Opruiming ...

Als je heel lang je leven gedeeld hebt met iemand die opeens weg is, blijf je niet alleen zitten met allerlei gevoelens en herinneringen, maar ook met een hoop spullen.
Ik weet niet hoe andere mensen daarmee omgaan, maar ik merk zelf dat ik er heel moeilijk afstand van kan doen: Zijn computer, Zijn gereedschap, Zijn hobbyspulletjes....
Het is best veel en ik gebruik het eigenlijk niet of niet meer, maar toch vind ik het moeilijk om al die dingen die zoveel jaar een belangrijk deel waren van het decor waarin ik leefde, zomaar af te danken.

Ik ben al druk bezig geweest met opruimen, vind ik zelf, maar er staat nog steeds een halve schuur vol rotzooi waar ik een heel zwaar gevoel bij krijg als ik er naar kijk. Allemaal 'mannenspeelgoed'.
Er zit best veel tijd en geld in. Er is heel veel aandacht aan besteed om al die spulletjes te verzamelen en nu vraag ik me heel sterk af: "Met welk doel?"
Wat zocht ik eigenlijk als ik zat te prutsen en te prullen met al die dingen waar ik diep in mijn hart helemaal niks van begreep?

Ik probeer die spullen nu in het rijtje te zetten van de mensen waar ik me, zeker in de afgelopen jaren, op heb verlaten, maar die me niks geboden hebben. Lieden die wel honderd keer tegen me riepen dat ze me zouden helpen, maar nooit tijd voor me hadden als het erop aan kwam.
Ik heb die mensen veel te veel tijd en ruimte gegeven. Veel te veel kansen om mij te gebruiken, zelfs te misbruiken (niet seksueel, hoor) want ik was altijd veel te aardig.
Misschien helpt het als ik al die rommel gewoon wegdoe met de gedachte dat die spullen horen bij het beeld wat die mensen van mij hadden.

Opruimen als therapie.
Klinkt goed.

Eindelijk een doel!

En dan opeens valt alles samen. Na een halve eeuw niet weten wat ik wil, weet ik het opeens wel.
Dan gaat het niet om kleine dingen, dat wist ik eigenlijk altijd wel, maar omdat ik geen duidelijke grote lijn had die ik volgde, was er voor de kleine dingen geen grond, geen vast punt waar alle dingen rondom mij hun waarde aan konden afmeten.

En om dan maar met de grootste van mijn kleine ergernissen te beginnen, vertel ik maar vast dat mensen die nu al beginnen te sputteren dat mijn plan niet kan lukken, geen gehoor meer krijgen bij mij. Ik ben gestopt met naar jullie te luisteren want ik weet inmiddels heel goed dat ‘nee - zeggers’ me absoluut niet verder helpen. Ik heb me over jullie verbaasd, want ook toen ik elke dag bewees dat ik, zelfs zonder plan, heel veel kan bereiken, hoorde ik aan alle kanten opmerkingen die inhielden dat het nooit wat met mij zou kunnen worden omdat ik geen talent zou hebben, geen persoonlijkheid zou zijn en ..  nouja; nergens voor zou deugen!

Jullie deugen zelf niet.  Jullie verspillen mijn tijd en energie. Als jullie mij voor de voeten gaan lopen, trap ik misschien wel op je lange tenen of op je tere zieltje. Houd daar rekening mee, zorg dat je weg bent zodra je weet dat je daar niet tegen kunt!

Ik wil mezelf nuttig gaan maken in de zorg en in de hulpverlening. Niet als zorgende, verplegende, begeleidende of zoiets. Ik wil daar boven staan, één of twee stapjes daarboven. Misschien drie, hooguit vier. En toch ook weer niet. Ik wil toch dicht genoeg bij de cliënt staan om goed te kunnen zien wat hem of haar dwarszit, want ik wil ervoor gaan zorgen dat mensen die zorg of begeleiding nodig hebben, daar zoveel mogelijk bij gebaat zijn.
Ik wil er meteen voor zorgen dat de mensen die zorgen en begeleiden, hun werk met heel veel voldoening kunnen doen.

