Losmaken

Verder gaan is afscheid nemen. Ik weet dat inmiddels heel goed maar dat maakt het niet gemakkelijker.
Mijn leven gaat verder en daar ben ik heel blij mee. in de afgelopen jaren heb ik veel gedaan en bereikt, maar dat was vooral hard werken om te zorgen dat ik niet terug zou vallen of helemaal stil zou vallen.

Of zelfs dood zou vallen.....

Maar nu ga ik verder, durf ik verder en kan ik verder.
En ik heb het daar druk mee.

Om te zorgen dat de dingen me niet boven het hoofd groeien, moet ik gaan kiezen, gaan snoeien in de dingen  waar ik mijn tijd aan besteed.
Dat betekent wikken en wegen. Dat betekent loslaten.

Sommige dingen begin je met een reden, of zelfs meerdere redenen. Vaak merk je dat in de loop van de tijd die redenen wegvallen om wat voor reden dan ook en dan komen er andere redenen voor in de plaats die ervoor zorgen dat je door wil gaan met wat je doet.

Ik koos ooit voor het Alzheimercafé met wel drie redenen. Alle drie die redenen zijn vervaagd, opgelost.
Verdwenen.

In plaats daarvan ben ik steeds meer plezier gaan beleven aan die maandelijkse avond met die mensen die heel sterk samen iets delen.
Het is eigenlijk een heel wonderlijke bijeenkomst. Ik vind het eigenlijk heel gewoon om iedere keer weer mee te maken, maar als ik er goed over nadenk, is het eigenlijk heel bijzonder en ik ben dan ook erg blij dat ik er iedere keer weer bij mag zijn.

Maar mijn leven gaat verder, er roept een andere horizon. Ik ben ongedurig en ik moet kiezen.
Het is zo vreselijk moeilijk. Eigenlijk wil ik niet kiezen, want ik wil niet loslaten, niet iets waar ik zo enorm van geniet.

Ik heb zitten passen en meten, zitten tobben en zelfs gehuild. Er is zoveel waar ik van wil genieten en veel te weinig tijd om overal van te kunnen genieten.

De redenen waarom ik ruim drie jaar geleden bij het Alzheimercafé ging werken zijn niet meer aan de orde. Laat ik dat dan maar als reden nemen om de knoop door te hakken.

Ik maak me los van heel veel genoeglijke uren. Alles wat ik geleerd heb in die tijd draag ik mee en ik weet dat het me een beter mens maakt.
Ik zal me nooit los maken van de herinneringen, ook niet van de liefde voor de mensen die ik daar heb ontmoet.

Bedankt en het ga ons goed!

Hobby

Voor degenen die het nog niet wisten:
ik 'heb iets' met muziek en geluid.
Het begon ooit ergens, volgens mij als kind toen ik nog vreselijk nieuwsgierig en handvaardig was.
In die tijd knutselde ik van alles in elkaar. Volgens mij zat ik, zeker in de winter, hele dagen te knippen en te plakken dat het een lieve lust was. Ik las ook veel en veel verschillende dingen.
Misschien had ik zeer geleerd kunnen worden in één of andere tak van natuurkunde als het fenomeen 'school' mij niet als kind zo vreselijk tegen had gestaan. Ik mocht daar namelijk niks leren. Dat had de meester beslist. Het schijnt dat de kwal een behoorlijk zwaar sterfbed heeft gehad.

Gerechtigheid!!

Maar daar ging het niet over.
Ik knutselde dus. Van alles. Bijvoorbeeld een platenspeler. Gewoon omdat ik wilde weten of het echt zo simpel was om muziek uit een grammofoonplaatje te halen. Met zes kinderen in huis heb je weleens een singletje dubbel, of drie- of vier- of achtdubbel, dus maak je geen zorgen, ik heb géén collectorsitems verruïneerd.

