Vals Kreng!

Vandaag begon weer heel mooi en goed, tot ergens net na de lunch. Ik meende dat ik met mijn zoon had afgesproken, maar hij was niet thuis. Hij was naar een vriend. Blijkbaar ergens een misverstand. Eigenlijk vond ik het niet eens heel erg vervelend, wel jammer, want het gaf me tijd om een paar best dringende zaken af te handelen.
En ik had opeens tijd om rustig een deel van mijn weekend inkopen te doen. Dacht ik.

Sommige kinderen vervelen zich aan het eind van een week vakantie. En er schijnt een soort regel te bestaan die zegt: "Als je jezelf verveelt, moet je ook een ander vervelen."
En die ander was ik. Twee smiespelende, monkelende, gebberende rotjochies hebben me in de supermarkt de hele tijd gestalkt. Ik weet niet waarom uitgerekend mij. Ik houd het er maar op dat ik gewoon 'aan de beurt' was.
Toen ik eenmaal zover was dat ik af ging rekenen, had ik al bedacht dat ik gewoon een pak melk over de ettertjes leeg zou gieten als ze nog een keer hinderlijk dichtbij zouden komen.
Mijn lichaamstaal heeft mijn plan verraden, want ik had helemaal geen last meer van ze.

Maar mijn telefoon ging...
Dit was meteen de laatste keer dat ik in de supermarkt de telefoon aanneem. Ik vind het namelijk zo dom, goedkoop en aso om in de winkel te lopen bellen. Bovendien vind ik het heel naar voor de cassiëre als er iemand bellend tegenover haar staat.

Daar komt nog bij dat ik heel erg bezig ben om mensen uit te leggen dat ze me over belangrijke zaken juist niet mobiel moeten bellen maar moeten mailen. Ik wil niet in het openbaar praten over mijn financiën, mijn gezondheid of andere persoonlijke, gevoelige of vertrouwelijke dingen. Mail werkt veel discreter en mijn smartfoon lust ook e-mail, hoor!

Dit keer werd ik gebeld door een mens wat begon te ratelen over een pensioenoverzicht. Ik kan me niet herinneren dat ik zoiets in de afgelopen jaren heb gezien. Ik heb geen pensioenopbouw, ik heb altijd gewerkt voor bedrijven die van hun personeel verwachten dat ze zich doodwerken, dus pensioen is volgens hen weggegooid geld; doen ze niet aan. Maar het mens bleef maar dreinen en ik moest mijn pincode invoeren. Weet je hoeveel mijn PIN, mijn foonnummer, mijn postcode en mijn sofinummer op elkaar lijken. Weet je hoeveel energie het kost om al die nummers uit elkaar te houden? Als als dan op dat moment iemand via de telefoon 'meneer' tegen me zegt, ploft er iets. Ik heb letterlijk tegen de vrouw aan de telefoon gezegd: "Ik ga U nu ophangen!"

Einde gesprek.

Ik ben al een jaar bezig met logopedie. Wanneer iemand een jaar of dertig als een man heeft gepraat, gaat dat niet meer vanzelf over. Dat moet je leren. Letterlijk met pijn en moeite. Ik geloof dat ik nu zo ver ben dat ik niet meer klink als vroeger, maar nog niet echt vrouwelijk. Ik kan het wel, maar daar moet ik heel veel moeite voor doen en vooral heel erg concentreren. Letterlijk nadenken bij elk woord wat ik zeg.
Gieberende, gebberende, monkelend rotjochies kunnen je heel goed uit je concentratie halen.
Onverwacht gezeur over geld doet me ook geen goed. Dan valt het woordje 'meneer' meer dan rauw op mijn dak.
Ik was echt van slag. Ik heb thuis mijn hele boekhouding doorgeworsteld en ik heb geen spoor van een pensioenoverzicht gevonden.

Als dat mens me weer belt, giet ik een pak melk over d'r heen!

5 mei.

Vandaag hebben we de vrijheid gevierd. Ik wel in ieder geval. maar dan op mijn manier.
Geen mooier gevoel dan een vrij gevoel.

Voor wie het nog niet doorhad: Ik ben een transvrouw. Dat gekke woord betekent dat ik een vrouw ben die geboren is in het lichaam van een man en die opgegroeid is in het leven van een jongetje, later een man.
Begrijpen doe ik het zelf amper, maar de intense (geestelijke) pijn was heel hevig en die zou dodelijk zijn geweest als ik niet had gekozen om de lichamelijke verandering te ondergaan in de hoop dat ik me daardoor beter zou voelen.