In de afgelopen jaren heb ik heel veel beleefd wat alles te maken heeft met zorg en ik heb genoeg dingen gezien die veel beter kunnen, daarom weet ik nu dat daar een hoop te doen valt en ik wil die hoop gaan doen.
Het schijnt dat ik mezelf ervaringsdeskundige mag noemen, maar dat is geen basis die sterk genoeg is om te kunnen doen wat ik wil doen, dus ik ben heel blij met mijn studie want nu ben ik op weg om een degelijke basis voor dit werk op te bouwen.

En dat zeg ik niet tegen ‘iemand’, dat zeg ik tegen mezelf.

Want zo is het, zo wordt het.

Make this place a better world

Ook al volg ik het nieuws niet zo, ik weet wel ongeveer wat er in de wereld gaande is. Best een hoop eigenlijk.
Misschien zou ik grootse politiek moeten gaan bedrijven of op weg gaan naar verre landen waar met zwicht onder kommer en kwel.
De wereld redden! want het gaat niet goed!

Misschien zou ik mijn zakcentjes aan meneer Spoor kunnen geven, zodat hij de treinen veiliger laat rijden, of een collectebus rondrammelen zodat mensen centjes geven zodat andere mensen kunnen onderzoeken hoe je Vreselijke Ziekten geneest.
Lichamelijk leed bestrijden, want we voelen zich niet goed!

Misschien pamfletten drukken en uitdelen, zodat argeloze voorbijgangers kunnen lezen hoe wreed Anderen vaak zijn, of filmpjes op internet verspreiden zodat het bloed bijna bij eenieder op zijn bureau druipt bij het zien van de lijflijke tegenstand die de Vrede ondervindt.
Marteling en onderdrukking aan de kaak stellen, want de mensen doen elkaar geen goed!

Maar past dat allemaal wel bij me? Ben ik iemand die zulke dingen zomaar kan?
Sommige van die dingen kan ik alvast niet omdat ik het helemaal niet wil.
Andere dingen kan ik niet omdat ik niet in zo'n manier geloof.
Maar helemaal niks doen, kan ik ook niet zo goed.

Dus ik begin klein. Gewoon hier in de buurt, op een plek die ik ken, met mensen die ik vertrouw.
Van daaruit bouw ik mezelf uit tot iemand die zichzelf steeds weer verbaast.
Want het is heel leuk om trots te zijn op mezelf, dus daar doe ik het voor.
Want als ik doe wat ik fijn vind om te doen, voel ik me meestal heel goed.

.......................

Het zou veel slechter kunnen, vind je niet?

Auw, mijn rug!

Nou had ik me vandaag voorgenomen om als een witte tornado (wie kent die uitdrukking nog? Ouwe!) door mijn woninkje te razen en tussendoor nog wat met meubilair heen en weer te schuiven, want het is immers lente en daar moet je toch iets mee als het weer niet meewerkt, maar je gevoel wel....

Maar mijn rug doet AU!

Ik heb nog net kunnen koken, afwassen en een kattenbak verschonen, toen hield het op.

Au!

En hoe komt het nou?
Ik denk toch wel iets van 'tussen de oren'.
Ja, ik heb een enorm brein; je zou het maar moeten torsen.

Het is vooral de post-ombouw depressie. Misschien bedenk ik daar ooit nog een elegantere term voor,
maar dit, wat ik nu meemaak, doormaak en vol verwondering en leed beleef, heb ik al eerder bij anderen gezien.
Ik dacht eerlijk gezegd dat ik me er best aardig op had voorbereid, ingeleefd en alvast... nouja.

Feit blijft dat ik me een beetje verloren voel, wel opgelucht en bevrijd, maar niet blij en volmaakt gelukkig.
Depressie ligt op de loer en niks lijkt te helpen, alleen maar heel hard huilen op z'n tijd.

