Koffietijd

Hoi!

Het is nu nog niet eens tien uur in de ochtend en ik zit al aan de blog. Call it a new life....
Al mijn blogs waren steevast avond- en nachtwerk. Gaar dat nu veranderen?
Waarom ook niet, ik ben tegenwoordig weinig anders aan het doen dan veranderen,
bovendien las ik pas ergens een kreet die er ongeveer op neer komt dat iemand die altijd hetzelfde doet
ook altijd hetzelfde zal krijgen.

Voor mij geldt dat ik meer van hetzelfde intussen echt niet meer hoef.
Niet alles, eerlijk gezegd. Sommige stukjes mogen er best zijn,
maar de hele boel in een nieuw lijstje en tegen een nieuwe achtergrond
zal prachtig en heel welkom zijn.

Of misschien kamp ik met het fenomeen dat de gemiddelde ik erg goed in staat is om aan veranderingen te wennen.
Ik haat sleur.
Al probeer ik wel iets in mijn leven te stoppen wat 'ritme en regelmaat' heet.
Kan dat ook zonder sleur?

Echte sleur blief ik niet. Totaal niet. Maar ik houd ook niet van ongeregelde rotzooi.
Eigenlijk ben ik redelijk gemiddeld, hoop ik dan maar.
Opvallen moet je kunnen doseren.
Net als Herman Brood dat deed.
Die kon Fenomeen en icoon zijn wanneer het hem uitkwam.
Daarbuiten was hij gewoon een hele lieve kerel, een fijn mens om samen een uurtje mee te zwijgen.

Nu is het weer zowat koffietijd, daarna ga ik douchen.
Eindelijk een beetje vakantiegevoel, maar ook een dag om op te ruimen.
Dingen moeten afgesloten worden, vandaag is daar een goede dag voor.
Als dat zover klaar is wordt het tijd om mijn ritme en regelmaat om te gooien.

Ik zit al veel te lang hierbinnen. Tegenwoordig heb ik een kaart om goedkoper te treinen.
Laat ik maar eens herontdekken dat de wereld best groot is.
In elk geval divers.

Wanneer staat bij jou de koffie klaar?

Tot dan!!

De toestand in de wereld

Tijdje niet veel van me gehoord, zeker?
Sommige mensen hebben vakantie en ik was even een beetje solidair.
Gelukkig zijn er ook nog problemen die ik niet zomaar op kan lossen.
Bijvoorbeeld dat van Twiggy & Laptop: Wie moet onder en wie boven?
Mijn schoot is namelijk niet zo heel ruim. Voorlopig ligt de één op de stoelleuning,
natuurlijk die ene die nooit op pootjes kan landen. Leve de uitdaging!

Maar het werkt.

Als ik bijgelovig was, zou ik nu roepen dat het universum mij momenteel overlaadt met geschenken.
De ene oplossing na het andere antwoord dient zich aan. Alles waarmee ik de laatste tijd liep te tobben vindt opeens een oplossing. Ik heb vanmiddag zelfs een leuke jas gevonden met lekkere lange mouwen.
Opeens zijn mijn lange armen geen probleem meer!
En ik heb een leuke, brutaal-rode jas!

Dan zijn er nog gesprekjes op straat die een antwoord op een vraag opleveren: Moet ik zus of moet ik zo? Het antwoord is dat ik niks moet, juist niet iets moet. Laat de dingen zo ze zijn. Vertrouw op de kracht van de ander en moedig die aan, laat weten dat je het mooi vindt om iemand zo sterk en dapper te zien zijn.

Werk? hoe vind ik werk? Gewoon, door ergens heen te gaan waar de start van een loopbaan op me wacht.
En wanneer ga ik werken? Ik ga werken zodra het kan.
Wat doe ik met spullen waarvan ik niet weet wat ik ermee moet? Dat laat ik over aan iemand die wel weet wat 'ie ermee moet.

Wat moet ik doen om geaccepteerd te worden? Zelf het goede voorbeeld geven door mezelf te accepteren.
Hoe kom ik erachter waarom mijn verleden niet bij me past? Door een doos vol foto's op tafel uitte stallen zodat ik kon zien hoe er een vreemd persoon in mijn plek leefde.