Mijn platendraaiertje werkte, op het motortje na, helemaal niet elektrisch  Er zat een hoorn op van papier en de naald was een gewone speld uit moeders naaidoos.
Het leek me ook wel boeiend om geluid te versterken. Het gedoe met transistortjes was voor mij veel te ingewikkeld, maar een luidspreker ... mwah ....
Een doosje, een magneetje, een stukje karton, een velletje papier en een stuk koperdraad. Meer had ik niet nodig voor mijn zelfgemaakte luidspreker. Hij deed het nog ook!

De transistors enzo heb ik wel bekeken, maar ik ben er nooit erg diep op ingegaan. Elektronen boeien me niet zo. Ik ben blijven steken bij bewegende lucht. Liefst in de vorm van muziek.
Dat werd mijn grootste hobby: Muziek luisteren, liefst samen met anderen die ook heel erg kunnen genieten van muziek die ik ook goed te pruimen vind..

Zelf muziek maken zat er bij mij nooit in. Ik weet dat iedereen dat in principe kan leren, maar ik heb nooit geleerd om te leren. Dat mocht niet van de meester. Dat zijn ziel voor eeuwig.... grrrrr!

Ik ben per ongeluk de kant op gerold waar ik mensen die wel geleerd hebben voor het edele vak van Muzikant, Musicus of Musicienne, mag assisteren, helpen, ondersteunen of gewoon op de zenuwen werken.
Met name middels knopjes bedienen.

Mijn hobby werd mijn beroep. ik ben jarenlang een veredelde luisteraar geweest en in plaats van te oordelen over wat ik hoorde, moest ik er zelf het beste van zien te maken.
Het viel nooit mee. Ik ben namelijk niet snel tevreden.

Toch zijn er momenten geweest dat ik heel blij en tevreden heb staan luisteren. Een paar keer zelfs zo intens, dat ik helemaal vergat dat ik aan het werk was.
Muziek kan zo Prachtig zijn!

Eén keer in al die jaren was ik overdonderd door een apparaat.
Een mengtafel die luistert naar de naam Midas.
De XL3

Die was al legendarisch voordat ik er zelfs maar een plaatje van had gezien.
Ik schrok vooral van de hoeveelheid knopjes (we praten over lang geleden. Vorige eeuw, zeg maar)
Destijds was ik wel een beetje bang van zoooooooveel knoppen op één mengtafel.
Daar kon je echt heel veel mee verprutsen, dacht ik stilletjes.

Dus ik begon maar met de knopjes te bedienen die ik in elk geval begreep en al die andere zou ik later wel voorzichtig gaan proberen.

Al doende toog ik aan het werk volgens de regelen der kunst. Het enige wat ik niet deed was soundchecken.  Dat hadden Herman Brood & his Wild Romance namelijk al in 1980 gedaan, dat was nergens meer voor nodig (ik heb het nu over de '90-s).

Ik had dus een soort-van-basisinstelling gemaakt, heel aandachtig alle knopjes bestudeerd zodat ik een idee had waar ik waarschijnlijk/hopelijk als eerste aan zou moeten draaien. Verder kon ik weinig anders doen dan hard zweten en mezelf groot houden. Ik bedoel; als je geluid doet voor Herman Brood & his Wild Romance laat je je de pis niet lauw maken door één of andere mengtafel. Al helemaal niet door eentje die ongeveer net zo veel kost als een starterswoning.
Midas XL3... tsssssss .......

*kreun*

Maar goed. De jongens komen op, Herman doet iets waardoor de band loos gaat en ik .........

Sta met een mond vol tanden......

Wat een sound!!!!

Gewoon alle schuiven op min zes, want dan kun je nog kiezen: Harder of zachter.
Maar dat hoefde niet.
Rock'n'roll zoals Herman Brood & his Wild Romance het sinds 1980 geprobeerd hadden. Niks meer en niks minder, compleet, helder en vet uit de boxen.
Ik had het gevoel dat ik nooit zou leren mixen want het klonk eindelijk helemaal fan- fakkin-tasties, maar het was niet ik, het was die fakkin mengtafel die deze sound neerzette....
Fak!!

