Worstelen

Volgens mij zijn er eigenlijk maar heel weinig mensen die veel van mij weten. Ik ben best een gesloten karakter, is mij vaak gezegd.
En ik weet inmiddels dat mijn karakter me op dit punt soms heel erg tegenwerkt.
Maar hoe moeilijk is het om dat te veranderen als je al heel jong geleerd hebt dat de enige manier om te overleven is, dat je beter niemand vertrouwt.
Als kind werkte dat niet slecht, maar nu, als 'groot mens' is dat niet meer nodig. Nee, dat is niet goed gezegd.
Nu hoeft dat niet meer nodig te zijn. Nu ben ik groot en sterk. Ik heb toch wel bewezen dat ik tegen een stootje kan.
Maar ik ben nog steeds bang. Bang voor mensen, bang omdat ze me kunnen kwetsen - vreselijk kunnen kwetsen en eigenlijk ben ik vooral bang voor mijn eigen weerloosheid als het erop aankomt.
Dat is namelijk wat ik als kind geleerd heb: In elkaar duiken en wachten tot het over is. Vooral niet huilen, vooral niet laten merken dat je gekwetst bent, want als je huilt, krijg je nog meer klappen.......

Ik ben niet boos op degene die me dat geleerd heeft. Ik kan die persoon ook niet haten, net zomin als ik die persoon lief kan hebben. Ik ben er alleen maar bang voor.
Niet meer,
maar óók niet minder.

Nu wil ik afleren om bang te zijn. Sterk genoeg leren zijn om erom te lachten als het monster uit mijn jeugd weer tegen me gromt. Maar dat lukt nog niet.
Vorige week zat het weer eens tegen en ik kon mezelf nauwelijks genoeg in de hand houden om een uitweg, een oplossing te zoeken. Slapeloze nachten, dikke migraine en het spookbeeld dat ik mijn waardigheid weer kwijt was hadden me in hun monsterlijke greep.
Niemand hoeft me meer te slaan, ik ben prima in staat mezelf pijn te doen, want ik kan immers goed leren.

Nu ben ik weer uit dat dal. Ik slaap weer als een roosje (en wat geniet ik daarvan) mijn hoofd doet nergens pijn en ik ben hard bezig de boel op te lossen.
Maar ik ben toch wel geschrokken.
Geschrokken van mijn reactie op die situatie. Ik was opeens niet meer groot en sterk en al helemaal niet dapper.

Zal ik me ooit kunnen herinneren wat er gebeurd is in mijn prille jeugd? Zal ik ooit voor me zien wat mij zo bang heeft gemaakt?
Is het nodig dat ik dat monster opnieuw tegenkom, ermee vecht om ervan te winnen en zodoende niet meer gevangen te worden door mijn angst.

Of kan het op een andere manier?

Hoe dan ook, ik wil er vanaf. Dit is te moeilijk. Te zwaar voor mij. Ik wil verder met mijn leven. Ik wil open en eerlijk kunnen zijn. Ik hoef niet zo nodig 'aardig' meer gevonden te worden, want dat is alleen maar mijn manier om temidden van andere mensen te overleven. Ik wil niet alleen maar overleven.

Ik wil LEVEN!

Goegel

Wat weet internet van me? Dat vraag ik me weleens af. Dus vanavond heb ik mezelf nog maar eens 'gegoegelt'.
Je weet immers maar nooit.
Ik weet nu alvast dat ik niet de enige ben die naar de heerlijke, melodieuze naam: "Carine de Graaf" luistert. Dat vind ik dus niet erg, nee. Ik vind het eigenlijk wel prettig om een stuk of wat naamgenotes te hebben. Lekker knus, lekker niet alleen. Hah!

Maar ik ben op internet te vinden. Dit blogje kwam minstens vier keer bovendrijven binnen pakweg 25 hits, dus als ik beroemd word, heb ik hier opeens een hele smak volgers (hallo lieverds! Ik ook van jullie, hoor!)
Maar dat weet ik, ik doe mijn best om niet al te schokkende dingen te roepen op mijn blogje. Ook dingen waarmee ik mezelf misschien weleens ooit zou kunnen beschadigen probeer ik voor me te houden. En voor mensen die me ooit zouden willen raken via mijn dierbaren: Bespaar je de moeite want iedereen haat me. De mensen die van me houden nog het meest en mijn huisdieren zijn allang een keer gekidnapt, vermoord, verongelukt en vervolgens weggelopen. Daarom heb ik helemaal geen geld meer. Punt!