Hoe weet ik dat ik gelukkig ben? Door het gevoel toe te laten en niet bang te zijn voor de pijn die dat met zich mee kan brengen.
Werkelijk; Ik dacht van de week dat ik een hartaanval kreeg.
Wonderlijk.
Mijn leven...
Heel wonderlijk.

XX

Stem(men)

Over stemmen kun je best een hoop afkletsen en eigenlijk moet ik dat ook doen. De kwestie is namelijk, dat ik droom van de dag dat niet iemand me nog 'meneer' noemt aan de telefoon.
Dat gebeurt nog veel te veel, zeker als ik geëmotioneerd ben. Dat gebeurt regelmatig en best vaak aan de foon.
Eergisteren had ik bijvoorbeeld opeens een colporteur op mijn mobiel. Kun je het je voorstellen? Ik eigenlijk ook niet. Ik was er steeds, heel naief, van uit gegaan dat zelfs asociale schoften als telemarketeers zouden begrijpen dat het tegen alles wat eerbaar is, indruist om te gaan colporteren via nul-zes nummers.
Blijkbaar heb ik me vergist. Toen de LUL niet eens doorhad, dat hij niet 'meneer Heykant' aan de lijn had, maar mij toch lekker bleef meneren, heb ik hem een aantal schuttingwoorden toegevoegd waarvan ik zelf niet eens wist dat ik ze zo makkelijk uit kon spreken.

Verder heb ik redelijk intensief contact met mijn zorgverzekeraar. Helaas. Ze zijn inmiddels wel zover dat ze weten wat een ongelooflijke puinhoop het op deze en gene afdeling is en tegenover mij gedragen ze zich inmiddels al alsof ze met hart en ziel bezig zijn de boel te verbeteren. Het lukt me nu behoorlijk goed mijn geduld te bewaren, het zijn immers ook maar mensen, maar ondanks mijn positieve benadering, merk ik toch aan het timbre van mijn stem dat ik echt niet vrolijk wordt van de kastjes en de muren die mijn mij telkens weer aan dreigt te bieden.

Maar ik doe mijn best. Het streven om niet meer mannelijk te klinken, staat. Ik weet dat het ook haalbaar is, maar niet op welke termijn. Soms kan ik het zomaar opeens even. Dan zeg ik vriendelijk 'goedemorgen' tegen zomaar iemand op straat en dan begin ik spontaan te blozen van blijdschap omdat ik opeens volmaakt vrouwelijk klink. Damesachtig, zelfs, zonder bekakt of afstandelijk te zijn. Gewoon heel mooi en netjes. Precies zoals ik wíl klinken. Alees klopt dan: het timbre, de toon, de melodie in mijn spraak en de heldere, pittige articulatie. Dat alles leidt tot nu toe onvermijdelijk tot overmoed. Als ik dan een paar minuten later ergens binnenkom en ik stel de vraag die ik daar en dan te stellen heb, is er helemaal geen spoor van damesachtigheid in mijn spraak te vinden.
Denk ik zelf.

Het is in elk geval niet wat ik wil, al reageert niemand heel flauw of lacherig op het lawaai wat ik dan produceer. Dus kennelijk kan het ermee door.

Mijn logopediste, of mag ik zeggen: Stemcoach?, heeft me nu zover dat ik voorzichtig ben gaan zingen en dat doet wonderen. Het kost wat opwarmtijd en heel veel oppassen dat ik niks forceer, maar als ik een kwartier tot een half uur iets melodieus' heb proberen te doen, klinkt mijn stem aangenaam helder en licht, zonder dat het me erg veel inspanning kost. Voor mijn gevoel is mijn stem dan wat het zijn moet. Ik voel me dan heel zeker van mezelf, ik voel me dan mooi en aantrekkelijk. Ik voel me dan sterk!
Ik ben dan gereed om elke colporteur te woord te staan en hij zal geen seconde twijfelen: Mevrouw de Graaf is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken!!

