Natuurlijk kent iedereen ze: Die meiden met goed haar, perfecte jaw- and cheeckbones, van die mooie ogen en dat sprankelende in hun charisma. Daar zijn er best veel van.
In mijn wereld in elk geval wel.
Hun leeftijd doet er niet toe. Ze worden zo geboren en worden niet oud, maar Rijp en Ervaren.
En ze hebben meestal ook nog zo'n naam waar je moeiteloos 'Prinses' voor kan zetten.
Natuurlijk heb ik er weleens van gedroomd om ook zo te zijn. Ik heb zelfs gebeden tot Moeder Natuur, de Goede Fee en Onze Lieve Heer om mij daar op z'n minst één of twee eigenschappen van te geven.
Toen dat niet gebeurde heb ik met mezelf afgesproken om fulltime muurbloem te worden.
Dat past ook goed bij mijn studie; Psychologie is namelijk een wetenschap die het gedrag bestudeert.
Mijn studie is nog lang niet afgerond, dus ik kan in principe nog rustig een tijdje doorgaan met muurbloem zijn.
Die meiden waar ik het over heb durven soms ook heel aardig te zijn.
Nee, dat is niet waar: Ze zijn heel vaak heel aardig.
Dat maakt het alleen maar erger.
Dus ze komen weleens naar me toe, beginnen op vriendelijke toon tegen me te praten en blijken ook nog eens behoorlijk intelligent te zijn.
Ik weet dat je niks onaardigs kunt zeggen zolang je je mond houdt, maar intelligente mensen kunnen ook je lichaamstaal lezen, dus dan is helemaal niets terugzeggen geen optie.
Dan maar heel droevig kijken en zorgen dat ik de vraag niet begrijp. Of alleen maar glimlachen en knikken.
Muurbloempjes mogen best dom overkomen. Dat kun je afwisselen met treurig zijn. Door die afwisseling duurt de dag ook niet zo lang.
In de afgelopen weken heb ik mijn persoonlijk archief -op verzoek- doorgespit.
Terwijl ik dingen aan het sorteren en ordenen was, kwam ik er achter dat ik best vaak in kranten, weekbladen en zelfs op TV te zien ben geweest. Voor een muurbloem is dat heel ernstig. Media exposure ondermijnt je geloofwaardigheid.
Het dreigt nog erger te worden, mede aangemoedigd door zo'n dame met haar, cheeckbones, ogen, intelligentie en charisma. Bovendien heeft ze ook nog een goede stem; ze kan zelfs zingen.
Geholpen door haar elegante geduld en connecties heeft ze me zover gekregen dat ik iets ben gaan doen waarvan ik niet wist dat ik het ooit zou kunnen en durven.
Tot gisteren gaf ik haar de schuld van dat 'iets' wat ik ben gaan doen.
Gisteren kwamen we met een stel mensen die een bijzondere overeenkomst hebben bij elkaar.
Tot gisteren heb ik die groep mensen beschouwd als van-die-meiden met goed haar enzovoorts en daarbij van die mannen die precies weten hoe ze zich tegenover zulke meiden moeten gedragen: Losjes, zelfverzekerd, humorvol en wat al niet meer.
Ik deed mijn muurbloempjes-ding: Ik stond erbij en keek ernaar.
Dacht ik.
In de loop van gisteren mocht ik iets vertellen over mezelf.
Daarbij werd ik geholpen door een echte Televisie Regisseur.
Na afloop van mijn stukje was het stil.
Blijkbaar waren ze onder de indruk.
De stilte duurde precies lang genoeg om mij heel even het gevoel te geven dat alle aanwezigen muurbloempjes waren.
Iedereen was opeens net als ik.
Na afloop heb ik met mensen gepraat, ook met die meiden met hun haar en ogen en al die andere eigenschappen. De gesprekken waren soms heel intens.
Ze hebben net zolang gepraat tot ik ben gaan begrijpen dat ik eigenlijk helemaal geen muurbloempje ben.
Ik heb het gewoon niet in me.
Misschien ligt het aan mijn charisma, mijn intelligentie of mijn ogen.
Misschien bestaat er geen Goede Fee, misschien ook geen Lieve Heer.
Moeder natuur kun je nooit uitvlakken: Sommige dingen heb je, of je hebt ze niet.
Muurbloem bijvoorbeeld. Ik zal maar stoppen met doen alsof.
But it ain't my way to quit mom,
I came to win child
May have run out of luck
But I'm pretty shure
It's gonna come back again
It's gonna come back
Keep on tryin' child - keep on tryin'
Keep on tryin' - keep on tryin'
Cause I
Still believe that I can win.......
Dankjewel Herman, dat ik deel uit mocht maken van jouw wereld en dubbel bedankt omdat jij nog steeds deel uitmaakt van mijn wereld!
donderdag 24 maart 2016
maandag 14 maart 2016
Luister en Hoor
Eigenlijk beschouw ik mezelf niet als professioneel geluidsmens. Ik heb gewoon een ontzettend boeiende hobby waar ik toevallig inmiddels een jaar of twintig van heb kunnen leven.
Muziek luisteren en met klank knutselen. Ik vind het nog steeds geweldig en ik raak er nooit op uitgekeken. Ik luister nog steeds met liefde en plezier naar muziek, muziek en nog eens muziek.
