Omschakelen

Mijn blog had last van winterstop, lijkt het.
Heel veel dagen niks gemeld terwijl er heel veel te melden was.
Zoveel dat ik met mijn mond vol tanden zat.

Soms kost het meer dan genoeg moeite om bij te blijven met de dingen die gebeuren.
Dingen om me heen.
Ook dingen in me.

Mentaal, geestelijk.
Psychisch.

Mijn leven is gek genoeg om het allemaal niet nog gekker te maken.
Maar het gaat goed.
Het is een waargeworden droom.
Mooi genoeg om spontaan in tranen uit te barsten.

Daar moet ik aan wennen.
Ongelukkig zijn was altijd zo gewoon.
Ik wist niet eens meer dat ik het was.

Nu is gelukkig zijn een wonder.
Heerlijk wonder.

Daar moet ik nu mee leren leven.

Nieuw leven.

Vandaar te druk,
rusteloos,
verwonderd,
verward.
...

om te bloggen.

Openheid, maar niet te koop.

Het land waarin ik woon staat bekend als Vrij, Open, Tolerant en nog meer van dat moois. Dat is niet helemaal onwaar.
Gelukkig maar.
Ik ben daar heel blij mee, maar het is niet makkelijk: Vrij zijn.

Dan wil ik er wel bij zeggen dat Vrij Zijn voor mij niet betekent: Lekker je gangetje gaan.
Voor mij betekent vrijheid dat je de kans krijgt om zelf verantwoordelijk te zijn. Je eigen prioriteiten te stellen. Je nooit te verschuilen achter iets of iemand anders.

Vrijheid neem je niet; Vrijheid krijg je.

Ik heb de Vrijheid om Carine te zijn. Die Vrijheid benut ik van harte.
Maar hoe Vrij zou ik zijn als ik probeer te doen alsof ik altijd al Carine ben geweest?
want ik ben immers geboren en opgevoed als een jongetje.

Gelukkig heb ik ook de vrijheid om daar open over te zijn. Eigenlijk kan dat ook niet anders. Volgens mij heb ik mijn uiterlijk niet echt mee. Er zullen altijd mensen zijn die zich zich op z'n minst af zullen vragen of ik een 'omgebouwde' ben vanwege mijn lengte.
Mijn verleden als meisje en vrouw bestaat niet en als je over jezelf gaat liegen val je vroeger of later door de mand.
Dus daarom heb ik bedacht dat ik gewoon open zal zijn over mijn verleden.
Mensen als Kelly van der Veer en nu ook Valentijn de Hingh hebben immers bewezen dat het gewoon kan.
Hopelijk gaat de rest van de wereld die niet transseksueel is, er steeds meer aan wennen dat de manier waarop iemand plast, niet bepalend is voor zijn of haar geslachts-identiteit.

Waarbij ik eerlijk moet zeggen dat ik allang niet meer staand plas.
Zelfs in het bos doe ik al sinds heel lang mijn plas gehurkt tussen de varens.

Ik hoef er tenslotte niet mee te koop te lopen.

Een beetje van slag

Ik ben een beetje van slag. Het is niet ernstig, hoor. Geen vreselijke ziektes of nare gebeurtenissen. Ik denk eerder het tegendeel. Er gebeuren veel dingen die ik heel graag wil laten gebeuren, maar het ontbreekt me toch nog aan voldoende energie om het allemaal te kunnen combineren met de dagelijkse gang van zaken.

Het gevolg is dat de afwas soms een paar dagen blijft staan en dat mijn hutje een beetje groezelig begint te worden omdat ik het niet zo zorgvuldig en regelmatig poets als ik zou willen en mijn blog valt weleens stil. Dat laatste doet wel wat tegenstrijdig aan, want met alles wat ik in de afgelopen paar weken heb mogen beleven heb ik uiteindelijk meer dan genoeg onderwerpen om over te kunnen vertellen.

Letterlijk te veel om op te noemen, echt waar. Ik zit nu ook weer te bedenken waarover ik nu als eerste ga vertellen. Zal ik het hebben over mijn uitje naar Amsterdam? Als ik daar nu op terugkijk lijkt het haast een droom en ik kan zelf niet eens uit leggen waarom dat zo lijkt. Heeft het ermee te maken dat ik nu, na zoveel jaren zoeken en twijfelen weer rust en duidelijkheid heb in mijn leven en dat nu blijkt dat er niets veranderd is, maar toch is alles anders.