O, wonder; het is gelukt, zelfs al heb ik nog een eindje te gaan.
Vandaag heb ik me heel bewust gerealiseerd dat ik vreselijk blij ben dat het kan, want er zijn helaas nog vreselijk veel plekken op de wereld waar transmensen het vreselijk zwaar te verduren hebben. Er zijn zelfs landen waar ze letterlijk op straat dood worden geslagen. Niet zelden is de politie de dader. Alle andere gevallen van mishandeling en vernedering zijn teveel om op te noemen. Als je echt meer wil weten, kun je films gaan zien als 'boys don't cry' of  'soldier girl' of gewoon zoeken op de website van Amnesty International onder LGBT.

Maar hier in ons rare landje is het anders. Hier kan ik gewoon leven in vrijheid. In waardigheid. Hier kan ik me vrolijk maken om een paar jongvolwassen knapen die iets grappigs zeggen als: "Zo'n lange meid is weer es wat anders, jôh". Ik kan over straat wandelen met mijn rug recht, haren wapperend in de wind en blij zijn met mijn spiegelbeeld in een winkelruit: Twee meter nog wat, met mijn klakkende hakjes erbij.

Mensen kijken naar me, maar iedereen mag elkaar bekijken. Niemand wordt bang als ik naar ze lach.

Deze vrijheid wil ik elke dag vieren. Niet alleen voor mij. Voor iedereen. Ik gun het ons van harte.

En verder ben ik blij met mijn nieuwe gitaar. Fonkelnieuw! Niet zo'n dure en dat is te merken. Ik heb alle fretten bij moeten vijlen, want er zaten nare randjes aan, toch zitten de bracings en de trekstang waar zij bij hele dure gitaren ook zitten en hij klinkt zuiver en vol. Absoluut goed genoeg voor een beginner als ik.

Ik ben ook blij met mijn nieuwe therapeut. Ze lijkt me een wereldmens. Ik verwacht echt dat ze de plek van haar voorgangster gelijkwaardig in zal vullen, maar ik hoop echt dat ik deze 'nieuwe' niet zo vaak hoef te spreken. Ik denk dat ik mezelf onderhand wel kan redden. Ik ben immers een grote meid.

Vandaag had ook een brok-in-de-keel moment. In de trein naar huis las ik een paar hele lieve berichtjes van mensen die mijn blog hebben gelezen. Ik word weer helemaal stil als ik eraan terugdenk. Jullie zijn lief!

Gelukkig heb ik ook nog een koffiezetter gekocht bij de habbekratswinkel, eentje van 10 tot 12 kopjes, dus als je in de buurt bent, lief mens............

Tot dan!

4 mei

Op deze dag herdenken wij de slachtoffers, zegt men. Ik kan daar veel over zeggen. Laat ik het er op houden dat ik hoop dat er een dag komt waarop bijna iedereen beseft wanneer het woord 'hypocriet' werkelijk iets betekent.

Amen.

Verder was vandaag een wonderlijke dag en ik probeer te bedenken in hoeverre ik zelf de wonderen heb verricht. Want als toeval niet bestaat, moet er een andere oorzaak zijn voor de dingen zoals ze lopen.
Het zal te maken hebben met het -sterk gegroeide-  vertrouwen in mezelf en daarmee mijn toegenomen vertrouwen in de mensheid. Het zal ook te maken hebben met mijn bereidheid de dagen die me gegeven zijn te (be)leven met het besef dat werkelijk niemand anders mijn dagen zal leven, dus maak er wat moois van!

En het was ook mooi. De zon scheen en mijn fiets voerde me door het landschap waarin ik geboren ben en opgegroeid. Misschien is dit deel van de wereld geen onderwerp voor landschapsschilders, maar ik houd ervan. In dat decor ben ik geworden wat ik nu ben en het is me lief.

Verder vond ik bij de kringloop precies de kapstok waar ik al een jaar naar op zoek ben en het gekke was, dat ik zelf niet wist dat ik uitgerekend deze kapstok zocht. Hij is echt helemaal goed!
Tussendoor nog even een ding verkocht via marktplaats. Centjes in de knip! Wat een prachtig gevoel. Ik durfde daardoor in elk geval de kapstok te kopen, maar er is nog veel meer wat ik zoek. Afwachten en ogen open houden, dan maar.

