Miss Twiggy and me, part III

Hoelang woont Twiggy nu alweer bij me? Ik ben de tel kwijt.
Maar eigenlijk is dat niet zo heel belangrijk. Ze woont nog steeds bij me en dat is wat telt.

Het lijkt erop dat ze nu eindelijk helemaal gewend is. Er zat even een moeilijke periode in want ik moest naar het ziekenhuis. De opname duurde een kleine week en in die tijd hebben meneer en mevrouw Knullemans op mijn huisje en mijn diertje gepast.
Ik geloof dat ze het alledrie best gezellig vonden, maar voor een poesbeest als Twiggy geeft het wel een beetje stress.

De eerste weken na mijn thuiskomst was ik niet in mijn gewone doen. Ik had een zware operatie achter de rug en daardoor was ik meer verzwakt dan ik ooit had kunnen denken. De zorg voor mezelf en een Poes was opeens een levenswerk. Mentaal was ik ook verre van fit. Alles was me heel snel teveel en daardoor had ik erg weinig geduld met Twiggy. Dat gaf voor haar nog meer stress en toen er ook nog eens nieuwe buren in het huisje naast ons kwamen wonen met maar liefst twee katten en een hond, buitenkatten, maar liefst, was het voor Twiggy echt te veel van het goede.

Ze verhaarde enorm. Ik bedacht me dat ik van de inhoud van de stofzuiger minstens twee katten per week zou kunnen breien. Dat was nog niet zo erg, vond ik. Toen Twiggy van de stress op het kleed in de gang ging plassen werd het me bijna teveel. Ik voelde me al helemaal niet lekker door de operatie en met een gestresste kat om me heen die ook nog eens gaat wildplassen - Moet ik nog meer zeggen?

Ik heb heel verdrietig bij haar gezeten, me afvragend of ze wel bij me zou kunnen blijven wonen. Hoe moest het  gaan als ik straks weer ga werken? Hoe lang zou ik het volhouden als ik regelmatig thuis zou moeten komen in een huis wat vreselijk stinkt naar kattepis?
Ik heb er zelfs om gehuild..
En wat deed Twiggy? Ze deed wat ervoor en erna nooit gedaan heeft: Ze kwam 's nachts bij me slapen op de dekenkist aan mijn voeteneinde, als troost.
Ze is echt heel lief!

Maar het gaat intussen weer helemaal goed met ons. Ik voel me weer bijna de oude, vooral mentaal, en Twiggy heeft haar draai weer gevonden, meer dan gevonden. Ze weet precies wanner het tijd is voor iets lekkers.
Het piepje waarmee de computer staart is voor haar het sein om op mijn schoot te springen waar ze dan luid spinnend een goed plekje vindt.

Ze praat honderduit tegen me en ik begin haar zo'n beetje te verstaan. Ze is intussen een paar keer ontsnapt en ze is steeds keurig teruggekomen en ik was daar elke keer weer heel blij om. Ze verhaart vrijwel niet meer, dus je zou letterlijk kunnen zeggen dat ze goed in d'r vel zit, toch?

Soms pak ik haar op en ze laat dat heel kalm toe. Vorige week had ik haar vast, toen zat ze als het ware op mijn arm, met haar voorpootjes op mijn schouder. Ze begon zachtjes te spinnen en legde haar kopje tegen mijn wang.

Ze mag blijven, want ze is zo lief!

Like a Song

Een tekstje als een liedje,
zou ik dat kunnen?

Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken


De mensen die ik ken 
die me passeren of soms even stoppen
om met me te praten over alles
of soms over helemaal niks.


Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken


De plekken waar ik kom
waar ik voorbij ga of soms even stilsta
als een film waar ik een rol in speel
of een werkelijkheid - knijp eens?


Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken.


* instrumental break *


Gedachten in mijn hoofd
die ik al lang bij me draag of die er zomaar zijn.
Stukjes van de puzzel die 'ik' ben
zo vertrouwd en toch steeds anders


Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken



Het gaat gewoon over dagelijkse dingen om me heen
De dingen die er zijn en waar ik alleen maar naar hoef te kijken

Zeikwijven !!