Ik was eerst wel een beetje bang om daarheen te gaan. Alle verhalen over geweld tegen seksuele minderheden komen tenslote uit de grote steden. Bovendien had ik deze zomer ook al gemerkt dat zelfs geboren Amsterdammers naar mij staren alsof ze hun ogen niet geloven wanneer ik voorbijkom.
Maar het viel alles mee. Ook al was het donker en laat op de avond, er heeft niemand vervelend tegen me gedaan. Ook in het restaurantje waar ik heb gegeten viel ik niet op, het was hooguit een beetje ongewoon dat ik alleen was. Voor mij was dat in elk geval wel zo, want alleen uit eten was erg onwennig voor mij.

Het optreden waarvoor ik naar Amsterdam was gegaan vond ik leuk. Heel erg leuk, zelfs. Heerlijk om weer eens mee te maken, de sfeer te proeven. Het was hartstikke okee. Een leuke lokatie, fijne sfeer in het publiek, artiesten op het podium die hun vak verstaan en beheersen.
Maar het was heel erg vermoeiend voor me. Als het een optreden geweest zou zijn van een nietszeggend ' ach-wel-aardig' bandje, zou ik in de pauze al naar huis gegaan zijn, want ik zat er echt behoorlijk doorheen.

Die vermoeidheid is nog dagen blijven hangen. Daardoor is de afwas blijven staan enzovoort.
En natuurlijk past het in mijn stijl om dan niet meteen voldoende rust te nemen. Ik heb het juist nog een poos heel druk gehad, maar wel leuk.

Vandaag vier ik dat het eindelijk weer eens gelukt is om drie dagen achter elkaar de afwas te doen. Het is me vandaag eindelijk gelukt om de tuin grotendeels winterklaar te krijgen en ik zit weer eens rustig te bloggen met een kopje thee en een fijn muziekje erbij.
Als het morgen nog zo rustig is gaan de gebeurtenissen van de afgelopen weken eindelijk eens bezinken want dat moet ook nog gebeuren.

Oja: Ik ben eindelijk weer bezig met vingeroefeningen op de piano en de gitaar. Is ook heeel belangrijk!

Kweenieseksueel

Vorige week las ik dat de Paus in Rome weer allerlei nare dingen zei over Homoseksuele Mensen.
Vandaag las ik in de krant dat een hoop Joodse Leiders een verklaring hebben ondertekend waarin ze hele griezelige dingen beweren over homoseksualiteit.

Wonderlijk dat het allemaal mag, want zodra je in de kerk, moskee of synagoge durft te roepen dat niet bewezen is dat 'geloof in God' een psychische afwijking is, is de wereld te klein.
Het is zelfs zo erg dat er in de psychologie allerlei harde beweringen gedaan zijn over seksuele geaardheid, dat er heel naarstig gezocht wordt naar wetenschappelijk bewijs wat aantoont dat homoseksualiteit een normaal menselijk kenmerk is en géén ziekte of anderssoortige (kwalijke) afwijking. Maar het is een immens taboe om bijvoorbeeld te beweren dat iemand die God zelf heeft gezien, waarschijnlijk een epilepticus is en als gevolg daarvan dingen waarneemt die er helemaal niet zijn.

Even voor de duidelijkheid: Ik heb God nooit gezien, maar wel vaak zijn stem gehoord. Gelukkig was het altijd over zodra de migraine gezakt was. De misselijkheid en de brandende hoofdpijn waren nooit fijn, maar het gevoel dat er van alles in je hoofd op hol slaat, was ronduit griezelig. Ik heb er al een paar jaar nagenoeg geen last meer van. Kennelijk heb ik er goed aan gedaan mijn hart te volgen.
Het gaat me intussen veel beter, dank U!

Maar dat bewijst helemaal niet of God wel of niet bestaat.Ik heb Koningin Beatrix ook nog nooit ontmoet, maar daarvan staat wel vast dat ze bestaat, dus mijn waarneming mag geen naam hebben, geloof ik.

Wat ik ook nog steeds niet weet, heeft van alles te maken met sex. Mensen vragen wel eens aan me of ik op mannen of op vrouwen val.
Ik weet het zelf niet. Mag ik ook op niks vallen?
Ook niet op kinderen of op dieren, zelfs niet op een opblaaskrokodil.

Misschien komt het doordat ik niks van sex begrijp. Ik weet niet hoe het werkt met voor- en naspel. Wanneer begint het? Hoelang duurt het eer je mag stoppen? Moet je met elkaar trouwen als je met elkaar gevreeën hebt?
Is bij een one-night stand na het diner een ontbijt ook verplicht?