Dus vanavond na de afwas ben ik een halfuurtje gaan zitten met mijn gitaar, mijn stemapparaat en mijn map met liedjes en bladmuziek. Eerst opwarmen vanaf E3 omhoog tot ik C4 zonder opbreken kon weergeven en toen een poosje zingen. Als ik 'Wake me up when september ends' kan zonder schorre noten tussendoor, is mijn dag weer goed, wat stem betreft.

Daarna heb ik mezelf op een film getrakteerd. Lekker The English Patient in het videoding, potje thee erbij en de poes op schoot. Zo is het niet erg als geen weer is m uit te gaan.

Wat een mooie film is het. Hoe ontroerend als Graaf Almassy met de gewonde Katharina die grot inloopt.
Wat zijn Juliette Binoche en Kirsten Scott Thomas allebei mooi vrouwelijk in deze film en hun stemmen, hun spraak, zeker die van Katharina, zo'n schoolvoorbeeld van vrouwelijke, damesachtige spraak.

En wat zit ik daar ver vandaan met mijn ietwat schorre, brommerige, monotone gemurmel........

Ik wil voorlopig niemand aan te telefoon.
Denk ik.

Tsja, Kijk...

Ik bedoel: Als dan toch niet iedereen gelooft dat wat ik schrijf echt is wat ik schrijf, kan ik net zo goed ook eens een keertje gewoon zomaar proberen of plagiaat ook uit de duim gezogen kan worden.
Misschien lukt het me wel om er een beetje Roald Dahl achtige sfeer in te leggen. Je kent dat wel. Zo'n oude oom die iedereen wel heeft of kent die de meest ongeloofwaardige verhalen vertelt. Als je wil weten wat voor verhalen, zou je de avonturen van de Baron von Munchausen eens moeten lezen. Zulke verhalen bedoel ik.
Of Gullivers Reizen. Daar geloofde ik ook nooit een snars van. Ik vond het een afschuwelijk boek. Die Lilyputters vond ik maar een zwerm eikels bij elkaar en die reuzen? Ik zal het maar niet zeggen.

Mijn verhalen zijn veel beter. Ze zijn letterlijk te goed. Ik heb al heel wat werk naar verschillende uitgevers opgestuurd en niemand durft het uit te geven. Alles is in meerdere talen vertaald en al die vertalingen worden door verschillende geleerden bestudeerd: Oxford, Sorbonne, Leiden, UCLA maar ook MIT, TU-Delft.

De wereld is er nog niet aan toe om geconfronteerd te worden met mijn ideeën en de manier waarop ik ze onder woorden weet te brengen. Ik kreeg vanmorgen nog een E-mail van zijne eminentie de Paus persoonlijk.

Hij maakt zich zorgen. Hij erkent het verband tussen de opstanden in het midden-oosten, de instabiele euro en mijn werk. Hij noemt mi de boodschapper van de nieuwe tijd, de profeet van onze toekomst....

Sjeuzzz... Misschien wordt het wel wat!
Maar ik vind het niet leuk om altijd te doen,
flauwekul verzinnen.
Morgen weer serieus.
Of overmorgen

Of later..

der.

X

ls k n ns n hl krt blgj mk?

Eigenlijk wil ik wel elke dag iets bloggen, maar soms is ik te moe om tegen de computer aan te gaan jengelen, dus dan schiet het erbij in.
Vandaag ook weer bijna. Ik sliep gisteren pas rond twee uur in, vanmorgen alweer vóór zeven uur wakker en hard gewerkt: Badkamer blinkend schoon, de slaapkamer lekker gepoetst (moest wel, want poesje-lief had daar iets uitgespuugd). Intussen nog heel ongerust achter Twiggy aan, want ze wist moeiteloos naar buiten te ontsnappen toen ik even niet oplette.

Buiten dat, is het niet niks om een vriendje/dinnetje in huis te halen. Mijn vader was een dierenvriend van het oude stempel: "Zo'n beest is maar een beest, daar moet je geen punt van maken".  Onze poezen en honden aten gewoon met de pot mee en als er (weer) eens een verdween of werd doodgereden, haalde hij gewoon een nieuw beest bij één of andere bevriende boer.