Heerlijk, echt heerlijk gegeten, dankzij een impulsaankoop bij de groenteafdeling en een merkwaardig recept van internet. Ik ga die echt vaker maken, ermee knutselen en uitproberen of het nog lekkerder kan, zo ben ik dan weer...

En vanavond was ik op bezoek bij E. Zijn levensverhaal is zeker niet mooier dan het mijne, maar hij blijft lachen, die enorme gulle lach van hem inspireert en motiveert. Bovendien ben ik goedgekeurd door zijn trouwe hond. Onderschat dat niet. Nu schrijf ik mijn blog, want dat had ik deze en gene beloofd. Daarna ga ik douchen, want de dag zat ook vol met sterke geuren die mij niet eigen zijn. Wat zal ik heerlijk slapen. Hopelijk droom ik van de werkelijkheid, dat zou nu niet verkeerd zijn.

Slaap goed, allemaal!

XXX

Het is natuurlijk niet genoeg !

ik maak het mezelf voortdurend moeilijk met die gedachte. Nu ook weer. Ik schrijf veel te weinig. Al die verhalen die in mijn hoofd, op snippers papier en als rommelige tekstbestanden op de computer ronddwalen, moeten nu eindelijk maar eens echt structuur, gestalte, vorm gaan krijgen. Of zit er helemaal geen schrijver in me? Alleen maar een verhalenverzinner?

Of muziek leren spelen, begrijpen, doorgronden met niks dan een ongepast stemgeluid en een kromgetrokken gitaar die stoffig in de hoek staat, dat leidt alleen maar tot stilte.

Studeren dan. Mijn onopvallende interesse die ik stilletjes best graag tot beroep zou willen maken, maar daar is best veel kunde en kundigheid voor nodig en die maak ik me alleen maar eigen door lang en gedisciplineerd te gaan studeren.

De laatste twee kosten geld. Ik heb een mooie gitaar op het oog en een goede cursus. De muziek zou een goede start zijn om discipline op te doen, iets wat ik nooit erg heb beoefend. Want de studie die ik voor ogen heb is een klus die heel erg alleen gevolgd wordt, weet ik van anderen.

Wat onderhand wel genoeg is, is deze fase in mijn leven. Zo'n tien jaar geleden is er iets begonnen en ik vind dat het nu maar es klaar moet zijn. Mijn aandacht en energie zijn bijna helemaal op gegaan aan leed en een moeizame manier om dat te boven te komen.

Dit was ook een eenzame weg en pas nu ik op die jaren terug kan kijken, dringt tot me door dat het toch wel verschrikkelijk is geweest, maar het gaat sinds ruim een jaar duidelijk de goede kant op.

Ik vind het nog lang niet goed genoeg. Allerlei oude gewoontes, reflexen en onzekerheden hobbelen nog vrolijk met me mee, terwijl ik weet dat ik eigenlijk niet zo ben.

Misschien ben ik toch wel een schrijfster, muzikante en mensen-mens. Het lijkt me in elk geval vreselijk leuk om dat te zijn.
Leuker dan onzeker manwijf wat het bijna niet meer de baas kon worden.

Dat is klaar!

En nu slapen. Morgen schijnt de zon weer en daar wil ik graag bij zijn.

Mag ik U wat vragen?

Vandaag, eerste dag van de vakantie die ik nu min of meer geniet. Vanmorgen toch nog druk in de weer met dingen die geregeld, besproken en afgehandeld moeten worden en , omdat ik er toch in de buurt was, bij de BoerenBond een antwoord gezocht op mijn vraag hoe groot een kattenbak ongeveer is.

Na de lunch ben op mijn dierbaar rijwiel geklommen en het kantoor van CZ in Breda gegaan. Dat is een verhaal op zich.
Na het bezoek aan CZ had ik een middagje landerig door de stad slenteren, winkelsnuffelen, kopje Bommelkoffie drinken en gewoon vakantievieren.
Ik had net vastgesteld dat eenzelfde koffiezetter bij winkel A bijna een kwart duurder is dan bij winkel B, toen een jonge vrouw me aansprak: "Mag ik U wat vragen....?"

Ze was benieuwd waar een lang iemand als ik haar kleren koopt, want een dierbare vriendin van haar.... enzovoort.
We raakten aan de praat en omdat erbij zitten met een kop thee toch een stuk makkelijker kletst, gingen we naar haar huis vrijwel in het centrum van Breda.
Ik ben vanmiddag om halftwee van huis vertrokken en ik was vanavond vlak voor elven weer thuis.