Ik heb sex altijd ervaren als één groot misverstand. Met name een misverstand tussen mij en mezelf. Het gevoel was niet slecht, maar het gedoe eromheen vond ik heel moeilijk. Het was net of ik hele andere dingen wilde dan wat er mogelijk was. Waarschijnlijk is dat nu verholpen (dankjewel, dokter!) maar ik durf het niet uit te proberen, want als het nu weer zo'n mentale knoeiboel wordt, hoe moet het dan?

Dus ik probeer het me alvast voor te stellen, want je kunt maar beter voorbereid zijn op het onverwachte, vind ik.

Dan zit er, in mijn fantasie, een hele aardige meneer op de bank. We hebben net gegeten en ik doe de afwas terwijl het koffieapparaat loopt. Hij zit daar en doet wat mannen zoal doen net na het avondeten.
Als ik klaar ben met de afwas schenk ik koffie in en ga naast hem op de bank zitten. Als de kopjes leeg zijn kruip ik tegen hem aan.
Knus!

Maar nog voordat één van ons zegt dat het bedtijd is, weet ik het niet meer. Dan lukt het me niet om nog verder te fantaseren.

Of ik loop met een hele leuke vrouw door de stad, gearmd. We hebben net samen een cappuchino gedronken en we zijn aan het shoppen. We gaan een winkel binnen en zij vindt een jurk die haar vast heel leuk staat. We gaan naar de paskamers. Zij verdwijnt achter het gordijntje, maar doet het net niet helemaal dicht. Ik stel me haar prachtige haren voor, haar slanke taille, mooie benen, volle boezem, fijne gezicht, grote ogen en ik kan alleen maar denken: "Waarom heb ik dat niet?"

Het wordt vast niks met mij. Wat betreft sex, bedoel ik dan. In ieder geval de eerstkomende maanden nog niet.
Misschien daarna, als het mooier weer wordt.
Ik ben al aan het lijnen.
En ik heb ook al een afspraak om de pukkels en vlekken in mijn gezicht te laten behandelen.
Verder ben ik niet zo met mijn uiterlijk bezig.
Nouja; niks ongewoons:
Beetje make-up,
beetje haartjes weghalen hier en daar,
Hooguit 80 euro per maand kwijjt aan mijn kapsel..

Ik hoef er niet zo nodig aantrekkelijk bij te lopen, hoor.
Ik ben immers kweenieseksueel.
Dus voor wie zou ik al die moeite doen?

Miss Twiggy and me, Part IV

Ondertussen ben ik hard op weg om zo'n muts te worden, zo'n kattenmens, zo iemand die helemaal begint te zwijmelen bij elke miauwende theemuts die ze tegenkomt.
Maar dat kan ook niet anders met zo'n lief dier als Twiggy in huis.

En dit jaar is het alleen maar beter aan het worden. Natuurlijk was er de jaarwisseling. Heel spannend, want ik had geen idee hoe mijn poesbeest zou gaan reageren op het lawaai, de lichtflitsen, de rook en de stank van het vuurwerk.
Nou viel oudjaar dit keer op een zaterdag en dat is voor mij uitslaapdag en Twiggy vindt uitslapende mensen eigenlijk niet zo leuk, maar ze is wel zo lief en vriendelijk om daar niet al te moeilijk over te doen. Zo springt ze nooit op mijn buik, alleen maar op mijn voeten. Lief toch?
Op oudjaarsdag leek ze wel in staat om rond tien uur op mijn buik te gaan jumpen. Er liep rond die tijd namelijk al een groepje jongetjes met tassen vol knallende rommel door de wijk te schuimen. Ik vraag me nog steeds af waar die aapjes dat gestolen hebben, want laten we wel wezen: Een knulletje van 12 heeft, zeker in tijden van ecomische malaise, toch geen geld om zoveel vuurwerk te kopen. Hoeveel zou dat kosten? pakweg 40 knallen per uur, 14 uur lang?
Acht van die schavuiten bij elkaar. Wat kan ik er nog van zeggen?
Voor mij aanvankelijk niet zo'n probleem want als ik eenmaal slaap word ik niet zomaar wakker, behalve bijvoorbeeld van een poes die heel benauwd miauwend onder mijn bed gaat zitten schuilen.

