Wat een mooie dag

Vandaag was echt een hele mooie dag. Zo mooi dat KPN me zelfs niet treurig kon krijgen met hun storingen.
ik wilde vanmorgen de administratie en wat dies meer zij bijwerken, daar hoorden ook een stuk of wat telefoontjes bij. foon doettut niet. Volgens de storingsdienst was het een landelijk probleem.
Net nog even gebeld met de techneuten, maar volgens hullie werkt alles nog gewoon zoals het hoort????

Draadloos ding doet het nu weer. Ik doe nou al een paar jaar draadloos internet, maar deze storing is helemaal nieuw voor me: Verkeerd broadcast kanaal.....
Nooit te oud om te leren. Alleen jammer dat die druif die me gisteren zo vreselijk boos maakte dit ook niet weet.
Achja. In de ICT wordt tegenwoordig ook zomaar iedereen aangenomen, schijnt het.

Verder gewoon lekker aangetutteld. Ik geloof dat ik mijn voortuin veel eerder had moeten kortwieken, want ik was vandaag zo ontzettend gelukkig in mijn hutje! Eindelijk weer vrij uitzicht, lekker met de terrasdeuren open en een mok koffie erbij naar de mensen buiten kijken en zwaaien.
Dat het zoveel met me doet, vrij uitzicht. De wereld om me heen kunnen zien!
En ik altijd maar denken dat ik typisch iemand zou zijn voor een hutje op de hei. Nee, dus! Ik ga voor volgend jaar zorgen dat er gewoon een knus grasveldje komt. Zo één waar je lekker in de zon kunt liggen. Wat maakt het uit dat ze me zien. Bekenaren zijn geen menseneters!

Nu is het alweer laat. Nog even een kopje thee en een boek op schoot. Morgen op tijd weer op, vanwege mooi weer.

Knopen doorhakken

Dat kan erg moeilijk zijn, hoor. Er zijn toch wel een aantal dingen die ik op dit moment niet gaan zoals ik het had verwacht of gehoopt. Om maar met het meest heet van de naald te beginnen: Het vervelende gedrag van KPN.
Het internetabonnement wat heb afgesloten, is van het type: Altijd online met een draadloos modem. Vandaag was het of-of. Online met een draad door mijn huis, of draadloos en geen internet. Misschien zou ik dit voor één dagje niet erg hebben gevonden, maar het gehannes met de verbindingen van KPN is al ruim een maand gaande. Dit was lang niet het ergste. Het is meer dan eens gebeurd dat ik ruim een dag helemaal geen telefoon en helemaal geen internet had. Vandaag dus weet met de storingsdienst gebeld. Zo'n type aan de lijn die zich kennelijk niet voor kan stellen dat er ook nog een wereld buiten zijn beeldscherm bestaat, een wereld waarin apparaten soms niet doen wat je ervan mag verwachten, dus volgens hem mankeert er niks aan mijn modem.
Zou het dan aan mijn computertje liggen? Herstel: Aan mijn computertjeS (meervoud).....
Tel daarbij op hoe ik al weet ik hoelang gestalkt wordt door glasvezel verkopers, ga ik haast denken dat KPN iets van me wil ofzo.
Moet ik glasvezel nemen? Waarom? Ik kijk géén TV, wil ook niet. Doe niet aan online gamen, chatten gaat prima, alles loopt real-time en downloaden hoeft van mij helemaal niet met 'the speed of light'. Zo snel kan ik immers niet eens luisteren.

Dus waarom, waarom, waarom méér betalen voor iets wat ik werkelijk niet hóef!!!
En áls ik dan 8% meer ga betalen, weet ik dan zeker dat ik 24/7 draadloos online ben? Weet ik dan zeker dat die nare ettertjes me niet meer lastig vallen om mij TeleVisie met een harddiskding aan te smeren?

Zal ik naar Tele2 overstappen of helemaal geen internet+bellen meer doen, gewoon mobiele dinges, eventueel een IJ-foon met skype, en internetten in de bieb of bij MacDonald ofzo?
Of gewoon bij een kantoor van KPN binnenstampen met die ontaard lelijke, mislukt-retro-eighties-design k*tmodem onder de arm om te melden dat ik hem graag wil ruilen voor iets mét WiFi, zonder TieVie.
GVD nogantoe!!!

