Hete sjokomelk

Vanmorgen werd ik met veel moeite wakker. Mijn biologische klok heb ik in de voorbije maanden vooruit weten te schuiven naar uiterlijk nul-zeven punt nul-nul uur opstaan, maar vanmorgen was het pardoes kwart over negen eer ik zelfs maar in staat was te gaan denken aan opstaan. Vlak daarna kwam Twiggy snuffelend informeren of ik vandaag nog mee zou komen doen aan het leven, met de nadruk op verplichtingen die een huisdier met zich meebrengen.

Twiggy kreeg haar ontbijtje vandaag dus net na halftien, dat was ook ongeveer de tijd waarop ik vaststelde dat mijn dag gevuld zou zijn met dreinende hoofdpijn met kans op toenemende druk op mijn hersenpan, mogelijk gepaard gaand met misselijkheid en uiteindelijk zelfs... Nouja, het zou er zomaar op uit kunnen draaien dat ik alweer vroeg in de middag in mijn bedje zou gaan kruipen om daar jammerend en huilend in een onrustige slaap te vallen.

Soms heb ik zulke hoofdpijn. Niet te verwarren met migraine, dat weet ik uit ervaringsdeskundigheid.

Maar het is meegevallen. Ik heb vandaag geen misselijkheid en treurnis toegelaten. Het kan dus!
Niet dat er grote gebeurtenissen voor in de plaats zijn gekomen. Mijn moeder en mijn zus zijn op visite geweest, dus vandaag is eigenlijk alweer helemaal goed. Het was voor mij heel bijzonder om te constateren dat wij alle drie heel erg van klassieke muziek houden, maar dat we die liefde (of is het een hobby?) op heel verschillende manieren beleven.

Mijn zus en ik hebben deze maand ook elk een missie in Amsterdam. Ik mag naar het ziekenhuis daarginds voor een operatie en mijn zus gaat optreden in het Koninklijk Concertgebouw....

Mijn kleine zussie is een hele grote meid, ben ik stiekem wel trots op, hoor.

Maar de hoofdpijn ging er niet mee weg, die begon aan het eind van de middag zelfs een pietsie naar misselijkheid te neigen. Toen heb ik maar pasta gemaakt met saus naar mijn recept (ik doe gewoon maar wat met de dingen die ik vind in de koelkast - en een ui)

ik heb ook nog een paar bladzijden gelezen in 50 shades of grey. Wat een waardeloos boek lijkt me dat zo op het eerste gezicht. Geef mij dan maar Johnny Depp in een zomerse outfit, daar krijg ik het dan weer wel aangenaam warm van. Maar de hoofdpijn is nog steeds niet over.

Toen heb ik op uitzendinggemist gekeken naar de aflevering van dat programma van Wilfrid de Jong waarin hij 24 uur met Valentijn de Hingh heeft doorgebracht. Ik was gewoon benieuwd naar Valentijn, hoe ze over sommige dingen denkt en ik vond het leuk om te horen dat zij op sommige punten hetzelfde in het leven staat als ik, maar dat er op andere punten weer hele grote verschillen zijn. Door naar Valentijn te kijken en te luisteren voel ik me weer een stuk meer tevreden met mezelf, ondanks de hoofdpijn.

En nu maak ik dus mijn blogje. Als je nu denkt dat de computer geen goed doet aan mijn hoofdpijn, kan ik je gerust stellen: ik tiep blind. Ik kijk niet naar het scherm. Die rode kringeltjes onder een woord als 'kringeltjes' hinderen me dus ook totaal niet.

Het schijnt overigens dat cacao genezende eigenschappen heeft en dat er ook een stofje in zit wat een verstoorde hormoonhuishouding kalmeert. En omdat ik vandaag teleur ben gesteld in 50 tinten troep en daarbij hoofdpijn heb, vermoed ik een vrouwen-issue wat me parten speelt, bovendien is het een beetje winter aan het worden en binnenkort is het sinterklaas. Bovendien vind ik een beker hete sjokomel aan het eind van de dag gewoon lekker.

Dus nu moet ik van mezelf en voor mezelf een beker hete chocolademelk maken.

En als dat op is: Naar bed!

Om te slapen, want ik heb hoofdpijn.