Gelukkig is het niet zo erg dat ik een eind aan mijn leven wil maken. Ik heb namelijk net een eind aan mijn leven gemaakt en dat is nou juist de reden dat het allemaal een beetje stroef gaat, want afscheid nemen valt niet mee. Misschien is afscheid nemen van een rotleven wel moeilijker dan afscheid nemen van iets moois.

In het tweede geval ga je rustig en tevreden slapen.
In het eerste geval voel je, zodra je probeert te ontspannen opeens de kramp en het opgekropte leed die dan loskomen.

Zoiets

Nu eerst een nachtje lekker slapen en morgen ga ik mijn nieuwe paraplu maar eens uitlaten.
Wandelen doet wonderen.

Toevallig!

Truste....

Beroepsdeformatie?

Strikt genomen heb ik geen beroep. Het werk wat ik ongeveer mijn halve leven heb gedaan, was een uit de hand gelopen hobby, het vak wat ik ooit geleerd schijn te hebben staat heel ver van me af en tegenwoordig doe ik hoegenaamd niks wat bijdraagt aan de economie.

Ik studeer.
En dat nog maar sinds kort.
Mensen die mij een beetje kennen beweren allemaal dat mijn studie (ook) een hobby is die nu een erg serieuze vorm aan begint te nemen, want het zou best weer eens een beroep kunnen worden.

Misschien dat ik me daarom alvast afvraag of ik nu al geconfronteerd word met beroepsdeformatie.
Of zal ik maar zeggen dat ik vind dat ik wel een beetje raar ben?
Al voelt het niet zo.
Ik vind mijzelf, beter gezegd: Mijn leven een heel boeiend verhaal wat me dus gewoon overkomt.
Het is zo gek, raar en bijzonder dat ik er wel drie autobiografieën uit ga proberen te peuren.
Misschien levert dat ook nog wat op zodat ik me geen zorgen hoef te maken over mijn pensioen, ofzo.

Maar ondertussen zijn er nog andere dingen die nu op mijn todo-lijst staan die misschien wel raar zijn.
Het komt er op neer dat ik mezelf ter beschikking wil stellen aan de wetenschap, zo gek ben ik dus.
Nu wil ik dus uitzoeken of de wetenschap het met me eens is: of ik echt gek genoeg ben om er al aandacht en moeite aan te besteden.
Als ze dat niet vinden valt het mee.

Als ze het wel de moeite vinden, komt er weer een hoofdstuk bij in mijn verhaal.

Ik ga me in elk geval aanmelden bij de Hersenbank. Hopelijk doe ik daar ter zijner tijd een aantal mensen een plezier mee. Het schijnt namelijk dat de kronkel in mijn hoofd niet uniek is, maar wel zeldzaam. De wetenschap is er nog niet op uitgekeken.

O, en mijn studie? wat heeft die ermee te maken?

Ik ga geen kronkels in hoofden bestuderen. Ik ga me erin verdiepen hoe het is om met een kronkel te leven.
En ook hoe gek het is om zonder kronkel te leven,
dat lijkt me echt raar.

Maar ik kom er binnenkort wel achter of mijn mening met wetenschappelijke feiten onderbouwd kan worden.

Hoop ik.

Studentje

Sinds een paar dagen ben ik student. Best een valide reden om me weer jong te voelen.
Een andere valide reden om me op mijn leeftijd weer jong te voelen heet 'Dementie', dus ik heb me voorgenomen om voorlopig maar 32 te blijven, dat bevalt al bijna 18 jaar erg goed, dus die houd ik erin .