Maar er zijn andere dingen. Misschien heb ik ooit weleens ergens op zo'n forum een vraag gesteld die iets van doen heeft met mijn stoelgang. Een vraag die zou kunnen verwijzen naar iets waar ik me halfdood voor schaam.
Stel dat iemand dat vindt en de openlijk de wereld instuurt: "Hé, moet je nou es luisteren wat ik van dat wijf van de Graaf weet!"
Of die keer dat ik heel erg in geestesnood zat en ergens op een besloten webstek voor lotgenoten iemand in een vlaag van geesteszwakte pijnlijk beledigd heb en die iemand die beledigd is blijkt Prinses Maxima te zijn.
Krijg ik straks de BVD of RVD of GVD op de stoep. Paparazzi erachteraan, mijn schattige snoetje breeduit in alle bladen. Krijg ik ook nog een interview door Albert Verlinde......

Het idee!!!!

Jasses. Ik heb al zo vreselijk veel lettertjes het wereldwijde web opgestuurd, dat het allang geen zin meer heeft mijn internet abo op te zeggen. Grote Broer heeft me allang gezien, dat kan niet anders.
Blijft toch de vraag of ik gevaarlijk, vermakelijk of buitengewoon interessant gevonden wordt.
En door wie natuurlijk.

Aan de andere kant maakt het niet uit. Kijk maar eens hoeveel mensen er gebiologeerd zitten toe te kijken hoe een boer een vrouw aan de haak probeert te slaan. Er is vast nog wel meer van die onzin waar ik niet eens iets van afweet, want ik heb geen televisie en ik ken niet heel veel mensen die de tijd (en zichzelf) doden met ernaar kijken.
Misschien wordt ik daar om ontdekt: 'Vrouw van bijna 50 die leeft zonder televisie, maar ze eet wel elke dag.
Kent zij misschien het geheim van de eeuwige jeugd???

Kreunn....

Dat vind ik dus helemaal vreselijke programma's: Gewone mensen die tòch anders zijn te kijk zetten. Is daar televisie voor bedoeld? Wat mij betreft niet.
Ik hou het wel bij internet, dan heb ik nog een beetje het idee dat ik zelf kan bepalen wat de wereld over mij weet. Als verder iedereen zijn mond houdt, tenminste.

Kletstantes. Dat hou je toch.

Let's talk about... Music

Ik geloof dat ik heel mijn leven wel 'iets' gehad heb met muziek. Raar eigenlijk dat ik nooit een instrument heb leren bespelen. Misschien komt dat door mijn nogal platte opvoeding. Mijn vader was nogal geneigd om, wat tegenwoordig 'BN-ers' heet, te bestempelen als: "allemaal oplichters".
Bij mij leefde als kind al een soort klassenbewustzijn waardoor ik meende dat een eenvoudig, weinig ontwikkeld kind als ik, niet thuishoorde in de klasse van mensen die ontwikkeld en intelligent genoeg was om muziek te kunnen beoefenen.

Maar het luisteren ernaar vond ik een belevenis. Vooral de muziek die ik kon beluisteren met mijn hart was, en is nog steeds, een gebeurtenis voor me, haast belangrijker dan het leven zelf.
Toen 'Lady Madonna' van The Beatles een hit was, viel ik helemaal stil zodra het op de radio was. De wonderlijke klanken die erin zaten die ik toen nog niet eens kon plaatsen, in de zin van soorten instrumenten, maar die ik elke keer als het nummer speelde begroette als goede vrienden. De zangstem die klonk alsof 'ie uit een blikje kwam, de vervormde gitaar die vrijwel zonder dynamiek rondjes leek te draaien in een veel te kleine draaimolen. Het 'glijbaantje' waarlangs het zinnetje: "See how they run.." terechtkwam aan de voeten van het toonladdertje waarmee de gitaar het liedje weer aanslingerde en natuurlijk de solo, getrompetterd door een koortje. Ik vond het toen boven-wonderlijk en nu nog steeds geniaal, zoals zoveel werk van The Beatles.

Maar er is natuurlijk veel meer dan dat. Ik kan eindeloos veel momenten opnoemen die ik beleefd heb als een droom. Momenten waarop de tijd stilstond en ik van niks anders meer wist dan de muziek van dat moment. En het zijn veel verschillende. De film 'Paris, Texas' die ik ging zien in de bioscoop maar die totaal aan me voorbijging omdat de muziek van Ry Cooder mij een veel indrukwekkender verhaal vertelde dan wat er te zien was op het witte doek. En natuurlijk Koyaanisquatsi waar de minmal music van Philip Glass voor uitgevonden leek.