Ik heb haar maar zo'n beetje gelaten. Ik maakte me wel een beetje zorgen over haar medicijn, want dat komt ze gewoonlijk zelf halen als ik rond 'medicijntijd' in de keuken ben, maar nu bleef ze weg terwijl ik mijn ontbijt klaar stond te maken. Om te proberen of ik haar in haar schuilplaats zou kunnen bereiken ben ik met een stukje ham naar de slaapkamer gegaan en dat heb ik haar voor haar neusje gehouden. Ze at het dankbaar en een beetje verbaasd op alsof ze zeggen wilde: "Waar heb ik dat aan verdiend?"
Toen ik weer terug liep naar de keuken om heer pilletje in een klontje kattenvoer uit blik te verstoppen, dribbelde ze vlak achter me aan naar de keuken. Nadat ze haar pilletje had gekregen ging ik zitten met een kopje koffie en Twiggy sprong bij me op schoot waar ze me al spinnend aan ging liggen kijken alsof ze zeggen wilde dat ze mij heel, heel, heeeeeel lief vond.

De toon voor de dag was gezet. Buiten werd het toneelstuk 'Oorlog is leuk zolang je nog niet geslachtsrijp bent' geïmproviseerd door de slechtste acteurs die ik in jaren gezien heb. Ze waren echt zo slecht dat er letterlijk geen hond op de uitvoering af is gekomen en binnen speelden Twiggy en ik het woordloze spel 'Wij hebben alle tijd van de wereld tot dit jaar ten einde is'.
Buiten werden de scènes op verschillende plekken opgevoerd. Soms verder weg, zodat ik me afvroeg of het oorlogsspel was afgelopen, soms zo dichtbij dat het leek of men van plan was mijn voortuin te verwoesten.
Dan sloop Twiggy bij me weg en ze probeerde zich onzichtbaar te maken achter de wasmachine.
Steeds als het weer rustiger werd ging ik naar haar kijken. Ze was altijd kalm, niet nerveus of gestresst, maar wel voorzichtig. Ik liet haar dan aan mijn hand snuffelen en dan ging ik weer gerustgesteld naar de huiskamer met Twiggy achter me aan.
Zo ging het een keer of vijf tot in het nieuwe jaar.

Ik ben na twaalven  niet naar buiten gegaan om de buurt nieuwjaar te wensen. Ik heb gewoon voor het raam naar het vuurwerk staan kijken en toen het eindelijk stil werd op straat ben ik een warme chocolademelk voor mezelf gaan maken.
Terwijl ik daarmee bezig was kwam Twiggy uit zichzelf naar me toe. Ik heb haar een stukje ham gegeven en tegen haar gezegd dat ze zich heel goed heeft gehouden.
Daarna was er voor mij chocolademelk, mooie muziek op de radio en een slapende poes op schoot.

Ik heb heel lang zo gezeten, tot ik bijna in slaap viel.

Nu is het jaar een week oud en de sfeer tussen mijn kat en mij is nog steeds zo vredig en vol vertrouwen.
Twiggy heeft een nieuw plekje gevonden waar ze 's morgens ligt te wachten tot ik wakker word. Dat is bovenop het vouwbed wat aan het voeteneind van mijn bed staat. Als ik haar daar zie liggen zodra ik wakker word, springt ze op de grond en gaat in de slaapkamer lopen miauwen tot ik uit mijn bedje klim.
Echt schattig om zo de dag te beginnen.

Vandaag is er nog iets veranderd. Twiggy is een binnenpoes, maar de wereld daarbuiten maakt haar wel erg nieuwsgierig. Ze kan uren voor het raam zitten kijken naar van alles. Soms maakt ze aanstalten om naar buiten te gaan en in het afgelopen halfjaar is ze al vier keer ontsnapt.
Vanmorgen ging ik naar buiten om iets in de kliko te gooien en Twiggy liep met me mee naar de deur. Ze bleef niet op een afstandje staan, zoals anders, maar ze kwam naast me op de mat staan en keek me heel stil en indringend aan. Toen heb ik de deur opengedaan voor haar en ze liep kalm naar buiten zonder om te kijken. Vastbesloten de wijde wereld in.

Precies een uur later heb ik de deur weer opengedaan en ze stond er al. Ze heeft wat gegeten en daarna een keer voldaan 'miauww' gezegd en toen is ze naar de slaapkamer gelopen. Daar ligt ze nu op het vouwbed.
Ik ben al een paar keer bij haar wezen kijken. Dan zegt ze zachtjes 'prrrr', snuffelt aan mijn hand, laat zich aaien en krauwen. Daarna rolt ze zich, tevreden spinnend, op om verder te soezen......