Ik weet, ik weet, ik weet.....

Mensen die in een moeilijke situatie zitten waar ze heel veel (deskundige) hulp bij nodig hebben, vinden het niet altijd makkelijk om die hulp te accepteren.

Ze gaan zich zelfs verzetten tegen de deskundige hulpverlener en onderbouwen dat verzet niet zelden met argumenten die welbeschouwd niks anders zijn dan klinkklare laster.

Ik weet het, ik ken het, ik heb het vaker gezien.
Ik heb er zelfs wel begrip voor want ik weet het, ik ken het, ik heb het vaker gezien..
Ik heb het zelf meegemaakt......

Uit ervaring weet ik ook dat het weinig zin heeft om degenen die in zo'n modus zitten, duidelijk proberen te maken dat de dingen niet zijn zoals ze er in hun ogen uit zien. Wat je ook zegt, hoe je ook probeert: Het kwartje wil maar niet vallen. Hun eigen gelijk is onaantastbaar want het onderliggende gevoel (is het angst?) overschreeuwt alles, echt Alles!

Ik kan het gedrag van de arme zielen beredeneren en verklaren. Rationeel kan ik er heel veel begrip voor hebben.....
Totdat het om situaties en gebeurtenissen gaat die ik zelf met heel veel pijn en moeite heb doorstaan.
Als er dan met dikke kluiten stinkende modder gegooid wordt in de richting van mensen die ik heb leren kennen en waarderen als mensen die heel erg hard werken om te helpen en die dat, in mijn geval, ook met veel succes gedaan hebben.....

Dan ben ik nog wel eens zo dapper om te proberen de partijen nader tot elkaar te brengen, te proberen een dialoog op gang te brengen, mijn goede ervaringen te delen met de kwaadspreker zodat ik zelf kan dienen als levend bewijs dat de dingen, heus waar, heel anders zijn dan men aanneemt.

Het gevolg is niet zelden dat ik dan gezien wordt als verrader, als "Eén van hen...", als iemand die verkeerde vrienden heeft.

Dan bloedt mijn hart. Dan raken de lasterpraatjes me in mijn ziel. Dan winnen mijn begripvolle gedachten het niet meer van de pijn die ik voel als ik lees en hoor wat er voor lelijks er beweerd wordt.

Dan wil ik afstand nemen. Dan wil ik niet meer horen bij mensen die eenzelfde lot als mij schijnen te delen. Dan wil ik mijn lot niet meer delen met deze mensen.

Ik heb me daar weleens schuldig over gevoeld, maar ik ben veranderd.
Ik wil niet meer zijn als mensen die zich verzetten tegen succes.
Ik wil me niet meer aanpassen aan kleine geesten die te laf zijn om groter te groeien.

Uiteindelijk bedenk ik dat mijn lot een andere richting heeft gevonden, dat de mopperaar en ik uit elkaar gegroeid zijn.
Ik zie mezelf verder gaan, het onbekende tegemoet met van spanning knikkende knieën, maar met vertrouwen in mezelf.

Ik zie de ander blijven steken in een klein rondje, als een hond die zijn eigen staart wil pakken.
Daar doe ik niet aan mee.
Daar neem ik afstand van.
Dat lot deel ik niet.

Rot maar op!

Zeikwijven!!

Het is bijna kerst en niet eens wit..

Vanmorgen werd ik wakker met een aanzet voor een verhaaltje:

"Dit jaar wil ik het anders met Kerst", zei Sjoke. Haar gezicht leek gezwollen en was een beetje roder dan anders, alsof ze een hele huilbui had ingeslikt.
"Hoe dan?", vroeg Nout terwijl hij met zachte klopjes op zijn dij de kat uitnodigde om op zijn schoot te springen.
"Kweenie", zei Sjoke. "Gewoon ànders. Kerst is altijd zo...." Ze haalde haar schouders op alsof ze de woorden uit haar mouwen probeerde te schudden.
"Dus geen boom?", probeerde Nout. Hij kon niks beters bedenken omdat de kat met haar scherpe nagels een nestje in zijn buik probeerde te graven en dat deed zoveel pijn dat Nout niks zinnigs kon bedenken.