Nee, ik ben niet iemand die zit te priegelen met perfecte kabels en de allerbeste luisterpositie, al heb ik wel het soort apparatuur waar het bij past om eindeloos te zoeken naar het puntje op de i.
Tegenwoordig luister ik daar graag doorheen en vallen mij andere dingen op.
Vanavond werd ik bijvoorbeeld bevangen door de magie van een Mattheus Passion in een Akoesties Ongepaste omgeving. Werken van Bach die geschreven zijn voor Koor en Orkest klinken voor onze oren als vanzelf in een ruimte met een levendige akoestiek. Denk aan een kerk met hoge gewelven en galm.
Volgens mij hebben ook musici en vocalisten zich ingesteld op een ruimte die noten rekt en timbres vult. Hoe anders klinkt dit immense werk in een televisiestudio die klankmatig vrijwel het tegendeel is van zo'n kerkgebouw. Opeens voelt de muziek naakt en kwetsbaar en daardoor juist veel intenser.
Je zou het kunnen vergelijken met fruit wat je in het wild plukt van een boom: Net niet volmaakt gevormd. Misschien hier en daar een plekje waar een vogel of insect aan de vrucht geknabbeld heeft. De schil ruw en koel van de buitenlucht en daarbinnen smaakt het onvoorwaardelijk naar de vrucht en niets anders.
Dat was eerder op deze avond. Nu luister ik naar muziek van deze tijd. Het is een album wat nog niet eens officieel uit is, maar het brengt me terug naar studentenkamers met rotanstoelen, groentekistjes en druipkaarsen. We luisterden naar de donkere kant van de maan. De onaardse muziek van Pink Floyd. Muziek die je meeneemt op een reis door je eigen verbeelding. Dromen met je ogen open en geen drugs die iets toe kunnen voegen.
Vrijdagavond presenteren ze hun nieuwe CD in Paradiso. Dat is bijna 50 jaar geleden begonnen als 'cosmisch ontspanningscentrum'.
Daar valt ook weinig aan toe te voegen.
Muziek luisteren en met klank knutselen. Ik vind het nog steeds geweldig en ik raak er nooit op uitgekeken. Ik luister nog steeds met liefde en plezier naar muziek, muziek en nog eens muziek.
Nee, ik ben niet iemand die zit te priegelen met perfecte kabels en de allerbeste luisterpositie, al heb ik wel het soort apparatuur waar het bij past om eindeloos te zoeken naar het puntje op de i.
Tegenwoordig luister ik daar graag doorheen en vallen mij andere dingen op.
Vanavond werd ik bijvoorbeeld bevangen door de magie van een Mattheus Passion in een Akoesties Ongepaste omgeving. Werken van Bach die geschreven zijn voor Koor en Orkest klinken voor onze oren als vanzelf in een ruimte met een levendige akoestiek. Denk aan een kerk met hoge gewelven en galm.
Volgens mij hebben ook musici en vocalisten zich ingesteld op een ruimte die noten rekt en timbres vult. Hoe anders klinkt dit immense werk in een televisiestudio die klankmatig vrijwel het tegendeel is van zo'n kerkgebouw. Opeens voelt de muziek naakt en kwetsbaar en daardoor juist veel intenser.
Je zou het kunnen vergelijken met fruit wat je in het wild plukt van een boom: Net niet volmaakt gevormd. Misschien hier en daar een plekje waar een vogel of insect aan de vrucht geknabbeld heeft. De schil ruw en koel van de buitenlucht en daarbinnen smaakt het onvoorwaardelijk naar de vrucht en niets anders.
Dat was eerder op deze avond. Nu luister ik naar muziek van deze tijd. Het is een album wat nog niet eens officieel uit is, maar het brengt me terug naar studentenkamers met rotanstoelen, groentekistjes en druipkaarsen. We luisterden naar de donkere kant van de maan. De onaardse muziek van Pink Floyd. Muziek die je meeneemt op een reis door je eigen verbeelding. Dromen met je ogen open en geen drugs die iets toe kunnen voegen.
Vrijdagavond presenteren ze hun nieuwe CD in Paradiso. Dat is bijna 50 jaar geleden begonnen als 'cosmisch ontspanningscentrum'.
Daar valt ook weinig aan toe te voegen.
zondag 13 maart 2016
Dresscode
Steeds als ik lees over mode krijg ik het onbehaaglijke gevoel dat ik iets verkeerd doe.
Misschien komt het doordat ik op het platteland woon, maar liefst drie kwartier fietsen vanaf de dichtstbijzijnde aansluiting met de beschaafde wereld. Dat zou een makkelijk excuus zijn.
Volgens mij komt het vooral doordat de mode en ik het stomweg niet met elkaar eens zijn.
In de wereld van de mode wordt van een transvrouw kennelijk verwacht dat ze altijd ietwat 'over the top' zal zijn. Hakken die net wat hoger zijn, kleren die iets meer nadruk leggen op alles wat vooral mannen boeit, make-up die net te zwaar en te zichtbaar is. Natuurlijk dient er ook iets in de manier van praten en bewegen te zijn die ik het beste kan omschrijven als 'queer'.