Welleke knoop zal ik doorhakken, want het businesscenter van KPN zit drie kwartier fietsen hiervandaan, dus dat is ook niet 'snel even'.

Verder krijg ik een sik van mijn baard. De zorgverzekeraar vraagt zich kennelijk af wat nou het probleem is.
Een vrouw met een baard? Bijna elk vrouwelijk zoogdier heeft een baard, wat is nou het punt? De moeder van de meeste politici in de eeuwen vóór christus hadden ook vaak een baard. We kunnen als zorgverzekeraar toch echt niet elke cosmetische modegril gaan vergoeden, hoor mevreer, euh... menouw...
Nou mag ik dus nog 5 keer declareren, daarna nog 10 keer als de aanvraag goed onderbouwd wordt.
Iets zegt mij, dat "Un wijf meej unne sik ziettur tognie oit", niet volstaat, net zo min als de mededeling dat er een paar snotaapjes van de scouting soms dingen naar me roepen. Het argument dat die ene knappe jongen laatst schrok toen 'ie me zoende, zal ook niet echt meewegen...

Dus wat zal ik nou doen? Zwart werken, bijvoorbeeld 's avonds achter het station - vrouwen van mijn soort schijnen goed in de markt te liggen, zeggen ze- en daarvan zelf de ontharing betalen.
Of voorlopig alleen lichtflitsen, zodat alle donkere haren weg zijn, dan valt 'het' niet zo op; kijk maar naar Sinterklaas en de Kerstman, die hebben ook een spierwitte baard. Dat wisten jullie niet hè? Valt helemaal niet op, dus dat ziet niemand!
Ik kan voorlopig gewoon doorgaan met een combinatie van lichtflitsen en (haartje voor haartje) elektrisch epileren. Vijftien keer is op geen enkele manier genoeg om tot een vrouwelijk-glad gezicht te komen. Maar mijn gevoelens wegen echt niet op tegen 28 miljard euro wat de staat schijnt te missen. We leven in een wereld waar economen beslissen en die kijken toch anders naar de wereld dan gezonde mensen, helaas.

Ik kan ook nog leren berusten en hopen. Dat laatste doe ik volop. Het eerste ben ik mee gestopt, want de rust in berusting wordt al snel eeuwig en daar zie ik geen been in.

En dan mijn studie. Zal ik maar gewoon beginnen. Al het geld wat het moet kosten, nergens vandaan toveren en hard aan het werk. Voorlopig geen nieuwe kleren kopen, geen beleg op mijn brood en alleen op zon- en feestdagen iets warms op tafel. Verse hond schijnt best aardig te smaken.

Veel aan mijn hoofd...
Gelukkig weet ik al vrij goed wat ik in elk geval niet wil. Dat ga ik niet uitleggen. Als je dat echt heel graag wil weten moet je aan mijn moeder gaan vragen wat volgens haar het beste is voor mij, dan vertelt ze je haarfijn wat ik voor geen goud wil doen. Ze is zò bijzonder!

En nu ben ik moe. Mijn stem ging gisteren veel beter dan vandaag. Boos-zijn is vast een heel mannelijke bezigheid, want je gaat er lelijk van praten. Moet ik daar nu nog even wat aan gaan doen? En mijn arme gitaar wil ook nog even gezellig op schoot komen zitten.
Maar de afwas is gedaan, alle schone was netjes in de kast en de voortuin is weer voor mij alleen en niet meer ook voor de bovenburen. Ik was bijna vergeten dat het zo licht kon zijn in huis...
Behalve 's nachts, maar dat is bijna overal zo - gelukkig ben ik best normaal !!

Tot de volgende Blog XXX

Vandaag is het...

Vandaag is het..?

