven was, alsof ik voor iemand in moest vallen: "Piet komt niet. Doe jij maar net of je Piet bent, dan komt het wel goed".
Wonderlijk genoeg kwam het meestal ook goed en was het ook leuk.

Maar nu speel ik niet meer dat ik Piet ben. Een opluchting, bevrijding en nog zo wat. Zakken vol roze wolkjes, weet ik veel. Zal ik er ook nog een paar van die schattige engeltjes bij doen?
Dat wordt te veel hè. Dan gelooft niemand me meer. Dus geen engeltjes vandaag.

Maar als Piet zijnde deed ik dus niet alleen dingen die ik niet was. Er zat wel degelijk een heleboel van mij in mijn Piet, ook dingen die ik mis.
In mijn hoofd weet ik best goed hoe het was en wat ik nu opnieuw kan doen zonder dat Piet daarbij nodig is.
Probleem is, dat het gevoelsmatig te sterk met elkaar verbonden is. Bijna alles wat ik als Piet deed is Piet gebleven voor mijn gevoel. Wat ik al zei: Mijn verstand weet beter, maar mijn verstand is niet de baas.

Samen met Piet heb ik ook eigenschappen losgelaten die ik nu gewoon mis. Het zijn soms zelfs eigenschappen die beter bij mij passen dan bij Piet. Maar hoe leer ik die eigenschappen en vaardigheden opnieuw te gebruiken zonder daarbij een Piet-gevoel te krijgen.
Het Piet-gevoel betekent dat ik me weer ga hullen in somberheid, gevangen ga voelen en alle roze wolkjes grijs zie worden.
Wat ik wil is dat alle wolkjes verdwijnen: De grijze, maar de roze ook. Ik wil de zon zien schijnen. Punt!

Dus nu moet ik die stukjes van Piet af gaan halen. Dan mezelf die stukjes aan gaan passen en meten tot ze me eigen zijn zoals ik nu ben. Het is niet uit de as verrijzen, ook niet uit een ei kruipen en eigenlijk toch weer allebei dat.
(Soms is het leven ingewikkelder dan een droom, want de werkelijkheid moet er in passen)

Als ik Piet nog beter kan scheiden van ik, kan ik naar een hoger plan, kan ik mezelf verheffen.
Het is alsof ik mezelf op wil tillen.
Daarom mijn vraag: "Kun je jezelf optillen?"

Mijn eerste gedachte is dat dat niet kan. Je hebt een vast punt nodig, iets wat het verschil aangeeft tussen hoger en lager. Een punt om je aan op te trekken, misschien zelfs tegen af te zetten. Iets wat ervoor
zorgt dat je blijft waarnemen wat 'hoog' is en wat 'laag'.

mijn tweede gedachte is: "En wat als ik zelf dat punt zou zijn?"

Dan denk ik aan het Paard uit mijn droom van een paar nachten geleden. Hoe het dier me aankeek en zwijgend aan me vroeg: "Waar heb je mij toch steeds voor nodig? Je kan het immers makkelijk zèlf!"

- What a job.......

Heb ik het zo druk?

Vandaag was ik heel moe, alsof ik me de hele week halfdood gewerkt had. Moe zoals vroeger toen een werkdag voor mij 16 uur of langer duurde en daarvan een stuk of veel op een rij, dankuwel.

Het zal vast een heleboel te maken hebben met emoties en ook met tijdelijk full-time mamma zijn en ook met een paar korte nachten. De emoties hebben heel veel te maken met mijn dochter. Alles wat ze vertelde over haar leventje van dit moment. Het maakt me onrustig, onzeker. Hoe erg is het? Wat kan ik er aan doen?
Voorlopig kan ik weinig anders doen dan een veilige haven voor haar zijn. Maar welke last draagt ze mee? Wat ga ik daarvan merken?
Ik denk dat ik op zoek moet gaan naar een groter huis, iets waar meer ruimte is dan hier want met meer dan één mens in dit appartementje is erg krap, hoor.