Sjoke keek haar man nadenkend aan. Ze wist hoe Nout gesteld was op tradities, vooral als deze vol sfeer en gezelligheid waren....

.... Nouja, en daar bleef het bij. Ik kon er niet veel meer van maken. Aan de ene kant ben ik tochg wel blij dat er eindelijk weer eens iets verhalerigs door mijn hoofd spookt, maar toch weer jammer dat het niet meer wordt dan een ijle flard. Niks om mijn tanden in te zetten, rusteloos te worden of juist weg te glijden in een trance, een levende dagdroom die ik mag vertellen.

Laat ik me daarom maar op kerstmis richten. Sinterklaas is weg, alle zoet- en kleurstoffen zijn weggesnackt, godzijdank, want ik was op zeker moment wel een beetje stoned van dat spul. Nee, niet lekker stoned. Ik begon helemaal te vervreemden van mijn eigen lijf. Bijna niet uit te leggen....

Dus binnenkort kerstkransjes? Alsof die wel gezond zijn...
Snieklaas heeft tenminste nog een paard waar je nu en dan een wortel van kunt jatten voor de broodnodige vitamientjes.
Wat eet een rendier eigenlijk? Dennenappels ofzo? Onee: Mos...
Luzziknie!

Misschien wil Sjoke daarom geen gewone kerst. Waarschijnlijk is ze al dat gevreet en geprop gewoon beu. Ze is best mollig. Volgens Nout is ze Mooi Rond, maar Sjoke zou zichzelf veel mooier vinden als ze het ranke postuur terug zou hebben van toen ze zeventien was. Toen vond Nout haar ook al mooi. Bloedmooi, zelfs. Hij was meteen knalverliefd op haar.

Sjoke glimlacht als ze er aan terugdenkt. De Nout van toen maakte haar verlegen. Ze kon geen woord uitbrengen als hij verliefd naar haar keek. Iedereen vond het prachtig: Sjoke babbelkous met een mond vol tanden en de mooiste verlegen glimlach van de buurt.

En ook al hangt Nout enorm aan tradities en vaste gewoonten, bij hem is Liefde geen dag hetzelfde.
Sjoke zucht ervan. Nout kijkt haar aan alsof hij weet waar ze aan denkt en meteen tovert Sjoke haar mooiste verlegen glimlach op haar gezicht.

"Kom", zegt Nout. "We gaan naar het bos."
"Nu meteen?", vraagt Sjoke verbaasd.
"Ja", zegt Nout."We gaan de boom uitzoeken die we dit jaar met kerst niet in huis gaan zetten!"

Waaaaah! Crisis!

Ja, ik zit middenin een crisis. Ik heb namelijk een stuk of wat computers.
Nou probeer ik steeds te bedenken hoe ik die vervelende apparaten zo efficiënt mogelijk samen kan laten gaan.
Ze moeten van alles kunnen, liefst tegelijk zonder dat het één ten koste gaat van het ander, ze mogen nauwelijks energie gebruiken en het hele ICT-gedoe mag geen noemenswaardige ruimte innemen in mijn huis.

Raad eens: Dat kan niet, het lukt niet. Niets werkt zoals ik het graag zou willen. Ik voel me een Nerd met twee desktop PC's, twee laptops, een Media player, een NAS een smartphone en een TV-toestel.

Het is een ongelofelijke puzzel en het ziet ernaar uit dat ik toch meerdere apparaten zal blijven gebruiken, want een apparaat ter grootte van een TV zul je niet zomaar in je tas stoppen om onderweg mee te kunnen bellen, om maar eens wat te noemen.

Buiten de fysieke beperkingen, kun je niet zomaar overal van alles op kunnen installeren. Mijn Smartphone heeft bijvoorbeeld al kuren omdat ik 'm tot de rand vol heb zitten met 'apps' die ik graag allemaal wil kunnen blijven gebruiken en eigenlijk wil ik er nog wel een paar meer, maar dat kan dus niet....

Daarom is het wel makkelijk dat ik dat ene laptoppie heb, die is ietsje groter dan een netbook, maar nog wel zo klein dat ik me er niet halfdood aan loop te sjouwen. Het is wel jammer dat het een ouwetje is, dus het loopt allemaal niet zo vlot. Filmpjes van internet stotteren en haperen, de USB is te traag voor mijn Professionele Externe Geluidskaart, dus sommige dingen kan ik daar niet mee. Bijvoorbeeld iets-met-geluid-onderweg. Op zich geen probleem, want ik heb nóg een laptop die veel nieuwer is en dus sneller. Daar hapert geen filmpje op en ik kan er zelfs meersporen opnames mee maken: Vingers in de neus en gáán....

Maar die is best groot en zwaar. Die neem ik niet graag mee. Eigenlijk zou die best goed kunnen in mijn muziekhoek, maar als ik dat ding daar ergens uitgeklapt wil parkeren, kan ik niet meer pianospelen, want de laptop dekt dan minstens een kwart van de piano af. Daarom staat daar een desktop. Dat zijn losse onderdelen. Dan kan het beeldscherm gewoon op de rand van de piano staan met het toetsenbord ernaast, of op schoot.

En als die computer dan toch daar staat, mat de dure USB-geluidskaart eraan, is het logisch dat ik ermee kan internetten, want mijn pianoleraar woont op joetjoep, en mailen natuurlijk - als ik dan toch online ben... Boven dien zijn de softsynth, de sampler en de seqeuncer vanzelfsprekende accesoires bij de meersporen studio. Bovendien paste er ook nog een TV-ontvangertje in die computer waarmee ik dus ook ouderwetse videobanden om kan zetten naar DVD's.
Het toetsenbord van deze ploeter tiept ook erg fijn, dus Office hoort hier ook op, natuurlijk.
Gelukkig doe ik niet aan fotografie, anders moest er ook nog een foto-winkel op de ploeter. En hij heeft nu al volop kuren omdat ik kennelijk meer vraag dan wat het ding eigenlijk kan

Wat wel nodig is bij alledrie computers, is een programmaatje om te zorgen dat alle belangrijke bestanden op alledrie te openen zijn. Daarvoor is die NAS dan weer erg fijn. Ik kopieer de boel gewoon van en naar die NAS. Nouja; daar hoef ik weinig voor te doen, daarvoor heb ik een programaatje wat dat voor me doet. Bovendien staat op die NAS ook een heleboel muziek en een stel films die ik .. ehm.. geleend heb.

Ik ben een beetje gefocust op goed geluid, dus in het bezit van een aardige stereo installatie. Ik kan dsaar een computer op aansluiten, maar dat vind ik niet zo prettig. Dat vreet stroom en die computer ventilatoren zijn veel te lawaaiïg, dus toen ik die mediaspeler tegenkwam... vooruit dan maar. Eigenlijk was dat niet echt nodig, want mijn smartfoon kan ook bijna alles wat die mediaspeler doet, maar als ik dan gebeld word... is niet handig...

Eigenlijk wil ik al die apparaten kwijt. In elk geval vervangen door iets wat alle voordelen in één heeft, maar het mag zo goed als niks kosten.

Gelukkig kan ik alvast beginnen met opruimen. Die tweede desktop gebruik ik namelijk niet. Daarvoor is die ene die ik nu gebruik in de plaats gekomen, deze maakt namelijk een stuk minder herrie.

Dus als nog iemand een niet-zo-nieuwe-computer zoekt, met een heleboel ventilatoren aan boord: Voor dertig euro heb ik er eentje voor je!