Made in Noord-Brabant

Nu woon ik dus in Made. Deze week heb ik eindelijk een beetje tijd gehad om het dorp te herontdekken. Ik kende het hier namelijk al, want de eerste twintig-en-nogwat jaar van mijn leven woonde ik hier een dorpje verderop. Made had toen al een regiofunctie (sorry, ik heb zo gauw geen beter woord bij de hand)

Het is toch wel een geinig dorp. Erg plattelands, duidelijk minder stads dan Prinsenbeek maar toch meer mijn 'roots'. Ik ben van oorsprong een bijna-boerentrieneke. Mijn ouders hadden zelf geen boerderij, maar het scheelde niet veel. Mijn moeder is de dochter van een agrariër en mijn vader was een boerenzoon die nooit ver van zijn oorsprong is afgedwaald.
Dat vind ik niet erg. Koeien zijn lieve beesten, hun poep ruikt helemaal niet vies en weet je dat het een superlekker gevoel is om met blote voeten in een verse koeienvlaai te stappen? Lekker warm en smeuiïg...

Hier op het dorp kom je niet veel koeienstront tegen op straat. Dat mag niet meer, geloof ik. Vroeger toen de Marktstraat nog 'Mèrtstroat' heette, kon je nog wel eens een boer met zijn veestapel over het dorp zien lopen. Meestal liep er dan nog een mens of wat mee want koeien lijken heel gedwee, maar dat zijn ze niet. Ze moeten soms aangespoord worden, soms juist het tegendeel. Daar is menskracht bij nodig. In Amerika hebben ze daarvoor Cowboys uitgevonden, hier waren dat gewone boerenmensen, niet eens koeienhoeders. Hullie liepe gewòòn te koeie stouwe.

De mèrt is nog wel elke woensdagochtend in de Marktstraat en ze proate nog altei stikplat mè mekoar. Kwies bekáánt nie mir dè't ken...En nu stop ik met plat typen, niet in de laatste plaats omdat het niet meevalt om Mades dialect te praten in plaats van Bredaas.
Toch een behoorlijk verschil.
Wonderlijk, dat wel.

Dat verschil, bedoel ik.

Op zulke momenten merk ik dat ik best veel avonturen heb mogen beleven. De dingen van ooit zijn niet meer vanzelfsprekend en het vanzelfsprekende van nu is opeens een groot wonder.
Net zoals de herhalingen die de geschiedenis voor me uitrolt.
Ik bedacht me gisteren dat ik in 1961 geboren ben in een huis met nummer 5. Daar heb ik pakweg twee jaar gewoond om daarna te verhuizen naar een huis met nummer 20.

ongeveer 50 jaar later ben ik herboren in een huis met nummer 5.
Daar heb ik ruim twee jaar gewoond en nu woon ik op nummer 20.

Dat vind ik toch een prachtige uitnodiging om dit voorjaar, zodra de zon schijnt, lekker op blote voeten door een wei vol koeien te gaan lopen.

Omdat de eerste stap van een lange reis niet al te willekeurig hoeft te zijn.

The best shit is Made in Noord-Brabant.

No shit!

Soms loopt het heel anders

Vorige week was ik nog heel blij met het idee dat ik nu helemaal klaar zou zijn met ‘ombouwen’, maar die blijdschap mag ik nog een weekje of twee uitstellen.

Misschien hangt het in de lucht, is het mijn karma, of gewoon een tegenvaller of gewoon iets waar een gemiddelde sterveling niet zoveel invloed op heeft. In elk geval is het deze week al twee keer gebeurd dat iets gewoon niet gebeurd is. Eerst was er woensdag een training. Tot mijn eigen vreugde was de reis erheen een vlekkeloze onderneming. Alle bussen en treinen reden braaf op tijd, mijn chipkaart gaf geen problemen en , nouja, het was gewoon geweldig!

Maar de cursisten lieten het ruimschoots afweten….. Dus was het beter om dan de cursus maar af te lasten. Jammer, maar niet erg. Nu kon ik me tenminste nog in alle rust en vrede voorbereiden op de operatie die voor donderdag gepland was.

En donderdag was ik er helemaal klaar voor. Ook die reis verliep geweldig. Ik had een lift naar Amsterdam tot vrijwel voor de deur van het ziekenhuis en ik was daar meer dan ruim op tijd: Al voor 8 uur terwijl ik me pas om half elf hoefde te melden op de afdeling.