Mijn plan is niet om een vak te leren. Ik heb dat al eens geprobeerd en ik vond er geen *** aan.
Een paar dagen geleden liep ik nog langs een huis in aanbouw wat omkranst was door steigers met daarop een klont Vakmannen. Ik ga niet herhalen welke kreten mij toe werden geslingerd door deze ambachtslieden, als ik hun verbale excrementen hier op schrift ga stellen zou ik mogelijk problemen krijgen met de zedenpolitie. Vanwege dat onzindelijke gedrag heb lang geleden besloten dat ik geen VAk wens te bedrijven.

Ik ben me wel af gaan vragen wat deze lieden drijft om zulk verbaal obsceen gedrag te vertonen. Ik ben (nog) geen wetenschapper, dus ik kan geen onderbouwd verslag doen van hun verbale en non verbale interactie met elkaar en -zover ik dat toeliet- met mij, maar het kwam mij voor dat hun gedrag voor hen heel normaal, alledaags, en gewoon was. Voor mij was het een reden voor verwondering, met hier en daar een vlaag verbijstering. Dat laatste vooral omdat één en ander vanaf een hoog bouwwerk over het vlakke landschap werd gebruld en ik was ook verbijsterd door het kennelijk ontbreken van elk spoor van schaamte van hun kant.

Vandaag las ik een artikel waarin iets stond over de gedachten die mannen zoal hebben bij het zien van een vrouw in rode kledij en mijn jas is rood, dus nu kan ik al een beetje inzien hoe één en ander tot stand komt, maar het blijft me verwonderen....

Die verwondering voel ik vaker wanneer ik geconfronteerd word met mensen. Soms is die verwondering weinig meer dan een vleugje verbazing, andere keren ben ik sprakeloos en zelfs tot tranen bewogen.
Laat ik het maar niet hebben over zes miljoen joodse Mensen die nota bene middenin een immense oorlog op uiterst efficiënte wijze zijn 'vernichtet'. Ik heb me daar in de loop van mijn leven op verschillende manieren in verdiept en hoe meer inzicht ik in 'der endlösung' krijg, hoe minder ik ervan wil begrijpen...

Ik kan het hebben bijvoorbeeld over mijn buurvrouwke die het geen punt vindt om mijn tuin te gebruiken als hondenlosloopplek, zolang ze de poep maar opruimt, en die niet kan begrijpen dat ik haar hond niet in mijn tuin wens te gedogen. Wat mij vooral verbaast is de vanzelfsprekendheid waarmee ze haar asociale leventje lijdt.
Net als die bouwvarkens
En ook hoe vreemd hun levensstijl voor mij is.

En zo zijn er nog veel meer dingen waar ik me over verwonder als ik de mensen om me heen observeer.

Met dat observeren kun je verschillend kanten op. De ene kant is: Mensen ziekelijk begluren.

De andere kant....

Ik studeer nu Psychologie, daar ben ik nog wel een paar jaar zoet mee.
Naar ik hoop in goede gezondheid.

En mijn volgende jas wordt bruin of grijs of blauw of wit.

In elk geval niet rood.

Want 'zo' ben ik niet...

Het is weer lente, toch?

In de lente kruipen er allerlei bloemetjes uit hun ei, enzovoort.
Ik ben een muurbloempje, nee, ik wàs een muurbloempje, maar dat mag weleens over zijn.
Dus laat ik nu maar eens gaan dansen en zingen en dartelen.
Of ben ik daar te oud voor?

Daar moet ik dus nog een nachtje over slapen.
Maar ik voel me wel lekker en blij.
Ik sta nu ook in mijn handjes te wrijven en tegen mezelf te mompelen: "Wat zal ik nu eens voor leuke dingen gaan doen", terwijl ik ongeduldig van mijn ene been op mijn andere wiebel.
Overdrachtelijk, dan, zeg maar.

Eigenlijk ben ik al heel veel aan het doen. Misschien geen heleboel dingetjes, maar het is allemaal wel zo groot dat het echt een hele berg is. Da's leuk, jonguh!
Maar ik wil nog meer...
Gewoon omdat ik daar aan toe ben.

Dat wilde ik maar even zeggen.

Dûh ;-)