En dat gevoel, jongens en meisjes, had ik eerder deze week weer zo'n beetje.
Ik heb mezelf namelijk op een nieuwe cd/sacd/dvd speler getrakteerd.
Bruin kon het lijen en op marktplaats vind je nog weleens wat leuks.

Wat kan muziek toch prachtig zijn!

En wat kwam ik heerlijk thuis in mijn oude hobby!

En nu weet ik dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Laat mij asjeblief weer mensen die geleerd hebben voor het edele vak van Muzikant, Musicus of Musicienne, assisteren, helpen, ondersteunen of gewoon op de zenuwen werken.

Als ik maar tijd overhou voor mijn studie.

Saai

Sommige mensen beleven wonderlijke dingen. Hun leven leest haast als een spannend boek. Hun vreugde en hun angst grijpt je aan wanneer je met het verhaal meeleeft. De tranen van degene die het beleeft zijn jouw tranen. Hun plezier is je eigen plezier.
Als zulke springlevende mensen hun verhaal vertellen, durf je haast niet eens jaloers te zijn, want wat ze vertellen klinkt behoorlijk vermoeiend. Het is al spannend zat als je mag zien waar hun belevenissen toe leiden.

Het is vooral wonderlijk om te zien dat er een hoop mensen zijn die een grenzeloos spannend leven leiden en dat zelf niet eens in de gaten lijken te hebben. Als je tegen ze zegt hoe bijzonder hun levensverhaal is, kijken ze je een beetje bozig aan, of heel verbaasd of gewoon wat lacherig.
Voor de meesten geldt misschien dat ze niet op zoek zijn naar spanning en sensatie. Ze doen gewoon wat noodzakelijk is en maken daar het beste van.

Gelukkig ben ik er zelf erg goed in alle spanning te ontlopen. Ik stond erbij en keek ernaar. In mijn leven gebeurt hoegenaamd niks wat ik nooit zou willen. Ik ben van de gebaande paden, van de zekerheid voor later.
Ik verbaas me er hooguit over dat er mensen bestaan die mijn blog lezen.

Zo saai allemaal....

Kerstvakantie

Wat jammer dat ik geen vrij heb genomen in de weken rond de feestdagen. Wat jammer dat ik niet even een weekje of twee gewoon lekker ga leven met het moment.
Agenda leeg, hoofd leeg. Geen verplichtingen, geen verwachtingen. Gewoon... Vakantie.

Dat gevoel, dit verlangen, komt niet zomaar in me op. Ik had het vanavond opeens toen ik terugliep na een bezoekje aan mijn moeder. Lekker ik in de stille straten van dit dorp. Hier een fietser, daar een voetganger.. "Heb je nog dorst, knul? Nee? Dat dacht ik al, zo te zien heb je genoeg gezopen!"

De lucht boven mijn hoofd in die geheimzinnige winternacht-blauwe kleur. Heerlijk. Ik leef!
Dat gevoel. Daar lust ik wel meer van.
Vanmiddag wist ik dat dit huisje precies bij me past. Helemaal goed getroffen, meer hoeft het niet te zijn. Ik moet alleen de tuin nog aanpakken en, nouja, vooruit: Binnen is 'het' nog niet helemaal. Als ik de sfeer maar bewaar, want het proeft heel erg naar 'gelukkig zijn'.

Daarom wilde ik wel even alle tijd om dit met volle teugen tot me te nemen, maar aan de andere kant....
Zomaar een uurtje hier en een momentje daar is ook veel waard. De verwondering die ik voel, meteen bovenop die zilveren momenten.
Wat ben ik blij dat ik mag bestaan!