Ik ben daarin toch anders, denk ik. Een dier heeft ook een karakter en voor mij is het een uitdaging om toch met liefde, geduld en aandacht met zo'n beestje om te gaan. Nee, niet over me laten lopen. Niet te soft, zeg maar.
Het is ook wel een test voor mezelf. Uitproberen of ik na lange tijd allen wonen, weer af kan stemmen op een ander levend wezen in mijn huis en in mijn leven. En ik denk dat een kat wel een goeie maatstaf kan zijn. Zolang ze mijn meubels heel laat, het huis niet ondersproeit en 's nachts niet in mijn bed slaapt, maar op de dekenkist aan het voeteneind, gaat het allemaal best goed.

En dat is tot nu toe allemaal het geval. Maar ik ben wel benieuwd of haar blokje-om van vanmiddag nog gevolgen heeft. Misschien moet ik niet te kinderachtig zijn en haar gewoon elke dag even lekker buiten laten spelen. Maar toch....

Ik heb al zo vaak een dier gehad wat opeens verdween, dat wil ik niet meer meemaken. Ik wil nu onderhand wel eens weten hoe het is om samen oud te worden.

Okee, Twiggy?

Doop Succzz

Vandaag is het tien hele jaren geleden dat de man die zichzelf niet beschouwde als mijn werkgever, een sprong nam vanaf het dak van het Amsterdam Hilton. Ik vond hem ook niet echt een werkgever. Niet in de traditionele zin van het woord. Nee, laat maar. Herman was geen baas, al was hij veel (middelmatige) mensen dè baas.

Ik mocht vier jaar lang iets betekenen voor één van zijn levensbehoeften. Het noodlot, of het toeval, wilde dat ik redelijk wijs kon uit een professioneel geluidsmengpaneel en dat ik ook begreep hoe je daar heel veel luidsprekers op aan kon sluiten. Bovendien was er een zekere match tussen zijn en mijn karakter, noem het een 'klik'. Combineer dat met zijn en mijn weerzin tegen een burgerlijk bestaan en dan is het verder een kwestie van dom geluk om vroeger of later bij elkaar terecht te komen.

We zijn ook weer uit elkaar gegaan. Dat had vooral te maken met verschillende ambities. No hard feelings.
Ik was er wel bij op die bizarre dag in Paradiso waarop heel veel mensen afscheid van hem namen. Van het fenomeen, de persoon, de mens, de kunstenaar, de levenszoeker - kortom, van Herman Brood.

ik stond er niet echt bij stil. Mijn leven staat me op dit moment nauwelijks toe om stil te staan. Kon het maar. Even een poosje rust. Geen gedoe aan het hoofd. De weg die ik zo monter probeer te gaan, is een beetje aan het verlopen tot moeizaam gestrompel.
Herman heeft, zonder het te weten en op zijn manier, wel enigszins de weg gewezen: "Je moet je leven leiden op een manier waar je zelf in gelooft".

Ik doe dat, heel erg zelfs, maar het is wel een heel karwei. Soms overvalt het me, zo heftig!
Gisteren nog. Ik ben mijn overtollige spullen aan het opruimen. Zo heb ik nog een doos waar van alles in beland is. Noem het een bloemlezing aan foto's, briefjes, documenten en andere papiertroep die tot wel veertig jaar teruggaat. Een mensenleven in vogelvlucht.

Die doos had ik gisteren in mijn handen. Die doos zat heel erg vol 'moeilijk'. Er zaten liefdesnootjes in van mensen waar ik nooit van hield. Ik speelde Vadertje en Moedertje met ze in de hoop dat ik dan zelf zou geloven dat een leven als man ooit nog zou lukken. En dat is niet gebeurd, want al helpt heel de wereld om een leugen in stand te houden, het blijft een leugen. Alle foto's die de illusie van een prettig leven wilden vertellen, tonen een mannetje met wanhoop achterin zijn ogen. Daar zat iemand gevangen die geen andere uitweg wist dan proberen te geloven dat het allemaal klopte. Als je met zijn allen in iets gelooft, wordt het vanzelf waar.
Misschien is dat waar, maar we geloofden niet met zijn allen. Ik kon het niet, ik wist immers diep van binnen dat ik niet degene was die iedereen meende te zien.