Was het.
Een heerlijke, zachte herfstdag. Vanmiddag even een rondje door het bos gefietst en ik werd er helemaal blij van.
Het bos is ook een mooie plek om stem te oefenen, gezellig met de vogeltjes mee piepen.
Verder niet veul gedaan. Nog gehuild bij het nieuws dat Antonie Kamerling heeft besloten niet verder te leven.
"heeft besloten", alsof je dat zomaar even doet: "Wat zal ik vandaag eens doen? Nieuwe schoenen kopen of.....?" Zou het me zo aangrijpen omdat ik inmiddels uit bittere ervaring weet hoe weinig vanzelfsprekend 'leven' kan zijn en vooral hoe godvergeten zwaar het is om op die plek te zijn waar alles somber en grauw is, hoe lood- en loodzwaar alles wat je ziet, denkt en voelt, moet zijn eer je je eigen leven niet meer kunt dragen?
Volgens mij heb ik gewoon staan huilen van geluk omdat ik weer even wist hoeveel mazzel ik heb gehad dat ik weg heb kunnen komen van dat hele moeilijke plekje waar hij dus niet meer uit is gekomen.

Schrikt U hiervan? Het was die andere ik die het niet meer aan kon. Hij heeft zichzelf niet doodgemaakt, dat mocht ik doen.
Was dat leuk, vraagt U? was het gemakkelijk?

Waarom denkt U dat ik vorige dinsdag de hele dag heb gehuild, als een Moeder die haar kind zag sterven?
'Tuurlijk doet het pijn. Ik heb destijds besloten om verder te leven, niet zomaar. Alles is nu anders. Ik voel me nog steeds een beetje onzeker, soms bang. Geen weg terug; ik heb 'hem' immers dood gemaakt.
Teruggaan betekent doodgaan.....

He, ....
Wat ik hier boven schreef klinkt wat abstract. Gestoord misschien? Beangstigend?
Als je dat leest snap je misschien een beetje waarom het voor de zomaar-iemanden van deze wereld onmogelijk is te begrijpen wat het is om te zijn hoe ik ben. Je kunt je er een beeld van vormen, maar je kunt het niet 'vatten'. Dat hoop ik voor je. Want als je dit hartstikke begrijpt, heb jij ook een ellendige tijd doorgemaakt. Zoiets gun ik geen mens. Hou het maar bij problemen waar duizenden troostende armen voor zijn, dat is al erg zat.

Ik heb gisteren nog vergeten te vertellen dat ik een ander kapsel heb. Ik lijk nu heel erg op mijn zus en ik vraag me af of zij dat kan waarderen want het zou zomaar kunnen dat m'n zus niet op mij wil lijken :lol:

Verder heb ik gisteren niet opgeschreven dat ik het grootste gedeelte van de dag een gevoel van afscheid had. Niet zomaar dagzeggen, maar definitief Afscheid. Een beetje in de rouw. Ik denk dat het te maken heeft met wat ik hierboven schreef. Loslaten, aanvaarden dat 'hij' er niet meer is. Nooit meer... Ja, wat?
Zou ik nog kunnen 'zuipen met de Maten'? Stoere dingen doen, Sterke verhalen vertellen?
Zou ik steeds zo vreselijk om dit liedje moeten huilen omdat het over mij en mezelf gaat?

De radio speult, wooden heart
Ik heb al liedjes opgespaard
Vur ooit, ge wit maar nooit

M'n whiskyglas is halfvol
Maar ooit dan stop ik helemaal
Ooit, as ge ooit

Refrein: 
As ge ooit nog 's terug komt
As ge ooit een hart van spijt
As ge ooit terug bij mijn komt
Moete weten, mij raakte nie meer kwijt

Couplet:
M'n achterdeur is nie op slot
Omdat ik 'm openlaat 
Vur ooit as ge ooit
Dan doe ik al ons kleren uit
Ik wil alleen maar huid op huid
Ooit, as ge ooit

(Gerard van Maasakkers. As ge ooit)

Het zou zomaar kunnen. Ik vind mezelf wel heel lief tegenwoordig. Dat was ook wel eens anders.

en nu ga ik naar mooie liedjes luisteren

Keep it simpel, keep it beautiful

Ik zat te denken om een vergelijking te maken tussen voetbal en politiek.
Iets in de trant van; "Hoe meer ze hun best doen om het uit te leggen, hoe minder ik ervan snap".
Daarbij is een hardwerkende (scheids-)rechter alijd een kl**tzak en geen van beide bezigheden is een linkse hobby.

