Soms denk ik er over na..

Nadenken is eigenlijk niet altijd goed. Dingen verklaren, doorgronden en begrijpen is heel verleidelijk, maar ook verraderlijk.
Het komt vaak voor dat de nadenker een verklaring in een verkeerde hoek zoekt, of zijn/haar blinde vlek niet meeweegt of gewoon niet alle argumenten kent.

Dan zal de gedachtengang waarschijnlijk wel een logisch einde hebben, maar onderweg liggen nog losse onderdelen die alles in een ander licht zullen plaatsen zodra die losse delen een waarde krijgen.

Gut, wat klinkt dat weer helder........

Maar ik wil maar zeggen dat ik moe ben en dan ga ik denken over dingen uit mijn leven. Waarom zijn dingen zus of zo gelopen? Hoe komt het dat ik nu leef zoals ik leef? waarom heb ik gekozen wat ik gekozen heb? En waarom op dat moment en op die manier?

Ach, ik heb al vaker zo gezeten: Moe en emotioneel, sentimenteel misschien, soms zelfs in tranen want het leven is niet alleen maar ...... (waar heb ik dat meer gehoord: 'Het leven is niet alleen maar leuk')

Eigenlijk was ik deze week bezig om wéér een rivier over te steken - en daar kun je heel moe van worden.
Zeker als je nog herstellende bent van een zware operatie.
Ik ben een periode in mijn leven aan het afsluiten, wat ook niet altijd makkelijk is, want er gebeurden dingen die me heel veel waard geweest zijn en ik heb dingen geleerd, gezien en gehoord die als een spiegel werken. Het soort spiegel waarin de waarheid erg naakt kan zijn.

Ik heb deze week eindelijk goed begrepen dat 'alleen zijn' niet alleen betekent dat je samenleeft met eenzaamheid, maar dat je ook erg onsociaal bent.
Hoe jaloers ben ik -stilletjes-  op van die mensen die altijd warm en betrokken zijn, voor iedereen iets over hebben, al is het een glimlach...
Heb ik dat ook in me? Kan ik dat leren? Of moet ik me er bij neerleggen dat ik nooit zo zal zijn?

En dan pieker ik verder. Misschien is een warme persoonlijkheid gewoon iets wat vanzelf ontstaat als je dieper in jezelf een goed gevoel hebt, een levenshouding die heel warm en ontspannen is..... ??

Ik ben moe. Dat weet ik en de rest weet ik eigenlijk niet, maar doordat ik moe ben, voel ik heel goed dat mijn kracht en mijn macht eigenlijk heel beperkt zijn. Ik sluit me op in mezelf en in mijn gedachtentreinen, alsof ik door meditatie een beter mens zou kunnen worden.

Laat ik maar gewoon uitrusten, mijn gedachten laten sudderen en oppassen dat ik niet ga piekeren.
Morgen wil ik uitgerust zijn want dan viert mijn familie Sinterklaas en ik mag meedoen. Dan zijn we met bijna dertig mensen bij elkaar, van piepklein tot hoogbejaard. Ik zal het druk krijgen, want ik wil aanwezig zijn als lieve dochter, fijne zus en leuke tante. (als moeder ben ik altijd fan-tas-ties!)

Dat is veel voor mij. Ik zal overmorgen vast wel weer moe zijn......

Misschien ben ik overmorgen wel weer druk met nadenken.

Vergassen is minselik

Vandaag ging ik op reis. Het was heel lang geleden sinds ik zo op reis was gegaan.
Bus en trein en weinig toeval, want in dit deel van de wereld is dat wat geschreven staat bindend.

Toch vind ik Reizen Per Bus en Trein helemaal niet beklemmend ofzo. Het is juist fijn om vooraf precies te weten wanneer je in moet stappen en wanneer weer uit, want in die tijd daartussen ben je 'er' niet.
Reizen per Bus en Trein is belanrijker dan ergens zijn. Reistijd is geen tijd voor andere dingen, die komen voor of na de Bus- of Treinreis.