Later ben ik zelf toch in de muziek terecht  gekomen. Ik heb veel optredens beleefd die ik me absoluut niet meer kan herinneren, maar zijn er ook waarbij ik me uitverkoren voelde omdat ik zo'n geweldig, krachtig moment van binnenuit mocht meebeleven. Sommige levensgroot, waarbij bijna een miljoen mensen betoverd waren door vier heel gewone stervelingen die toevallig op het goede moment in die bijzondere stemming waren waarin mensen zichzelf ontstijgen. Ook klein. Een sfeerloos zaaltje met een wankel podiumpje in een hoek met een handvol mensen eromheen die zich de onuitgesproken liefde lieten verklaren door de troubadour die er zijn voorstelling gaf.

Mijn liefde voor muziek heeft zich geuit in dwepen met kostbare geluidsapparatuur. In de loop van de tijd heb ik een aantal toestellen gevonden die ik kon betalen en waar ik uiteindelijk zeer tevreden mee ben. Het gaat niet om peperdure spullen, wel om merken die te goed zijn voor de electronicagigant op de meubelboulevard.
Ik geniet van mijn geluid, ik hou ervan. Ik heb nooit de indruk dat het onnatuurlijk klinkt. Er is niks waar ik me aan erger in de 'sound', zelfs niet al die eigenlijk best wel slechte opnames die in de loop van de tijd zijn gemaakt door hele grote platenlabels. Ik hoor de muziek en ik durf te stellen dat ik de muziek meestal hoor zoals de maker die bedoeld heeft.

Het mag ook gerust stil zijn, zoals gisteren de hele dag en nu weer. Dan luister ik naar de ruimte tussen de noten om te horen waar het uiteindelijk vooral om gaat.
Nee ik verklap het niet, maar als je het een beetje wil begrijpen zou je samen met me naar 'Spiegel im Spiegel'  van Arvo Pärt moeten luisteren in een uitvoering zoals hij het geschreven heeft: Piano en viool.

En de luisteraar.


Dan heb je vanzelf geen tijd meer..

Wensdromen...

Wensdromen, het woord klinkt een beetje dubbelop. Eigenlijk verkeerd gekozen misschien?
Nouja, het zij zo. Ik bedoel eigenlijk, dat ik vandaag een beetje wil mijmeren over doelen die ik mezelf nu, op dit moment in mijn leven stel. Sommige van die doelen zijn misschien erg hoog gegrepen, andere heb ik misschien allang bereikt zonder dat ik er erg in heb. Het kan allemaal.

Ik zou domweg een lijstje op kunnen proberen te dreunen, maar ben ik dan wel eerlijk? Heb ik vastomlijnde doelen? De laatste tijd ben ik steeds meer gaan denken in een richting, een weg die ik wil volgen en al doende de verrassingen die daar te vinden zijn te ontdekken en in mijn leven te passen.

Er is steeds minder "Ik zou willen" en steeds meer "Hoe pak ik dat aan".
Op dit moment vind ik vooral belangrijk dat ik wat meer financiele ruimte krijg. Want het is eigenlijk helemaal niet leuk zoals de toestand de laatste jaren is. Bij elke meevaller duikt weer een bijna even grote tegenvaller op. Ik kan nooit eens lekker loos gaan, niet een keer een fijne avond uit met mijn dierbaren, niet op bezoek bij vrienden die allemaal verderop wonen, want steeds als ik denk dat ik het geld daarvoor eindelijk kan missen, valt er weer een dikke rekening op de mat waardoor al mijn moeizaam gespaarde centjes in één klap verdwijnen. Mijn nieuwe gitaar komt maar steeds niet om dezelfde reden en die ik wilde kopen was eigenlijk helemaal geen dure. Voordeel is dat ik nu weer mooie nagels kan kweken, want ik hoef ze niet kort te houden vanwege gitaarspelen.

Gaande de weg naar meer geld, hoop ik vaker onder de mensen te komen. Het is de laatste tijd vreselijk om ergens heen te gaan in die vervloekte kou. Ik kan er echt niet tegen. Als ik op en neer fiets naar de stad ben ik letterlijk ziek zodra ik weer thuis ben. Met de bus naar de stad is niet echt een optie: te duur...