Dat was even hard werken voor mij; mezelf mentaal bezighouden met zoiets fysieks als gesublimeerde sex.
Ik houd het leven liever simpel en overzichtelijk. Een beetje als in de korte verhalen van Remco Campert.
Een beetje.

Gisteren nog iets heel moois gezien. Ontroerend zelfs. Een poosje geleden is de overbuurvrouw bevallen, maar het ging niet goed met het kindje, dus moest het met spoed naar het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Sinds die tijd was het in en om het huis van de buren heel stil, zelfs hun auto stond nooit meer in de straat, tot een paar dagen geleden. Je vraagt je dan toch af of het kindje er ook is.

Gisteravond om half zeven kwam er een grote groep mensen de straat in gewandeld. Mannen, vrouwen en een heleboel kinderen. Ze begonnen met zijn allen heel hard 'lang zal hij leven' te zingen en twee mannen zetten een paar palen in de voortuin van de buren waar ze een bord aan vastmaakten waarop staat:
"Hoera, een jongen!"

Verder heb ik eindelijk weer wat rust in mijn lijf. Zou de innerlijke worsteling om mijn oude leven los te laten dan bijna afgelopen zijn? Ik merk wel dat ik, door mijn verleden los te laten, het opeens heel gemakkelijk weer toe kan laten. Het voelt niet meer als mijn leven maar gewoon als mijn verhaal. De druk is eraf.
Toch is het afscheid nemen niet eenvoudig. Mijn hart is in de rouw. Niet vreemd, want in feite neem ik afscheid van een persoon. Dit had ik een jaar geleden niet kunnen geloven, want voor mijn gevoel zou 'IK' toch altijd 'IK' blijven, maar zo vanzelfsprekend blijkt het dus niet te zijn.
Voor de mensen die mij gekend hebben en nog steeds willen kennen, zal het ook niet makkelijk zijn?

Nu moet ik nog even zoeken naar woorden om mee uit te leggen, proberen althans, wat ik nu precies voel.
Wie weet vertel ik er nog wel over...

zeven vleermuizen en een vrolijk spookje.

Dit is het verhaal van lange reizen die ik maakte en vreemde plekken die ik zag:

Ooit dacht ik dat het niet zo moeilijk hoefde te zijn om een beroemd artiest te kunnen worden. Misschien deed ik er te makkelijk over, of was ik te verlegen om in de spotlights te staan, maar wat ook de reden was, ik werd geen beroemd artiest, maar ik kwam er wel vreselijk dichtbij.

En wat waren er opeens een boel beroemde artiesten en wat kwam ik ze op vreemde plaatsen tegen!
Ik heb dertien gevangenissen bezocht en in elke bajes stond een man met een hoed en een gitaar samen met drie vrienden de blues te spelen. Zelfs in de sjiekste concertzaal van het land stond die man met die hoed, die gitaar en die vrienden om Bach, Mozart, Debussy en vele anderen te trakteren op de blues.

Later trof ik iemand die sex&drugs&rock'n'roll bij elkaar wist te mixen tot veel meer dan de som der delen. Deze man was geen sterveling; hij was een fenomeen. Letterlijk onsterfelijk, weet ik nu. Voor hem en door hem heb ik heel Nederland, Duitsland en België doorkruist, alsof ik op zoek was naar iets wat niet voor iedereen zomaar te vinden is. Op de dag dat hij onsterfelijk werd, mocht ik hem dragen.

Ik kwam ook op een plek waar wel honderdduizend mensen naar hele beroemde sterren kwamen kijken en luisteren en ik mocht daar de instrumenten van die hele beroemde sterren het podium op- en af sjouwen.

Nog later zocht ik rust en hoopte die te vonden in het wonderlijke duister van het Theater.
Daar vond ik ballet, Shakespeare, Sprookjes, Muziek op instrumenten zonder snoer en nog veel meer grote en kleine wonderen.

Al die tijd en op al die plekken kwam ik heel vaak zeven vleermuizen en een vrolijk spookje tegen. Die hielpen me met sjouwen en de weg zoeken en plezier maken en nog veel meer.