Onderweg vind ik leuk. Ik kijk graag als ik onderweg ben. Uit-het-raam is altijd prachtig en de-mensen-die-je-ziet zijn minstens net zo mooi.

Het kijken onderweg is heel bijzonder. Het wint altijd van film of tv, want wat je onderweg ziet, zit in de wereld. Dat andere is eigenlijk alleen maar een lichtvlek die zomaar verdwijnt.

En daarom moet je alles afstemmen, want je moet wel in de wereld passen. Niet alleen je eigen wereld, maar ook die van de busschauffeur of van de mensen die ergens op je wachten.

Alles moet aansluiten, anders is de reis misschien voor niks of zonder doel en doelloos rondzwalken heeft niks met reisen te maken. Dat is zwerven.

Ik weet niet precies welke naam je kunt geven aan onverwacht en helemaal alleen in een onbekend cafe zitten.
Daar ben ik nu mee bezig.

Ik had mijn reis keurig gepland. Alles ging op rolletjes. Het weer was mooi, de mensen waren prachtig en ik was keurig een paar minuten voor 13:00u op de plek van bestemming.

En als ik moe ben, verlies ik een beetje mijn scherpte. Dan maak ik foutjes, standaardfoutjes. Gelukkig ken ik mijn vallkuiltjes, zo verwar ik 15:00u dikwijls met 13:00u...

Nu is het inmiddels kwart voor drie. Ik ga maar es afrekenen. Het is pakweg tien minuutes lopen naar de praktijk, dan ben ik keurig op tijd voor m'n afspraak.....

Wegwezen! Er komt een kadootje aan!

Voor mijn gevoel ben ik een erg timide, bescheiden, onopvallend, teruggetrokken, introvert en stil persoon.
Ik voel me geen streber, heb een hekel aan publieke belangstelling, wil niet opvallen, ben het liefst onzichtbaar, maak zo min mogelijk geluid, laat over me lopen en ik kan geen nee zeggen.

Maar onlangs had ik een gesprek met iemand die één keer op TV is geweest en waar een klein stukje over in de krant heeft gestaan. "Ben jij weleens op TV geweest?", vroeg ze een beetje neerbuigend. "Of in de krant?", smalend.
"Ja", zei ik "Allebei. En ik ben ook in een bioscoopfilm te zien."

Nog voordat ik ook nog kon vertellen dat ik paginagroot in de Nieuwe Revu heb gestaan en over de podia van Pinkpop, Rock Torhout, North Sea Jazz en Lowlands heb gelopen, in het zicht van duizendkoppig publiek, liep ze verontwaardigd weg.
Gelukkig maar, want eigenlijk weet ik niet goed wat mijn 'fifteen minutes of fame' nou echt waard zijn.

Misschien is het knap, maar ondanks alles wat ik hierboven op heb genoemd, is het me nagenoeg altijd gelukt om anoniem te blijven. Blijkbaar is roem een keuze.
Exposure, daarentegen, overkomt je. Mij in elk geval wel.

Maar waarom komt uitgerekend mijn afbeelding levensgroot in de Revu, en niet één van die anderen uit mijn crew?
Waarom moest ik zo vaak wegrennen als er een camera opdook? Ben ik zo interessant?
Misschien wel. Misschien kan ik met een beetje moeite als levend wezen net zo leuk en fijn om te beleven zijn als mijn blog.
Waarom doe ik daar dan niks mee?

Misschien wel omdat ik het diep in mijn hart wel leuk vind, dat ik er heimelijk van droom om beroemd te zijn en gezellig de gek uit te mogen komen hangen bij Linda de Mol (kan'k lekker Broabâânts proate meej J'roen van Kôôningsbrugge)

Volgens mij was ik er gewoon niet klaar voor. Ik vond mezelf  lelijk en vies. Weet je wel hoe ik eruit zag? Weet je wel waarmee ik moest plassen? Dat kon ik niet verkopen.
Ieuwk!!!