Dromen en Katten

Omdat ik me regelmatig voorneem om ook nog iets nuttigs te doen met mijn computer, schrijf ik dit blog niet online, maar vanuit office. Dat schijnt te kunnen dus dat ga ik uitproberen. Als jullie dit niet kunnen lezen is het kunstje mislukt en dan rommel ik gewoon weer verder op de oude manier.

Tis nie anders.

Jullie kunnen het bovenstaand niet lezen, hoor!

Vannacht was ik enorm aan het dromen. Wel meer dan één droom. Hoezo onrust in mijn hoofd?

Nou, nee; zo erg is het niet. Als ik dromen droom die ik me nog redelijk kan herinneren zodra ik wakker ben, betekent dat gewoon dat ik dingen aan het verwerken ben.

De dromen van vannacht hadden elementen van best lang geleden. Zo droomde ik dat ik de nieuwe racefiets van Bertus Staigerpaip mocht lenen. “Van Wie?”, hoor ik jullie roepen….

Van Bertus, of Ruud zoals hij echt heet. Hij had een nieuwe fiets van het merk ‘Ferrari’ en ik mocht erop rijden om te controleren of het echt een hele goeie, sportieve maar vooral Snelle fiets was.

Ik vond het een eng ding want al bij de minste of geringste pedaalbeweging schoot ik heel snel vooruit en dat op ongelofelijk dunne bandjes en met weinig, nee; nagenoeg geen, voelbare weerstand in het stuur. Ik was als de dood dat ik zou vallen en mezelf vreselijk pijn zou doen. Het zou natuurlijk ook een drama zijn als ik Ruud zijn nieuwe fiets zou beschadigen, want hij heeft best een kort lontje.

Na de proefrit over mijn geboortedorp, gaf ik de fiets terug aan Ruud en nog voordat ik er iets over kon zeggen keek Ruud, of Bertus, me een beetje benauwd aan en hij vroeg of ik het geen eng ding vond om op te fietsen, want met zulke smalle bandjes en zo weinig gevoel in het stuur zo hard fietsen is niet leuk voor een beginnend racefietser.

“Tsja, Bertus… Da hedde meej ‘nun Ferrari!”

En toen werd ik wakker omdat er allemaal poezen zaten te miauwen. Twiggy in de huiskamer en de buurkat onder mijn raam. Het was nog maar net 05:00u, dus ik besloot lekker verder te slapen.

Nou ging het over huizen. In het één woonde ik. Geen slecht huis, maar de tuin zat bij mooi weer steeds vol met de gasten van het café-restaurant waar ik naast woonde (in die droom). Ik had al een paar keer gezegd dat ik zou gaan verhuizen zodra ik een geschikt nieuw hutje vond.

Nu had iemand met wie ik ooit samen heb gewoond, iets moois voor mij gevonden. Dat is niet zo erg, maar deze persoon had meteen alles voor de verhuizing geregeld. Ook de verkoop van het huis naast het café-restaurant. Ik had nog één dag om te verhuizen, want de makelaar had al van alles geregeld zonder dat ik dat wist.

Het nieuwe huis was mooi. Zelfs nog leuker dan het oude. Een mooi pandje met drie verdiepingen. Heel sfeervol, maar best wel verwaarloosd. Het stond me tegen om zo plotseling te moeten verhuizen!

Er stonden nog allemaal spulletjes in mijn nieuwe huis die niet van mij waren, maar waar ik wel op moest passen want ze mochten niet beschadigen, ook niet gestolen worden. De makelaar wilde zelfs dat ik mijn eigen spullen zolang in de tuin onder een zeiltje liet staan, totdat die andere zooi opgehaald zou worden. Maar hij zei er niet bij door wie, ook niet wanneer.

Ik was eerst heel verdrietig en wanhopig, want ik wist niet hoe ik alles voor elkaar moest krijgen: Het ene huis leegmaken, het andere opknappen, alle spullen veilig bewaren (het was ook al gaan regenen). Ik zag het echt niet zitten…

Tot ik een geweldig idee kreeg. Ik vroeg aan de makelaar of ik ergens een handtekening onder had gezet. Dat was niet zo. Hij had alles samen met die ander van vroeger geregeld en hun handtekeningen stonden onder alle contracten. Hij vertelde dat ik me geen zorgen hoefde te maken, want het huis waar ik in zou moeten gaan wonen was echt officieel van mij, dat kon niemand me afnemen.