Ik heb nog rustig een kopje thee gedronken en een beetje zitten dutten in de kantine bij de ingang van de poli en ik kwam helemaal kalm en mentaal hartstikke klaar voor de operatie aan op de afdeling. Na de intake en de bloeddrukmeting kreeg ik een bedje toegewezen en daar kroop ik in. Ik heb niet meer geslapen want ik had een hele gezellige kamergenote en dus deden we babbelen.

De planning was dat ik om ongeveer halftwee geopereerd zou gaan worden. De dokter kwam rond elf uur aan mijn bed, samen met de zaalarts en een anesthesist en nog iemand om even te vertellen wat me te wachten stond. Bij dat gesprekje liet de dokter weten dat het waarschijnlijk wat later zou worden.

Geen probleem, want ik had verder toch geen plannen. De zuster kwam ook nog langs met een kalmerend pilletje. Kwestie van protocol, volgens mij geen noodzaak, en daarna nog babbelen en wachten.

Het werd één uur, halftwee, kwart voor twee en om twee uur zei ik voor de grap dat er nu maar eens wat moest gebeuren, anders wilde wel heel graag wat eten.

Misschien was dat een grapje te veel. Ik had namelijk al eerder een paar bijdehante opmerkingen gemaakt en soms vergeet ik dat mijn grapjes vaak erg serieus lijken. Misschien had de dokter begrepen dat ik echt heel erg tegen de operatie op zag en misschien geloofden ze ook dat ik niet helemaal goed had begrepen wat voor ingreep me te wachten stond, in elk geval stond om een paar minuten over twee de dokter met de zaalarts en de anesthesist en de assistent aan mijn bed om te vertellen dat de operatie niet door kon gaan. Iets met andere ingrepen die uitliepen en een besluit van hogerhand om ‘mij’ dan maar te schrappen voor die dag.

Misschien kwam het door het kalmerende pilletje, maar ik nam het heel sportief op. Ik kreeg een lunch en ik was vrij om te gaan. Om iets over vier stond ik weer bij de auto waar ik mee was gelift naar Amsterdam, klaar om terug naar huis te gaan.

Vrijdag sliep ik uit en daarna wilde ik lekker op het gemak allerlei dingetjes in miojn huisje gaan doen die ik nog steeds moest doen, maar waar ik nog niet aan toe was gekomen. Maar het ging heel slecht, eigenlijk. Misschien was ik gewoon heel moe vanwege de drukke weken die ik nu achter de rug heb. Misschien was het de teleurstelling vanwege de operastie die niet door was gegaan of misschien was het de uitwerking van het kalmerende pilletje, maar ik had best een rotdag. De klusjes die ik deed lukten niet, mijn humeur was beneden nul en aan het eind van de middag kon ik alleen nog maar huilen.

Ik vond het echt heel erg dat dfe operatie niet was doorgegaan, dat ik nog niet klaar was met het hele verhaal. ik weet heel goed dat dingen niet altijd lopen zoals je hoopt, ik weet ook dat het niet helpt om boos te worden om dingen waar je geen invloed op hebt, ik weet ook dat het geen zin heeft om te treuren om dingen die gebeurd zijn maar ik weet ook dat teleurstelling best pijn kan doen.

Maar dat was gisteren. Vandaag is een nieuwe dag. Vandaag wachten andere dingen die ik kan doen en laten. Het is mooi weer en ikmoet nog even bij deze en gene op bezoek, dus lekker buitenspelen.

En de dokter heeft plechtig beloofd dat ik over twee weken de allereerste ben op het lijstje, dus dan moet het echt gaan gebeuren, dan mag ik echt een punt zetten achter het gedoe.

Ik kan het bijna niet geloven……

Rock’n’Roll is not a gender-issue

Gisteravond zag ik op televisie een programma over Paradiso, voor niet Nederlanders en niet-Poptempeliers: The Paradiso Club in Amsterdam.

Toen ik de beelden zag kreeg ik een gevoel wat misschien nog het meeste lijkt op het gevoel wat jij, argeloze lezer, misschien krijgt als je de het huis van je beste vriendje of vriendinnetje binnenstapt.

Paradiso is één van die plekjes in Nederland waar ik meer dan ééns geweest ben en eigenlijk nooit door de voordeur naar binnen ben gegaan. Weet je hoe cool dat is? Of is het gewoon rock’n’roll?

Eigenlijk had ik geen tijd om naar dat programma te kijken, want toen ik gisteren naar huis wilde gaan vanuit mijn (vrijwilligers-)werk op het BredaPhoto festival, stond mijn fiets met een lekke band. gelukkig was één keer oppompen precies genoeg om gewoon naar huis te kunnen fietsen. God zij dank… Want het is best lang lopen van Breda-Centrum naar Made.

Vandaag moest ik ook weer werken, dus mijn fietsje kon maar beter in orde zijn. Zodoende ben ik gisteravond na dat programma over Paradiso nog maar op zoek gegaan naar de bandenplakspullen en ik heb mijn fietsje in de kou en het donker gerepareerd.

De bandenplakspullen hebben nog steeds geen vaste plek, want ik zit nog half-half in mijn verhuizing. Eigenlijk gekkenwerk, bedacht ik me gisteravond weer eens: Ik heb geen betaald werk, maar ik werk momenteel zeven dagen per week omdat ik vier vrijwilligersbanen heb. Ik ben drie weken geleden verhuisd en ik heb mijn kasten nog niet eens ingericht, ik loop nog steeds eindeloos te zoeken naar allerlei spulletjes en ik ben eigenlijk elke dag zodra ik tijd heb om de boel te gaan ordenen te moe om daar echt aan te beginnen.

En toen ik gisteren de artiesten in die documentaire hoorde praten over het leven ‘on the road’, kwam ik opeens weer thuis. Mijn leven in de afgelopen weken heeft niet weinig weg van een toertje met een bandje.

En dat heeft wel wat….

En vandaag zag ik op feesboek een foto van een bandje wat ik zo’n beetje persoonlijk ken. Die foto was gisteren genomen in een poptempel ergens in het land. Zou ik nog –of weer-  met zo’n bandje op pad kunnen en willen gaan? Zou het mij lukken om de vrouwelijke versie van een roadie te kunnen zijn?

Ik heb dat werk, dat leven, de afgelopen vijf jaar op afstand gehouden omdat ik dacht dat het publiek raar tegen me zou gaan doen. Hoe kan ik zoiets weten als ik het nooit heb meegemaakt, maar toch dacht ik het. Nu begin ik te begrijpen dat ik vooral onzeker ben over mijn eigen attitude.

Vroeger was rock’n’roll immers makkelijk: Eén keer per maand een schone broek, één keer per week een schoon t-shirt en… raad maar naar de rest…

Kei-stoer en zo zijn roadies nou eenmaal….

Meisjes-roadies zijn toch in de eerste plaats meisjes. En meisje-zijn is toch anders dan roadie zijn. Dat heb ik al lang geleden geleerd. Ik heb allebei die dingen ook al een poosje geoefend, maar ik heb het nog nooit tegelijkertijd gedaan.

Ik dacht altijd dat ik er vast niks van zou bakken, dat het bij mij toch of-of zou gaan worden, maar nu denk ik toch wel dat het moet kunnen.

Maar ik ben geen Groupie!

Alles is leuk!

Ach, mensen. Ik ben kei-blij want ik mag eindelijk brommer rijden! Het is zo fijn om te merken dat de voorzienigheid van me houdt. De jeugd van tegenwoordig moet heel veel geld en moeite uitgeven om dat 'am' rijbewijs te veroveren en ik heb het zomaar spontaan en voor niks kado gekregen bij mijn nieuwe rijbewijsje! Alle andere categorieën heb ik niet makkelijk gehaald. Voor BE moest ik twee keer afrijden, voor C drie keer (of was het vier keer?) en ... Nouja, voor de brommert dus helemaal zonder examen pardoes gehaald.
Zal ik dan ook maar een skoeter gaan kopen?

Neuj....
Denk toch maar niet;

Met zo'n ding ben ik namelijk een gevaar op de weg.
En dat op mijn leeftijd.

Aan de andere kant is het nu wel heel goed mogelijk dat ik ergens in een zonnig buitenland tijdens de vakantie een scootertje mag huren of lenen om vrolijk rond te tuffen door een fraai landschap, blij zwaaiend naar prachtige locals die met hun donkere krullen en verblindende glimlach .. ehm .......

Nee, ik vertel niet verder. Ik wil hier in stilte van genieten. Zo'n mooi uitzicht.... yummie!

.........................

Het gaat ook goed met Twiggy! Ze is gezellig met me mee verhuisd en, nouja, het is gewoon fantasties! In het flatje had het arme beestje beswel stress. Ze was altijd een beetje schuchter en moest nogal eens spugen, maar in ons nieuwe huisje heeft ze nog nooit gekotst en ze loopt mij een beetje rond te commanderen (een beetje, hoor) en ze doet nu ook aan tuinieren!
Gistermiddag heb ik een uurtje in de tuin staan ploeteren: Onkruid eruit en de boel harken enzo. En vanmorgen, nog voor het ontbijt, wilde Twiggy naar buiten. Weet je wat ze deed? Ze ging een kuiltje graven voor een tulpenbol!
Jammer genoeg heb ik nog geen tulpenbollen gekocht, maar Twiggy maakt daar helemaal geen punt van. Ze deed gewoon een beetje kattenmest in het kuiltje en toen deed ze het kuiltje weer dicht. Als we volgende week ofzo wel tulpenbollen hebben is er alvast één plekje voorbereid.

Lief, hè?

Ik hoop dat het de komende weken nog een beetje lekker weer blijft want dit is het laatste weekend BredaPhoto, dus vanaf maandag heb ik eindelijk weer vrije tijd. Dan kan ik de tuin verder winterklaar maken. Volgend weekend misschien nog niet want donderdag word ik geopereerd. Ik weet niet hoe beroerd ik me daarna zal voelen en hoe lang ik me beroerd zal voelen en of ik te beroerd zal zijn om de tuin aan te pakken, maar dat betekent niet dat het slecht weer mag zijn want als je je ziek voelt, voelt het toch beter als het weer niet al te misselijk is.

En anders blijf ik lekker binnen met een mooi muziekje erbij.
Deze week heb ik eindelijk mijn Hie-Fie weer aangesloten en ik heb alweer genoten van prach-ti-guh muziek! Ik ben zo blij dat ik mooie muziek zo vreselijk mooi mag vinden!

Heerlijk, echt waar!

En ik heb heel veel plezier in m'n baantjes en ook in het van en naar mijn werk gaan. Ik woon in een heel mooi stukje Nederland, echt waar!
Ik kan het iedereen aanraden om hier een keertje te komen fietsen, maar ik gun het bijna niemand, want als ik 's morgens door de binnenpolder fiets en de zon komt op boven Den Hout, dan geniek ik van de leegte, de weidsheid en de rust van het landschap. Niks dan schaapjes en vogeltjes in de buurt.
Lekker ongestoord genieten!

En na het werk weer terug. Hele harde regen die door de naden van mijn jas heen sijpelt. Nat, koud en ellendig thuiskomen. Kachel aan, droge kleren aan, hete sjokomel en de poes op schoot... WaauW!
Als je dat gevoel niet kent weet je echt niet wat je mist, maar het is een hele bijzondere ervaring. In goed Brabants heet het: 'Erremoei Leije'

En nu zit ik lekker in het Huis Voor Beeldcultuur te suppoosten en te internetten. Kopje koffie erbij, vriendelijk lachen tegen wildvreemde mensen, soms een praatje maken over alles behalve het weer en politiek.

Ik vind het echt heel leuk allemaal.

En het is niet jammer dat het ophoudt. Er zijn zoveel dingen gekomen en gegaan in mijn leven en sommige leken een ramp toen het ophield, maar ik heb hele stapels fijne herinneringen, zoveel dat er nauwelijks plek is voor nare herinneringen. Maar er is nog wel meer dan genoeg plek voor nog meer dingen en dan pik ik de leuke eruit.

En later als ik oud en versleten ben mogen de mensen aan me vragen wat mijn leukste herinneringen zijn. Dan zal ik even in mijn geheugen spitten en heel tevreden vaststellen dat Alles wat ik me herinner Leuk is!

Een slag in de rondte

Nog 10 dagen en dan werk ik een dagje niet. Dan ga ik naar het ziekenhuis om pijn te lijden, want ik wil mooi zijn.

Nu ben ik dus aan het werk. Geen uitgesproken inspannend werk, maar toch. Halverwege juli is het begonnen, toen liep het uit de hand. Dat ik voor die tijd al twee vrijwilligersbaantjes had is niet het probleem, want die kostten alles bij elkaar amper een halve dag per week aan tijd. De derde vrijwilligersbaan kon me de kop ook nog niet kosten, want drie ochtenden per week erbij maakt nog steeds geen basis voor een burn-out. Het werd pas echt werk toen ik ok nog een beetje mocht gaan mantelzorgen voor mijn moeder want ik had nog niet verteld dat ik als autoloze armoedzaaier overal op de fiets heenga en Breda is maar een kleine stad, dus voor je het weet rijd je langs velden en wegen naar de dorpjes ‘in de buurt’. Noem het Prinsenbeek, Made, Bavel en Tilburg dan weer niet, dat kan met de trein, al is het station nog wel een eindje fietsten.

Pas toen er een vierde baantje bij kwam en bijna tegelijkertijd een verhuizing, werd het heel veel. Zeven dagen per week werken, veertig kilometer per dag fietsen en tussendoor nog gewoon een leven leiden lukt me niet. Ik heb in de afgelopen weken alle uitnodigingen voor feestjes af moeten slaan, mijn studie stil moeten leggen en twee dagen ziek moeten melden.

En waarom?

Ik ben het thuiszitten beu. Meer dan beu. Zeker in die flat in Prinsenbeek met twintig mensen op een kluitje. Twintig mensen die ‘niks met elkaar hebben’, die elkaar vooral lastig vinden omdat iedereen te dicht in de lebensraum van alle anderen zit. Als ik het zo lees noem ik het vluchtgedrag en niet zomaar hard werken.

En toch: Ik geniet ervan. Werken is leuk, als het tenminste leuk werk is. Ik zou het best altijd willen doen en dan voor geld en af en toe een beetje tijd om dat geld leuk te besteden, aan een vakantie bijvoorbeeld.

Nog tien dagen en dan ga ik naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis doen ze nog iets aan mijn lijf en dan is dat klaar; dan ben ik af. Als ik af ben ben ik klaar. Klaar voor een nieuw iets. Misschien wel een nieuwe baan?

Dan zal ik wel met één of twee of drie of vier vrijwilligersbanen moeten stoppen.

Er zijn tenslotte grenzen.

Vibes

De titel komt soms zomaar in me op en dan moet ik daaruit een lijn zien te trekken waarlangs ik mijn verhaaltje zal vertellen.

Vandaag kwam ik op ‘Vibes’ omdat ik nu nogal gefrustreerd ben door de moderne digitale rommel. De dingen werken niet zoals ik inmiddels gewend ben, dat hoort bij de ruis van een verhuizing, denk ik. Natuurlijk heb ik met van alles rekening gehouden rondom de verhuizing, maar niet met de digitale snelweg die nu ernstig onderbroken blijkt en daardoor opeens veranderd is in een onverhard pad waar je liever niet op belandt. Hier heersen namelijk de wetten van het Behoud van Maximale Ellende. Met name internetbankieren is zojuist gesneuveld en daardoor kan ik nu niet gewoon mijn rekeningetjes betalen. Nu zal ik moeten gaan bellen met de één, langsgaan bij de ander en vooral niet boos worden of gefrustreerd op gewoon in een rothumeur belanden door zoiets stoms als de moderne digitale wereld die nog minder is dan een kaartenhuis, een geloof of zelfs bijgeloof.

Eigenlijk is internet en wat er aan vastzit helemaal niks. Het is het al helemaal niet waard om je leven door te laten bepalen. (dat zeg ik nu tegen mezelf en het helpt. Ik voel me alweer wat beter)

Dus daar wil ik mijn ‘bad vibe’ loslaten, want mijn leven zit vol met goede vibes. Zoveel dat ik het nauwelijks vol kan houden: Een stuk of veel vrijwilligersbanen, net in een ander huisje getrokken en daardoor heb ik deze maand iedere dag een prachtige fietstocht gehad.

Mijn huisdier voelt zich ook heel erg thuis in ons nieuwe huisje, geloof ik. Ze is op de eerste dag al heel lang buiten wezen spelen en kwam weer heel braaf en tevreden terug naar ons nieuwe huisje alsof ze haar hele kattenleven al op ons nieuwe adres woont.

En natuurlijk mijn werk. Ik geniet ervan. Ik zie hele mooie dingen en ik ontmoet allerlei mensen. Het zijn allemaal verhalen die zich aanbieden en die ik met plezier lees. Ik begin ook steeds meer plezier te beleven aan het verhaal van mijn eigen leven. Misschien word ik nu eindelijk volwassen?

Het heeft hoe dan ook een goede vibe, dat gekke leven van mij en eigenlijk is het niet erg om daar soms een ‘bad vibe’ zoals een haperend internet doorheen te laten walsen, want het zijn begrippen als ‘dynamiek’ en ‘contrast’ die heel veel bijdragen aan de schoonheid van de kunst, de muziek en alles waar ik zo ontzettend van geniet.

Cheers!!