Toen werd ik ziek en de vleermuizen en het spookje raakten buiten beeld. Ik dacht heel vaak dat ik misschien iets verkeerd had gedaan.
Veel later ben ik ze voorzichtig gaan zoeken en ik kwam ze pardoes weer tegen.
"Vinden jullie het niet erg dat ik nu helemaal anders ben dan toen?" vroeg ik een beetje bang.
"Nee, hoor", zeiden ze als uit één mond.
en nou ben ik zo blij als twee kindjes !!!!

Schaapjes tellen

Oftewel: Slaap ik nou nog niet?
Nee. En ik heb besloten om deze nacht ook zo mogelijk over te slaan.
Ik ben helemaal van slag. Misschien toch aan het puberen?
Ja dat heb ik dan weer. Normaliter is een vrouw van mijn leeftijd helemaal into de overgang.
Not me!!!!

Ja, nee. Ik moet effe ergens doorheen en dan krijg je dat. Ik heb nou wel een gainog idee. Vroeger had je op de Duitsche televisie nachts altijd van die gaat-nergens-over dingen: Hele nacht commentaarloos gedreutel. Camera in een auto die doelloos door de Heimat toerde. Camera voorin een trein die van A naar XYZ onderweg was. en nog zo wat.
Nou had ik dus verzonnen om tussen 02:00 en 07:00uur (noem maar iets) beelden van schapen uit te zenden.
Om te tellen, als je me begrijpt. Zou dit idee voor mij een stel schapen op het droge kunnen krijgen? (niet jatten!!)

Soms krijg ik wel vaker ideeën op dagen als deze. Maar nou lijkt het even niet zo. Vandaag misschien iets te druk zitten faceboeken. Zoiets is heel gek om te doen als je meer dan eens in je leven zomaar pardoes uit een netwerk bent gestapt. Het doet iets vreemds met de tijd, want al die mensen van zoveel jaar geleden bestaan nog. Het netwerk waar je ze van kent is ook nog behoorlijk intact. Hullie leven hun leven nog steeds verder, dus ze bestaan allemaal in het nu, maar toch is de hele bende bij elkaar typisch en volslagen 'vroeger' voor mij.

Het is bijna alsof ik deze of gene gewoon op zou kunnen bellen om de draad weer op te pakken. Maar dat doe'k lekker niet. Sommige dingen zijn teveel veranderd. Sommige draden moest ik absoluut loslaten om verder te kunnen. Misschien later, als ik oud & nieuw goed uit de war kan houden.

Een nacht niet slapen hoort bijvoorbeeld ook wel erg bij oud. Hopelijk is dit de laatste. Er is immers geen reden meer om me te verbergen voor de dag. Al moet ik zeggen dat het wel zijn charme heeft. Zitten schrijven met een hele rustige Pat Metheny erbij. Is dat erg? Daarnet stond Die Zauberflöte nog op. Dat vond ik vroeger nog veel erger.
Ja, ouder worden heeft me aardig verpest. ik rook bijvoorbeeld alweer vier jaar niet meer. Cold Turkey gestopt. Dat is helemaal niet knap, dat is geloven in een goede reden. Dat krijg je ook bij het ouder worden: Idealen en overtuigingen wisselen van plek, krijgen concurrentie van dingen als verplichtingen en veranderende inzichten. De behoefte om ook eens serieus aan jezelf te denken en de constatering dat altijd jong blijven toch wel erg zwaar wordt na verloop van tijd.

Maar ik zou nou ook goed kunnen stoppen met roken: Geert Wilders en hoe-heet-dat-mormel-ook-weer van de VVD willen het roken in de kleine cafés weer gaan toestaan.
Dan laat het zich wel raden wat er in die kroegen gemiddeld aan de ene kant van een sigaret hangt. Daar wil je toch no-way bij horen?
Het was voor mij in elk geval vier jaar geleden een heel sterk argument om niet-roker te worden: Goed kijken naar de verstokte rokers die tien tot twintig jaar ouder zijn dan ik. In mijn ogen waren het hele vieze, treurige oude griezels. Zo wilde ik echt niet worden. Zodoende.