Verder merk ik dat het gedoe met CZ best diep zit. Als ik langs de praktijk van mijn huidtherapeute fiets springen de tranen in mijn ogen. Waarom mag ik niet gewoon de behandeling afmaken?
Ooit op de lagere school, op mijn verjaardag, had iemand uit de klas een streek uitgehaald. Niemand meldde zich als dader en de rest van de klas hield zich netjes aan de regel dat je niet klikt. De bullebak van een meester vond dat daarom de hele klas moest nablijven. Op mijn verjaardag !!!!
Bij wijze van coulance hoefden we "Niet zo heel lang" na te blijven.

Het gevoel wat ik had toen ik die middag naar huis liep heb ik nu ook weer een beetje. Domme grote mensen met hun redeloze machtsspelletjes. Wat een opgave was het om me jarig te voelen, om de teleurstelling en het gevoel bestolen te zijn, weg te drukken.

Ook de verspreking van mijn ex aan de telefoon toen ze me belde om te informeren of onze dochter eergisteren naar school was gegaan: "Dan moet je maar nadenken over ruilen..."
Ze heeft zich er alvast op ingesteld dat we van woning (en leven?) gaan ruilen....
Het domme lef om daarmee aan te komen vind ik al een afgrijselijke inbreuk op mijn leven. Het allerergste is misschien nog dat ze zoiets niet zelf bedenkt en dat ze ook niet kan begrijpen wat ze in feite oppert.
Ze zwelgt in hokus-pokus, laat haar leven bepalen door koffiedik-kijkers en aanverwanten en dan bij voorkeur degenen die haar precies vertellen wat ze graag wil horen. Ach, dat laatste maakt niet uit, ze geeft er zelf altijd wel een draai aan...
Maar blijkbaar heeft één van die Chakra-likkers haar aangepraat dat ik hier niet hoor te wonen maar zij wel...

Ik ga die zweefmolen helemaal niet uitleggen waarom ruilen geen optie is. Het is gewoon NEE !

Vandaar mijn droom van gisternacht, denk ik. Ik ga hem hier niet opschrijven want dan denkt iedereen dat ik ook een zweefteef ben.
In die droom zat de boodschap dat ik een veel sterker karakter heb dan ik mezelf wil laten geloven en vooral dat het hoog tijd is dat ik me nergens meer voor schaam en voortaan vertrouw op mijn eigen kracht en inzicht.

Fier, sterk, mooi, pienter en indrukwekkend als een groot, glanzend zwart paard.
Gelukkig heb ik nog een redelijk klein ego.

Intuïtief of verstandig?

Vandaag heb ik de afspraken voor het permanent verwijderen van mijn gezichtsbeharing allemaal gecancelled.
Het is zeker niet zo dat ik mijn baard graag wil houden. Absoluut niet !!!!!!!!!
Ik ben gewoon mijn vertrouwen in CZ helemaal kwijt. Echt helemaal. Als ik nu denk aan de ingrepen en behandelingen die ik in de komende jaren zal ondergaan, krijg ik buikpijn omdat ik niet meer durf te geloven dat alles ook werkelijk zal gebeuren. "Zullen ze het wel betalen?" Dat is de vraag die onwillekeurig in me opkomt.
Het mag toch niet zo zijn dat ik de rest van mijn leven moet gaan slijten als een halfbakken man-noch-vrouw, alleen maar omdat er een stel omhooggevallen boekhouders (als zo iemand ver genoeg valt, mag het zich 'econoom' noemen) gedreven door een perverse inborst en gebrek aan menselijke betrokkenheid, meent te kunnen beslissen dat mijn leven niet meer is dan 'een spelletje'.

Ik heb mijn vertrouwen in CZ niet zomaar van de ene op de andere dag losgelaten. Men heeft er werkelijk alles aan gedaan om mij teleur te stellen, tot wanhoop te drijven en vreselijk verdrietig te maken. De vele, vele uren die ik heb besteed aan telefoongesprekken met mensen die de regels zeer goed schijnen te kennen, maar bij een willekeurige uitzondering of ontsporing volslagen verlamd raken. De uren die ik heb rondgedwaald van overheidsinstantie naar vrijwilligersorganisatie met als enige doel een helder antwoord te kunnen krijgen van CZ/zorgkantoor: "IS het 'JA' of is het 'NEE'. Niets anders, geen m'sschien of kweenie of belmaartrug of weet-U-t-zeker.
Toen het antwoord op die ene vraag JA bleek te zijn, maar binnen een dag toch weer NEE, heb ik gehuild als een boos kind: Machteloos en wanhopig en met een beschadigd vertrouwen.

Al bijna tegelijkertijd kwam ik in een molen van (gespeelde?) onwetendheid, menselijke vergissingen die plotselijng veranderden in computerproblemen, maar die uiteindelijk niets anders waren dan 'bewust beleid'...
- Sinds ik in mijn kindertijd naar doctor Who keek, heb ik niet meer zoiets wonderlijks meegemaakt als dit. De Tardis blijkt echt te bestaan en hij bevindt zich in ons eigen Tilburg !! -

Toen deze versie van de Tardis weer gewoon een telefooncel was, werd ik gebeld dat alles goed zou komen;
Mijn baard zou mogen verdwijnen.....
Inmiddels is er weer een paar keer kortsluiting geweest in de Tardis. Op papier mag ik nog minstens tien ontharings behandelingen van 'maximaal € 250,- per behandeling'.
In de digitale wereld staat, dat ik nu nog alles bij elkaar niet meer dan € 27,50 kan declareren zevenentwintig en een halve euro.
Dr Who, waar ben je? O, je werkt tegenwoordig voor KPN......

KPN internet plus bellen doet het nu bijna helemaal volgens de standaards die anno 2010 gelden. Bijna...
Hoe maak je met een Win 7 computer verbinding met die fraaie experia-box?
Antwoord: Met een UTP cat 5 kabel....

Mijn dochter logeert een poosje bij me. Ze had even een andere omgeving, andere sfeer nodig. Ik voel me helemaal Mammie. Daar word ik dan weer helemaal blij van. Dan is leven met een baard weer even vol te houden en de digitale wereld (gelukkig) niet de mijne. Opeens is het leuk om werk te maken van de maaltijd, om je bezigheden af te stemmen op de agenda van een ander. Gezellig allebei met de laptop op schoot: "Is je huiswerk al af?" kopje thee erbij en morgen op tijd weer op.

Nu moet ik het ontbijt klaar gaan zetten, want morgen weer druk!

Wat een mooie dag

Vandaag was echt een hele mooie dag. Zo mooi dat KPN me zelfs niet treurig kon krijgen met hun storingen.
ik wilde vanmorgen de administratie en wat dies meer zij bijwerken, daar hoorden ook een stuk of wat telefoontjes bij. foon doettut niet. Volgens de storingsdienst was het een landelijk probleem.
Net nog even gebeld met de techneuten, maar volgens hullie werkt alles nog gewoon zoals het hoort????

Draadloos ding doet het nu weer. Ik doe nou al een paar jaar draadloos internet, maar deze storing is helemaal nieuw voor me: Verkeerd broadcast kanaal.....
Nooit te oud om te leren. Alleen jammer dat die druif die me gisteren zo vreselijk boos maakte dit ook niet weet.
Achja. In de ICT wordt tegenwoordig ook zomaar iedereen aangenomen, schijnt het.

Verder gewoon lekker aangetutteld. Ik geloof dat ik mijn voortuin veel eerder had moeten kortwieken, want ik was vandaag zo ontzettend gelukkig in mijn hutje! Eindelijk weer vrij uitzicht, lekker met de terrasdeuren open en een mok koffie erbij naar de mensen buiten kijken en zwaaien.
Dat het zoveel met me doet, vrij uitzicht. De wereld om me heen kunnen zien!
En ik altijd maar denken dat ik typisch iemand zou zijn voor een hutje op de hei. Nee, dus! Ik ga voor volgend jaar zorgen dat er gewoon een knus grasveldje komt. Zo één waar je lekker in de zon kunt liggen. Wat maakt het uit dat ze me zien. Bekenaren zijn geen menseneters!

Nu is het alweer laat. Nog even een kopje thee en een boek op schoot. Morgen op tijd weer op, vanwege mooi weer.