Maar morgen ga ik werken, voor dag en dauw op pad. Ik wil iets van mijn zilveren momenten meegeven aan mensen die nu niet in staat zijn om te geloven dat je heel veel kunt doen om uiteindelijk met weinig zielsgelukkig te zijn!

Welterusten. Tot morgen!

Kerstraak

Ik ga gewoon geen kerstmis vieren, geen zin in dat gedoe en wat er voorafaan gaat. Te moe, te veel aan 't hoofd, misschien niet nu, maar zeker wel gehad. Niks afgesproken voor gezellig of de lol.
Nee, nee, nee. Met kerstmis kruip ik diep in mijn warme hol.

Misschien ga ik wel even naar buiten, liefst wanneer het donker is.
Ik heb de sterren boven m'n hoofd, ginder in de polder alweer zo lang gemist.
voor kerstmis moet je geboren zijn, maar ik heb geen Jezuscomplex.
Ook Jozef, Marie, Os of Ezel, Herders en Wijzen zeggen me niks en raken me niet.

Het kerstgevoel, wat dat ook wezen mag, ligt bij mij niet in de la, te wachten tot die anderhalve dag.
Als het gaat om Vree'd op aard', waarom niet de hele tijd?
Als het gaat om verlossing ofzoiets, hoezo bij de nageboorte pas?

Ook de schranspartij op tafel en de glitter rond de boom, zal ik niet licht binnenhalen,
zelfs niet als ik het betalen kon.
Geschenken uit goedgeefsheid noch uit hebzucht en bij mij al helemaal niet omdat het hoort.

Ik hoef gewoon alleen te zijn met kerst. Wie graag dat ook wil, mag het komen delen hier bij mij.
Dat gaat dan zonder kneuterend  haardvuur en met geen weeïge muziek
Aan mij de keus om Kitschmis niet te vieren, daardoor voel ik me heel rijk.
En wat tof dat jullie mij dit gunnen, zonder ge-'ja,maar' en meer van dat gezeik.

Ik ga geen kaartjes sturen, juist omdat ik van je hou en je mag in mijn wereld gluren,
omdat ik je vertrouw.

Vrolijk Blogleest!

Roze Olifant

Als je dit leest, mag je niet aan een roze olifant denken. Als je jezelf nu afvraagt wat er aan de hand is met een roze olifant, kan ik je alvast vertellen dat daar niks mis mee is. Ik zag pas nog een hele leuke in een speelgoedwinkel. Hij zat op zo'n plank vol pluchen beesten, tussen de slungelaap en de knuffeltijger in, lekker blij te kijken, heerlijk pluizig met zijn roze vacht, de roze flapper-oortjes breeduit, pluchen slurfje vrolijk in de lucht. Twee slagtandjes van badstof in zijn lachende mondhoekjes. Echt een leuk, schattig roze olifantje.
Maar daar mag je niet aan denken.

DENK NIET AAN EEN ROZE OLIFANT!

En terwijl je niet aan een roze olifant denkt, ga ik het over iets anders hebben.

Sort of.

Stel:
Je hebt een schoonzus die om wat voor reden ook, geen kinderen kan krijgen. Ze heeft het er best moeilijk mee, maar ze praat er niet over. Misschien met een enkele hele goede vriendin en met haar man en met de dokter, maar verder niemand.
Toch weet iedereen van haar 'probleem'.
Nou woont er verderop in de straat zo'n Mens wat steeds als ze je schoonzus tegenkomt, begint te zagen over haar achternichtje die een kindje heeft met een beperking of over een TV programma wat ging over ouders van overleden babytjes....