Waar we allemaal over gepraat hebben ga ik hier  niet herhalen, zelfs niet als ik het zou kunnen, maar gezellig was het wel. Echt een dag met een glimlach, vind ik zelf.

Vanavond zat er in mijn mailbox ook nog een antwoord op de -moeizame- mail die ik gisteren gestuurd heb vanwege mijn twijfel over therapie op dit moment. Het was eigenlijk een kennisgeving dat mijn mail is ontvangen en gelezen. Ik ben benieuwd wat het antwoord wordt. Wat mij betreft is het nu wel zeker dat ik een poosje zonder doe. Mijn leven was hard op weg een sleur te worden, ondanks roerige toestanden.
Ik wil die sleur heel graag doorbreken.

Krak!

Therapeuten, vervangers en wat was de vraag ook weer?

Een paar jaar geleden merkte ik op, dat in verhouding veel mensen, die de verandering doorlopen waar ik nu ook mee bezig ben, na afloop ervan, nogal verward lijken.
Eigenlijk best logisch. Aan het begin leef je in een genderrol met van alles wat daarbij hoort. Naarmate het proces vordert en de aanpassing aan de nieuwe rol zichtbaarder en tastbaarder wordt, passen allerlei oude patronen en bezigheden steeds minder bij de persoon in kwestie.

Maar je merkt dat niet heel erg. Al je energie en aandacht richt zich op het proces en alles wat daar direct mee te maken heeft en dat is veel. Pas als het proces is afgelopen en er rust in je leven komt, merk je dat er van alles opeens niet meer bij je past. In feite begint er dan weer een heel aanpassingsproces.

En zo besloot ik om twee processen zoveel mogelijk samen te laten lopen. Of het erg goed lukt, kan ik nu niet zeggen, want de processen zijn nog niet af.
Ik heb er ook begeleiding bij gezocht, want als je leven heel erg in beroering is, lopen de emoties soms meer dan hoog op. Het is bij tijden zo hevig geweest, dat ik er zelfs over denk een 'Lexicon van Verdriet' te maken. Ik heb in de voorbije jaren zoveel verdriet gevoeld, zoveel verschillende nuances: van een lucide, bevrijdend huilbuitje aan de ene kant, tot uiterst wanhopig, onbeheersbaar tranenvergieten, waarbij ik zelfs vreesde dat ik mezelf dood zou huilen, aan de andere. Dan was het heel fijn om te weten, dat er over een paar nachtjes slapen, weer een consult was besproken met de meest geweldige psychotherapeute van de wereld.

Maar ze is weg; veranderd van werkkring. Haar werkplek is nu ergens heel lang reizen hiervandaan. Ik heb namelijk geen auto.
Ik probeer haar niet te missen, maar het doet me veel verdriet om zonder haar verder te gaan. Ik was er nog niet klaar voor, er liggen nog een stuk of wat losse eindjes. Ze was al te lang mijn therapeute om zomaar los te kunnen laten en nog niet lang genoeg om afscheid te kunnen nemen. Dat zegt mijn gevoel tenminste.

Om de losse eindjes op te pakken en af te werken, heeft zich een vervanger aangediend. Deze week had ik het eerste consult. Ik heb mijn best gedaan om deze nieuwe mens in mijn leven, onbevangen te ontmoeten, de ruimte te geven om een nieuwe indruk achter te laten, haar met niemand specifiek te vergelijken.
Een schone lei, zou je kunnen zeggen. De vergelijking kwam pas na het consult.

Zover ik me kan herinneren, kwam ik na een consult bij mijn 'oude' therapeut altijd thuis met het gevoel dat er ergens in mij een klein lichtje was gaan branden. Na mijn ontmoeting met de vervanger had ik het gevoel dat er een heleboel licht in mijn binnenste gedoofd was. Ik had het gevoel dat ik vreselijk op mijn lazer had gekregen zonder dat ik zelf weet waarom.

Ik ging naar huis met de gedachte er helemaal mee te stoppen. Geen therapie meer. Als ik me er niet mee geholpen voel, is het beter dat ik het gedoe van de hele reis erheen en terug, gewoon laat vallen. Geen energie besteden aan dingen die het niet waard zijn.
Ik voelde ook niet de behoefte om een andere therapeut te zoeken, niet een ander in dezelfde praktijk, ook niet een ander in een praktijk dichterbij, Zelfs niet de behoefte om een manier te vinden om toch door te kunnen gaan met mijn dierbare 'oude' therapeut.