Als ik dan toch meer geld wil, ga ik meteen nog wat verder.
Dan maak ik een afspraak met een  kundig plastisch chirurg om de mannelijkheid uit mijn gezicht te laten halen. Ik weet niet hoeveel werk dat is en wat het gaat kosten, maar het is niet iets wat direct moet gebeuren.
Ik wil eerst nog zover zijn dat ik mijn eigen snoet kan relativeren, dat ik me geen dingen in het hoofd haal of aan laat praten. Dat kost tijd en die heb ik nog wel, want ik heb nog geen geld.

Verder zou ik het fijn vinden om groter te wonen, maar dan wel op een plek die minstens even goed is als waar ik nu woon.
Ik wil ook verdergaan met mijn therapeute, coach, trainer of welke functie ze voor me mag hebben, tot ik heel goed zonder haar kan. Naar mijn gevoel is dat nodig omdat ik bijna heel mijn leven geleefd heb alsof ik ingeblikt was. Om nu opeens te leven als een volrijp mens is heel erg wennen, te veel om in mijn eentje op te pakken.

Eigenlijk is dat alles wat ik wil: Voluit leven. Niet meer gevangen zitten tussen leugens. Het maakt niet uit of het mijn eigen leugens zijn of de onzin of gesublimeerde angsten van anderen.
Dit is mijn leven en ik wil het eindelijk zelf doen.

Niks wensdroom. Het is de naakte waarheid!

Dromen zijn? Wat eigenlijk?

Vannacht heb ik dus weer eens gedroomd. Dat overkomt me vaker, hoor. Niks mis mee, echt niet.
Meestal hoe ik er een goed gevoel aan over, weinig herinnering. Dromen zijn namelijk nogal vluchtig,
die van mij niet uitgezonderd.

De droom van vannacht is wel voor een heel groot deel blijven 'hangen'.
En nou schaam ik me rot........

Ieder mens heeft wel eens een mindere dag.
Zo'n dag dat het heel moeilijk is om vriendelijk en reëel te zijn.
Nu en dan wat ongeduldig en tegendraads, vroeger of later sluipt het er een keertje in.

Sommige mensen hebben daar bijna altijd last van. Narrige, zure types zijn dat.
Zitten altijd aan de zijlijn te kankeren op anderen, blazen elke fout op tot rampniveau...
Vinden dat zij steeds het recht hebben op de beste behandeling.
En zullen zelf de laatste zijn om een ander te helpen als het tegenzit.

Vannacht in mijn droom was ik zo iemand. Ik was helemaal niet aardig.
Eigenlijk was ik een monster, een vreselijk persoon. Ik haat mezelf bijna door deze droom.
Als ik even nergens aan denk, komt de droom weer spontaan in me op
en ik vraag me af of ik in werkelijkheid ook zo ben, al is het maar een beetje, dan........

O, hemel....

Nou eis ik niet van mezelf dat ik altijd poeslief en honingzoet ben. Kan ik niet eens.
Maar ik hoop wel dat ik eerlijk kan zijn, dat ik in elk geval zo fair ben om, als ik een probleem
niet aan wil pakken, me daar ook op geen andere manier mee te bemoeien.
En zeker niet op de wijze van mopperende zuurpruim.

Maar ik deed het toch.
In elk geval in mijn droom.

Zal ik er een schilderij van maken en die aan de muur hangen?
Zodat ik mezelf heel goed in kan prenten dat ik zo niet wil zijn.

Zucht....

Jacobus

Vanmorgen toen ik wakker werd, was ik met Jacobus.
Hij bestaat niet echt, in elk geval de Jacobus waar ik mee was bestaat niet echt.
Ik heb hem namelijk zelf bedacht. Hij bestaat al behoorlijk lang in mijn fantasie.
Toch al wel acht jaar, denk ik.
Het probleem met hem is, dat hij zo weinig substantie heeft.
Ik denk dat ik hem niet zo aardig vind.
Waarom zou je niet iemand kunnen bedenken waarmee je eigenlijk geen band hebt, toch?

Jacobus is getrouwd met T. Zij is de hoofdpersoon uit een verhaal. Door mij verzonnen natuurlijk.
Het klad van dat verhaal heb ik al acht jaar, misschien al langer geleden, opgeschreven.
Zomaar in één keer. Binnen twee weken een heel boekwerk. Maar, ik zei al: In klad.
T. Zie ik heel duidelijk voor me. Ik weet niet of ik haar zou willen zijn, of gewoon als vriendin willen hebben,
maar háár begrijp ik.
Haar man begrijp ik eigenlijk helemaal niet.
Dat is heel vreemd, want ik ben destijds dat verhaal gaan schrijven om een man als Jacobus beter te begrijpen.
Hij is geen nare man, hoor. Niet boosaardig of gemeen, bedoel ik. Hij heeft misschien wel nare trekjes.
Dat weet ik dus niet. Daar ken ik hem niet goed genoeg voor. Daarom was hij vanmorgen bij mij.
Ik moet hem beter leren kennen, niet voor mezelf, maar voor T.
Haar verhaal kan pas gaan leven als de mensen om haar heen net zo echt lijken als haar.
Dus ik had Jacobus vanmorgen bij me. Het contact verliep stroef.
Zou hij liever niet bij een andere vrouw dan T. op de rand van haar bed zitten?
Of kost het mij gewoon te veel moeite om hem aardig te vinden?
Kan ik daarom geen vlot gesprek met Jacobus voeren?