Je moet niet alles geloven wat er over Sinterklaas verteld wordt...

Vandaag was Sint bij mij in de straat. Hij liep gewoon langs, een beetje in zichzelf gekeerd, achter Piet aan die haastig voor hem uit liep. Minder begaafde zielen zouden zeggen dat het 'de TomTom-Piet' was waar Sint achteraan liep, maar dat is dus niet waar.

TomTom-Piet bestaat niet. Piet heeft geen TomTom of iets wat daar op lijkt nodig. Piet volgt zijn instinct en dat faalt nooit. Sommige mensen zullen nu schrikken. Die zijn van mening dat 'instinct' iets is voor dieren, eventueel voor vrouwen, met name als ze Moeder zijn, en dat klopt.
Wij als beschaafde, ontwikkelde mensen, denken anders over instinct, en dat is fout: Instinct en denken gaan niet samen. Daarmee is niet gezegd dat Piet niet denkt!
Piet denkt wel, hij denkt veel en hij denkt diep, heel diepzinnig. Zijn gedachten zijn veel te druk om ook nog aan zoiets onbenulligs als 'verdwalen' te denken.

Voor Sint geldt hetzelfde. Hij liep Piet niet achterna, hij liep ook dezelfde weg die Piet ging en hij kwam iets later. Sint heeft meer dan genoeg aan zijn hoofd om ook nog eens op Piet te gaan lopen letten. Piet is oud en wijs genoeg om op zichzelf te passen en Sint is ook oud en wijs genoeg om op zichzelf te passen.

Sint is overigens helemaal niet de baas over Piet. Piet is ook niet de baas over Sint.
Sint en Piet zijn autonoom, misschien zelfs anarchistisch, want ze doen alleen wat ze zelf het beste vinden.
Als iemand hen gaat vertellen hoe of wat ze zouden moeten doen, trekken ze zich daar niks van aan. Sint en Piet maken geen ruzie. Nooit!
Waarom zouden ze ook, je kunt het toch niet van ze winnen. Tenzij je daar heel lief om vraagt, dan nemen ze een kleurig stuk papier en stoppen daar de overwinning in met een rijmpje erbij:

"Sint heeft lang zitten verzinnen,
hoe hij jou kan laten winnen.
............................. "

En dan is iedereen weer gelukkig. In theorie zou iedereen op zo'n moment gelukkig moeten kunnen zijn.
In de praktijk loopt het weleens anders, maar daar ligt Sint niet wakker van. Piet ligt daar ook niet wakker van.
Daar schieten ze helemaal niks mee op, met wakker liggen. Daar word je alleen maar sjagrijnig van en dat wil Sint niet. Piet wil dat ook niet.
Soms doet Sint net alsof hij sjagrijnig is en Piet doet soms ook net of hij in een pestbui is. Dat doen ze voor de lol. Er is namelijk niks fijner om af en toe net te doen of je niet te genieten bent. Dat lucht op, haalt de druk van de ketel en geeft een even goed gevoel als een avondje doorhalen maar dan zonder droge mond en vervelend gevoel in je lijf als je de volgende dag uit je bed komt.
Sint wil geen kater en Piet wil ook geen kater.

Sint kan ook heel goed doen alsof hij kan dichten, maar Sint kan helemaal niet dichten. Piet wel. Piet kan een klein beetje dichten. Soms heeft Piet mazzel en dan lijkt een gedichtje op poëzie, maar doorgaans is het platte onzin. Zelfs niet goed genoeg om op muziek te zetten en door een Volendammer te laten zingen. Zo belabberd is de kwaliteit van de rijmelarij waar Sint en vooral Piet ons mee om de oren slaan.
Maar ook daar ligt Sint niet wakker van en Piet ligt er ook niet wakker van. Waarom zouden ze ook. Er zijn best veel dingen waar ze wel heel goed in zijn, dus dat compenseert.

