Jazz kan ook ongelofelijk lekker mooi en fijn zijn om naar te luisteren. Er zijn ook zoveel soorten, stijlen en moods in Jazz. Vandaag ben ik zo'n beetje aan het easy-listenen, en dat heeft dan toevallig niks met wijlen Willem Duys te maken.
Op dit moment deel ik de ruimte met Diana Krall en haar combo. Eerder op de dag had ik die ene dame uit Amsterdam in de luidsprekers. Zij is strikt genomen geen Jazz-singer, maar ze kan wel heel easy zijn om naar te listenen.
De cd die ik draaide heb ik van haar zelf gekregen. Niet helemaal persoonlijk in mijn handjes gestopt, zo is ze ook weer. Ik kreeg hem van één van haar, vreselijk aardige, bandleden. ik mocht namelijk een stuk of wat optredens van haar technisch mede ondersteunen. Blijkbaar had iemand gemeend of gehoopt dat het tussen de vriendelijke, geduldige, meegaande ik en deze Diva met haar sterke wil, beperkt geduld en perfectionistische inborst, zou klikken. Als dat was gebeurd, zou ik nu nog een illustere naam op mijn CV hebben kunnen zetten.
Terwijl ik naar haar muziek luisterde vandaag, dacht ik met een glimlach terug aan die flard in de tijd die ik in haar crew heb doorgebracht en ik bedacht me dat ik het waarschijnlijk best had gekund, gewoon op karakter, maar toch kreeg ik het niet voor elkaar. Op dat moment dacht ik dat ik mezelf nooit waar zou kunnen maken. Ik voelde me onzeker, bang zelfs tussen deze musici die allemaal op hoog niveau musiceerden, een enkeling gaf zelfs les aan het Conservatorium en ik kan geen noot lezen, geen Do van een Re onderscheiden en ik dacht dat ik daarom nooit met hen mee zou kunnen komen.
Destijds stond ik er eigenlijk nooit bij stil dat voor heel veel musici een regeltafel voor geluid een heel geheimzinnig instrument is, dat deze mensen diep respect kunnen hebben voor de technicus die zelfverzekerd en doelbewust aan de knoppen draait, luistert, afweegt en hier een daar nog een tikje dof en een randje scherp bijregelt om uiteindelijk een zaal vol luisteraars tevreden te doen glimlachen.
(Het lukt niet altijd, hoorde ik vandaag nog op de radio)
Misschien werd ik gerekend tot de beteren. Ik was zelf in elk geval altijd kritisch genoeg op mezelf en het is zelfs weleens gebeurd dat ik blij werd van mijn eigen sound. Ik durf nu ook wel te zeggen dat degenen die mij kennelijk aan haar wilden koppelen, die kwaliteit ook zagen.
En toch dacht ik dat ik het niet zou kunnen.
Eerlijk gezegd speelde er iets heel anders, maar dat wilde ik niet weten. Deze zangeres was een icoon onder homoseksuele vrouwen. Ze is namelijk zelf lesbisch en ze is daar altijd eerlijk voor uitgekomen. Het was me niet helemaal duidelijk, maar naar mij n gevoel was zij een expert als het ging om 'een andere geaardheid'.
Diep in mijn hart wist ik me geen raad omdat ik ook 'anders' was, maar nog lang niet zover dat ik ervoor uit kon komen. Ik was als de dood dat die vrouw mij zou betrappen, mijn geheim zou onthullen en dan zou ik me echt geen raad hebben geweten.
Ik kon het gewoon niet.
Maar ik luister nog steeds heel graag naar die CD, ik bewaar 'm met liefde en ik ben helemaal niet bang meer voor de Diva die ik graag hoor zingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten