My Ever Changing Moods

Of waarin muziek soms goed van pas komt als je het even niet weet

En dan heb ik het natuurlijk alleen maar over de titel.
Hoewel, misschien kan ik er wel wat dieper op in gaan.....
Gisteren heb ik even door mijn mailbox zitten bladeren, ongeveer tot anderhalf jaar geleden.
Ik werd er even heel erg stil van. In mijn mailbox zit een verhaal, geen lollig verhaal, ook geen vrolijk verhaal.
Eigenlijk zag ik dat gisteren pas.

Eerst was ik eigenlijk geschrokken en verdrietig en nu denk ik: "Als het niet mijn eigen geschiedenis zou zijn, zou ik best veel respect voor deze persoon hebben."
Het is geen verhaal voor een blog. Misschien voor een e-book of gewoon een boek. (wat heb ik toch met boeken?) Of zou het iets zijn voor een weekend samen met mensen die er benieuwd naar zijn...

Daarom laat ik het nu maar even in mijn mailbox. Cirkels zijn rond en het leven is een spiraal, dus als je de boel niet al te ruim bekijkt, kom je vroeger of later toch weer ergens waar je al eens geweest bent.
Kunst is om je niet in een cirkel te laten vangen. De spiraal gaat op of hij gaat neer en ik denk dat je daar zelf echt invloed op hebt.

Mijn spiraal gaat op, ook al lijkt het soms het soms heel erg van niet. Vandaar de wisselende stemmingen.

Blij ben ik als ik een dag begin of eindig. Gewoon blij om te bestaan, blij om mezelf te zijn, blij met mezelf.
Blij ook als iemand me belt, mailt, bezoekt die me lief is. Vanavond nog iemand te eten gehad die ik heimelijk had verwacht, maar niet op gerekend.
Blij ook met wat ik zelf maak of kan maken, met wat ik zelf doe en even vaak blij om dingen die ik niet doe.

Sjachrijnig word ik vooral van dingen die oncomfortabel zijn: Mijn douche die steeds te heet of te koud is
Ik was gisteren erg sjachrijnig omdat mijn internet en telefoon een groot deel van de dag niet werkten, en dat al voor de derde keer in een paar weken. Lawaaiende buren kunnen me ook erg goed uit mijn humeur brengen, want de rust in en om mijn huis zijn me inmiddels erg dierbaar.

Verdrietig kan ik worden van gewoon erg moe zijn. Het laatste halfjaar heb ik vaak gehuild om dingen die al lang gebeurd zijn maar waar ik op het moment zelf niet bij stil kon staan. Verdrietig om mijn eigen angsten en twijfels. Enorm verdrietig door onmacht. Soms gewoon verdrietig om het verdriet zelf. Hoe wonderlijk is het om soms van verdriet te mogen genieten Verdriet kan erg machtig zijn.

Misschien zou ik best eens wat vaker boos mogen zijn. Maar ik weet niet goed op wie of waarom.
Boos is me trouwens nooit erg goed bevallen. Boos grenst al te dicht aan kwaad in mijn beleving.

Bang ben ik weleens, maar ik weet niet goed waarvan. Misschien wel van mijn eigen boosheid, bedenk ik me nu plotseling. Bang van dingen die ik niet ken. Bang van mijn eigen onkunde?
Soms ben ik bang om iets te verliezen wat ik niet heb, bang dat hoop omslaat in wanhoop.

Maar meestal ben ik blij, vooral blij omdat ik blij kan zijn.

En blij met mijn bedje.

Welterusten XX

Toch nog even

Eigenlijk had ik vandaag weer niet willen bloggen, maar dan heb ik opeens zo heel lang niks gemeld, dus voor de statistieken lijkt het me wel fijn om toch maar weer eens wat neer te klodderen.
Eigenaardig eigenlijk, dat je als mens eigenlijk alles van en over jezelf weet, maar dat het toch kan gebeuren dat je een hoop niet wil weten, niet lijkt te kunnen weten. En hoe hard is het werk om dat weten te herstellen.

Hard genoeg om er echt en oprecht erg moe van te zijn .......

Ik denk dus niet dat dit blogje vandaag een goeie plek is om mijn hart te luchten; HArt is te zwaar en blogje te licht.

Past niet....

Tot Ziens XX

Op tijd

Vandaag ben ik wat vroeger met mijn blogje. Het is nu kwart over acht.
Vanmiddag was het zondag, net als vanmorgen overigens.
Lekker uit fietsen geweest, een favoriete route: Naar Pannehoef....
Dit weer, zo een kalme septemberdag met een draaglijke temperatuur, hooi op het land, is echt mijn weer.
Zou het echt zo zijn dat de tijd rond je geboortedag het meest magisch aanvoelt? Voor mij wel.

Behalve genieten van deze dag en de heerlijke omgeving, heb ik ook nog eens van alles overdacht. Ik voelde ook even heel erg het gemis van een maatje, een kameraad. Iemand die het fijn vindt om bij me te zijn en omgekeerd. Iemand met wie ik dit soort dagen, stemmingen, kan delen.
Komt vast nog wel. Eerst mag ik nog leren hoe groot en sterk ik werkelijk ben. Dat heeft zeker ook zijn schoonheid.
Ik heb ook nog overdacht hoe wonderlijk het eigenlijk is dat ik best een grote familie heb, maar dat ik daar plat gezegd, niks aan heb. Mijn verjaardag vorig jaar was misschien wel het meest droevig soort feestdag wat een mens zichzelf ook maar kan gunnen. Noem het: Een dag die ik beleefd heb in de overtreffende trap van eenzaamheid. Ik heb er laatst nog aan gedacht wat een prachtig iets het had kunnen zijn als er op die dag pardoes een broer of zus voor mijn neus had gestaan.....

Ik zit weer helemaal te snotteren als ik eraan denk. Dus nu maar ander onderwerp?
Nou ja, nog even over Moeder. Ik mis een Moeder. Zo iemand die er gewoon is. Iemand die met je meeleeft. Ze hoeft niet alles te begrijpen of te doorzien, zolang ze ook maar niet doet alsof. Liever dat ze doet alsof ze het niet helemaal begrijpt zodat ze nog wat meer vragen stelt en wat minder 'aanwijzingen' geeft.
Ik wil best contact met mijn moeder, maar als ik steeds weer signalen krijg dat ze me niet eens ziet, totaal geen belang stelt in mijn doen en laten, haar eigen minderwaardigheidsgevoelens op mij projecteert, haak ik liever af. Ik ben meer dan vaak genoeg opmijn ziel getrapt. Laat me minstens even de tijd om van de blauwe plekken te bekomen...

Ook nog nagedacht over een opleiding. Ik kan maar één mogelijkheid bedenken die ik ook echt wil doen. Al het andere is misschien wel interessant of 'leuk', maar ik zie daar mezelf niet in terug. Ik kan dat geen deel van mij maken, net zo min als electrici-weettik'ut. Ik heb ook geen zin om ooit nog op mijn tenen te gaan lopen om mezelf waar te moeten maken. Als mijn ziel roept dat dit het is, en dat al meer dan twintig jaar doet, ben ik toch aan mezelf verschuldigd om het in elk geval serieus te proberen?

Groot verschil met toen is, dat ik het helemaal voor mezelf doe. Niet om aan een botte moeder of ongeïnteresseerde hufter te tonen dat ik wél wat kan.
Die studie ligt nu voor me als een Grote Reis. Daaraan beginnen betekent de weg naar iets nieuws, ik zou bijna zeggen: Naar een andere Ik, maar daar was ik al mee bezig, dacht ik. Toch voelt het wel zo. Het is niet alleen iets nieuws aanvatten, het is ook allerlei oude rommel definitief loslaten. Vanaf dan zal niemand het nog in zijn hoofd halen, te geloven dat ik bij nacht en ontij in stinkend, nat beton zal kunnen gedijen, om maar eens wat te noemen.

Het is zeker niet dat ik het met die reden doe, al is dat natuurlijk wel een hele fijne bijkomstigheid.
Tot die tijd ben ik erg trots op mijn eieren: Gebakken, geklutst, omelet. Het is voor mezelf elke week weer een hele (lekkere) verrassing wat er op zondag bij de lunch op tafel staat. Vandaag had ik een prachtige kaasomelet. Ik bof maar met een kok als mij.

Lekker pûh.

Houdt dit me wakker?

Al ruim een maand schrijf ik bijna elke avond trouw een blogje. De keren dat ik totnutoe heb over geslagen, was ik echt te moe om de computer zelfs nog aan te zetten. Op andere dagen was bloggen het laatste wat ik deed voordat ik me klaar ging maken voor de nacht.
Nou ben ik niet zo'n snelle schrijver, dus ik ben gerust meer dan een uur bezig met mijn verhaaltje. Een uur later naar bed omdat ..
Ja. Soms weet ik dat dus niet eens. Ik heb nog steeds niks teruggelezen, dus het is niet voor mezelf. Ik heb nog steeds maar één volger en ik denk niet dat die ene persoon me werkelijk elke dag leest, want die ene mens heeft ook een leven, een behoorlijk druk leven, zelfs. Ik kan het die volger ook goed vergeven dat die er niet elke dag is.

Nou hoop ik nog steeds dat dit blog eerdaags tot grote gevolgen leidt. Ik weet niet of dat een voorgevoel of een dagdroom is, maar statistisch gezien bestaat die kans altijd, dus ik ga stug door.
er zijn nog wel een stuk of veel andere redenen op te hoesten om door te gaan met mijn blogje, hoor.
Ik ga ze niet allemaal bedenken en oplepelen. Is meer iets voor een keer bij de borrel, lijkt me.

Vandaag was overigens een hele mooie dag. Ik hoop dat de komende weken ongeveer zo blijven. Ik heb lekker in mijn voortuintje lopen klooien. Blijkbaar was dat best interessant om te zien, want twee van die standaard plattelandsjongeren in een witte volkswagen hebben wel drie minuten midden op de kruising voor mijn huis stilgestaan om me tijdens het werk te bewonderen. Ik hoop echt niet dat ik sjans had met ze. Ik vind dat soort mannetjes namelijk griezels.
Welke gezonde hollandse knul rijdt er nou in een witte volkswagen. Wit is toch het nieuwe rose... ?

Enfin, ik vond het lekker om op een dag als deze in de tuin te werken. Misschien wordt tuinieren ooit nog wel een hobby van me. Het is in elk geval niet zo eng om te doen als ik eerst dacht..

Morgen onkruid wieden, dan maar?

Slaap, kindje SLAPEN!!!!!! noggesantoe!

Vandaag ben ik niet op mijn best. De bovenbuurman had bezoek. Niks mis mee, maar als het bezoek om 01:00u binnen komt daveren en met deuren blijft knallen, hard schreeuwen en nog zo wat, tot 03:00u, is de nacht wel enigszins gebroken.
Ik heb ongeveer een uur geslapen; van 12 tot 1 en ik kon daarna de slaap niet meer vatten. Buurman lief heeft nog een hartig gesprek met mij tegoed. Vandaag nog even niet. Ik bewaar zoiets liever voor een moment dat ik lekker gemeen kan zijn en in elk geval niet voor een dag als deze, waarop je me op kan dweilen....

Voordeel was wel dat ik al voor de lunch helemaal klaar was met m'n vrijdagtaken. Was gedaan, hutje grondig gestofzuigd, bed verschoond. Zelfs heel uitgebreid mijn stemoefeningetjes gedaan. Die begin ik nu eindelijk leuk te vinden en de 300 Hertz komt al in zicht, ik haalde vanmorgen 270!

Vanmiddag was ik echt gesloopt. Er begon nog een andere buurman k*t doffe-dreun muziek te draaien (zijn manier om te laten merken dat 'ie een slechte nacht heeft gehad), dus toen ben ik maar even het huis uit gevlucht.
Zomaar gaan fietsen. Leuke oorhangers gekocht en een 'precies wat ik zocht' pannetje bij de HEMA.
Nog energie gevonden om te koken en na het eten als een blok in slaap gevallen in mijn stoel. Nou ben ik wel op, zelfs de gitaar kon me niet boeien, gewoon even vingeroefeningetjes afgeraffeld en nu Bloggen. Ik weet niks mees, nou nee: Weet nog een boel, maar kan niks meer.Ik drink nog een bakkie thee en dan naar bed.

LameSlaaaaaapeuh !!!!

Bijgewerkt

Hè, hè. De to do-lijst is leeg. Wonderlijk gevoel. Kan ik nu eindelijk op vakantie? Dat heb ik wel verdiend, vind ik. Dan kan ik daarna weer een nieuwe lijst maken. Ik weet al een paar dingen die erop komen te staan, hoor.
Maak je geen zorgen, ik ga niet in een gat vallen. Nou ik dat schrijf, bedenk ik me dat de lijst niet echt leeg is. Zolang je leeft komt er steeds weer iets anders op je weg, al is het iets routinematigs als ademen.

Wel jammer dat het me niet gelukt is om met alles klaar te zijn voor middernacht. Heeft niks te maken met deadlines of vervaldata. Ik wil mezelf graag op tijd in bed zien liggen. Hoort ook bij de nieuwe to do lijst.
dus nu maar vlug een blog-entry afraffelen en dan wassen en naar bed!

Dus vandaag nix zinnigs, gewoon mijn vaste aantal leestekens uitpoepen en dan wegwezen. Heeft er al iemand gemerkt dat ik een quotum heb aan leestekens?
Mooi!

Ik had eerder op de avond een stukje inzicht over mezelf. Ik ben bang dat ik een PR-probleem heb, maar ik heb bijna tegelijkertijd ontdekt dat het probleem niet is wat ik vrees. Cryptisch, niet?
Ik dacht namelijk dat ik mezelf niet voldoende helder zou kunnen leren presenteren, maar ik denk nu dat het vooral tijd gaat kosten. De angst dat ik het niet of niet genoeg zal kunnen is niet nodig.

Mijn PR probleem is, dat ik te weinig aandacht heb voor mensen die nu hun ogen niet geloven.
Sommigen hadden allang geaccepteerd dat er van alles met me gaande is, maar als het al moeilijk te doorgronden is voor mij, de one and only ervaringsdeskundige, heeft de geïnteresseerde mee-lever nog een paar treetjes extra te beklimmen.

Denk er maar eens over na: Het verschil tussen de begrippen of ik iets ga doen, of iets ga zijn.
Het eerste klinkt nog bepaald maakbaar, dat heeft nog een marge.
Dat tweede is zodra je dat behandelt alsof het iets is wat je kunt maken erg onwerkelijk.

Wat ik was verdwijnt en wat ik ga zijn is daar geen vanzelfsprekend vervolg op.
En dat verdwijnen is niet zoiets als 'zomaar ophouden', het is een versterven.

En daar blijft het bij voor nu. Ik zal hier nog vaak over na gaan denken, maar nu moet ik slapen.
Dat gaat voorlopig niet veranderend, anders worden.

...  Slapie-doen!!!!

Beter één internetverbinding in de lucht...

dan een heleboel glasvezel onder de grond.

De afgelopen dagen waren erg fijn en op het laatst een beetje verprutst door de firma internetvoorziening.
Eigenlijk is dat genoeg gezegd, maar ik ga ze morgen nog wel bellen om te vragen of het ook anders kan.
Gewoon aan laten bijvoorbeeld?

Magoed, er zijn betere dingen in het leven. Het gevoel dat het ooit nog zo ver kan komen dat men me aan de foon netjes 'mevrouw' noemt, bijvoorbeeld. Ik trof vandaag nog een Aardig Iemand die dat zonder problemen deed. Wat een wondeschone ervaring. In de jaren dat ik nog deed of ik een man was, had ik niet kunnen vermoeden dat dit soort kleine verbale attenties misschien wel de uiltieme toetssteen zijn waaraan je meet waar het verschil man-vrouw  zich (in) laat vinden. Ik heb ooit de volgende definitie gehoord:

De man heeft en de vrouw is.

Soms voel ik precies wat het betekent en andere keren vraag ik me verwonderd af of het echt zo simpel kan zijn.

Ach, en nu schiet me weer te binnen dat internet niet het enige was waar ik de afgelopen dagen wat probleempjes mee had. De overgang sloeg ook nog toe. Ik had gehoopt dat m'n lijf na bijna negen maanden toch zo langzamerhand wel vrede zou hebben met de veranderde hormoonhuishouding. Het lijkt erop dat het nu pas gaat beginnen..... Hoera! Ik ben een meisje!

Ik zou er heel erg over kunnen gaan klagen, maar eerlijk gezegd ervaar ik het allemaal als een wonderlijke reis. Soms zit het hartstikke mee en andere keren niet zo. Dan kan ik me nog meer opvreten over zo'n internetgeval wat kuren heeft, dan mijn lijf wat opeens een feestje bouwt. Het één hoort zoiets namelijk helemaal niet te doen en het ander doet juist wat het moet; noem het leven.

Ik denk dat er een boel vrouwen van mijn leeftijd hier heel anders over denken. Ik kan dat (sinds kort) ook begrijpen, maar voor mij is het nieuw en het is onderdeel van alles wat erbij komt kijken.

Leuk he, dat ik helemaal blij wordt als ik me hondsberoerd voel. Dat ik blij ben dat ik leef wanneer de ene opvlieger na de andere door mijn lijf sjeest....?

Maar ik ben vooral heel blij omdat ik blij ben. Ik ben blij omdat ik allerlei interessante eigenschappen in mezelf (terug)vind. Ik ben blij dat ik nu eindelijk volwassen durf te worden. Ik ben blij dat ik gewoon heel hard kan huilen als ik weer eens tegen een muur op bots, dat ik oplossingen kan bedenken en dat ik mezelf aan weet te moedigen om dingen te doen die ik nooit dacht te kunnen.

Ik vind het heerlijk om mijn eigen Moeder te zijn, mezelf sterk te voelen, me nergens voor te schamen, vals te zingen, zomaar mensen aan te spreken.
Later als ik dit terug zie, klinkt het misschien heel klein of juist heel groot en alleen al met die gedacht weet ik mezelf nu alvast te ontroeren.

Ik doe mijn best om niet te denken aan later, aan de toekomst, aan misschien maar ik leef er helemaal voor.Ik streef nergens naar maar ik weet precies wat ik ga doen. Het heeft geen richting, geen plek, geen tijd en toch is het dat allemaal. Het is als mijn spiegelbeeld: Precies wat het moet zijn en toch zo ontzettend anders dan wat ik ken.

Verder heb ik hele wonderlijke muziek ontdekt, of beter gezegd: Gevonden. Stukken die gecomponeerd zijn door Arvo Pärt. Ik ken ze nog maar zo kort, dat ik er nog niks van vind, maar ik hoor het graag. Stilletjes zitten met de ogen dicht, of juist niet, en vooral verbaasd zijn.
Heerlijk.

En ik zie allemaal mensen die ik al kende en die opnieuw bij me aansluiten. Ben ik voor hun hetzelfde of zijn zij anders geworden? Spannend. Onzeker ook, of ik deze ik kan zijn of dat ik toch nog die ik bovenhaal.
Waarom zou ik dat doen?
Om hen niet onwennig te laten zijn of omdat ik mezelf nog liever een beetje spaar?

Soms voelt het nog zo ijl, zo kwetsbaar maar heerlijk helder licht om te zijn-zonder-meer. Hoe broos kan het geloof in jezelf soms nog zijn als je nieuw bent?

Vandaag heb ik geen verhaal, of misschien juist wel. Misschien schrijf ik hier wel de woorden die anders tussen de regels verdwijnen.

Zou het niet altijd zo zijn:

De zinnen tussen de regels is het verhaal