Maar het was niet alleen dat, ook op kleinere schaal wilde ik liever niks betekenen. Ik durfde me niet te vertonen op feesten. Ik heb heel vaak onderaan de trap gezeten, liefst in het donker, te wachten tot het te laat was om nog naar het feest te gaan. Ondertussen welles en nietes spelend met mezelf omdat ik niet kon geloven dat de feestelingen het echt en oprecht leuk zouden vinden om mij te ontvangen, lelijke, vieze ik op hun mooie, blinkende feest?
Egnie!

En kadootjes.
Kadootjes vind ik nog steeds niet fijn. Of het nou een prachtige bos bloemen is, een mooi boek of een cadeaubon. Ik word er heel zenuwachtig en verdrietig, of juist boos, van.
Ik verdien geen cadeaus! Iemand die zo lelijk en vies is moet je niks geven!

Zelfs nu ik geen reden meer heb om mezelf lelijk en vies te voelen, kan ik het prachtige geschenk van mijn verandering, moeilijk aanvaarden. Ik heb weinig geduld met mezelf, besteed niet genoeg zorg aan mijn ontluikende nieuwe geslacht, denk bij elke kramp: "Zie je wel! Het is hartstikke vervelend!"
Terwijl ik lang geleden al bedacht had dat dit tijd en geduld zou kosten. Tijd kan ik nemen en geduld heb ik in overvloed, maar juist nu me dat heel goed van pas komt, wil ik het niet aan mezelf besteden.

Het lijkt wel of ik bang ben om mooi en zoet te zijn. Het lijkt wel of ik nog steeds niet boeiend en levendig durf te zijn.
En ik weet dat ik het heel goed kan. Het is me meer dan eens gelukt, dus het moet nog vaker kunnen.

Laat ik maar eens gaan wennen aan het idee dat ikzelf het beste kado ben wat ik ooit zou kunnen krijgen.
Dat is niet lelijk,
dat is niet vies
en dat is niet eng.

Niet eens een beetje.

De kunst van het moe zijn

Vandaag is mijn dagbesteding: Moe zijn.
Vroeger kon ik me erg schuldig voelen over een dag als deze, maar ik heb inmiddels geleerd om me erover te verbazen.
De wereld is vol van dingen die gedaan moeten of zouden moeten worden en voor degenen die een hekel hebben aan 'moeten', bestaat de term 'kunnen'.

Maar op een dag als vandaag kom ik niet veel verder dan zitten waar ik zit, muziek luisteren, mijmeren, dagdromen en bedenken wat ik nu zou moeten of kunnen doen.
Vooruit dan: Een blog schrijven, maar dat had ik niet gepland. Ik had opeens een laptop op schoot, zodoende...

Ik ben dus moe. mijn armen en benen voelen loom en zwaar, mijn hoofd voelt slaperig en bij alles wat ik bedenk aan bezigheden stel ik meteen vast dat het waarschijnlijk wel kan wachten tot morgen.
Ik ben moe en dat vind ik heel begrijpelijk want ik ben beperkt in kracht en energie en ik wil me niet laten beperken, dus als ik iets doe ga ik meteen te ver.
Gisteren deed ik dat, dus het klopt wel dat ik vandaag moe ben.

Maar ik heb gisteren wel genoten. Ik ben er namelijk op uit geweest. Eerst een vergadering, daarna lunch in de stad en toen nog even proberen of ik alweer fit genoeg ben om te kunnen shoppen.

De sfeer van de grote wereld daarbuiten vind ik altijd heerlijk. Eigenlijk voel ik die overal buiten mijn huisje, maakt niet uit of ik door een stil bos kuier of door een drukke stad loop. Elke plek heeft zijn eigen ritme, melodie en toonzetting, maar het lied altijd: 'Zindering'.

Vandaag zinder ik na. Mensen en plaatsen die ik gezien heb, vullen mijn herinnering. Er is helemaal geen ruimte voor iets anders dan na-denken en her-inneren. Ik ben vol en ik wil leeg worden om opnieuw te vullen.
Dat is het als ik moe ben.

Moe zijn is best fijn want dan weet ik dat ik eigenlijk alles heb gedaan wat ik kon: Tot daar en niet verder. Mijn portie energie zit weer in de wereld en nu mag iemand anders het oppakken om er het zijne (of hare) mee te doen.