In films en TV series zie ik momenteel dat de rol van de Trans die uit de kast komt en worstelt met haar transitie, gespeeld moet worden door een cis-gendered man. Waarom in godsnaam? Felicity Huffman heeft ruim tien jaar geleden in de film 'Transamerica' al aangetoond dat een transvrouw in de eerste plaats een vrouw is.
In de loop van mijn transitie heeft de wereld opeens bedacht dat ik nooit transseksueel ben geweest. In plaats daarvan noemt men mij opeens 'transgender'. Een geen vlees en geen vis term die wat mij betreft vooral uitdrukt dat ik eigenlijk niet besta. Transgender is de T die na L, G en B komt; De vierderangs Homo-mens, de onderste trap onder de seksuele minderheden. Waar de Homo worstelt met het stigma van geen 'echte' man en de lesbo steeds stukloopt op het idee dat ze genezen kan worden door .... (Ik durf het niet eens op te schrijven), ben je als transgender de helemaal-niks. Een allemans speeltje wat vooral niet mag bekennen dat Alles Echt is.
Tot mijn grote verbazing en ergernis heb ik vast moeten stellen dat naarmate 'Gender' meer 'Fluïde' wordt, de transvrouw minder mag bestaan. Ik hoor er in een genderneutrale wereld niet bij en eerlijk gezegd vind ik dat een zegen.
Laat mij maar degene zijn die op grond van een leven lang uitproberen kan verklaren dat er zeer zeker een verschil is tussen man en vrouw. Als juist feministische boegbeelden als Germaine Greer en Ultra-Travestieten als Dame Edna beweren dat een transvrouw nooit een vrouw kan zijn, bevestigen zij ongewild hoe wreed het is wanneer je een mens zijn of haar identiteit misgunt op basis van obscene vooroordelen of persoonlijke frustraties.
Het probleem wordt niet opgelost door het stigma om te keren. Wie aanneemt dat de vrouwelijke vrouw het zwakke geslacht is, eist impliciet dat de volgende wereldleidster een vermannelijkte vrouw als Margaret Thatcher of Angela Merkel zal zijn.Misschien zelfs een soort Donald Trump in een rok, en maakt het zodoende de Lady Gaga's, Angelina Jolie's of zelfs Caitlyn Jenners vrijwel onmogelijk om zichzelf te zijn wanneer ze zich willen laten gelden.
Ook mannen die niet 'man genoeg' zijn, zullen alleen in mode en entertainment serieus genomen worden zolang de internationale apenrots wordt gedomineerd door testosteron in plaats van hersens.
Blijkbaar is Genderneutraal vooral mannelijk. De basis van Unisex kleding ligt nog altijd op de heren afdeling. Een vrouw is 'stoer' wanneer ze spieren kweekt, niet als ze een universitaire graad behaalt.
Een man doet gerust wel huishoudelijk werk, maar vooral bedrijfsmatig en tegen betaling. Denk aan ramen lappen of koken.
Bij het zogenaamde glazen plafond wordt steeds gesteld dat vrouwen onder presteren terwijl niemand van oordeel is dat mannen te ver zijn doorgeslagen.
Bij ongelijke beloning wordt steeds beweerd dat vrouwen 'te weinig' verdienen. Niemand zegt dat mannen ten onrechte hoger worden beloond.
Vrijwel alle legers, rebellen organisaties, terroristenbewegingen en andere strijdende partijen worden door mannen geleid. Dat geeft heel wat te denken.
Ik weet niet wat de oorzaak is en wat het gevolg van de verschillen; Nature or Nurture, aanleg of opvoeding. Feministen gaan er nogal makkelijk van uit dat het een kwestie is van opvoeding. Daarmee geven ze de onderdrukker impliciet gelijk en leggen ze de basis voor hun streven om hun eigen identiteit te veranderen in datgene wat ze helemaal niet willen zijn: Mannen...
Voor mij is het natuurlijk makkelijk praten. Ik heb mijn strijd gevoerd. Het heeft best lang geduurd maar ik ben eruit. Genderfluïditeit is mijn verleden. Ik was er helemaal niet gelukkig mee. Voor mij staat vast dat ik vrouw ben en het feit dat er 'Trans' voor staat, laat zien dat ik in de praktijk heb geleerd dat niks is zoals het lijkt.
Genderidentiteit is niet iets wat aan- of juist afgeleerd kan worden, ook niet iets wat een ander voor je kan bepalen. Het is geen basis om iemand ergens toe te dwingen
Het is als de kleur van je ogen, je lichaamslengte of je talenknobbel. Het maakt wie je bent, niet meer of niet minder dan een ander. Alleen maar anders.
Daarom doe ik niet aan mode. Wie denkt men dat men is om van mij te verlangen dat ik gender neutraal of juist overdreven feminine moet zijn?
Ik kies voor comfortabel en zelfbewust. Zolang de kleur niet vloekt bij m'n blauwe ogen denk ik dat iedereen wel met mijn outfit kan leven.
Misschien komt het doordat ik op het platteland woon, maar liefst drie kwartier fietsen vanaf de dichtstbijzijnde aansluiting met de beschaafde wereld. Dat zou een makkelijk excuus zijn.
Volgens mij komt het vooral doordat de mode en ik het stomweg niet met elkaar eens zijn.