Mij leven was niet echt. ik deed alsof ik mijn eigen broer was, maar dat is onmogelijk. Pas nu ik dat niet meer probeer, niet meer hoef te proberen, merk ik hoe moeilijk het al die tijd geweest is. Pas nu, nu het anders is, zie ik het leed wat ik al die jaren mee heb getorst.

Het meest verdriet deden de tekeningetjes en andere kunstwerkjes: "Voor Papa". Ik zeg daar niks over, dat gaat te diep.

Ach, ik heb een hele boeiende, levendige toekomst achter me. Het spijt me niet dat ik mee heb mogen maken wat ik mee heb gemaakt.
Vanaf nu is het anders. Heel veel dingen moet ik opnieuw uitvinden, proberen te baseren op een verleden wat er domweg niet is.

Of ben ik eigenlijk een kat, want als ik voorzichtig terugtel, heb ik al meer dan één leven achter de rug.
Op naar de volgende dan maar.
Ik zit nog lang niet aan nummer negen.

Miss Twiggy and me. Part I

Vandaag de eerste dag voor mij met mijn poes. De nacht was een beetje onrustig, want ze kwam een paar keer luid miauwend kijken of ik er nog was en daar werd ik een paar keer wakker van. Ze heeft niet bij mij op bed gelegen, zelfs niet in de slaapkamer. Toen ik vanmorgen de kamer in kwam, lag ze prinsheerlijk in mijn grote stoel en nu delen we die: Soms zitten we er om beurten in, maar we hebben er ook al een poosje samen in gezeten en dat gaat heel goed.

Eigenlijk gaat alles erg goed, al is het nog aftasten. Twiggy is een erg vriendelijk en meegaand dier. Ook heel vriendelijk. Nou net kwam ze zomaar even bij me, even laten weten dat ze er is: Een beetje om me heen drentelen, kopjes geven en miauwen. Het is gewoon haar manier van doen, heb ik al gemerkt. Volgens mij komt ze niks tekort, ik heb het voor de zekerheid nog eens op internet opgezocht.

Het meest spannende vandaag was de kattenbak. Ik had er korrels in die ze niet gewend is. Ze wilde wel, maar het klopte niet. Ik heb andere korrels gehaald en daar wat van over de andere gestrooid en: O, wat een opluchting. Toen klopte het wel en dat werd tijd ook! Ik vind het zo lief van haar dat ze het al die tijd heeft opgehouden.

Ze eet en ze drinkt, al is het naar mijn gevoel niet heel veel. Wat er wel heel goed en snel ingaat is blikvoer. Ik heb bij een supermarkt heel goedkoop spul gekocht, het zit in kuipjes. Ik heb haar een half kuipje gegeven en dat heeft ze schoon opgegeten en me erna netjes bedankt, maar het was wel veel! Ze krijgt die kuipjes voortaan in drie of vier keer, ik wil immers niet dat ze zich ongelukkig eet.

Ik heb ook nagedacht over de plek die een poes vraagt in mijn leven. Zou het mij helpen om regelmatiger en productiever te gaan leven? Naar wat ik vandaag merkte, moet ik daar niet op rekenen. Een kat is dan wel een dier van vaste gewoontes, maar het is mijn moeder niet. Eerder een soort van andersom.
Maar het is fijn om een levend wezen in huis te hebben. Veel knusser zo.

Komende week wordt een rustweek. Vandaag was al een rustdag en ik voelde me heel onwennig. Geen druk van dingen die vandaag waren afgesproken of die voor het weekend geregeld of uitgezocht moesten worden.
Is mijn leventje dan zo druk?
Kennelijk wel.
Ik ben helemaal verbaasd.
Gelukkig was Twiggy er om me bezig te houden
en ik was heel moe.
Zo druk was het de laatste tijd.