Inmiddels is het alweer bijna tijd voor de laatste midnight-snack. Wat zal ik doen? Iets gezonds? Rauwe bloemkool en een kopje groene thee? Eitje in de pan met iets bouillon-achtigs? Mokje koffie is natuurlijk niet te versmaden op tijden als deze. Laat ik daar maar eens mee beginnen. Dan licht uit en gordijnen open om de wereld licht te zien worden. Radio 1 erbij aan. Dan hoort de rest van de wereld er ook helemaal bij.

Ik improviseer wel wat. Samen met Pat Metheny.

Wilde Mossels

Vandaag heb ik een soort van gespijbeld. Voor mijn gevoel tenminste. Als ik er nog eens goed over nadenk, is eigenlijk alleen gitaarspelen er tot nu toe helemaal bij ingeschoten. Maar ik heb wel het gevoel dat ik deze dag eigenlijk geen moer heb uitgevoerd. Lang geslapen, dat is: Tot na elven en vervolgens pas rond één uur in de kleren en verder alles tempo doeloe.

Ik heb overigens een nieuw vriendje. Hij is groen, kan vreeeselijk goed springen en vraagt of hij verkering mag met mijn ploetertje.... (als 'ie maar niet in mijn bed kruipt.. ieuwww)

Maar wel zo'n 'vandaag even niks' dag. Wel kinderpostzegels gekocht bij twee van die kinderpostzegelkinderen.
Wat kunnen ze al heerlijk zelfverzekerd en wereldwijs voor je deur staan, maar toch ook weer erg nerveus want het is natuurlijk egwel serious business.

Lekker heel de middag terrasdeuren open en eigenlijk de hele afgelopen week eens laten bezinken.
Hoe kan ik bijvoorbeeld leren om vriendelijk edoch beslist aan de buitenwereld te laten merken dat ik niet alles wil slikken?
Zoals een opmerking van iemand die in feite niet weer waar ze over lult, maar die het -als goede vriendin zijnde- toch errug zonde vindt dat ik en mijn ex uit elkaar zijn. En dat nota bene uitkraamt waar één van de kinderen bij is.
Dat ik dan niet meer half verontschuldigend ga zitten hakkelen dat ons uit elkaar gaan toch écht het beste was.
Maar dat ik gewoon, vriendelijk glimlachend en de zeikert in kwestie strak aankijkend vaststel dat het haar zaken niet zijn,(gvd nogges aan toe!!!)

Of zo'n lijer van een kutverkopertje wat hier gisteren aan de deur stond. Zodra de hufter besluit dat ik 'meneer' moet heten voortaan dan maar meteen de deur in zijn smoel kwakken.
Beter nog: Figuren die ik niet ken en niet uitdrukkelijk verwacht lekker voor de deur laten staan....

Zoiets moet ik me dus met nadruk eigen maken. Wil niet meer over me laten lopen, zeg maar, ook niet door groene springbeestjes.

Maar toch nog over 'Wilde Mossels'. In feite een beeld van mijn puberjaren en jong volwassen tijd in een piepklein wereldje waar men elkaar vooral wijsmaakt dat de rest van de wereld absoluut niet deugt en waar je op je 23ste al serieus begint met doodgaan.
Mijn god, wat ben ik bang geweest om zo'n leven te moeten leiden. Dat had ik gisteren ook al geschreven, maar dat gevoel is nog even blijven plakken.

Natuurlijk was het bij mij dubbelop, want ik wilde niet wegzinken in de plattelandscultuur en ik wilde niet oud worden en doodgaan in een mannenleven. Als je dan niemand hebt die je daar uit lijkt te kunnen redden en je weet niet hoe je  helemaal zelf een weg zou moeten uit die drek, is de kans erg groot dat je domme dingen gaat doen.
Misschien maar goed dat ik van nature en van huis uit niet zo dapper ben. Nu speelt me dat best wel parten, maar toen heeft het er voor gezorgd dat ik niet totaal ontspoord ben, maar alleen maar bijna dertig jaar heel ongelukkig en onzeker.
Wat bof ik weer.