In de wereld van de mode wordt van een transvrouw kennelijk verwacht dat ze altijd ietwat 'over the top' zal zijn. Hakken die net wat hoger zijn, kleren die iets meer nadruk leggen op alles wat vooral mannen boeit, make-up die net te zwaar en te zichtbaar is. Natuurlijk dient er ook iets in de manier van praten en bewegen te zijn die ik het beste kan omschrijven als 'queer'.
In films en TV series zie ik momenteel dat de rol van de Trans die uit de kast komt en worstelt met haar transitie, gespeeld moet worden door een cis-gendered man. Waarom in godsnaam? Felicity Huffman heeft ruim tien jaar geleden in de film 'Transamerica' al aangetoond dat een transvrouw in de eerste plaats een vrouw is.
In de loop van mijn transitie heeft de wereld opeens bedacht dat ik nooit transseksueel ben geweest. In plaats daarvan noemt men mij opeens 'transgender'. Een geen vlees en geen vis term die wat mij betreft vooral uitdrukt dat ik eigenlijk niet besta. Transgender is de T die na L, G en B komt; De vierderangs Homo-mens, de onderste trap onder de seksuele minderheden. Waar de Homo worstelt met het stigma van geen 'echte' man en de lesbo steeds stukloopt op het idee dat ze genezen kan worden door .... (Ik durf het niet eens op te schrijven), ben je als transgender de helemaal-niks. Een allemans speeltje wat vooral niet mag bekennen dat Alles Echt is.
Tot mijn grote verbazing en ergernis heb ik vast moeten stellen dat naarmate 'Gender' meer 'Fluïde' wordt, de transvrouw minder mag bestaan. Ik hoor er in een genderneutrale wereld niet bij en eerlijk gezegd vind ik dat een zegen.
Laat mij maar degene zijn die op grond van een leven lang uitproberen kan verklaren dat er zeer zeker een verschil is tussen man en vrouw. Als juist feministische boegbeelden als Germaine Greer en Ultra-Travestieten als Dame Edna beweren dat een transvrouw nooit een vrouw kan zijn, bevestigen zij ongewild hoe wreed het is wanneer je een mens zijn of haar identiteit misgunt op basis van obscene vooroordelen of persoonlijke frustraties.
Het probleem wordt niet opgelost door het stigma om te keren. Wie aanneemt dat de vrouwelijke vrouw het zwakke geslacht is, eist impliciet dat de volgende wereldleidster een vermannelijkte vrouw als Margaret Thatcher of Angela Merkel zal zijn.Misschien zelfs een soort Donald Trump in een rok, en maakt het zodoende de Lady Gaga's, Angelina Jolie's of zelfs Caitlyn Jenners vrijwel onmogelijk om zichzelf te zijn wanneer ze zich willen laten gelden.
Ook mannen die niet 'man genoeg' zijn, zullen alleen in mode en entertainment serieus genomen worden zolang de internationale apenrots wordt gedomineerd door testosteron in plaats van hersens.
Blijkbaar is Genderneutraal vooral mannelijk. De basis van Unisex kleding ligt nog altijd op de heren afdeling. Een vrouw is 'stoer' wanneer ze spieren kweekt, niet als ze een universitaire graad behaalt.
Een man doet gerust wel huishoudelijk werk, maar vooral bedrijfsmatig en tegen betaling. Denk aan ramen lappen of koken.
Bij het zogenaamde glazen plafond wordt steeds gesteld dat vrouwen onder presteren terwijl niemand van oordeel is dat mannen te ver zijn doorgeslagen.
Bij ongelijke beloning wordt steeds beweerd dat vrouwen 'te weinig' verdienen. Niemand zegt dat mannen ten onrechte hoger worden beloond.
Vrijwel alle legers, rebellen organisaties, terroristenbewegingen en andere strijdende partijen worden door mannen geleid. Dat geeft heel wat te denken.
Ik weet niet wat de oorzaak is en wat het gevolg van de verschillen; Nature or Nurture, aanleg of opvoeding. Feministen gaan er nogal makkelijk van uit dat het een kwestie is van opvoeding. Daarmee geven ze de onderdrukker impliciet gelijk en leggen ze de basis voor hun streven om hun eigen identiteit te veranderen in datgene wat ze helemaal niet willen zijn: Mannen...
Voor mij is het natuurlijk makkelijk praten. Ik heb mijn strijd gevoerd. Het heeft best lang geduurd maar ik ben eruit. Genderfluïditeit is mijn verleden. Ik was er helemaal niet gelukkig mee. Voor mij staat vast dat ik vrouw ben en het feit dat er 'Trans' voor staat, laat zien dat ik in de praktijk heb geleerd dat niks is zoals het lijkt.
Genderidentiteit is niet iets wat aan- of juist afgeleerd kan worden, ook niet iets wat een ander voor je kan bepalen. Het is geen basis om iemand ergens toe te dwingen
Het is als de kleur van je ogen, je lichaamslengte of je talenknobbel. Het maakt wie je bent, niet meer of niet minder dan een ander. Alleen maar anders.
Daarom doe ik niet aan mode. Wie denkt men dat men is om van mij te verlangen dat ik gender neutraal of juist overdreven feminine moet zijn?
Ik kies voor comfortabel en zelfbewust. Zolang de kleur niet vloekt bij m'n blauwe ogen denk ik dat iedereen wel met mijn outfit kan leven.
dinsdag 8 maart 2016
Nachtwake
Wakker liggen heb ik in principe afgeschaft. Door ondervinding weet ik dat daardoor niks wordt opgelost.
Maar soms kan het kind in mij de slaap niet vatten als gevolg van teveel indrukken.
Gewoonlijk heeft het kind namelijk veel beter door dan ikzelf, hoe zwaar, belangrijk en indringend de wonderen in mijn wereld zijn.
Gisteren was weer zo'n dag van het type: 'Knijp eens, want het lijkt wel of ik droom...'
Natuurlijk een hele bijzondere en spannende droom, de voorzienigheid trakteert mij immers heel vaak op dingen die ik zelf niet makkelijk kan geloven
Gelukkig weet het kind in mij dat het de moeite loont om er tijd en aandacht aan te besteden voordat de orde van de dag mijn gedachten weer opeist.
Vanavond drinken we er samen een hete chocolademelk op en zodra het kind geniet van haar welverdiende nachtrust ga ik er nog eens goed voor zitten en stel ik, als onbevoegd therapeut, de prangende vraag:
"Wat doet het met me?"
Heel veel. Gelukkig mag ik altijd met mezelf optrekken, want anders zou ik heel veel mooie momenten zomaar mislopen.
Moet ik mijn belevenissen dan misschien opschrijven; een boek van maken, zogezegd.
Heb ik daar het geduld wel voor? Ik ga namelijk graag op avontuur en als ik dat niet doe ben ik gewoon een perfectionist. Die laatste waakt ervoor dat ik niet zomaar allerlei onzin verkoop,
satire daargelaten.
Waarop de perfectionist de dingen weer ombuigt naar serieuze toon. Het moet niet al te luchtig worden vanwege het leed in de wereld of gewoon om niet de schijn te wekken dat elk rotleven ook zijn leuke kanten heeft en -waarschijnlijk- vice versa.
Of dit verwarrend is? Voor mij niet.
Wat wel verwarrend en beperkend werkt is mijn opvoeding: Mijn Nurture was namelijk nogal strijdig met mijn Nature.
Dat is misschien over een paar jaar een onderwerp voor een lezing ter ere van internationale vrouwendag. Ik heb namelijk in de riante positie verkeerd dat ik mocht proberen welke Nature versus wat voor Nurture het beste bij me past.
Vooralsnog moet ik vaststellen dat het één altijd op gespannen voet staat met het ander zolang ze niet bij elkaar aansluiten.
Gelukkig zit ik nu opnieuw in de pubertijd: Leve de Herkansing...
...... Hier viel ik ongeveer in slaap.
Vandaag realiseer ik me dat mijn toekomst niet drijft op de vraag: "Hoe nu verder", maar dat precies die gedacht waarmee ik in slaap ben gevallen mijn toekomst bepaalt: "Doe de dingen maar eens dunnetjes over".
Daarbij kan ik zomaar gebruik maken van de kennis van iemand die al een prachtige toekomst achter de rug heeft. De belangrijkste dingen op mijn bucket list zijn allang afgevinkt, dus nu is het de beurt aan mijn fuck-it list.
Voor degenen die nu een beetje bezorgd zijn kan ik zeggen dat er pas één persoon op die lijst staat, namelijk de prins op het witte paard.
ik heb immers ruim 45 jaar intiem met een man samengeleefd; Fuck that shit, ik bepaal voortaan lekker zelf wie me wakker houdt...
Maar soms kan het kind in mij de slaap niet vatten als gevolg van teveel indrukken.
Gewoonlijk heeft het kind namelijk veel beter door dan ikzelf, hoe zwaar, belangrijk en indringend de wonderen in mijn wereld zijn.
Gisteren was weer zo'n dag van het type: 'Knijp eens, want het lijkt wel of ik droom...'
Natuurlijk een hele bijzondere en spannende droom, de voorzienigheid trakteert mij immers heel vaak op dingen die ik zelf niet makkelijk kan geloven
Gelukkig weet het kind in mij dat het de moeite loont om er tijd en aandacht aan te besteden voordat de orde van de dag mijn gedachten weer opeist.
Vanavond drinken we er samen een hete chocolademelk op en zodra het kind geniet van haar welverdiende nachtrust ga ik er nog eens goed voor zitten en stel ik, als onbevoegd therapeut, de prangende vraag:
"Wat doet het met me?"
Heel veel. Gelukkig mag ik altijd met mezelf optrekken, want anders zou ik heel veel mooie momenten zomaar mislopen.
Moet ik mijn belevenissen dan misschien opschrijven; een boek van maken, zogezegd.
Heb ik daar het geduld wel voor? Ik ga namelijk graag op avontuur en als ik dat niet doe ben ik gewoon een perfectionist. Die laatste waakt ervoor dat ik niet zomaar allerlei onzin verkoop,
satire daargelaten.
Waarop de perfectionist de dingen weer ombuigt naar serieuze toon. Het moet niet al te luchtig worden vanwege het leed in de wereld of gewoon om niet de schijn te wekken dat elk rotleven ook zijn leuke kanten heeft en -waarschijnlijk- vice versa.
Of dit verwarrend is? Voor mij niet.
Wat wel verwarrend en beperkend werkt is mijn opvoeding: Mijn Nurture was namelijk nogal strijdig met mijn Nature.