Ik ga moe zijn tot het over is en dan doe ik het weer: Zinderen!

Een boek over mij??

Ik worstel ermee, met schrijven. Een goed boek heeft een begin, een midden en een eind. Het heeft ook een thema, een kern, één gegeven waar het hele verhaal zijn waarde aan ontleent.
En een boek heeft natuurlijk heel veel letters, woorden, zinnen.......

Iedereen zegt dat ik het vast en zeker kan, zo'n boek.....
Maar het is moeilijk. Ik heb niet de concentratie, het geduld en de discipline voor een heel boek. Tenminste: dat vrees ik.
Een boek schrijf je met aandacht en toewijding, een goed boek schrijf je in trance, zeggen sommige schrijvers.
Met al mijn jaren van aanmodderen en toch-maar-weer-proberen ervaring, weet ik dat het voor mij ook zo werkt. Die schrijverstrance is zalig, maar zo moeilijk vast te houden. -Waarom kan ik geen boek schrijven in één nacht?

En een boek over mij, over mijn leven? Ben ik zo interessant? Moet ik dat jongske beschrijven waarvan men ooit meende dattie autistisch was omdat hij zo stil en afstandelijk was. Ik deed jarenlang geen mond open en als ik de stilte doorbrak, kwam er een meteen boel lawaai uit waarmee ik mezelf probeerde te overschreeuwen.

Nu weer. Zie hoe ik sputter.
Ik heb een hele nacht niet geslapen omdat ik meende dat ik de ultieme opening voor het boek van mijn leven in mijn hoofd had, nouja: zo goed als....

Ik dacht aan mijn eerste dag op de technische school; Hoe ik dat gebouw met dat plein ernaast als een zielsverwant herkende. Hetzelfde stugge zwijgen en dezelfde vijand in ons binnenste: Testosteron.
En daarna beschrijf ik hoe ik probeerde te vergeten dat ik het enige meisje was temidden van meer dan duizend jongens. Dat lukte best goed, want ik was vermomd. Ik leek sprekend op die duizend stinkende klootzakjes die vijf dagen per week om me heen draaiden. Ik haatte hen en ik haatte mezelf. Ik haatte alles wat die school in- en uitliep. Ze kwamen daar om Man te worden en ze trokken mij mee.......

Dit is een schetsje, niks om over te tobben. Een opzetje heet dat geloof ik.

Maar goed, mijn moderne tiepmasjien heeft internet en steeds als ik afdwaal, dwaal ik ook een heel eind af. Daarnet was ik nog in Amerika. Daar heb ik naar het verhaal geluisterd van een hele mooie jonge vrouw die geboren is als een jongetje. Zij schrijft ook een boek over een jongetje in een verkeerd lichaam en hoe het is om dat lichaam te (laten) repareren.
Is haar verhaal dan mijn verhaal? Dus ik heb haar nog een stukje gevolgd en ik zag een leven wat toch heel anders was dan het mijne. Dan is haar verhaal toch niet mijn verhaal.

Misschien ben ik een beetje bang om mijn leven op te schrijven, want ik herinner me niet alles meer. Veel dingen waren alleen maar goed genoeg om zo snel en zo grondig mogelijk te vergeten.
Daarom voel ik me jaren jonger dan ik werkelijk ben. Ik heb een groot deel van mijn leven niet geleefd.
Heel veel jaren die niet meetellen. Wil ik die jaren nu losmaken?

Misschien ben ik ook een beetje bang dat ik door mijn boek straks iemand ben. Dat ik op TV moet komen en in de krant. Dat mensen mij op straat herkennen. Dat ik niet meer stilletjes kan zijn wie ik ben. Dat mensen me beschouwen als een goede bekende, terwijl ik hun niet eens ken.

Ik heb er vaak aan gedacht en ik denk dat ik het wel kan, maar ik wil het nog niet.
En ik ben wel zo ijdel dat ik het beste van het beste wil zijn.

Misschien moet ik vanavond gewoon op tijd naar bed. Lekker slapen, lekker dromen.
Het liefst het soort dromen wat uit moet komen, dan leer ik tenminste precies hoe ik het ga doen...

Alvast voor het nieuwe jaar....

Deze week vroeg iemand mij of ik al grote plannen heb voor 2012. De vraag had even goed kunnen zijn of ik al plannen heb voor de rest van mijn leven.
Zeker heb ik plannen, maar soms lijkt het gevaarlijk om die hardop uit te spreken want met elke omschrijving die ik ergens van geef, neemt de open ruimte die een plan inneemt af. Ik bedoel eigenlijk, dat mijn plannen niet echt een vaste vorm hebben. Of zou ik beter zeggen dat ik een omschrijving moet zoeken die de grenzen van het plan aangeeft maar niet de mogelijke inhoud?

Maar ondanks dat zijn er toch dingen die wel behoorlijk concreet zijn. Soms zelfs een handje geholpen door invloeden van buitenaf.
Zo heb ik al ruim twee jaar psychotherapie. Dat was destijds echt nodig, ik was mentaal 'door mijn hoefjes gezakt'. Hoe en wat en waardoor dat is gekomen is een lang en ingewikkeld verhaal, dus niet hier te vertellen.
De consulten waren heel vaak de bakens waarlangs ik mijn leven uitzette. Ik had gewoon niet de kracht om mijn eigen weg te kunnen volgen.
Dat de therapie zinvol is merk ik nu doordat ik me nu weer sterk en zelfverzekerd voel. Ik voel me zo goed en ik zie het leven met zoveel vertrouwen tegemoet, dat ik weer op mijn eigen kracht en intuïtie durf te vertrouwen, zelf meer dan ooit tevoren.
Tegelijkertijd verneem ik dat de vergoeding voor psychologische hulp na nieuwjaar vrijwel komt te vervallen.
Misschien is het heel goed mogelijk om via ander wegen toch nog een vergoeding te krijgen, maar het heeft voor mij geen hoge prioriteit meer. Ik besteed mijn tijd en energie nu liever aan een volgende stap ik mijn  leven.
Dus dit is een keus die ik eigenlijk niet hoef te nemen. Ik bedank mijn therapeute met respect en genegenheid. Ze heeft wat mij betreft erg goed werk gedaan, vanaf nu ga ik aantonen dat haar werk niet voor niets is geweest.

Misschien klinkt het nu vreemd als ik zeg dat ik toch niet op eigen houtje door het leven wil zwerven. Ik gun mezelf een Mentor. Ik weet nog niet wie dit zal zijn. Ik weet ook niet of ik deze persoon al ken of zelfs al een plek in mijn leven gegeven heb. ik heb wel besloten om nooit meer moederziel alleen te worstelen met de beren op mijn weg, want volgens mij was dat de belangrijkste oorzaak waardoor ik destijds door mijn hoefjes gezakt ben.

Ik heb me ook voorgenomen om genderdysforie en dus transseksualiteit, veel minder deel van mijn leven te laten zijn en veel meer een deel van mijn geschiedenis. Dat kan nu ook, want ik ben de magische grens gepasseerd tussen mezelf zijn of me mismaakt voelen.
Het zal een proces zijn wat enkele jaren mag duren, maar niet eindeloos. Ik heb wel gedachten, ideeën, over de manier waarop dit kan gebeuren en de weg of wegen die ik kan volgen, maar die die gedachten ga ik niet in mijn blog zetten. Dat is tussen mij en mijn Mentor, bijvoorbeeld.

Mijn levensinvulling krijgt ook een hele grote rol. op dit moment tekenen zich al meerdere kansen af, maar ik wil niet meer op goed geluk en op hoop van zegen zomaar ergens instappen. Dat heb ik al te vaak gedaan en het was heel vaak een dood spoor. De dingen waar ik echt in geloof wil ik beter leren kennen zodat ik goed weet hoe ik mijn leven zinvol in kan vullen. Wat zinvol is, weet ik uiteindelijk zelf het best. Dat heb ik diep van binnen altijd al geweten, maar ik durfde het nooit te uiten, want diep van binnen voelde ik me ook mismaakt en al op voorhand mislukt.