Of Stel:
Op het hoofdkantoor van je werkgever werkt iemand die blind is. Hij wordt regelmatig gebeld en iedereen vraagt aan hem of hij even wil kijken naar zus en zo contract voor.. whatever..
Eén van je collega's zit altijd te hannesen aan de telefoon: "Wil je even kijken, uh, nee. Sorry. Ik uh.. bedoel.. uh.. wil je even uh.. checken of... whatever"

En zo zijn er vast nog een heleboel situaties waarin mensen denken dat ze heel goed bezig zijn, maar ondertussen vooral roze olifanten tevoorschijn toveren.
Natuurlijk kan het nog erger dan bovenstaande. Je kunt tegen de kinderloze moeder zeggen dat je vindt dat ze zich heel flink houdt. Je kunt tegen de blinde zeggen dat je het heel knap vindt hoe hij zich redt.
Dat zijn wrede roze olifanten.

Maar we zouden niet aan Roze Olifanten denken, dus vergeet gerust wat ik hier heb proberen te zeggen.

Alvast een fijne kerst.

Overweging

Vooruit dan, omdat het jaar zo'n beetje afgelopen is. Voor mij wel, in elk geval. Het is nu nog een kwestie van de dingen die in mijn agenda staan braaf afhandelen en intussen alvast mijn prioriteitenlijst voor het komend jaar opstellen.

Dit jaar was voor mij toch wel een overgangsjaar. Ergens in de loop van de afgelopen driehonderd-en-zoveel dagen heb ik iets afgesloten en ben ik met iets anders begonnen. Noem het een crossfade?
In de loop van de komende jaren hoop ik een vorm en een manier te vinden om dat oude een plek te geven, want hoe ik het ook wend of keer, het is en blijft een deel van mijn geschiedenis en ik schaam me er niet voor, maar ik wil er ook op geen enkele manier in blijven hangen.

Ik kom er over te praten door dingen die actueel zijn in mijn leven. Zoals een gesprek wat ik vandaag had, een bericht wat ik net las in een digitale krant en een verzoek wat me gedaan werd. Bovendien is einde jaar wel een leuk symbolisch moment om hierover te mijmeren.
Nu durf ik nog te zeggen dat ik transseksueel ben, morgen zal ik zeggen dat ik transseksueel was, en overmorgen zal ik degene die erover begint schaapachtig aankijken en daarna beleefd informeren of hij/zij toevallig (ook) geïnteresseerd is in sex met dieren, onder het motto: "Jij bent begonnen met ongepaste opmerkingen".

En ooit, ver daarna zal ik misschien één en ander vertellen over mijn 'transgender verleden'. Dat hou ik open, want ik kan nu eigenlijk geen goede reden bedenken waarom ik dat zou doen. Geldgebrek misschien?

Nu durf ik ook nog te zeggen dat ik dakloos geweest ben. Morgen zal ik zeggen dat ik een hele moeilijke periode achter de rug heb en overmorgen zal ik degene die erover begint schaapachtig aankijken en vragen of hij of zij geld van me wil lenen, onder het motto: "Jij loopt steeds over geldproblemen te zeuren en dat zal vast een reden hebben".

En ooit, ver daarna, zal ik misschien lachend vertellen dat de bankencrisis van het begin van deze eeuw heel anders was dan wat je in de boekjes leest.
Als er dan nog boekjes zijn.

Komend jaar wil ik verder gaan dan ik eigenlijk durf. in 2013 zal ik mezelf een introvert persoon noemen en ik zal eindelijk leren hoe ik ondanks dat, toch heel sterk en brutaal kan zijn. Ik zal op mijn bek gaan, ik zal heel boos worden, ik zal mensen laten schrikken en ik zal me minstens honderd keer vertwijfeld afvragen waarom in hemelsnaam zo godvergeten ambitieus ben, maar dat ben ik en dat wil ik zijn.

Verder las ik vandaag een hele mooie uitspraak van iemand die me steeds weer inspireert: "Dat hele idee van 'denk groots, volg je dromen en dan volgt het universum vanzelf ' gebazel, is geen excuus voor stomweg doen!

Gelukkig is trans- zijn en dakloos- zijn over, dan heb ik lekker veel tijd voor serieuze dingen.