Dat is misschien over een paar jaar een onderwerp voor een lezing ter ere van internationale vrouwendag. Ik heb namelijk in de riante positie verkeerd dat ik mocht proberen welke Nature versus wat voor Nurture het beste bij me past.
Vooralsnog moet ik vaststellen dat het één altijd op gespannen voet staat met het ander zolang ze niet bij elkaar aansluiten.
Gelukkig zit ik nu opnieuw in de pubertijd: Leve de Herkansing...
...... Hier viel ik ongeveer in slaap.
Vandaag realiseer ik me dat mijn toekomst niet drijft op de vraag: "Hoe nu verder", maar dat precies die gedacht waarmee ik in slaap ben gevallen mijn toekomst bepaalt: "Doe de dingen maar eens dunnetjes over".
Daarbij kan ik zomaar gebruik maken van de kennis van iemand die al een prachtige toekomst achter de rug heeft. De belangrijkste dingen op mijn bucket list zijn allang afgevinkt, dus nu is het de beurt aan mijn fuck-it list.
Voor degenen die nu een beetje bezorgd zijn kan ik zeggen dat er pas één persoon op die lijst staat, namelijk de prins op het witte paard.
ik heb immers ruim 45 jaar intiem met een man samengeleefd; Fuck that shit, ik bepaal voortaan lekker zelf wie me wakker houdt...
zondag 10 januari 2016
Voornemens; en wat heeft nieuwjaar daarmee te maken?
Elk jaar neem ik me voor om geen (nieuwe) goede voornemens te maken. Ik heb meestal mijn handen nog vol aan de oude.
Twee daarvan zijn al heel lang belangrijk en actueel. De ene stamt uit pakweg 1980 en de ander uit, neem 'em beet, 2010.
Die eerste is "Op mijn sterfbed wil ik nergens spijt van hebben".
De ander luidt: "Ik doe niet aan 'stel dat' en 'wat als'."
Allebei deze voornemens hebben in de praktijk heel veel met elkaar te maken.
Misschien geldt dat alleen voor mezelf, voor mijn leven, mijn manier van leven, dat weet ik niet.
Maar ik houd me er aan vast.
Natuurlijk kun je altijd terug kijken op je eigen geschiedenis. Natuurlijk kun je jezelf eindeloos afvragen of je altijd goede beslissingen hebt genomen. Natuurlijk begrijp ik dat er heel veel dingen in een leven zijn waar een mens spijt van kan hebben, heel veel 'moments in hindsight' die jaren later heel dom lijken.
Maar waarom zou je je tijd verspillen aan spijt van iets wat voorgoed buiten je bereik en je macht ligt?
Misschien heb ik veel geluk of gewoon een iets te roze bril, maar ik bekijk het leven liever als een eindeloos wonder en een ongelofelijk, volkomen onvoorspelbaar avontuur. Voor mij hebben alle keuzes hele waardevolle gevolgen.
Mijn leven is de moeite waard. Mijn leven heeft genoeg stof voor minstens drie 'award winning movies' en misschien wel vijf Van Den Ende Musicals.
Of dat klopt hangt vooral af van het script en de regie, niet van de inhoud.
Dat minstens één film een horrormovie is en twee van die musicals oprechte tearjerkers zijn, maakt het niet minder waardevol.
Voor mij zijn alle avonturen en gebeurtenissen een geschenk. Het bittere, zoete en wrange zit er volop in en ik verwacht nog veel meer want ik wil nog wel een tijdje blijven bestaan.
De opdracht die ik voor mezelf heb bedacht toen ik achttien was is nog niet helemaal ingevuld: "Ik wil géén saai leven!"
Veel mensen zijn alvast benieuwd naar mijn geschiedenis. Het schijnt zozeer de moeite waard te zijn dat men wil, verlangt en hoopt dat ik er boek over schrijf.
Dat is iets waar ik zelf nog niet helemaal uit ben. Misschien later. Voorlopig wil ik nog teren op mijn fantasie en mijn ambitie.
Voor de komende tijd heb ik het nog druk met mijn baan, studie, sociaal leven en mijn verhuizing naar de bewoonde/beschaafde wereld.
Als ik daarnaast nog tijd en energie heb, schrijf ik soms wel wat.
Al was het maar een blog.
Twee daarvan zijn al heel lang belangrijk en actueel. De ene stamt uit pakweg 1980 en de ander uit, neem 'em beet, 2010.
Die eerste is "Op mijn sterfbed wil ik nergens spijt van hebben".
De ander luidt: "Ik doe niet aan 'stel dat' en 'wat als'."
Allebei deze voornemens hebben in de praktijk heel veel met elkaar te maken.
Misschien geldt dat alleen voor mezelf, voor mijn leven, mijn manier van leven, dat weet ik niet.
Maar ik houd me er aan vast.
Natuurlijk kun je altijd terug kijken op je eigen geschiedenis. Natuurlijk kun je jezelf eindeloos afvragen of je altijd goede beslissingen hebt genomen. Natuurlijk begrijp ik dat er heel veel dingen in een leven zijn waar een mens spijt van kan hebben, heel veel 'moments in hindsight' die jaren later heel dom lijken.
Maar waarom zou je je tijd verspillen aan spijt van iets wat voorgoed buiten je bereik en je macht ligt?