Schrijven is best moeilijk, hoor.
Je kunt niet zomaar je fantasie laten gaan, je moet ook goed weten wat je vertelt, heb ik gemerkt.
Dus Jacobus moet substantie hebben. Het moet zijn alsof ik over iemand praat die jij misschien echt kent.
De lezer hoeft niet te merken dat hij mij niet heel erg aardig lijkt, dat ikzelf hem misschien niet eens wil kennen.
Uiteindelijk gaat het om het verhaal, niet om mij. Het is het verhaal van T.
Jacobus is de man van T. Ik gun haar een man die bij haar past.
Die man hoeft niet bij mij te passen, ik ben immer T. niet.

Misschien ben ik om dat laatste wel heel blij.

.. Got me workin' on a coalmine, going down....

Eigenlijk ben ik veel te moe om te bloggen, maar wat mij betreft zijn er twee redenen om toch maar te doen.
De één is mijn -steeds vervelender lijkende- bovenbuurknul. Ik weet niet wat 'ie vanavond aan het doen is en met wie. Ik wíl het eerlijk gezegd ook niet weten, want het klinkt niet erg 'sophysticated', maar erg hinderlijk is het wel.
Verder wil ik gewoon nog even wat van me af praten of schrijven. Wat jij wil...

Vandaag was ik moe. Het soort moe wat ik in een vorig leven had na een tournee met een bandje, of na een groot, meerdaags festival ergens middenin een druk festivalseizoen. Ik heb vanavond staan huilen in de keuken omdat ik dacht dat ik geen maaltijd voor mezelf zou kunnen koken omdat ik me veel te moe voor voelde, terwijl ik heel goed wist dat goed eten enorm belangrijk is als ik er zo aan toe ben.
Maar het is gelukt hoor. Ik had een superlekkere salade met gezellige gekookte aardappeltjes erbij.

Dat zijn toch van die momenten dat ik geniet van mezelf, geniet van mijn leven.
Het is gewoon geweldig om, heel lief,  iets heerlijks voor mezelf te koken en het daarna oprecht dankbaar op te eten.
Maar ik heb niet afgewassen. Daar was ik echt te moe voor. Zelfs het kleine beetje stemoefeningen wat ik vanavond nog had willen gaan doen, werd niks. Voor die oefeningen is een stem nodig, en die deed niet bepaald mee. Ik kan wel praten, hoor. Maar om het een behoorlijke klank te geven, moeten er spieren aangespannen worden en daar is energie voor nodig.

Ik heb mezelf uiteindelijk maar getrakteerd op een concert via uitzendinggemist. De derde symphony van Görecki. Ik was wel een beetje blij dat ik er niet live bij zat in de zaal, want nou kon ik lekker ongeremd mijn tranen laten stromen. Soms ben ik wel een beetje aandoenlijk, hoor...

Maar dat is dus wat ik vandaag onder de leden had. Ik heb de laatste tijd zo driftig in mijn eigen zieltje geroerd, dat de emoties me min of meer uit hebben geput. Ik gun mezelf wel rust, hoor. Maar is het wel genoeg? Of is de 'bevalling' nog volop aan de gang?

Ja; 'Bevalling'. Waarom niet? Ik heb echt het gevoel dat er een nieuw mens ontstaat: Ik zelf, aangenaam!

Jeej... wat een grote woorden weer?
Eigenlijk wel, geloof ik. Maar dat doe ik nou eenmaal weleens. Met name als ik moe ben en als ik iets wil zeggen maar geen gepaste kleine woorden kan vinden.
Nu begin ik zo moet te worden dat ik mijn computer bijna niet eens meer kan zien.
Walkman maar mee naar bed dan. Op die manier ga ik niet naar de etter van hierboven liggen luisteren.
Slapen, dus. Morgen weer een dag. Afwas doen, telefoneren, boodschappen....

En de rest natuurlijk.

XX