Ik wil een wereld kennen vol mensen die boeien en inspireren, niet meer de wereld waarin mensen zijn die dwingen en denigreren.

Vandaag hoorde ik een heerlijk gezegde: "Als ik mooi ben van binnen, is de wereld om me heen ook mooi".

Met dat gezegde in gedachten ga ik met een zucht van verlichting de toekomst tegemoet......

Zondag vandaag....

Zal ik weer eens naar de kerk gaan? Het Roomse Brabant in oude glorie doen herleven......
Natuurlijk niet. Die tijd heb ik gehad. De kerk... Neuh... lamaar...

Zondag is wel een dag om in ere te houden. Lekker rustig. Lekker je kater wegslapen of gewoon kalmpjes aan doen. Er is al zoveel drukte op de wereld, laten we dan maar eens één dag per week de stilte de ruimte geven.
Wat klink ik ouwerwets, zeg! Maar het is toch geen grapje. Een dorpeling als ik, is op rust gesteld. En zo is het!

En ik vul mijn rust dan graag met oeverloze bezigheden als 'bespiegelen'. Lekker de dingen overdenken en overal een diepere betekenis achter zoeken.. Ehm.. Zal ik toch maar weer eens naar de kerk gaan???

Maar een blogje in elkaar zetten moet toch kunnen, vind ik. Zeker na een week als deze. Weet je dattie maar liefst zeven dagen heeft geduurd? Errug, hè? En elke dag is er van alles gebeurd, echt een heleboel, maar dat kun je vast wel lezen in de krant ofzo.

Ik heb deze week, 's nachts, gedroomd en een deel van mijn dromen heb ik onthouden. Het was best lang geleden sinds ik mijn dromen onthield. Het leek wel of ik helemaal niet droomde en misschien was dat ook wel, want ik heb al met al toch een hele poos niet behoorlijk kunnen slapen en dromen doe je nou eenmaal in je slaap. Kennelijk slaap ik dus ook weer goed. Heerlijk is dat!

Maar ik droomde over het herstel van mijn operatie, het ging helemaal niet goed en daarom besloot ik om me weer te melden bij het ziekenhuis. Ik ging er lopend naartoe en natuurlijk verdwaalde ik. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een dtel hele aardige mensen die in een heel oud huis op de bovenetage woonden. Ik mocht daar blijven logeren want het was al laat en ik was erg moe. Toen ik me uitkleedde, zag ik tot mijn grote verrassing dat alles prachtig genezen was!
Dat zijn leuke dromen, vind ik....

In een andere droom was er een man hevig geïnteresseerd in mij. Met deze man had ik nog op de lagere school gezeten, maar ik wist niet of hij me had herkend. Op zich was hij erg aardig, maar ook heel opdringerig. Dat laatste kwam omdat hij cocaïne had gebruikt. Ik probeerde bij hem uit de buurt te komen, maar dat lukte niet. Op het laatst was ik aan het rennen met hem achter me aan. Hij genoot zichtbaar van de inspanning en hij was er trots op dat hij me moeiteloos bij kon houden.
Uiteindelijk wist ik hem van me af te schudden doordat ik de tuin van het huis waar ik ben opgegroeid in vluchtte.
Het huis en de tuin waren heel erg veranderd, maar ik voelde me er geen vreemde.

Dat was het ongeveer. De laatste droom vond ik best interessant omdat ik echt niet weet wat ik zou doen als een man mij leuk blijkt te vinden.
Hard weghollen, denk ik?

Maar ik zag deze week ook foto's van een bruidsmodeshow en daar werd ik toch wel een beetje week van in de knieën. Al die mooie jurken. ik begon er zelfs helemaal van te zwijmelen, maar mijn fantasie kwam niet veel verder dan 'ik in zo'n jurk', met niet iemand naast me.

De man van mijn dromen weet kennelijk niet waar ik me verstopt heb.
Misschien wil hij graag in de kerk trouwen.
Gewoon voor het mooi.........