Als je aan Sint vraagt waar hij vooral goed in is, geeft hij nooit een serieus antwoord. Sint is namelijk de bescheidenheid zelve. Piet is ook zeer bescheiden, dus die zul je ook nooit op horen scheppen over zichzelf. Piet zal ook nooit opscheppen over Sint en Sint schept niet op over Piet.
Dat is zo gegroeid en Sint en Piet voelen zich er goed bij.

Als je echt meer wil weten over Sint en Piet, zou je ze eens moeten spreken terwijl ze met hele andere dingen bezig zijn dan het jaarlijkse bezoek aan Nederland.
Het is waar dat ze elf maanden per jaar in Spanje wonen en werken. Dat doen ze heel bescheiden. Je moet echt weten dat je met één van de twee te maken hebt, anders merk je er niks van, al zouden ze naast je in de bus zitten. En dan nog zou je niet weten wie van de twee wie is, want ze lijken ontzettend veel op elkaar. Het is vooral vanwege de kleding dat wij ze 's winters uit elkaar kunnen houden.

Ik ben er toevallig achter gekomen dat Piet een hotel runt, ergens ten zuiden van Barcelona. Sint schijnt het heel goed te doen als Grafisch Ontwerper. Sint heeft veel buitenlandse klanten en Piet heeft ook veel buitenlandse klanten. Sint en Piet spreken veel talen.
Vloeiend.

Maar ze scheppen er niet over op. Ze doen gewoon hun werk, want ze doen hun werk graag en Sint heeft veel plezier in zijn werk. Piet heeft ook enorm veel plezier in zijn werk.

En elk najaar gaan ze samen op vakantie naar Nederland.

Dat vinden ze leuk!

Ik ben wel een beetje veranderd, geloof ik.

De blog die ik nu wil schrijven, zou moeten gaan over het goede gevoel wat ik de laatste tijd heb. Nee, niks euforisch. Geen manisch gevoel van Dikke Pret. Gewoon het besef dat 'het glas halfvol is'. Soms nog veel sterker: "Eén druppel is genoeg om te zorgen dat het glas niet leeg is".

Ik vind het nu best gek om te weten dat ik eigenlijk een heel leuk leven had zonder dat ik me echt gelukkig kon voelen. Ik heb dan ook helemaal geen heimwee naar dat leven, maar er zijn wel heel veel onderdelen van toen waar ik nu naar terug verlang.

Ik durf nu te verlangen en van het verlangen een streven te maken. Het oordeel van anderen is me nu minder waard dan mijn eigen waarde. Mijn gevoel voor eigenwaarde.

Daar komt het goed gevoel door. Ik leef nu mezelf. Niet meer alsof ik zolang op het plekje van een ander zit.
Om dat te bereiken heb ik keuzes gemaakt, soms hele moeilijke. Op zeker moment was het net alsof ik degene die ik jarenlang 'IK' heb genoemd, op een hele wrede manier heb doodgemaakt.
Het schuldgevoel, het verdriet en nog het één en ander waren heel echt en pijnlijk, maar er bestond geen andere weg. Waarschijnlijk zou ik nu helemaal niet meer leven als ik dat niet had gedaan.

Ik heb het niet alleen gedaan. Allerlei mensen hebben geholpen, sommigen meenden me te kunnen helpen, maar als ik twijfelde liet ik hun hulp niet toe. Ik heb geen spijt van de afstand of de afwijzing die ik me veroorloofd heb. Degenen die ik wel heb toegestaan zich met mijn lichaam en mijn geest te bemoeien, hebben dat heel goed gedaan: Ik ben tevreden.

Op dit moment ben ik het meest dankbaar om hoe geestelijk gesterkt ben, vooral in de afgelopen twee jaar.
Degenen die me daarin gesteund en begeleid hebben heb ik in mijn hart gesloten. Ik heb heel veel van ze geleerd en veel van de levenslessen die zij bewust en onbewust aan mij geleerd hebben, zullen nog lang doorwerken. Daar ben ik heel erg dankbaar voor en het inspireert mij om het mooiste uit mezelf te halen.

Bedankt!