Maar de zorg voor de spullen die erin stonden kon niemand me verplichten, want dat was niet met mij afgesproken. Daar moesten degenen voor zorgen die hun handtekening wel onder de papieren hadden gezet.

Dus toen heb ik alles keurig op straat gezet en ik heb het huisje netjes ingericht met mijn eigen spulletjes. Toen begon de zon te schijnen en het opeens het leukste huisje wat ik ooit vanbinnen gezien heb. Echt een droomhuisje.

En ik leefde nog lang en gelukkig….

Totdat Twiggy naast mijn bed stond te miauwen. Dat doet ze altijd als ik uit wil slapen. De kleine dwingeland! Maar ze is wel erg lief, hoor

De tussenstand

Omdat ik 2012 ben begonnen zonder goede voornemens, maar met grootse plannen, lijkt het me wel zinvol om jullie, de lezers van dit blog, op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Daarmee maak ik jullie in stilte medeplichtig, want feedback is altijd een goeie brandstof voor hoogvliegers.

O, nu heb ik al een deel van mijn plannen verraden. Dat wilde ik eerlijk gezegd niet doen. Verwachtingen zijn namelijk net als Doberman Pinchers met een hernia: Makkelijk vals...
Zodoende wil ik geen slapende honden wakker maken, met name Dobermans.

Maar mijn plannen zitten nog een beetje vast in een winterdip.
De periode rond de kortste dag is bij mij traditioneel de tijd van het jaar waarin de zonnige kant van mijn humeur neigt naar winterslaap, dus ik wist al van te voren dat ik de boel momenteel vooral serieus aan zou moeten pakken. Weinig attitude om vrolijk en lichtvoetig de koe bij de hoorns te vatten, maar dat geeft niks, zolang de stemming niet dieper zinkt dan Melancholie.

Dat ik nog herstellende ben van een operatie, hoeft ook niet echt een reden op zich te zijn om me te laten weerhouden van Het Verbeteren Van De Wereld In De Ruimste Zin, daarbij vooral te beginnen bij mezelf, maar nu ik niet kan fietsen, nauwelijks normaal kan zitten en nog lang niet voldoende energie heb om lang te staan, laat staan te lopen, hangt het allemaal een beetje, vooral te beginnen bij mezelf.
Dat is niet erg, zolang de vlagen van moedeloosheid niet al 's morgens voor het ontbijt opsteken.

Ik mag we wel gelukkig prijzen met een zeer vrouwelijke eigenschap, noem het 'hormoongedoe'.
Of het is gewoon de leeftijd. 50 jaar is... nouja.. zo'n moment in je leven waarop je plotseling niet meer wil denken aan 'oud worden', maar waarop je toch de programma's die Omroep Max uitzendt best leuk begint te vinden.
Maar daar kun je goed mee leven zolang de zon schijnt en zolang je jezelf fit, sterk en gezond voelt.

Toch valt het niet tegen. Rond kerst had ik even wat moeite met het hormoongedoe, dus ik heb mezelf in de laatste week van 2011 tamelijk opgesloten in mijn hutje, diep verscholen achter de kerstboom. Daar merkte ik dat ik toch wel erg hard aan een paar daagjes rust toe was. Het is kennelijk een heleboel heel hard en vermoeiend werk om te worden wie je eigenlijk al je hele leven was.
Gelukkig heb ik mijn hormonen, dus met links en rechts een huilbuitje kwam ik een heel eind in het verwerken van de dingen des levens.
Dit jaar was het winterdipje niet zo zinloos. Ik heb regelmatig en diep nagedacht over het Oud-Hollandsch gezegde: "Ik voel me K*t", en hoe zo'n eenvoudig zinnetje opeens eindeloos veel diepgang kan krijgen.

En toen was het opeens nieuwjaar met heimwee naar de lente en alles erop en eraan. Wat lijkt het me heerlijk om lekker te fietsen in de zon met een zacht briesje in mijn haren en -vooruit dan- onder mijn rokken...
Fris en vrolijk glimlachend naar het jonge vee in de frisse weiden en de Vrolijke Vijftigers en -plussers die ik daarbuiten tegenkom.
(Even voor de goede orde: Ik heb géén E-bike, ik voel me namelijk nog lang geen 50+).

Dat is dus op dit moment de achtergrond en met dit in het achterhoofd plus de wetenschap dat er overal nog heel veel mensen kerstvakantie hebben, vind ik dat ik ga als een speer!

Vandaag heb ik gesolliciteerd op een vrijwilligersbaan.

Tsjakkaaaaaaaaaaa  !!!!!!