Nu moet ik dus vast proberen te stellen wat op dit moment het beste voor me is, maar ik merk dat ik helemaal niet gemotiveerd ben om dat te doen. Ik ben al veel te lang en veel intensief bezig met mezelf voortdurend te beoordelen: "Wie ben ik? Wat doe ik? Klopt dit wel? Wat probeer ik ook weer? Past dit wel bij me?" Alsof je een zolder opruimt waar al een halve eeuw alleen maar dingen bijgepropt zijn en nooit iets is opgeruimd. Een deel is waardevol en bruikbaar, een deel is klinkklare troep en het grootste deel is nauwelijks te beoordelen, want wat het waard is of wat het voorstelt, hangt van allerlei omstandigheden af..

Op dit moment lijkt het me 't beste om te stoppen. Tijdelijk of voorgoed, dat weet ik niet. Als ik geen reden kan verwoorden waarom ik therapie nodig heb, zal die reden er waarschijnlijk ook niet zijn.
Het enige wat ik me op dit moment kan bedenken, is dat het heel fijn is om af en toe mijn hart te kunnen luchten, maar dat hoeft niet per sé bij een therapeut, dat kan ook bij een goede vriend of vriendin.
En dan stel ik vast dat het dáár wringt.

Ik weet niet meer hoe dat moet: "Vrienden zijn". Ik weet wel wat ik nodig heb om dat te leren:
Vrienden.

maar...................... ?

Heimwee naar nooit.

Ik heb dat wel vaker. Komt het door het weer of door iets wat ik hoor. Een geur misschien?
Of gewoon een kwartje dat valt.
Dan ben ik opeens niet meer war ik ben. Dan herinner ik me opeens een herinnering die ik niet kan grijpen.
Was het iets wat ik ooit droomde? Of een bijzonder moment wat ik als kind beleefde? Of word ik gewoon gek?

Gisteren was het heel sterk. Het viel me opeens te binnen door de kleur van het zonlicht, de geur van de achtertuin, het zalige zijn op dat moment en iets in de klank van de muziek op de radio.

Ik was denk ik zes jaar toen ik opeens de Goede Fee heel dicht bij me voelde. Eindelijk was ze er: De Goede Fee die mij in een meisje zou veranderen. Ik durfde niet te bewegen, nauwelijks te ademen. Zelfs met mijn ogen knipperen zou haar kunnen laten schrikken. Zo lag ik daar in de zon op het balkon aan de achterkant van ons huis. Ik probeerde al mijn zintuigen zo scherp mogelijk te houden, want Meisje Worden wilde ik zo bewust mogelijk meemaken. Ik lag daar en alles drong helder tot me door: De kleur van het licht, de geuren van warme lentedag en geluiden die allemaal klonken als muziek. Ik voelde me stil vanbinnen en heel gelukkig, want zó begon mijn leven.

Gisteren voelde ik dat alles opnieuw en ik raakte er door in de war.
Bestaat de goede fee nu wel, of bestaat ze niet?
Ben ik misschien mijn eigen goede fee?
Want het gebeurt, ik verander. Het is al een hele tijd bezig en het is heel veel werk, maar het gebeurt.
De hele middag zag ik gisteren de wereld dubbel. Ik wist heel goed wat echt was, wat hier en nu gebeurde, maar achter alles wat ik zag, hoorde, rook en aanraakte zat een herinnering. Dingen die ik had gedroomd misschien? Vaak dromen waar ik in feite nog steeds niet was ontwaakt. Ik wist niet wat me overkwam.
Ben ik overspannen aan het raken? Te veel en te druk de laatste tijd? Er gebeurt wel een hele hoop, natuurlijk.

Ik heb gehuild met diepe snikken, met een zacht jammerend geluid ergens in mijn keel. Dikke tranen die in mijn hele huis zijn neergeploft en matglas maakten van mijn bril.
Zo moeilijk, zo pijnlijk is het als droom en werkelijkheid elkaar raken.

Deze week heb ik gelukkig niet veel verplichtingen. Niks, eigenlijk.
Dan ga ik me alvast voorbereiden op de ontmoeting met de dokter in A., over een week of drie.
Hij gaat namelijk doen wat ik op mijn 14de al geprobeerd heb, maar niet af kon maken omdat het zo vreselijk veel pijn deed.

Hij gaat dat nare ding waar ik door plas met een scherp mesje weghalen.
Hopelijk deze zomer nog.

Dankjewel, Goede Fee......