Misschien heb ik veel geluk of gewoon een iets te roze bril, maar ik bekijk het leven liever als een eindeloos wonder en een ongelofelijk, volkomen onvoorspelbaar avontuur. Voor mij hebben alle keuzes hele waardevolle gevolgen.
Mijn leven is de moeite waard. Mijn leven heeft genoeg stof voor minstens drie 'award winning movies' en misschien wel vijf Van Den Ende Musicals.
Of dat klopt hangt vooral af van het script en de regie, niet van de inhoud.
Dat minstens één film een horrormovie is en twee van die musicals oprechte tearjerkers zijn, maakt het niet minder waardevol.
Voor mij zijn alle avonturen en gebeurtenissen een geschenk. Het bittere, zoete en wrange zit er volop in en ik verwacht nog veel meer want ik wil nog wel een tijdje blijven bestaan.
De opdracht die ik voor mezelf heb bedacht toen ik achttien was is nog niet helemaal ingevuld: "Ik wil géén saai leven!"
Veel mensen zijn alvast benieuwd naar mijn geschiedenis. Het schijnt zozeer de moeite waard te zijn dat men wil, verlangt en hoopt dat ik er boek over schrijf.
Dat is iets waar ik zelf nog niet helemaal uit ben. Misschien later. Voorlopig wil ik nog teren op mijn fantasie en mijn ambitie.
Voor de komende tijd heb ik het nog druk met mijn baan, studie, sociaal leven en mijn verhuizing naar de bewoonde/beschaafde wereld.
Als ik daarnaast nog tijd en energie heb, schrijf ik soms wel wat.
Al was het maar een blog.
maandag 28 december 2015
Midwinter
Elk jaar rond de kortste dag vieren we het einde en het begin van het jaar.
Voor heel veel mensen een moment om zich te bezinnen op de manier waarop ze hun leven beleven.
Eigenlijk probeer ik dat te omzeilen want ik geloof dat de bewegingen in mijn leven een ander ritme hebben. Maar toch kijk ik terug en probeer ik in te schatten wat in de volgende twaalf maanden of vier seizoenen zou kunnen gebeuren.
Dus nu probeer ik toch weer te zien en te bedenken waar ik de maatstrepen in mijn leven kan aanbrengen en welke noten daar tussenin horen te staan.
Het lukt me niet. Welke lijn zal ik volgen? Werk, liefde, wonen, familie, studie...
Best veel eigenlijk.
Wat ik wel zie is mijn boek, mijn debuut.
Dit jaar zou ik het geschreven hebben, maar dat is dus niet gebeurd.
Ik had het te druk met leven.
Met deze ervaring in gedachten weet ik dat ik niet kan beloven dat het boek er dit jaar komt.
Komend jaar blijf ik nog wel bloggen over wat dan ook.
Misschien over een kerst waarin mijn huis heel sterk rook naar hondenplas.
Of hoe moeilijk het is om voor weinig geld een goede auto te bemachtigen.
Anders wel een verhaaltje over dingen die ik leer tijdens mijn studie en hoe boeiend het is om dat in het dagelijkse leven terug te zien.
Het zou ook kunnen dat ik toch nog vertel over mezelf; hoe magisch het voelt om 'ik' te zijn.
Heb ik dat al eens beschreven?
Blijkbaar niet, want veel mensen dragen me nog steeds woorden aan als 'dapper', 'moedig', 'moeilijk', 'pijnlijk', 'respect' of 'angstig'.
Eerlijk gezegd is het best meegevallen. Het was een geweldig avontuur.
Misschien neem ik me voor om de komende tijd geen ongewone dingen te doen.
Daar zal ik eens diep over nadenken.
Voor heel veel mensen een moment om zich te bezinnen op de manier waarop ze hun leven beleven.
Eigenlijk probeer ik dat te omzeilen want ik geloof dat de bewegingen in mijn leven een ander ritme hebben. Maar toch kijk ik terug en probeer ik in te schatten wat in de volgende twaalf maanden of vier seizoenen zou kunnen gebeuren.
Dus nu probeer ik toch weer te zien en te bedenken waar ik de maatstrepen in mijn leven kan aanbrengen en welke noten daar tussenin horen te staan.
Het lukt me niet. Welke lijn zal ik volgen? Werk, liefde, wonen, familie, studie...
Best veel eigenlijk.
Wat ik wel zie is mijn boek, mijn debuut.
Dit jaar zou ik het geschreven hebben, maar dat is dus niet gebeurd.
Ik had het te druk met leven.
Met deze ervaring in gedachten weet ik dat ik niet kan beloven dat het boek er dit jaar komt.
Komend jaar blijf ik nog wel bloggen over wat dan ook.
Misschien over een kerst waarin mijn huis heel sterk rook naar hondenplas.
Of hoe moeilijk het is om voor weinig geld een goede auto te bemachtigen.
Anders wel een verhaaltje over dingen die ik leer tijdens mijn studie en hoe boeiend het is om dat in het dagelijkse leven terug te zien.
Het zou ook kunnen dat ik toch nog vertel over mezelf; hoe magisch het voelt om 'ik' te zijn.
Heb ik dat al eens beschreven?
Blijkbaar niet, want veel mensen dragen me nog steeds woorden aan als 'dapper', 'moedig', 'moeilijk', 'pijnlijk', 'respect' of 'angstig'.
Eerlijk gezegd is het best meegevallen. Het was een geweldig avontuur.
Misschien neem ik me voor om de komende tijd geen ongewone dingen te doen.
Daar zal ik eens diep over nadenken.
woensdag 9 december 2015
Inspiratie
Ik ben de klagers beu. De mensen die van alles in hun leven meemaken waar ze somber en slechtgehumeurd van worden en vervolgens gaan lopen klagen, z**ken en op hoge toon roepen dat 'hullie' de schuld zijn.
Dan heb ik het niet eens over de sukkels die bij de volgende tweede kamer verkiezingen gaan stemmen op een idioot die eruit probeert te zien als een bloemkool.
Ik heb het over mensen die gewoon zeiken....
De stakkers die klagen, klagen en klagen maar niet dóen.
Tuurlijk ontkom ik er ook niet aan. Ik heb ook mijn perioden waarin alles net te moeilijk, te zwaar en te stroef was om met mijn -soms nogal beperkte- energie te lijf te gaan. Soms klaag ik er vrolijk op los, maar door ervaring ben ik nu wel zo wijs om te weten dat het ook anders kan.
Ja, ik heb een prachtige toekomst achter me, maar ook een intens donkere periode. Soms weet ik niet welke van de twee me het meest heeft aangegrepen. Omdat ik het één nooit meer hoop te beleven vind ik het eng om naar de ander terug te verlangen.
Maar ergens wakker van gaan liggen lost niks op.
In gedachten zeg ik tegen mezelf dat ik op een mooie hoge tak in een prachtige boom heb gezeten. Daar ben ik vanaf gevallen. Nu kan ik op de grond gaan zitten huilen en boos worden omdat 'ze' me van die tak zouden hebben gegooid. Dat wil ik niet, dan ben ik als de mensen waar ik nu over zit te mopperen. Ik heb bedacht dat de enige manier om weer hoog in een boom op een mooie tak te belanden, bestaat uit klimmen.
Het hoeft niet snel te gaan, als het maar gestaag is. Misschien kom ik morgen niet verder dan vandaag, maar als ik wat verder kijk, zie ik dat ik sinds vorig jaar al een behoorlijk eind ben opgeschoten.
Volgend jaar zal ik vast weer verder zijn. Ik weet dat de dingen bijna altijd anders gaan dan wat je verzint, dus ik pas mijn plannen aan, want die tak daarboven in de boom is er, dus ik klim. Hoe dan ook.
Wat ik de klagers wil bieden is de kans om te kijken hoe ik klim naar mijn tak. Zelf heb ik bij anderen mee mogen kijken en me mogen laten inspireren door de manier waarop zij hun weg hebben gevonden, dus ik weet hoeveel dat waard is.
Mijn motto is nog steeds:
"Het gaat goed, maar het gaat niet vanzelf."
Proost. XX
Dan heb ik het niet eens over de sukkels die bij de volgende tweede kamer verkiezingen gaan stemmen op een idioot die eruit probeert te zien als een bloemkool.
Ik heb het over mensen die gewoon zeiken....
De stakkers die klagen, klagen en klagen maar niet dóen.
Tuurlijk ontkom ik er ook niet aan. Ik heb ook mijn perioden waarin alles net te moeilijk, te zwaar en te stroef was om met mijn -soms nogal beperkte- energie te lijf te gaan. Soms klaag ik er vrolijk op los, maar door ervaring ben ik nu wel zo wijs om te weten dat het ook anders kan.
Ja, ik heb een prachtige toekomst achter me, maar ook een intens donkere periode. Soms weet ik niet welke van de twee me het meest heeft aangegrepen. Omdat ik het één nooit meer hoop te beleven vind ik het eng om naar de ander terug te verlangen.
Maar ergens wakker van gaan liggen lost niks op.
In gedachten zeg ik tegen mezelf dat ik op een mooie hoge tak in een prachtige boom heb gezeten. Daar ben ik vanaf gevallen. Nu kan ik op de grond gaan zitten huilen en boos worden omdat 'ze' me van die tak zouden hebben gegooid. Dat wil ik niet, dan ben ik als de mensen waar ik nu over zit te mopperen. Ik heb bedacht dat de enige manier om weer hoog in een boom op een mooie tak te belanden, bestaat uit klimmen.
Het hoeft niet snel te gaan, als het maar gestaag is. Misschien kom ik morgen niet verder dan vandaag, maar als ik wat verder kijk, zie ik dat ik sinds vorig jaar al een behoorlijk eind ben opgeschoten.
Volgend jaar zal ik vast weer verder zijn. Ik weet dat de dingen bijna altijd anders gaan dan wat je verzint, dus ik pas mijn plannen aan, want die tak daarboven in de boom is er, dus ik klim. Hoe dan ook.
Wat ik de klagers wil bieden is de kans om te kijken hoe ik klim naar mijn tak. Zelf heb ik bij anderen mee mogen kijken en me mogen laten inspireren door de manier waarop zij hun weg hebben gevonden, dus ik weet hoeveel dat waard is.
Mijn motto is nog steeds:
"Het gaat goed, maar het gaat niet vanzelf."
Proost. XX
Abonneren op:
Posts (Atom)